De predroogtraining vertrok vandaag bij Wil Verbeij's huis in Zoeterwoude vandaan. Het had de hele dag geregend, maar nu was het droog en onbewolkt, zodat we met zijn vieren over stille wegen en fietspaden richting Stompwijk liepen. De koeien stonden in de wei, het wemelde van de weidevogels en een paar reigers waren een avondmaal bij elkaar aan het scharrelen.
Kortom, landelijke rust, midden in de Randstad.
Wil had last van een kriebelhoest en daar kwamen de grappen over de varkensgriep tevoorschijn: "Wil, als je een varkensstaart krijgt, moet je je echt zorgen gaan maken!"
Via een tunnel, waar Jaap de Gorter liet zien een groot aanhanger van Pythagoras te zijn, liepen we richting 't Geertje en vervolgens richting Zuidbuurt. Daar het zo'n mooie voorjaarsavond was, besloten we het voorstel van Jos Drabbels aan te nemen en de loop nog een stukje te verlengen door het kerkepad door de weilanden naar Weipoort te nemen en het volgende kerkepad richting Zuidbuurt.
Via het mooie 't Watertje zat de hersteltraining van 10 km er op. De bovenbenen lieten voelen, dat de halve marathon van zondag nog niet volledig verteerd was. Maar we hadden volop genoten van de loop door het Groene hart. De slogan van de gemeente Zoeterwoude klopt precies: weids en groen!
woensdag 29 april 2009
zondag 26 april 2009
Flowers in the rain
Terwijl het bijna de hele maand april droog weer was geweest, begon het te regenen, toen wij om 9 uur aan het ontbijt zaten. Een snelle blik op buienradar liet zien, dat het nog wel een paar uur door zou gaan. Vanaf België trok een langgerekt buienfront noordwaarts over Zuid-Holland.
Het kwam dus mooi uit, dat we in de auto van Jaap de Gorter naar Noordwijkerhout konden rijden. Om 10 uur mocht ik mijn rijbewijs weer eens bewijzen en reden we met de ruitenwissers aan naar een parkeerplaats op een halve kilometer van "De Schelft" af, waar we ons in konden schrijven voor de laatste loop van het Zorg&Zekerheid-circuit. Jaap had dinsdag behoorlijk hard gelopen in de loop op het terrein van de Sint-Bavo en daarna 2 keer geskeelerd, zodat hij de 10 km zou gaan lopen.
Voor mij was het de laatste wedstrijdloop voor de marathon van Leiden. Het lot bepaalde, dat ik met startnummer 1622 aan de halve marathon van Noordwijkerhout kon beginnen. Sorry, Bas....
Hans Boers was er vandaag niet bij. Hij was met Morena en de kinderen naar de Dominicaanse Republiek afgereisd om languit onder de palmen op zijn lauweren te rusten.
In de kleedkamer deed ik mijn korte broek en een functioneel loopshirt aan en begaf me om 10 voor 11 vaar het startvak. Hier kwam ik Annelies van Strater tegen, die ook de halve zou lopen. Om 11 uur klonk het startschot, terwijl de regen nog steeds neerdwarrelde. Er stond niet veel wind, hetgeen inhield, dat de buien lang bleven hangen.
De temperatuur was heerlijk, zodat je na zo'n 2 km met veel inhalen lekker in je eigen ritme door kon lopen langs de natte bollenvelden. We kwamen langs hotel "De Duinen". Wat hebben we van de week geboft met het mooie weer, waardoor we de opdracht voor marketingstrategie lekker op het terras uit konden werken. Nu zag het er nat en grauw uit.
Zolang je doorloopt, heb je vrij weinig last van de regen. Na de steile duinopgang lag mijn marathonschema bijna in duigen. In de afdaling ontweek ik een boomstronk op het schelpenpad en kwam niet goed op mijn linkervoet terecht. Ik kon nog net voorkomen, dat ik mijn voet op zijn minst verzwikte. Zo zie je maar: je kunt nog zo in vorm zijn, maar door domme pech zou je voorlopig niets aan die vorm hebben. Wil je een marathon lopen, dan moet alles kloppen!
De eerste paar passen waren gevoelig, maar door geconcentreerder mijn voeten neer te zetten kwam ik weer snel in mijn kadans. De grote klok bij het 5-kilometerpunt gaf 24.00 aan. Daar het ongeveer 20 seconden duurde, voor ik over de startstreep was, betekende dit een nettotijd van 23.40. Met de lichte wind zij-tegen liepen we door de duinen noordwaarts.
