Hengstenbal

Na een rustige start op deze zondagmorgen fietste mijn vrouw na het ontbijt naar de volkstuin, waar ze even wat moest regelen. Ik had met haar afgesproken, dat ik daar om 11 uur ook zou zijn, zodat we samen naar de Buitenkaag zouden fietsen, waar we met de familie Breed bij brasserie "Matts" hadden afgesproken.

Waar we normaliter met zijn allen aan één lange tafel zaten, daar was nu een lange tafel, waar alle vrouwen aan zaten en een kleinere tafel, die haaks op de andere tafel stond, waar het mannelijke deel van de familie aan zat.
"Het lijkt wel een hengstenbal", verzuchtte ik.

Met zes mannen aan een bijzettafel hadden we het best gezellig, waarbij we er op letten, dat we goed kauwden. Niet alleen de kaakspieren, maar ook de lachspieren werden goed aan het werk gezet.

Om half 4 hadden we onze bordjes en glazen leeg en netjes betaald en ging ieder weer zijns weegs. Ada en ik deden dat, door de veerpont naar Kaageiland te nemen, waar we het fietspontje naar Oud Ade namen.

Op de boot raakte ik aan de praat met een Duitse vrouw, die op 600 meter hoogte in het ons bekende Zwarte Woud woont. Welk een verschil met de Haarlemmermeer, die 5 meter onder de zeespiegel ligt.

Inmiddels legde ik uit, dat je vroeger om de paar jaar en tegenwoordig maar af en toe over de Kagerplassen, waarover we nu voeren, kon schaatsen.

Bij Oud Ada zagen we een fietsbord met Pontjesroute. Deze volgden wen zo kwamen we op een onverhard pad, dat we niet kenden. Nieuwsgierig als we zijn, volgden we dit. Het kwam uit bij een aanlegsteiger, waar geen pontje lag.

Je kon bellen met een 06-nummer, maar gezien de tijd was het verstandiger om de kilometer terug te fietsen en de route van de Leiden Marathon op te pikken.

Om half 6 waren we weer thuis, waar ik nog net kon zien, hoe Adam Yates vandaag na een lange solo de heuveletappe in de Vuelta a España won.

Zij reden 178 kilometer met veel klimwerk, wij hadden een vlakke etappe van 36 kilometer met een ravitaillering tijdens een hengstenbal.

Kilometerteller

Toen ik vanmorgen mijn Batavus Galibier pakte, zag de kilometerteller er anders uit dan gewoonlijk.

Er verscheen een batterijtje op het scherm. De hint was zo duidelijk, dat het zelfs mij niet kon ontgaan. Voordat ik boodschappen ging doen bij "De Helianth" fietste ik eerst langs fietsenmaker Van Vliet, waar de batterij vervangen werd door een vol exemplaar. De totaalstand vanaf maart 2014 werd er weer keurig ingezet: 36.636 kilometer. Ik lig dus nog steeds op een schema van 10.000 kilometer per jaar. Ik ken enkele personen, die daar niet aan komen en er niet over durven te praten....

Nu ik er toch was kon ik meteen nieuwe wielerhandschoenen kopen. Mijn oude Zieners waren versleten. Mijn plan om nieuwe te kopen bij de fietsverhuur aan de Titisee mislukte deze zomer.

Met de rode BBB-handschoenen fietste ik naar de Herenstraat, waar ik mijn wekelijkse rantsoen van 3 zoutarme broden ophaalde.

Maar eerlijk gezegd had ik op deze troosteloze zaterdag mijn regenkleding harder nodig.

Donauquelle

Om half 8 werden we wakker. Laat voor ons doen. Vandaag zouden we met de trein naar Villingen gaan. Na bij de tent ontbeten te hebben fietsten we we naar het station van Kirchzarten toe. Hier hadden we nog 4 minuten om de fietskaartjes te kopen. Van de kaartverkoper kreeg ik te horen, dat we in Titisee over moesten stappen.

De reis er naar toe was deels een feest der herkenning, deels ook niet. In ieder geval zagen we, dat er niet langs de hele snelweg door het Höllerthal een fietspad lag. Die optie was gisteren dus uitgesloten geweest. In ieder geval zagen we, waar we aan de Falkensteig begonnen waren.

