Hengstenbal

Na een rustige start op deze zondagmorgen fietste mijn vrouw na het ontbijt naar de volkstuin, waar ze even wat moest regelen. Ik had met haar afgesproken, dat ik daar om 11 uur ook zou zijn, zodat we samen naar de Buitenkaag zouden fietsen, waar we met de familie Breed bij brasserie "Matts" hadden afgesproken.

Waar we normaliter met zijn allen aan één lange tafel zaten, daar was nu een lange tafel, waar alle vrouwen aan zaten en een kleinere tafel, die haaks op de andere tafel stond, waar het mannelijke deel van de familie aan zat.
"Het lijkt wel een hengstenbal", verzuchtte ik.

Met zes mannen aan een bijzettafel hadden we het best gezellig, waarbij we er op letten, dat we goed kauwden. Niet alleen de kaakspieren, maar ook de lachspieren werden goed aan het werk gezet.

Om half 4 hadden we onze bordjes en glazen leeg en netjes betaald en ging ieder weer zijns weegs. Ada en ik deden dat, door de veerpont naar Kaageiland te nemen, waar we het fietspontje naar Oud Ade namen.

Op de boot raakte ik aan de praat met een Duitse vrouw, die op 600 meter hoogte in het ons bekende Zwarte Woud woont. Welk een verschil met de Haarlemmermeer, die 5 meter onder de zeespiegel ligt.

Inmiddels legde ik uit, dat je vroeger om de paar jaar en tegenwoordig maar af en toe over de Kagerplassen, waarover we nu voeren, kon schaatsen.

Bij Oud Ada zagen we een fietsbord met Pontjesroute. Deze volgden wen zo kwamen we op een onverhard pad, dat we niet kenden. Nieuwsgierig als we zijn, volgden we dit. Het kwam uit bij een aanlegsteiger, waar geen pontje lag.

Je kon bellen met een 06-nummer, maar gezien de tijd was het verstandiger om de kilometer terug te fietsen en de route van de Leiden Marathon op te pikken.

Om half 6 waren we weer thuis, waar ik nog net kon zien, hoe Adam Yates vandaag na een lange solo de heuveletappe in de Vuelta a España won.

Zij reden 178 kilometer met veel klimwerk, wij hadden een vlakke etappe van 36 kilometer met een ravitaillering tijdens een hengstenbal.

Donaudurchbruch

Het was een rommelige nacht geweest met veel dromen en af en toe wakkere periodes. Om 6 uur werd ik echt wakker. Daar Ada dat ook was, gingen we er op uit om op deze bewolkte maar droge ochtend de tent op te ruimen. Daarna ontbeten we onder een afdak, zodat we om half 8  "Campingplatz  des Douna Ruder Club Neuburgs" af reden.

We zaten vrijwel gelijk op de route. Over een lange rechte weg reden we naar Jagdschloss "Grünau".

Alleen op het landgoed was de weg al ruim 3 kilometer. Het landgoed was vermoedelijk nog breder.

In het bos voorbij "Grünau" werd de werking van de hydrochloorthiazide duidelijk. In een tocht van 10 kilometer door het bos, kom daar in Nederland eens om, moest ik 3 keer plassen. Bij de hitte van vorige week hoefde ik totaal niet, daar ik bijna alles eruit gezweet had.
Om 9 uur zat de rit naar Ingolstadt erop. De eerste 23 kilometer van vandaag. Dat was wel nodig, want we zaten pas op een kwart van de geplande afstand.

Op het terras van "Moritz" bij het Rathaus namen we een koffie en warmechocolademelk, voordat we begonnen aan de lange Umleitung door Ingolstadt. Bij Feldkirchen kwamen we weer aan de Donau.
Over een pad over de dijk reden we kilometerslang oostwaarts. We staken bij Kleinmehring de rivier over. Daar volgden we de dijk aan de overzijde van de rivier. Wij niet alleen, er was ook een handbiker, die bijna net zo hard ging als wij. Ook de klimmetjes lukte hem goed.
Bij Vohburg, met kasteel en Altstadt, ging de Donau-Radweg weer terug naar de noordzijde. Ada had een beter plan op deze zonnige en daardoor warme periode aan het eind van de ochtend: we volgden de dijk van de Kleine Donau.