De tweede 5 kilometer ging eveneens in 23.40, waarna het beste gedeelte van de tocht kwam: het fietspad vanaf Langevelderslag, waarover ik in mijn jeugdjaren zeer veel met de (brom)fiets gereden heb, als we vanuit Nieuw-Vennep met een groep vrienden naar het strand gingen. Langevelderslag was "ons" strand.
Op dit stuk heb ik diverse groepjes ingehaald: erop en erover. De klok bij het 15-kilometerpunt gaf 1.10.50 aan, dus deze 5 km ging in 23.10.
Bron foto: www.ikopfoto.nl
Op dit gedeelte van het parcours had je het mooiste uitzicht op de bloeiende bloemen, al was het vandaag vooral "Flowers in the rain".
In de kleedkamer deed ik mijn korte broek en een functioneel loopshirt aan en begaf me om 10 voor 11 vaar het startvak. Hier kwam ik Annelies van Strater tegen, die ook de halve zou lopen. Om 11 uur klonk het startschot, terwijl de regen nog steeds neerdwarrelde. Er stond niet veel wind, hetgeen inhield, dat de buien lang bleven hangen.
De temperatuur was heerlijk, zodat je na zo'n 2 km met veel inhalen lekker in je eigen ritme door kon lopen langs de natte bollenvelden. We kwamen langs hotel "De Duinen". Wat hebben we van de week geboft met het mooie weer, waardoor we de opdracht voor marketingstrategie lekker op het terras uit konden werken. Nu zag het er nat en grauw uit.
Zolang je doorloopt, heb je vrij weinig last van de regen. Na de steile duinopgang lag mijn marathonschema bijna in duigen. In de afdaling ontweek ik een boomstronk op het schelpenpad en kwam niet goed op mijn linkervoet terecht. Ik kon nog net voorkomen, dat ik mijn voet op zijn minst verzwikte. Zo zie je maar: je kunt nog zo in vorm zijn, maar door domme pech zou je voorlopig niets aan die vorm hebben. Wil je een marathon lopen, dan moet alles kloppen!
De eerste paar passen waren gevoelig, maar door geconcentreerder mijn voeten neer te zetten kwam ik weer snel in mijn kadans. De grote klok bij het 5-kilometerpunt gaf 24.00 aan. Daar het ongeveer 20 seconden duurde, voor ik over de startstreep was, betekende dit een nettotijd van 23.40. Met de lichte wind zij-tegen liepen we door de duinen noordwaarts.
De tweede 5 kilometer ging eveneens in 23.40, waarna het beste gedeelte van de tocht kwam: het fietspad vanaf Langevelderslag, waarover ik in mijn jeugdjaren zeer veel met de (brom)fiets gereden heb, als we vanuit Nieuw-Vennep met een groep vrienden naar het strand gingen. Langevelderslag was "ons" strand.
Op dit stuk heb ik diverse groepjes ingehaald: erop en erover. De klok bij het 15-kilometerpunt gaf 1.10.50 aan, dus deze 5 km ging in 23.10.
Bron foto: www.ikopfoto.nl
Op dit gedeelte van het parcours had je het mooiste uitzicht op de bloeiende bloemen, al was het vandaag vooral "Flowers in the rain".
Bij mij was het niet zozeer bloeiend, maar vooral bloedend. Bloedende tepels om precies te zijn. Een functioneel shirt zit op zich wel lekker, maar als het lang nat blijft, zoals vandaag, dan schuurt het op een bepaalde manier toch je tepels open. Voor de marathon zal ik het in de Toertochttips uitgebreid beschreven vaseline op mijn tepels smeren om te voorkomen, dat ik dan ook met een bebloed shirt over de finish moet komen.
Langs de Leidsevaart heb ik vrijwel uitsluitend op kop gelopen. Ik kon het tempo redelijk goed vast houden. Met 23.55 werd het 20-kilometerpunt gepasseerd in 1.34.45.
Ik moest er nog een behoorlijke snok aan geven om de laatste 1100 meter in 5 minuten te voltooien, zodat de bruto-eindtijd van startnummer 1622 op 1.39.48 uit zou komen. Netto ongeveer 1.39.half. Een mooie tijd met een behoorlijk vlak schema en als 147e van de 294 gefinishte mannen nog net in het linkerrijtje.