In Titisee stapten we netjes uit om er op het moment, dat de trein wegreed, dat we in Neustadt over moesten stappen. Veelal wordt Neustadt aangeduid als Titisee-Neustadt....

De volgende trein kwam over een half uur. Daar het maar 7 kilometer was, besloten we om te fietsen. Zo hadden we een mooie tocht in het dal van de Gutach. Bij het station aangekomen bleken we nog 20 minuten te hebben voor de trein naar Donaueslingen. De trein naar Villingen ging pas over een uur. We pasten ons plan aan. 

We zetten de fietsen in de fietsruimte na 3 hoge treden met het rijwiel in de hand te hebben genomen. We hadden alle ruimte tot het moment, dat er nog 10 fietsers bij kwamen. It kin net!

De reis naar Donaueschingen voerde door een gebied, waar we 4 jaar geleden een deel van de Schwarzwald Panorama-Radweg hadden gereden. Het landschap kwam ons niet onbekend voor.

In Donaueslingen moesten naast ons nog 3 vrouwen met 4 kinderen en hun fietsen uitstappen. Dat duurde dus even.

We fietsten vanaf het station naar de Donauquelle, pal naast das Schloss. Het was een mooie fontein met een beeldhouwwerk rondom de mythe van de Donau.

In het water van de fontein zag je het water omhoog wellen.

We reden door naar een terras bij de Fürstenburg, waar het officiële vertrekpunt van de Donau-Radweg van 2480 kilometer was.

Alleen al in Duitsland kun je hier aardig wat kilometers van maken. Met het traject van hier tot Wenen kun je al een hele fietsvakantie vullen.

Terwijl wij aan de Kaffee und Oraniensaft mit Schwarzwalder Kirschtorte zaten, zagen we de 3 vrouwen met 4 kinderen op fietsen met bepakking eraan beginnen.

Wij gingen nog even langs bij een bakker voor brood voor onderweg, voordat wij op de fiets naar Villingen vertrokken. Over een rustige weg door het boerenland met veel korte steile klimmen en dalen kwamen we bij Ankerbruck, waar we op een bank onder 2 oeroude kastanjes ons brood aten.
Na de lunch fietsten we verder over het golvende akkerland met wat hagen en hoge bomen, toen er een grote roofvogel op hooguit 10 meter boven ons vloog.

Hij had een witte kop en geel bij zijn staart. Zou het een Adler kunnen zijn? Ook al weet je, dat zo'n vogel je niets doet, het is toch unheimisch als hij vlak boven je vliegt.
We reden linea recta door naar Villingen, waar we bij het station de terugreis naar Aachen boekten met een schönes Wochenende. Voor € 57,- konden we met 6 overstappen naar Aken, met sneltreinen zou dezelfde reis € 159,- kosten met een paar overstappen minder.

We fietsten rustig door het centrum van Villingen. Een mooie stad.

Vlak bij het Franziskaner Museum namen we een ijsje, voordat we de binnenstad via 1 van de 3 bewaarde stadspoorten verlieten.

We zouden via Pfaffenweiler terugfietsen naar Donaueslingen. Het rustige weggetje bleek echter een fietspad langs een drukke provinciale weg. Niet bepaald ons ideaal. Gelukkig boog de weg af, maar bij de viersprong bleek onze richting niet meer te bestaan.

Het volgende dorp was Pfaffenweiler, maar ook hier ontbrak de door ons gekozen weg. Nadat we weer bij de drukke weg waren uitgekomen, keerden we om om via Rietheim langs de Brigach behoorlijk vlak naar Donaueslingen te fietsen, waar we de trein naar Neustadt namen. In Neustadt konden we direct overstappen op de trein naar Kirchzarten, waar we om even over 6 uitstapten.

Ada deed inkopen, waarna we naar camping "Kirchzarten" reden. Mijn vrouw kookte linzen met gemengde groente met yoghurt als toetje. Dat ging er wel in na 52 kilometer fietsen in het Zwarte Woud.

Daarna wandelden we naar unsere Stammtisch in "Zarduna", waar we een mooie dag afsloten met een Weisswein en een Hefe Weizen.

Om 11 uur gingen we naar bed, terwijl de bassen van het zwembadfeest nog extra werden opengezet. Ada viel desondanks in slaap, maar ze werd 10 minuten later gewekt door het vuurwerk.