Hoewel je er officieel niet op mocht rijden, konden we dermate veel fietssporen zien, dat die van ons er ook wel bij konden. Ruim 7 kilometer reden we in de zon op de dijk met links van ons het bos en rechts de Kleine Donau.
Op een gegeven moment zagen we overal borden met "Militärischer Bereich. Betreten auf eigene Gafahr".

Degenen, die voor 1945 zijn geboren, weten wat daarmee wordt bedoeld....
Na een van de weinige wegen, die de dijk kruisten, stond een bord, dat de dijk over 300 meter ophield. Dat bleek inderdaad het geval. Verkenner Breed wilde dat wel eens zien en inderdaad: het klopte.

We moesten de brug over en aan de zuidzijde van de Kleine Donau fietsen tot dit riviertje in de inmiddels brede Donau vloeide. We reden door naar Neustadt. Daar aten we op een bank bij de kerk.

Ada bestudeerde het volgende deel van de route en daarin werd aangeraden om bij Weltenburg de veerboot naar Kelheim te nemen. Het pad met steile klimmen en  dalen tussen Arzberg en Hohenphahl was in dit bosgebied "schlecht befahrbar". Nou, als de Duitsers dat vinden, dan klopt dat ook!

Dat wisten we maar al te goed van een fietstocht in het Zwarte Woud. Daar deboottocht door de Donaudurchbruch voerde met steile rotswanden aan beide zijden van de smalle rivier, was de keuze snel gemaakt. Bij een bakker dronken we nog een koffie en een kersensap met 2 overheerlijke amandelkoeken erbij.
In het stekende zonnetje fietsten we naar Bad Gögging. Hier zag ik een Tourist Information, waar we voor € 19,-  een tweetal kaartjes kochten voor de boottocht inclusief fietsvervoer.
Licht glooiend reden we naar Sitting en Eining. Daar begon de lange klim naar Staubing. Vandaar was het grotendeels afdalen naar Weltenburg, waar we bij het klooster op de boot konden stappen.

In het klooster van Weltenburg wordt het oudste Abdijbier  ter wereld gebrouwen.

De rondvaartboot kwam net aan en de fietsers mochten als eersten aan boord.

De boottocht van 6 kilometer was het spectaculairste, dat we deze fietsvakantie gezien hadden.

Klippen tot 100 meter torenden boven de rivier uit. Een tweetal bergbeklimmers halverwege de bergwand oogden nietig.

Na 20 minuten genieten van de Donaudoorbraak  eindigde de boottocht in Kelheim. De eersten zullen de laatsten zijn, dusde fietsers stapten als laatsten van boord.
Door de poort reden we Kelheim binnen en na wat inkopen gedaan te hebben, verlieten we de Altstadt door een andere poort. Al snel kwam er een hoge brug, waarover we de Altmühl over konden steken. Dit is het begin van het Main-Donau-Kanal, dat vanaf overmorgen een paar dagen onze leidraad zal zijn.

Nu reden we oostwaarts op zoek naar een camping. Bij Kelheimwinzer zaten we weer aan de Donau. We trokken allebei wat aan met lange mouwen. Niet omdat we het koud hadden, maar tegen het verbranden, want er stond een stekende zon.
Via vooral onverharde paden reden we door Herrnsaal naar Kapfelberg, waar 2 campings aan de Donau zouden liggen. Dat lagen ze inderdaad, alleen zagen we geen tenten staan.
Toevalligerwijze werden we gepasseerd door 2 Nederlandse fietsers, die ons adviseerde nog een paar kilometer door te rijden, want daar lag een mooie camping met een goed sanitairgebouw.  Zij stonden daar ook.

