Kaakoperatieloop

Het is vandaag exact een halve eeuw geleden, dat ik aan mijn kaken ben geopereerd.

Het was het slotstuk van een jaar op de Pedagogische Academie "De la Salle", waar mijn langjarige streven om leraar geschiedenis te worden bij gebrek aan voldoende pedagogische geven met wiskundige precisie linea recta op de klippen liep.

Ik was met vlag en wimpel over en zelfs met een onvoldoende voor de stages zou ik door mogen, maar ik zag het zinloze daarvan in en begon aan de zoektocht, die menigeen wel kent: "Wat nu?"

In eerste instantie was dat veel lezen. Via klasgenoot Roel Visser had ik de serie rond "Adriaan en Olivier" van Leonhard Huizinga leren kennen.

In de laatste weken voor mijn opname in het Elisabeth Gasthuis in Haarlem had ik "Adriaan en Olivier" en "Olivier en Adriaan" al gelezen, maar het derde deel van de trilogie, "Adriaan contra Olivier", was in de boekenstapel opgenomen, die ik als rechtgeaarde boekenworm had meegenomen voor de opname van 12 dagen.


De dag voor de operatie volgde wat medische onderzoeken en 's avonds werd alvast een rasterwerk om mijn kiezen aangebracht met 2 ijzeren draden. Zo werden na de operatie de boven en onderkaak met een viertal ijzerdraadjes aan elkaar vastgezet. Op het gebied van duursporten bleek ik later een ijzervreter.....

Maar toen even niet. Die avond was voorlopig mijn laatste avondmaal. Ik moest het doen met 6 weken vloeibaar voedsel. Eerst alleen zuivere vloeistoffen en toen de kaken al een beetje aan elkaar gegroeid waren, was het culinaire hoogtepunt verdunde Olvarit. Ik kan u vertellen, dat ik wel eens wat lekkerders naar binnen heb gewerkt.

Er waren dagen, dat ik 6 liter melk wegwerkte. Joris Driepinter was er niets bij!

Wie een probate afslankmethode zoekt, kan ik een kaakoperatie van harte aanbevelen. Het hongergevoel ben je na 3 dagen helemaal kwijt. In 6 weken tijd viel ik 7 kilo af! Van de operatie zelf kan ik me weinig herinneren. Nadat de narcose was ingebracht was ik snel vertrokken en ruim 3 uur later werd ik wakker en zag de kaakchirurgen Roorda en Hovinga over mij heen gebogen staan."Ik ben tijdens de operatie wakker geworden", dacht ik met een schok. Dat was gelukkig niet het geval. De operatie was klaar en ik werd met bed en al naar de intensive care gereden. Ik voelde mij zo ziek als een hond, toen de kaakchirurgen langskwamen voor ik op zaal mocht.

"De derde dag is het ergste", kreeg ik op dat moment te horen.

Hetgeen volledig klopte. 
Nadat het infuus 's avonds verwijderd was, was ik lopend patiënt. Eerlijk gezegd was dat in het begin meer een zwalkend patiënt.

Maar met een op maat gemaakt ijzeren hekwerk in mijn mond voelde ik me gevangene van mijn eigen lichaam. Wat dat aangaat was het decor langs de A44 met een kilometerslang IJzeren gordijn passend bij het "gouden" jubileum van de kaakoperatie. 

Vanmorgen vroeg liep ik naar de volkstuin, waar ik mijn vrouw hielp met het verwijderen van zevenblad. 

Daarnaast gaf ik planten water. En maakte ik een foto van een mooie klaproos, het symbool van de loopgravenoorlog in de Eerste Wereldoorlog.


Op de terugweg raakte ik aan de praat met een paar agenten, die langs de A44 op wacht stonden bij een kruispunt. Ze waren allebei duursporters, dus dat schept een band. Eén van hen had vroeger regelmatig in de Alblasserwaard geschaatst. Een mooie tocht, zeker bij het sprookjesachtige Kinderdijk.

Daarna was het nog een kilometer lopen voordat ik nuchter onder de douche stapte. Ik woog 65,3 kilo. Toch nog ruim 3 kilo zwaarder dan na 6 weken vloeibaar voedsel....

Kinderdijk

Kinderdijk. Hollands Werelderfgoed, dat je als rechtgeaarde Hollander slechts sporadisch bezoekt.

Het summum is natuurlijk om op de schaats over de bevroren wateren van Kinderdijk te glijden.

Deze foto's zijn afkomstig van Weerwoord.be, waarop ze destijds zijn geplaatst door Pieter de Gelder.
Soortgelijke foto's waren te vinden bij de toiletten in het ontvangstgebouw van Kinderdijk.