"Dat gaat een nacht met weinig slaap worden", dachten we. Vrijwel iedere vakantie maak je wel een camping met luidruchtige buren in de nacht mee.

We gingen nog even de tent uit. Er was ook siervuurwerk. De grote bomen op de camping belemmerden het zicht voor de helft. Om middernacht keerde de rust weer en kwam er een diepe slaap.

Kirchzarten-Titisee

Na zeer vast geslapen te hebben werden we wakker van de regen op het tentzeil. Het zette ons aan het denken. Willen we in de regen met bepakking zo'n 600 meter hoger uitkomen? Nee dus!

Zodoende ging ik om half 9 naar de receptie, waar we ons verblijf op camping "Kirchzarten" met 2 nachten verlengden.

Daar we al ontbeten hadden konden we vrij snel op pad. We reden naar Kirchzarten toe, waar we na 1 kilometer onze eerste stop hadden. Bij een Bäckerei namen we een Milchkaffee en een warme chocolademelk. Hier lazen we in een Duitse krant, dat het gisteren noodweer was geweest in Noord-Duitsland. Vooral in de Harz was het raak geweest, net als 3 jaar geleden tijdens onze reis naar Praag. De binnenstad van Goslar stond onder water, net als een wijk van Seesen.

Daar hadden wij geen last van, want het was inmiddels droog, toen we naar Buchenbach wilden fietsen. Wilden, want dat lukte niet meteen, zodat we een rondje door Kirchzarten reden voor we de juiste weg gevonden hadden. Maar toen hadden we ook wat. We kwamen uit in Himmelreich.

Langs de drukke snelweg 31 door het Dreisamtal met de Rotbach en de Höllenbach stegen we licht tot Falkensteig. Hier staken we de drukke weg over, waarna het klimmen pas echt een aanvang nam.

Na een haarspeldbocht zaten we al op zo'n 100 meter boven de snelweg. Hier stond een bankje, waar we in het zonnetje een minuut of 5 genoten van het prachtige uitzicht.

Daarna was het werken geblazen, omdat na de volgende bocht het asfalt ophield.  We bleven stijgen met een gemiddelde van boven de 10%. Op zich is dit al pittig, doch door het onverharde pad, waar je een klein beetje in wegzakte door de regen van de afgelopen dagen, was het nog zwaarder.

We keken in steeds diepere afgronden naast ons.

Op een gegeven moment, toen we bij een schuilhut een tweede stop hadden, passeerde een vrachtwagen ons. Een kilometer of 2 verderop blokkeerde hij rond het hoogste punt van de klim de weg voor ons.

Hij was boomstammen aan het opladen vlak onder de top van 1200 meter.

We klommen nauwelijks meer en begonnen lichtjes te dalen, toen de vrachtwagen ons inhaalde. De chauffeur gaf ons nauwelijks tijd om rustig op een wat breder punt van het pad om ons te laten passeren.

We begonnen nu echt aan de afdaling naar Alpersbach, waar we weer verkeerd reden We waren na deze zware klim toe aan iets te eten en te drinken.

Gasthaus "Zum Engel" was dicht. "Donnerstag Ruhetag" stond er op de deur. Het kapelletje ernaast was wel open.

Er stond een altaar met een Mariabeeld. Een katholieke kerk in miniformaat. Zelfs kaarsjes om te branden ontbraken niet. Alleen lucifers om ze aan te steken ontbraken.

Ook al kon ik zelf geen kaarsje aansteken voor mijn beschermengel, ik deed wel wat geld in het bakje. De dankbaarheid, dat we de stenenregen overleefden, zal toch wel overgekomen zijn.

We daalden een meter of 500. Na een bocht was een restaurant, dat wel open was. In "Waldhotel Fehrenbach" hadden we om 1 uur een tussenstop met koffie, sinaasappelsap en 2 abrikzentaart voor de somma van € 14,50.
We daalden onder wisselende bewolking richting Hinterzarten met een klimmetje tussendoor. Hier vandaan reden we naar de Titisee.