Wij fietsten dus verder en kwamen zo op camping "Freizeitinsel". Een nog vrij nieuwe camping. Op de lege Zelfwiese zetten we de tent op. We hadden een mooi uitzicht over het Donaudal. Later zou er nog een tent bijkomen van 2 vrouwelijke fietsers, die we onderweg al een paar keer waren tegengekomen.

Wat betreft het toiletgebouw: daar was geen woord bij gelogen. De douches waren prima.
Terwijl Ada de rijst met gemengde groente kookte, reed ik Freizeitinsel over naar Bad Abbach, waar we morgen de route naar Regensburg op zouden pikken. Terug van 3 kilometer fietsen kwam de totaalstand uit op 96 kilometer.
Het eten was lekker. Dat vonden de wespen ook. We moesten omzichtig eten en van het alcoholvrije bier drinken. Als toetje hadden we yoghurt met kersen. Ik deed de vaat.

Daarna gingen we naar het terras van "Insel Café", pal achter onze tent. Er was verder niemand, want het was Ruhetag. Met 2 Hefe Weizen kwamen we lezend en schrijvend de avond wel door, tot om half 10 de muggen vonden, dat het sluitingstijd werd. We gingen derhalve bijtijds naar bed.

Kilometerteller

Toen ik vanmorgen mijn Batavus Galibier pakte, zag de kilometerteller er anders uit dan gewoonlijk.

Er verscheen een batterijtje op het scherm. De hint was zo duidelijk, dat het zelfs mij niet kon ontgaan. Voordat ik boodschappen ging doen bij "De Helianth" fietste ik eerst langs fietsenmaker Van Vliet, waar de batterij vervangen werd door een vol exemplaar. De totaalstand vanaf maart 2014 werd er weer keurig ingezet: 36.636 kilometer. Ik lig dus nog steeds op een schema van 10.000 kilometer per jaar. Ik ken enkele personen, die daar niet aan komen en er niet over durven te praten....

Nu ik er toch was kon ik meteen nieuwe wielerhandschoenen kopen. Mijn oude Zieners waren versleten. Mijn plan om nieuwe te kopen bij de fietsverhuur aan de Titisee mislukte deze zomer.

Met de rode BBB-handschoenen fietste ik naar de Herenstraat, waar ik mijn wekelijkse rantsoen van 3 zoutarme broden ophaalde.

Maar eerlijk gezegd had ik op deze troosteloze zaterdag mijn regenkleding harder nodig.

Rijndal

Om 6 uur werd ik wakker. Om niet in slaap te vallen, las ik "Verhalen uit de Tour de France" uit.

Ada werd ook vroeg wakker en we besloten de natte tent op te breken en op het station te ontbijten. Om kwart over 7 verlieten we camping "Kirchzarten" en om 7.24 hadden we de trein naar Freiburg, waar we over moesten stappen. Er waren al een stuk of 6 fietsen in de bagageruimte.

Op weg naar Offenburg ontbeten we, terwijl we keken naar hoe het Zwarte Woud langzamerhand steeds lager werd. De bagageruimte werd steeds voller, want er kwamen nog een paar fietsers bij. De Nederlandse scouts kregen de opdracht om hun bagage weg te halen. In Offenburg moesten we met vertraging overstappen. In Duitsland betekent dat een fiets met bepakking via de trappen omhoog en omlaag zeulen.