Jaap had de 2 rondjes van 5 km in 48.15 volbracht, waar hij dinsdag over dezelfde afstand 45 hoog had gelopen. Annelies bleef met 1.57.43 nog aardig onder de 2 uur, die ze gepland had. Na Rob van Bladel gedag te hebben gezegd, reden we met de ruitenwissers in een hogere versnelling huiswaarts met een mooi uitzicht op "Flowers in the rain".
donderdag 23 april 2009
Hoge nood
Iedere duursporter krijgt er wel een keer mee te maken: je bent een aardig eind van huis en je moet naar de w.c. Met plassen is dat voor mannen geen probleem: er zijn altijd wel een paar bomen of wat struiken te vinden. Als je een flinke afstand traint, dan ben je altijd wel een keer een wildplasser.
Het wordt echter een heel ander verhaal, als je moet poepen. Dat had ik op deze prachtige ochtend. Ik was vroeg gaan hardlopen, omdat mijn vrouw vandaag jarig was en ik de uren van mijn vaste donderdagavond vanochtend wilde maken. Ik was afgelopen maandag en dinsdag niet thuis, dus het leek me wel geslaagd om op Ada's verjaardag 's avonds thuis te zijn. Om kwart voor 8 liep ik langs de rand van de Stevenshof en ik keek naar de nevelflarden, die als een muur van mist in de verte boven de weilanden hingen, beschenen door de ochtendzon. Ik liep richting stad en ik voelde, dat ik moest poepen.
Nu had ik natuurlijk kunnen doen, wat mijn vriend Tim de Beer ooit deed, toen hij in zijn jeugdjaren in Boedapest diarree kreeg: hij sprong over een heg, trok zijn broek naar beneden en toen hij zichzelf verlost had van de hoge nood zag hij, dat hij op een vol terras zat.
Zo hoog was mijn nood nog niet, maar of ik het tot thuis gered zou hebben, betwijfel ik. En om nou te zeggen, dat je lekker loopt, als je moeite moet doen alles binnenboord te houden.....
Je gaat niet zomaar bij iemand aanbellen en openbare instellingen als de bibliotheek waren zo vroeg in de ochtend nog niet open. Het enige alternatief was naar mijn huisarts lopen, waar 's ochtends inloopspreekuur was. Ik kwam dus hardlopend binnen en ik was zeer blij, dat ik kon gaan zitten.
Het was zo'n 3 jaar geleden, dat ik voor het laatst naar de huisartsenpraktijk geweest was. Als je je zo fit voelt als een hoentje, dan heb je geen noodzaak, om je huisarts te bezoeken. Nu was die noodzaak er wel. De huisarts heb ik niet gezien, alleen de assistente, en die vond het maar raar....
Het wordt echter een heel ander verhaal, als je moet poepen. Dat had ik op deze prachtige ochtend. Ik was vroeg gaan hardlopen, omdat mijn vrouw vandaag jarig was en ik de uren van mijn vaste donderdagavond vanochtend wilde maken. Ik was afgelopen maandag en dinsdag niet thuis, dus het leek me wel geslaagd om op Ada's verjaardag 's avonds thuis te zijn. Om kwart voor 8 liep ik langs de rand van de Stevenshof en ik keek naar de nevelflarden, die als een muur van mist in de verte boven de weilanden hingen, beschenen door de ochtendzon. Ik liep richting stad en ik voelde, dat ik moest poepen.
Nu had ik natuurlijk kunnen doen, wat mijn vriend Tim de Beer ooit deed, toen hij in zijn jeugdjaren in Boedapest diarree kreeg: hij sprong over een heg, trok zijn broek naar beneden en toen hij zichzelf verlost had van de hoge nood zag hij, dat hij op een vol terras zat.
Zo hoog was mijn nood nog niet, maar of ik het tot thuis gered zou hebben, betwijfel ik. En om nou te zeggen, dat je lekker loopt, als je moeite moet doen alles binnenboord te houden.....
Je gaat niet zomaar bij iemand aanbellen en openbare instellingen als de bibliotheek waren zo vroeg in de ochtend nog niet open. Het enige alternatief was naar mijn huisarts lopen, waar 's ochtends inloopspreekuur was. Ik kwam dus hardlopend binnen en ik was zeer blij, dat ik kon gaan zitten.
Het was zo'n 3 jaar geleden, dat ik voor het laatst naar de huisartsenpraktijk geweest was. Als je je zo fit voelt als een hoentje, dan heb je geen noodzaak, om je huisarts te bezoeken. Nu was die noodzaak er wel. De huisarts heb ik niet gezien, alleen de assistente, en die vond het maar raar....woensdag 22 april 2009
Marketingstrategie
Op maandag en dinsdag had ik in hotel "De Duinen" in Noordwijk de tweedaagse afsluiting van de cursus "Marketingstrategie voor bibliotheken". Het hotel is gelegen aan de voet van de duinen, vlak onder het mountainbikeparcours, waar ik met een paar trainingsmaten een enkel keertje per jaar op een gehuurde mountainbike ga trainen op kracht, duurvermogen, souplesse en vooral behendigheid.