Aan de oever van dit hoogst gelegen natuurlijke meer van Duitsland  op 850 meter hoogte aten we wat op een bank naast de roeivereniging. Hier ontspon zich een discussie: gaan we met de fiets terug of met de trein? Het werd het rijwiel.
Eerst keken we  nog even bij de fietsverhuurder, of ze wielrenhandschoenen verkochten. Degene, die ik 4 jaar geleden gekocht had, waren versleten.
Leider. Die hadden ze alleen in Neustadt-Titisee, 7 kilometer verderop.

We fietsten terug naar Hinterzarten. Bij de eerste klim stuitten we op de ijsbaan van de Titisee, een natuurijsbaan ter grootte van de Leidse IJshal.
In Hinterzarten dronken we de bekende dranken bij de "Bauernstüble", die met € 4,90 stukken voordeliger was dan "Waldhotel Fehrenbach".
In deze plaats zagen we ook de skischansen. Rond deze tijd vinden hier de "Sommerspringen" plaats.

Wij sprongen niet, wij kropen. Omhoog wel te verstaan. Via Alpersbach. Ter hoogte van Lochhütte bereikten we een hoogte van 1165 meter. Hier aten we een appel en een müeslireep voor we vrij vlak reden tot Rinken. Hier hadden we uitzicht op een paar van de hoogste toppen van het Schwarzwald zoals de 1375 meter hoge Immisberg.

Vlak daarna kregen we de afdaling naar Oberried. Eerst was het een afdaling langs een ravijn over een onverhard pad, daarna een steile afdaling over 11 kilometer over een smalle geasfalteerde weg.

Af en toe stopten we, omdat we kramp konden krijgen van het in de remmen knijpen. Hard rijden was hier onverantwoord. We waren blij, dat we na 8 kilometer dalen de eerste boerderij zagen bij Zastler.

In Oberried werd de weg breder er er was zelfs een fietspad. Helaas ook de eerste regen. Na een vrijwel droge dag bereikten we na 69 kilometer fietsen onze camping weer.
Hier bleek, dat we de "Variante für Sportliche" van 25 kilometer hadden gedaan. De Bikeline-Gids "Flussradwege Schwarzwald" adviseerde namelijk om de trein te nemen.

Maar dan hadden we alle mooie uitzichten van het Hochschwarzwald gemist. En een fantastische conditietraining!
Verfrist wandelden we naar restaurant "Zarduna" op de camping. Hier begonnen we met Apfelschorle en een Ganter Hefe Weizen. Na een schaaltje olijven hadden we een Kräuterscharn en een Wildgulasch. Het toetje was vanille-ijs met frambozensaus. Dat werd geserveerd onder de naam Heisse Liebe.

En dat alles voor € 49,40.
Op weg naar de tent regende het weer. We hadden vandaag onwijs veel geluk gehad met het weer.  Zoals eigenlijk de hele vakantie, waarop we vandaag de magische grens van 1000 kilometer passeerden.

Weer thuis

Vanmiddag kwamen Ada en ik na tweeënhalve week fietsen weer thuis. De tocht voerde ons via Zuid-Limburg naar de Vennbahn Radweg.

Aansluitend fietsten we door Luxemburg naar de Saar Radweg om uit te komen bij de Vogezen en de Elzas.

Het slot van de fietsvakantie brachten we door in het Zwarte Woud om met de trein naar Aken te reizen en via Zuid-Limburg weer terug met de trein naar Leiden.

In totaal brachten we ruim 77 uur op de fiets door. We legden in totaal 1126 kilometer af met een gemiddelde snelheid van 14.55 kilometer per uur. De maximumsnelheid was 42.52 kilometer per uur. Gemiddeld fietsten we 62,5 kilometer per dag. Als je de 3 treindagen eraf haalt, die het gemiddelde immers drukken, dan is het gemiddelde bijna 71 kilometer per dag voor de resterende 15 dagen. Niet zo gek voor 2 plattelanders van 62, zeker als je in aanmerking neemt, dat er heuse bergetappes in de Vogezen en het Zwarte Woud in zaten met onder andere de Petit Ballon en de Grand Ballon, die in de Tour de France in de eerste categorie vallen.

De komende tijd zal ik regelmatig over deze vakantie schrijven, waarbij het boek van Paul Benjaminse voor Frankrijk ten zuiden van het Saarland voor ons wederom een leidraad zou zijn.