Met vrijwel het hele gezin waren we met onze Asturiaanse gasten vanaf Leiden Centraal naar Rotterdam getreind, waar we de watertaxi naar Ridderkerk namen en daar op een kleinere veerpont naar Kinderdijk stapten.

Daar hebben we tussen vele honderden toeristen uit de hele wereld rustig gewandeld met onze kleinkinderen in een ook 's zomers prachtige omgeving.

Onze oudste kleinzoon liep met zijn korte beentjes alles zelf, de jongste werd nog gedragen.

Ik heb ruim een uur met hem in de buidel langs de molens gewandeld. Een prima krachttraining.


We hadden kortom een heerlijke en gezellige dag, ook al was het nog behoorlijk warm.


Kortom, ook Werelderfgoed om de hoek is aanbevelenswaardig. Vooral ook in de winter!
Met dezelfde veerpont en watertaxi reisden we met zijn allen naar Rotterdam terug. Onze Spaanse gasten hadden erg genoten van de vele molens van Kinderdijk.

Schaatsen op natuurijs

Nee, ik heb het nog niet gedaan: schaatsen op natuurijs. Maar her en der in het land kon het al, ook al was het ijs waarop de term "It kin net" van toepassing kon zijn. De Friese Ryptsjerksterpolder ontbrak natuurlijk niet in dit rijtje.


Ook in de Alblasserwaard kon je al terecht.

Ook op het mij onbekende Dannemeer werd geschaatst.


Deze winter staat nog maar in de kinderschoenen. Ik verwacht, dat we dit soort beelden gedurende de winter van 2016-2017 vaker zullen gaan zien.

En tenslotte een natuurijsfoto omdat die zo mooi is.

Alle makers van de foto's mijn hartelijke dank. Ik hoop dat jullie de komende maanden nog vaak zulke mooie foto's kunnen maken.

Roots

Zodra ik iets zie over schaatsen op natuurijs, dan word ik er als door een magneet door aangetrokken. Zo ook het januarinummer van het tijdschrift Roots. Hierin wordt een Top 10 van mooiste schaatsplekken van Nederland gegeven met prachtige schaatsfoto's erbij.
In de door het magazine gegeven volgorde zijn dit het Paterswoldse Meer, het Giethoornse Meer, de Oudegaaster Brekken, de Elandspolder, de Oostvaardersplassen, de Nieuwkoopse Plassen, de Vinkeveense Plassen, de Blauwe Kamer, de Biesbosch en Kinderdijk.
Ik kan slechts over 4 van de 10 gekozen tochten een oordeel vellen, daar ik de andere 6 niet ken als schaatsgebied. Wat dat aangaat valt er in ons lage landje nog genoeg te ontdekken, zoals ook bleek bij de keuze, die Margriet deze winter haar lezers voorschotelde.

Margriet noemde de Eilandspolder ook, net als de omgeving van Giethoorn.

Kinderdijk kwam ook in beide tijdschriften door de ballotage.

De door mij geopperde Nieuwkoopse Plassen werden volkomen terecht ook gekozen in de Roots Top 10.

Ook de keuze voor de Oostvaardersplassen kan ik volledig billijken.

Blijven de overige 6 gebieden voor mij als schaatsliefhebber over als terra incognita. Hopelijk kunnen we komende winter de schade inhalen. Vorig jaar was het jaar zonder lente, dit jaar beleefden we een winter zonder winter, dus logischerwijze zouden we dit jaar de herfst over moeten slaan en van de nazomer meteen de winter in moeten duiken.
Tijdens die ruim 3 maanden durende winter kunnen we dan de 6 in Roots genoemde gebieden schaatsend gaan verkennen.

Margriet

Eén van de taken op mijn werk is om de tijdschriften, die terugkomen van een uitlening, onder de klep te leggen, waarop het nieuwste nummer van het desbetreffende tijdschrift pontificaal staat uitgestald. Op het voorblad van zo'n tijdschrift staan met grote koppen artikelen aangekondigd, die je MOET lezen.
Deze week zag ik zodoende telkens Margriet 3 staan.

Zodra ik deze kop zag, was ik verkocht: "De 4 allermooiste schaatsroutes in NL".
Donderdagavond in mijn eetpauze las ik het artikel. Het kwartet schaatsroutes kon mijn goedkeuring wel wegdragen: de Ankeveense plassen, de Molentocht van de Alblasserwaard, de Wieden en de Eilandspoldertocht.
Van dit uitverkoren viertal ken ik er 3. Alleen de Eilandspoldertocht heb ik nog nooit geschaatst. Wel heb ik een paar keer in dit gebied rondom het schitterende plaatsje Graft-de Rijp en Schermerhorn gefietst.

Ik zal deze tip van Margriet in gedachten houden als er weer eens natuurijs in Nederland is.
Het andere trio is mij bekend en zeker voor herhaling vatbaar. Op de Ankeveense plassen heb ik diverse keren gereden. Het is één van de plekken in het Groene Hart van de Randstad, waar je vrij snel kunt schaatsen.