Het was prachtig zonnig weer, dus het uitwerken van onze opdracht in groepjes van 4 deden we gezeten op het zonovergoten terras. Dit deed me sterk terugdenken aan mijn jaren op Pedagogische Academie "De la Salle" in Heemstede, destijds magnifiek gelegen in de bossen naast de "Linnaeushof". Een oude villa en een stuk of 12 houten stacaravans als leslokaal zorgden voor een unieke sfeer.
Hier heb ik de 3 mooiste jaren van mijn vrij lange schoolloopbaan doorgebracht: 2 jaar Havo-top en 1 jaar Pedagogische Academie. Helaas kon ik niet goed lesgeven. Degenen, die schaatsles van mij krijgen, zijn bij deze dus gewaarschuwd....
Op "De la Salle" trokken we ook nog wel eens naar buiten, met tekenen, biologie, aardrijkskunde en zelfs met economie. Deze sfeer hing er ook rond deze cursusdagen. Zoals de creativiteit op de Pedagogische Academie flink gestimuleerd werd, zo gebeurde dat hier ook. Denk echter niet, dat het een soort betaalde vakantie was: we gingen wel tot 11 uur 's avonds door! En toen zaten we echt niet meer op het terras.
De cursusleider had gevraagd, of ik mijn hardloopschoenen mee wilde nemen, zodat we 's ochtends om een stuk door de duinen en over het strand konden lopen. 's Avonds om half 12 begon hij al een beetje terug te krabbelen: "Als ik om half 8 niet bij de ingang ben, moet je maar alleen gaan."
Om half 7 stapte ik uit bed. Ik nam een licht ontbijt en om half 8 wachtte ik op Richard Steinbuch, die inderdaad niet op kwam dagen. Dat was erg jammer: voor Richard! De duinen waren gehuld in de nevel, waar het zonlicht doorheen filterde. Een prachtig gezicht. Ik kruiste het mountainbikeparcours en liep naar de dichtstbijzijnde strandopgang, die 2 km van het hotel af lag. Op het strand aangekomen was ik de enige persoon. Zowel richting Noordwijk als richting Langevelderslag zag ik niemand!
Na de altijd zware beklimming van de standopgang liep ik terug naar "De Duinen" om na een verkwikkende douche aan tafel te gaan voor het tweede lichte ontbijt. Daarna moest er weer hard gewerkt worden aan de opdracht voor marketingstrategie: uiteraard op het terras.
Bij marketing staat centraal: hoe kun je je klanten verleiden:
's Middags moesten we in drie groepen onze presentatie over de doelgroep "dynamische gezinnen" geven aan marketeers van Probiblio. Al met al heeft deze cursus mijn kijk op het bibliotheekvak, waarin ik bijna 30 jaar werkzaam ben, toch wel veranderd!
Om 5 uur fietste ik met medecursist Erica de Winter langs de prachtige bollenvelden naar station Voorhout, waar zij de trein naar huis zou nemen. Zelf reed ik door naar Noordwijk, waar ik bij Joop en Gea Beenakker een pizza zou eten. Daarna zou ik doorgaan naar Noordwijkerhout voor een loopje van 10 km op het terrein van de Sint-Bavo. Helaas kwam Joop door verkeersopstoppingen later thuis, maar het was gelukkig weer ouderwets gezellig en de sfeer van "De Hobbit", "De la Salle" en jongerenkoor "Oktopus" herleefde, zodat ik langer bleef plakken dan gepland.
Het menu was zeer verrassend: eerst volgde een halve pizza, daarna de tomatensoep en tot slot de tweede halve pizza. Zodoende zag ik Gea ook nog en vertrok ik veel te laat. Derhalve liep ik alleen het laatste rondje van 2,5 km mee met Jos Drabbels en Annelies van Strater.
's Avonds gingen we Noordwijk nog een afzakkertje halen bij Hen en Corine van den Haak om tenslotte om half 12 thuis te komen na een fietstocht onder een onbewolkte hemel en daardoor in vrij koude lucht.
Het was prachtig zonnig weer, dus het uitwerken van onze opdracht in groepjes van 4 deden we gezeten op het zonovergoten terras. Dit deed me sterk terugdenken aan mijn jaren op Pedagogische Academie "De la Salle" in Heemstede, destijds magnifiek gelegen in de bossen naast de "Linnaeushof". Een oude villa en een stuk of 12 houten stacaravans als leslokaal zorgden voor een unieke sfeer.