De trein naar Karlsruhe kwam aangereden. We kwamen in een bagageruimte met een stuk of 8 wandelwagens, maar ook met zittende mensen, die niet van plan waren om op te staan. Zodoende bleven we midden in het gangpad staan bij onze fietsen. Nieuwe fietsers, die een station verder instapten, maakten ook opmerkingen over de zittenblijvers. Op een gegeven moment werd er een klapstoel vrijgemaakt. Om beurten zouden we gaan zitten.
Een ontwapenend jochie van een jaar of 3 maakte contact met me en het ijs was gebroken. Toen Ada en ik van plaats wisselden, liet ik Niklaus zelfs op Ada's fiets zitten.
Met 5 minuten vertraging kwamen we in Karlsruhe aan. Desondanks haalden we de trein naar Mainz. waar de scouts uit Nederland hun bagage weer massaal in de bagageruimte dumpten. Fietsers op een tussenstation konden er zodoende niet in! Onderweg liep de trein een minuut of 10 vertraging, terwijl wij aardig wat dingen herkenden van de fietstocht langs der Rhein van 4 jaar geleden zoals de Rheinterrassen.

In Mainz hadden we onwijs veel geluk. De trein naar Köln stond er nog. Een jonge machinist hing uit het raam en zei, dat iedereen nog rustig in kon stappen. Hij zou niet eerder vertrekken. Dat instappen ging nog, maar ook hier werden de zitplaatsen in de fietsruimte bezet door een Pools gezin met 5 kinderen. Wij moesten daardoor alle bagage van onze fietsen halen en de fietsen tegen 2 beladen fietsen aan zetten. De reis naar Köln Hauptbahnhof duurde 3 uur.

Ik las "De vrouw met de blauwe mantel" van Deon Meyer, waaraan ik vanmorgen begonnen was, uit. Onderwijl keek ik regelmatig naar buiten tijdens de rit langs de Romantische Rhein vanaf Bingen met de Loreley als bekendste fenomeen.

Na Koblenz, waar we een paar keer gekampeerd hadden, en Remagen met zijn steile afdaling naar de Rijn, gingen we na Bonn de fietsen opladen, daar Köln Hbf niet het laatste station was. Na nog een keer de beladen fietsen de trap af en op gezeuld te hebben, zat de krachttraining er voor vandaag op. Wel moesten we nog een sprintje trekken, daar de fietsruimte helemaal voorin de trein naar Aachen was en wij te horen hadden gekregen, dat deze achteraan te vinden was.
Maar ook deze horde werd genomen, zodat we langs de noordrand van de Eifel  reden met o.a. stops in Düren en tot onze grote vreugde Rothe Erde. Hier was het begin van de Vennbahn Radweg, waar we ruim 2 weken geleden aan begonnen. De cirkel was rond.

In Aken stapten we uit en reden langs een drukke weg naar Vaals. In deze grensstad zagen we geen winkel, maar wel een Landal Green Park. Hier hadden ze een uitgebreide kampwinkel, waar we boodschappen deden voor het avondeten.
We daalden vanaf de Vaalserberg af naar camping "De Gastmolen", waar we net als aan het begin van de vakantie inschreven voor één nacht.

Het was heerlijk weer. De natte tent lieten we drogen over een picknicktafel voordat we ons aan het opzetten ervan wijdden. We hadden vandaag echt geluk gehad met de reis, zodat we 2 uur eerder op de camping waren dan gepland, Nadat Ada zich koud had gedoucht, deed ik dat met een warme. Waar een muntje van 50 eurocent al niet goed voor is.

Met 11,5 kilometer was dit de kortste afstand, die we gefietst hadden deze vakantie, maar we hadden wel de langste afstand afgelegd.
Ada kookte de macaroni met groentemix en tomaten. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Toen we aan het toetje toe waren, reed een ijswagen camping "De Gastmolen" op. "Pauls" verkocht zelfgemaakt schepijs. Met een beker met vanille- en frambozen- of aardbeienijs met flink wat vers rood fruit was dit de perfecte afsluiting van het avondeten bij de tent op de voorlaatste dag van de vakantie. We genoten van de zomeravond op "ons grasveld" met een droge witte huiswijn en een Vaalser blond. Dat hadden we wel verdiend na een toch wel vermoeiende treinreis.