Gelukkig voor sommige vroege vogels is het daar niet al te diep.
De Molentocht van de Alblasserwaard heb ik 1 keer geschaatst. Een mooie tocht. Vooral het stuk bij de molens van Kinderdijk is sprookjesachtig.

De benaming sprookjesachtig gaat ook zonder meer op voor de Wieden. Hier heb ik een paar keer heerlijk geschaatst tussen de rietkragen en door prachtige plaatsjes als Giethoorn en Blokzijl.

Eigenzinnig als ik ben, wil ik er nog 2 prachtige toertochten aan toevoegen. Allereerst de Nieuwkoopse plassen.

Een prachtig gebied, waar je de hele dag heerlijk rond kunt zwerven tussen de ruisende rietkragen.
De slottip betreft de Molen- en Merentocht rondom de Kaag. Een prachtig gebied, zeer afwisselend. Helaas is de laatste officiële Molentocht alweer 17 jaar geleden georganiseerd: net zo lang geleden als de laatste Elfstedentocht.
Maar gelukkig hebben we de laatste jaren diverse keren kunnen schaatsen op onze "thuisbaan".
Maar wat had u anders verwacht van de schrijver van "Molen- en Merentocht"?

Kinderdijk

Van heinde en verre komen mensen om zich te vergapen aan de molens van Kinderdijk. Hemelsbreed wonen we in Leiden er niet eens zo ver vandaan, maar toch was het gisteren pas de tweede keer, dat ik in dit dijkdorp kwam. De eerste keer was begin januari 2009, toen we een schitterende schaatstocht maakten door de Alblasserwaard.


Dit keer bleven dit soort fraaie plaatjes achterwege. Niet alleen omdat het ijs ontbrak, maar vooral doordat het al donker was, toen we er kwamen.
Ada en ik fietsten om kwart voor 7 naar mijn schoonouders. Met hen reden we mee naar Kinderdijk. De route voerde over Krimpen aan de Lek, alwaar we met de veerpont de Lek overstaken.

Op de boot pikten we Ada's neef Nico tegen, die met ons meereed naar "De Klok", waar het zilveren bruiloftsfeest was van Christiaan-Aart en Hanneke.
Het was een gezellige avond, waarop ik naast Eddie Smit kwam te zitten, net zo'n fervente sporter als ik.

Daar hij woonachtig is op de Veluwe, rijdt hij met zijn vrouw Adrie veel op de mountainbike. De omgeving leent zich er prima voor. Dat konden Ada en ik een maand geleden ervaren, toen we na een bezoek aan Het Loo nog een prachtige fietstocht door de bossen en over de heide maakten.


Zo kreeg ik het verhaal te horen van de mislukte aanslag op de bus met het Huis van Oranje op Koninginnedag in 2009. Eddie en Adrie fietsten door de bossen naar Apeldoorn, waar ze bij de Naald uitkwamen. Het was een enorme chaos. Veel politie, alles was afgezet en iedereen was geschokt.
Eddie omschreef de situatie treffend in één woord: "Bizar!"

Hij vervolgde: "Vooral als je uit de bossen komt en een paar uur ontspannen door de natuur gereden hebt. Je hebt niks meegekregen van de aanslag, die toen nog voor een ongeluk gehouden werd, en ineens zit je er midden in. Veel mensen wilden weg, maar konden het niet. Hun fietsen stonden bij de Naald gestald, en dat gedeelte was afgezet door de politie voor sporenonderzoek."
Daarnaast kwam ook de mountainbike als zodanig ter sprake. Je hebt mountainbikes in alle maten en prijzen. En dan heb je ook nog mensen, die tegen elkaar op gaan bieden. En dan komt het meest bijzondere. Er zijn aardig wat fietsers, die een mountainbike van € 2000,- tot € 3000,- hebben aangeschaft.
"En nu komt het meest bijzondere: er is niemand, die ontevreden is over zijn aankoop, terwijl alle soorten en maten frames en wielen aangeschaft zijn. Maar ja, wie gaat er, ook als je vindt dat je een miskoop hebt gedaan, er mee te koop lopen, als je voor zo'n hoog bedrag een mountainbike hebt gekocht?"
En zo werd een gezellige avond nog leerzaam ook!