Hier heb ik de 3 mooiste jaren van mijn vrij lange schoolloopbaan doorgebracht: 2 jaar Havo-top en 1 jaar Pedagogische Academie. Helaas kon ik niet goed lesgeven. Degenen, die schaatsles van mij krijgen, zijn bij deze dus gewaarschuwd....
Op "De la Salle" trokken we ook nog wel eens naar buiten, met tekenen, biologie, aardrijkskunde en zelfs met economie. Deze sfeer hing er ook rond deze cursusdagen. Zoals de creativiteit op de Pedagogische Academie flink gestimuleerd werd, zo gebeurde dat hier ook. Denk echter niet, dat het een soort betaalde vakantie was: we gingen wel tot 11 uur 's avonds door! En toen zaten we echt niet meer op het terras.
De cursusleider had gevraagd, of ik mijn hardloopschoenen mee wilde nemen, zodat we 's ochtends om een stuk door de duinen en over het strand konden lopen. 's Avonds om half 12 begon hij al een beetje terug te krabbelen: "Als ik om half 8 niet bij de ingang ben, moet je maar alleen gaan."
Om half 7 stapte ik uit bed. Ik nam een licht ontbijt en om half 8 wachtte ik op Richard Steinbuch, die inderdaad niet op kwam dagen. Dat was erg jammer: voor Richard! De duinen waren gehuld in de nevel, waar het zonlicht doorheen filterde. Een prachtig gezicht. Ik kruiste het mountainbikeparcours en liep naar de dichtstbijzijnde strandopgang, die 2 km van het hotel af lag. Op het strand aangekomen was ik de enige persoon. Zowel richting Noordwijk als richting Langevelderslag zag ik niemand!
Na de altijd zware beklimming van de standopgang liep ik terug naar "De Duinen" om na een verkwikkende douche aan tafel te gaan voor het tweede lichte ontbijt. Daarna moest er weer hard gewerkt worden aan de opdracht voor marketingstrategie: uiteraard op het terras.
Bij marketing staat centraal: hoe kun je je klanten verleiden:
's Middags moesten we in drie groepen onze presentatie over de doelgroep "dynamische gezinnen" geven aan marketeers van Probiblio. Al met al heeft deze cursus mijn kijk op het bibliotheekvak, waarin ik bijna 30 jaar werkzaam ben, toch wel veranderd!
Om 5 uur fietste ik met medecursist Erica de Winter langs de prachtige bollenvelden naar station Voorhout, waar zij de trein naar huis zou nemen. Zelf reed ik door naar Noordwijk, waar ik bij Joop en Gea Beenakker een pizza zou eten. Daarna zou ik doorgaan naar Noordwijkerhout voor een loopje van 10 km op het terrein van de Sint-Bavo. Helaas kwam Joop door verkeersopstoppingen later thuis, maar het was gelukkig weer ouderwets gezellig en de sfeer van "De Hobbit", "De la Salle" en jongerenkoor "Oktopus" herleefde, zodat ik langer bleef plakken dan gepland.
Het menu was zeer verrassend: eerst volgde een halve pizza, daarna de tomatensoep en tot slot de tweede halve pizza. Zodoende zag ik Gea ook nog en vertrok ik veel te laat. Derhalve liep ik alleen het laatste rondje van 2,5 km mee met Jos Drabbels en Annelies van Strater.
's Avonds gingen we Noordwijk nog een afzakkertje halen bij Hen en Corine van den Haak om tenslotte om half 12 thuis te komen na een fietstocht onder een onbewolkte hemel en daardoor in vrij koude lucht.
zaterdag 18 april 2009
Haardracht
Afgelopen dinsdagavond heb ik een lichte hersteltraining van 4 km dribbelen gedaan, terwijl ik op donderdagochtend een kleine 11 km gelopen heb in marathontempo. Op die dagen had mijn zoon Siebe een eendaagse wedstrijd en zijn eerste meerdaagse in Spanje. Tijdens de Clásica de Pascua, de eendaagse wedstrijd, was hij 49e geworden, terwijl hij op de eerste dag van de vijfdaagse Volta Ciclista a Galicia op de 130e plaats was beland op 2 minuten van de winnaar.
's Avonds zagen we hem via Skype, met een kale kop! Zijn matje, waarmee hij in het peloton altijd zeer herkenbaar was, was eraf, net als de rest van zijn haar. De volgende dag konden we het verhaal op zijn website http://www.siebebreed.nl/ lezen onder het kopje "Kaal".
