Hersteltraining

Op de dag na de 100 Bruggenloop had ik een hersteltraining gepland. 
Het was echter wel een herstelling in mijn eigen stijl. Ik had er eentje gepland van 100 rondjes schaatsen in IJshal De Vliet. Na op vrijdag ruim 40 kilometer afgelegd te hebben op het osmoseijs op de 250-meterbaan was ik benieuwd, hoe het zou gaan na bijna een halve marathon gelopen te hebben. De klimmeters op de vele bruggen maakten het zwaarder dan 21,1 kilometer lopen.
Opa en oma kwamen wat later uit bed dan gewoonlijk. Ik hoefde gisterenochtend nog geen schaatsles te geven, dus we konden het rustig aan doen. Om kwart voor 10 betrad ik het spiegelgladde ijs. 

Het was met een handvol schaatsers niet bepaald druk te noemen. Ik reed een tijdje op met Piet Breebaart, die om 9 uur al aan zijn ijsgewenning was begonnen. Nadat hij een uur vol had gemaakt, schaatste ik een tijdje solo om daarna een schaatsster, die teveel met haar punten afzette, wat aanwijzingen te geven. Ze pakte de oefenstof vlot op.

Als geheel ging de hersteltraining niet onaardig, maar toen ik het na 80 rondjes toch wat zwaarder begon te krijgen, betrad "Krasse knar" Berto Hagen het ijs.

Na het doel van 100 rondjes bereikt te hebben, plakte ik er nog een twaalftal aan vast. 

Op mijn werk was een gevleugelde uitdrukking: "Overtref de verwachting van de klanten!"

In dit geval was het mijn eigen verwachting. In de kantine dronk ik thee met Berto, waarna we naar huis gingen. Thuis vond ik een briefje van mijn vrouw met het verzoek om een pakketje te verzenden en de oude fiets, waar Ana op gereden had, naar Ada's oude school terug te brengen.

Na gedane zaken kon ik naar huis wandelen om na de lunch nog wat boodschappen te doen en diverse huishoudelijke klussen. Na 3 weken Spaanse gasten over de vloer te hebben gehad, die veel gezelligheid brachten, wachtte nu weer het gewone leven.