Alblasserwaard

Met 24 uur vertraging vertrokken we om half 10 bij de Leidse IJshal aan de Vondellaan. We waren met een aardig grote groep: Jaap, Hans, Wil, Edgar, Arthur, Paul, Andrea, Mark, Erik, Jeroen en ondergetekende. De meesten waren lid van de IJVL, maar geheel in onze traditie had iedereen andere kleding aan. Alle kleuren van de regenboog waren in onze groep te ontwaren. In Alblasserdam reden we de Vondellaan in, waar we bij de volkstuinen parkeerden. Van hier was het een klein stukje wandelen naar het ijs. Om half 11 hadden we de schaatsen onder onze voeten en konden we op zoek naar de anderen, die hun auto hadden geparkeerd bij de ijsbaan.
Gezamenlijk konden we om 11 uur over de weg klunen om op de Grote of Achterwaterschap de polder in te schaatsen langs de berijpte rietkragen. Het was windstil en een paar graden onder nul. Het ijs op dit brede water was vrij goed. We konden dus lekker doorkachelen. Je moest wel goed opletten, want her en der lagen nog wat windwakken, maar zolang je de schaatssporen volgde, ging alles goed.
Vlak voor de Achtkantemolen moesten we een stuk klûnen. Wil Verbeij had zijn schaatsbeschermers in de auto laten liggen: niet echt handig. Gelukkig had ik nog een paar katoenen beschermers in mijn rugzak, zodat hij het stuk langs de rietkraag kon lopen. Vanaf de molen reden we linea recta naar Ottoland.
Bij de kluunplaats was een koek-en-zopietent. Zeer strategisch gelegen. De warma chocolademelk ging er goed in. Hierna volgde een paar honderd meter klûnen. Behalve Wil had ook Edgar geen schaatsbeschermers. In mijn TNT-pak kon ik voor postbode gaan spelen. Met mijn kluunschaatsen liep ik met de schaatsbeschermers van de eerst aangekomen schaatsers uit onze groep terug om de beschermers aan het vergeetachtige duo te overhandigen. Het probleem was, dat er wel een stuk of 8 kluunplaatsen waren in Ottoland, Vuilendam, Gijbeland en Molenaarsgraaf.


Wil en Edgar werden trouwens in Vullendam met de tractor vervoerd, terwijl ze in Gijbeland een plek zagen, waar ze schaatsbeschermers konden kopen. Ze moesten de beschermers wel zelf in elkaar zetten, dus dat duurde even. Zelf ben ik op dit stuk van de tocht onderuit gegaan toen ik over een opgevroren rand reed. Ik kwam op mijn billen terecht en daar zit voldoende vlees om de val te breken.
Het was trouwens zeer druk op het ijs, ondanks dat er nog geen Molentocht was afgekondigd. In Bleskensgraaf zagen we de route van de Molentocht. We hadden er al een flink deel van gereden. Hier was voorlopig de laatste kluunplaats op de Alblas. Via Oud-Alblas reden we terug naar Alblasserdam, waar we op onze eerste kluunplaats moesten klûnen om naar Kinderdijk te kunnen schaatsen.
Nu komen er mensen uit Japan en China om de molens van Kinderdijk te kunnen zien, en ik was er als 53-jarige Hollander nog nooit geweest! Maar ik kon de schade meteen inhalen. Over zwart ijs gleden we langs de molenrij. Mooier dan vanaf het ijs met de molens in de oranje winterlucht onder een verder bewolkte hemel kun je het niet krijgen. En Hollandser ook niet!
Op dit mooiste stukje van de supermooie toertocht wist Arthur de spanning op te voeren. Je bent immers tandarts of niet. "Ik kan mijn autosleutels niet vinden..."
Na alle zakken doorzocht te hebben vroeg ik: "Heb je ze niet in je tas gestopt?"
"Nou je het zegt, ze zitten waarschijnlijk in mijn andere broek in de tas."
In een fantastische kadans reed ik achter Arthur in een hoog tempo over het zwarte ijs. Arthur heeft een echte natuurijsslag. Hij komt hier veel beter tot zijn recht als op de kunstijsbaan.
Op dit lange rechte stuk viel mij ook op, dat Jaap een zeer goede valbeweging heeft. Het was vandaag trouwens op de kop af 12 jaar geleden, dat ik met Jaap de Elfstedentocht gereden had. (Zie voor het verslag in de blog van augustus 2008: De lamme en de blinde).
Op zo'n dag merk je wel, dat je tot de betere schaatsers behoort. Met duizenden mensen op het ijs hebben we bijna alleen maar ingehaald en waren maar weinig schaatsers sneller dan onze groep, terwijl we beslist ook tijd namen om de mooie omgeving in ons op te nemen.
Terug bij de kluunplek hadden we er 46 km opzitten. Over de parallelsloot maakten we de 50 km op de GPS van Jos vol. Na vierenhalf uur en 51 km GENIETEN stapen we om 3 uur van het ijs af. En daar Arthur zijn autosleutels weer had, konden we nagenietend terugrijden naar Leiden.




De foto's heb ik van www.weerwoord.be waar ze zijn geplaatst door Pieter de Gelder.