Ik citeer:"Mijn moeder heeft wel gelijk gekregen. Het ziet er niet uit, die biljartbal. Echt eraan wennen zal niet makkelijk zijn, het is toch elke keer een beetje schrikken als ik in de spiegel kijk. Het heeft wat ongezonds zo’n haarloos hoofd. Gelukkig hoeft het ook niet te wennen, het groeit gauw weer aan. Voorlopig niet, voorlopig jeukt het vooral. En bij gebrek aan haar als isolatie heb ik gauw een koude kop. Na afloop van een training of wedstrijd staat de afdruk van mijn helm overduidelijk in mijn hoofdhuid gedrukt. En ik moet oppassen in de zon, huid die de zon nooit heeft gezien verbrandt immers gauw, en de zon heeft doorgaans de neiging van bovenaf te schijnen. Kortom, het is geen onverdeeld succes.
Ach ja, dat is het risico dat je neemt, als je iets dergelijks probeert. Voorlopig zie ik weinig reden voor herhaling. Toch heb ik geen spijt. Je komt er pas achter als je iets probeert."
De volgende avond meldde Siebe, die op de 81e plaats was binnengekomen in de zwaarste etappe, via Skype, dat hij keelontsteking had. Ada opperde voorzichtig, dat er mogelijk een verband zat tussen de kale kop en de keelontsteking.
In ieder geval stond de volgende dag in de daguitslag van de Volta a Galicia: ABN BREED, Siebe CONSTRUCCIONES PAULI hetgeen in gewoon Nederlands betekent, dat Siebe had opgegeven. Nu ken ik mijn zoon goed genoeg, om te weten, dat hij dan echt ziek is. Want Breed en opgeven....
Om jullie te laten genieten van Siebes haardracht, waarvan ik bijna zou zeggen dat hij er spijt heeft als haren op zijn hoofd:
En dit was mijn haardracht toen ik net zo oud was als Siebe nu:
Met ietwat korter haar, waarbij mijn vrouw me af en toe liefdevol inwrijft, dat ik inhammen krijg, begon ik vanmorgen aan de 2e 30 km als voorbereiding op de marathon van Leiden. Het was zonnig weer, maar er stond wel een frisse noordoosten wind. Langs de rand van de Stevenshof liep in naar station De Vink en vandaar langs het spoor naar Voorschoten. Hier liep ik over de Papelaan naar de ingang van De Horsten om langs het nederige stulpje van (voormalig?) Elfstedenrijder en marathonloper Willem-Alexander naar het Horstlaantje te lopen. Langs het spoor rende ik vervolgens naar Leidschendam.
Helaas was Hans Boers niet thuis, maar gelukkig zijn zoon Joy wel, zodat ik mijn waterflesjes bij kon vullen. Langs molen "De Salamander" ging de tocht voort naar de sluizen van Leidschendam en vandaar langs de Vliet. Deze verliet ik al vrij snel om aan de oostzijde van de Vogelplas en de Vlietlanden naar de blauwe brug te lopen. Langs de Korte Vliet en de rand van de Stevenshof voerde de weg me naar huis. De ongeveer 32 km had ik in 3 uur en 3 kwartier afgelegd. In je eentje loop je altijd langzamer, maar dit was wel heel wat langzamer dan tijdens de Henk Hakker memorial van 2 weken geleden. Maar ja, zo'n afstand in je eentje afleggen is niet fysiek, maar vooral mentaal een stuk zwaarder.
Ik zit nu dus niet bepaald met mijn handen in het haar....
's Avonds zagen we hem via Skype, met een kale kop! Zijn matje, waarmee hij in het peloton altijd zeer herkenbaar was, was eraf, net als de rest van zijn haar. De volgende dag konden we het verhaal op zijn website http://www.siebebreed.nl/ lezen onder het kopje "Kaal".
Ik citeer:"Mijn moeder heeft wel gelijk gekregen. Het ziet er niet uit, die biljartbal. Echt eraan wennen zal niet makkelijk zijn, het is toch elke keer een beetje schrikken als ik in de spiegel kijk. Het heeft wat ongezonds zo’n haarloos hoofd. Gelukkig hoeft het ook niet te wennen, het groeit gauw weer aan. Voorlopig niet, voorlopig jeukt het vooral. En bij gebrek aan haar als isolatie heb ik gauw een koude kop. Na afloop van een training of wedstrijd staat de afdruk van mijn helm overduidelijk in mijn hoofdhuid gedrukt. En ik moet oppassen in de zon, huid die de zon nooit heeft gezien verbrandt immers gauw, en de zon heeft doorgaans de neiging van bovenaf te schijnen. Kortom, het is geen onverdeeld succes.
Ach ja, dat is het risico dat je neemt, als je iets dergelijks probeert. Voorlopig zie ik weinig reden voor herhaling. Toch heb ik geen spijt. Je komt er pas achter als je iets probeert."
De volgende avond meldde Siebe, die op de 81e plaats was binnengekomen in de zwaarste etappe, via Skype, dat hij keelontsteking had. Ada opperde voorzichtig, dat er mogelijk een verband zat tussen de kale kop en de keelontsteking.
In ieder geval stond de volgende dag in de daguitslag van de Volta a Galicia: ABN BREED, Siebe CONSTRUCCIONES PAULI hetgeen in gewoon Nederlands betekent, dat Siebe had opgegeven. Nu ken ik mijn zoon goed genoeg, om te weten, dat hij dan echt ziek is. Want Breed en opgeven....
Om jullie te laten genieten van Siebes haardracht, waarvan ik bijna zou zeggen dat hij er spijt heeft als haren op zijn hoofd:
En dit was mijn haardracht toen ik net zo oud was als Siebe nu:
Met ietwat korter haar, waarbij mijn vrouw me af en toe liefdevol inwrijft, dat ik inhammen krijg, begon ik vanmorgen aan de 2e 30 km als voorbereiding op de marathon van Leiden. Het was zonnig weer, maar er stond wel een frisse noordoosten wind. Langs de rand van de Stevenshof liep in naar station De Vink en vandaar langs het spoor naar Voorschoten. Hier liep ik over de Papelaan naar de ingang van De Horsten om langs het nederige stulpje van (voormalig?) Elfstedenrijder en marathonloper Willem-Alexander naar het Horstlaantje te lopen. Langs het spoor rende ik vervolgens naar Leidschendam.
Helaas was Hans Boers niet thuis, maar gelukkig zijn zoon Joy wel, zodat ik mijn waterflesjes bij kon vullen. Langs molen "De Salamander" ging de tocht voort naar de sluizen van Leidschendam en vandaar langs de Vliet. Deze verliet ik al vrij snel om aan de oostzijde van de Vogelplas en de Vlietlanden naar de blauwe brug te lopen. Langs de Korte Vliet en de rand van de Stevenshof voerde de weg me naar huis. De ongeveer 32 km had ik in 3 uur en 3 kwartier afgelegd. In je eentje loop je altijd langzamer, maar dit was wel heel wat langzamer dan tijdens de Henk Hakker memorial van 2 weken geleden. Maar ja, zo'n afstand in je eentje afleggen is niet fysiek, maar vooral mentaal een stuk zwaarder.
Ik zit nu dus niet bepaald met mijn handen in het haar....
Al@din
Deze week kreeg ik bij mijn werk voor Al@din een verzoek, om muziek te noemen, die geschikt is bij het lopen van een Coopertest van 12 minuten. Er is wat dat aangaat voldoende muziek te vinden, die zeer geschikt is om te beluisteren bij het hardlopen. Het bealngrijkste is, dat je daarbij in een kadans komt, waarbij je zeer lang in hetzelfde tempo door kunt gaan.
Enkele voorbeelden hiervan zijn:
"Radar love" van The Golden Earring
"Run like hell" van Pink Floyd
"Down down" van Status Quo
"Easy livin'" van Uriah Heep
Hoewel ik zelf altijd zonder "oortjes" loop, omdat je dan kunt genieten van het gezang van de vogels, is bovenstaande muziek uitstekend geschikt om bij te rennen. De kadans zit er goed in!
Wie zelf een vraag over wat voor onderwerp dan ook heet, kan deze aan bibliothecarissen uit heel Nederland stellen op http://aladin.bibliotheek.nl/ of op de verbeterde versie ervan: http://antwoord.bibliotheek.nl/
Enkele voorbeelden hiervan zijn:
"Radar love" van The Golden Earring
"Run like hell" van Pink Floyd
"Down down" van Status Quo
"Easy livin'" van Uriah Heep
Hoewel ik zelf altijd zonder "oortjes" loop, omdat je dan kunt genieten van het gezang van de vogels, is bovenstaande muziek uitstekend geschikt om bij te rennen. De kadans zit er goed in!
Wie zelf een vraag over wat voor onderwerp dan ook heet, kan deze aan bibliothecarissen uit heel Nederland stellen op http://aladin.bibliotheek.nl/ of op de verbeterde versie ervan: http://antwoord.bibliotheek.nl/
maandag 13 april 2009
Zwartloper
Net als gisteren, toen ik met Ada 52 km gefietst heb over Woubrugge, Roelofarendsveen en Rijpwetering, een prachtige tocht door "ons" deel van het Groene hart, ben ik vanochtend met mijn vrouw wezen fietsen. Om 9 uur stapten we op de fiets om door Wassenaar naar de Waalsdorper vlakte te fietsen. Na cappuccino en warme cholclademelk besteld te hebben bij pannenkoekenboerderij Meyendel fietsten we door de duinen naar Katwijk en vandaar langs het Oegstgeester kanaal naar Oegstgeest, waar om 12 uur de Paas Haaswijkloop zou zijn.
Om kwart voor 12 trof ik Jaap de Gorter en Andrea Landman, die zich al ingeschreven hadden voor de 10 km. Helaas voor mij waren alle startnummers al op. Dan maar starten zonder nummer. Bij schaatsen kennen we het begrip "zwartrijder", vandaag zou ik als "zwartloper" mee gaan doen.
Om 12 uur was er een stevige warming-up met muziek, zodat we om kwart over 12 van start konden gaan. Bij de start kwamen we Mart Moraal tegen. Met hem zou ik de twee rondjes om de Klinkenberger plas lopen. De eerste ronde stond in het teken van inhalen. Veel 5-kilometerlopers, die te hard gestart waren, haalden we een voor een in. Het eerste rondje ging in 22.40 in een pittig, maar vlak tempo.
Ook het tweede rondje konden Mart Moraal, in een niet eens zo ver verleden Nederlands kampioen wintertriatlon bij de veteranen, en ondergetekende het tempo goed vasthouden. We hebben nog een paar mensen ingehaald om in een tijd van 46.35 samen te finishen. De tijd viel een beetje tegen, omdat het tweede rondje wat langer was dan de eerste. Vermoedelijk ben ik als eerste zwartloper binnengekomen.
Jaap liep de 10 km in 48 blank, Andrea in 57.01.
Na afloop gingen Jaap en ik nog even met Andrea mee om haar te verlossen van de overgebleven taart van haar verjaardag. Wat dat aangaat zijn we zeer opofferingsgezind. In het voortuintje in de zon en uit de wind was het goed toeven.
Toen we net wegreden kwamen we Paul Verkerk nog tegen, die door de duinen was wezen fietsen. Wat dat aangaat hebben we dit jaar enorm kunnen genieten van het mooie weer gedurende het hele Paasweekeinde.
En als goed katholiek (de Paus denkt daar heel anders over) wil ik jullie in op Tweede Paasdag dit nog ter overweging geven: je kunt beter zwartloper zijn dan zwartkijker!
Om kwart voor 12 trof ik Jaap de Gorter en Andrea Landman, die zich al ingeschreven hadden voor de 10 km. Helaas voor mij waren alle startnummers al op. Dan maar starten zonder nummer. Bij schaatsen kennen we het begrip "zwartrijder", vandaag zou ik als "zwartloper" mee gaan doen.
Om 12 uur was er een stevige warming-up met muziek, zodat we om kwart over 12 van start konden gaan. Bij de start kwamen we Mart Moraal tegen. Met hem zou ik de twee rondjes om de Klinkenberger plas lopen. De eerste ronde stond in het teken van inhalen. Veel 5-kilometerlopers, die te hard gestart waren, haalden we een voor een in. Het eerste rondje ging in 22.40 in een pittig, maar vlak tempo.
Ook het tweede rondje konden Mart Moraal, in een niet eens zo ver verleden Nederlands kampioen wintertriatlon bij de veteranen, en ondergetekende het tempo goed vasthouden. We hebben nog een paar mensen ingehaald om in een tijd van 46.35 samen te finishen. De tijd viel een beetje tegen, omdat het tweede rondje wat langer was dan de eerste. Vermoedelijk ben ik als eerste zwartloper binnengekomen.
Jaap liep de 10 km in 48 blank, Andrea in 57.01.
Na afloop gingen Jaap en ik nog even met Andrea mee om haar te verlossen van de overgebleven taart van haar verjaardag. Wat dat aangaat zijn we zeer opofferingsgezind. In het voortuintje in de zon en uit de wind was het goed toeven.
Toen we net wegreden kwamen we Paul Verkerk nog tegen, die door de duinen was wezen fietsen. Wat dat aangaat hebben we dit jaar enorm kunnen genieten van het mooie weer gedurende het hele Paasweekeinde.
En als goed katholiek (de Paus denkt daar heel anders over) wil ik jullie in op Tweede Paasdag dit nog ter overweging geven: je kunt beter zwartloper zijn dan zwartkijker!
Abonneren op:
Posts (Atom)