Donauquelle

Om half 8 werden we wakker. Laat voor ons doen. Vandaag zouden we met de trein naar Villingen gaan. Na bij de tent ontbeten te hebben fietsten we we naar het station van Kirchzarten toe. Hier hadden we nog 4 minuten om de fietskaartjes te kopen. Van de kaartverkoper kreeg ik te horen, dat we in Titisee over moesten stappen.

De reis er naar toe was deels een feest der herkenning, deels ook niet. In ieder geval zagen we, dat er niet langs de hele snelweg door het Höllerthal een fietspad lag. Die optie was gisteren dus uitgesloten geweest. In ieder geval zagen we, waar we aan de Falkensteig begonnen waren.

In Titisee stapten we netjes uit om er op het moment, dat de trein wegreed, dat we in Neustadt over moesten stappen. Veelal wordt Neustadt aangeduid als Titisee-Neustadt....

De volgende trein kwam over een half uur. Daar het maar 7 kilometer was, besloten we om te fietsen. Zo hadden we een mooie tocht in het dal van de Gutach. Bij het station aangekomen bleken we nog 20 minuten te hebben voor de trein naar Donaueslingen. De trein naar Villingen ging pas over een uur. We pasten ons plan aan. 

We zetten de fietsen in de fietsruimte na 3 hoge treden met het rijwiel in de hand te hebben genomen. We hadden alle ruimte tot het moment, dat er nog 10 fietsers bij kwamen. It kin net!

De reis naar Donaueschingen voerde door een gebied, waar we 4 jaar geleden een deel van de Schwarzwald Panorama-Radweg hadden gereden. Het landschap kwam ons niet onbekend voor.

In Donaueslingen moesten naast ons nog 3 vrouwen met 4 kinderen en hun fietsen uitstappen. Dat duurde dus even.

We fietsten vanaf het station naar de Donauquelle, pal naast das Schloss. Het was een mooie fontein met een beeldhouwwerk rondom de mythe van de Donau.

In het water van de fontein zag je het water omhoog wellen.

We reden door naar een terras bij de Fürstenburg, waar het officiële vertrekpunt van de Donau-Radweg van 2480 kilometer was.

Alleen al in Duitsland kun je hier aardig wat kilometers van maken. Met het traject van hier tot Wenen kun je al een hele fietsvakantie vullen.

Terwijl wij aan de Kaffee und Oraniensaft mit Schwarzwalder Kirschtorte zaten, zagen we de 3 vrouwen met 4 kinderen op fietsen met bepakking eraan beginnen.

Wij gingen nog even langs bij een bakker voor brood voor onderweg, voordat wij op de fiets naar Villingen vertrokken. Over een rustige weg door het boerenland met veel korte steile klimmen en dalen kwamen we bij Ankerbruck, waar we op een bank onder 2 oeroude kastanjes ons brood aten.
Na de lunch fietsten we verder over het golvende akkerland met wat hagen en hoge bomen, toen er een grote roofvogel op hooguit 10 meter boven ons vloog.

Hij had een witte kop en geel bij zijn staart. Zou het een Adler kunnen zijn? Ook al weet je, dat zo'n vogel je niets doet, het is toch unheimisch als hij vlak boven je vliegt.
We reden linea recta door naar Villingen, waar we bij het station de terugreis naar Aachen boekten met een schönes Wochenende. Voor € 57,- konden we met 6 overstappen naar Aken, met sneltreinen zou dezelfde reis € 159,- kosten met een paar overstappen minder.

We fietsten rustig door het centrum van Villingen. Een mooie stad.

Vlak bij het Franziskaner Museum namen we een ijsje, voordat we de binnenstad via 1 van de 3 bewaarde stadspoorten verlieten.

We zouden via Pfaffenweiler terugfietsen naar Donaueslingen. Het rustige weggetje bleek echter een fietspad langs een drukke provinciale weg. Niet bepaald ons ideaal. Gelukkig boog de weg af, maar bij de viersprong bleek onze richting niet meer te bestaan.

Het volgende dorp was Pfaffenweiler, maar ook hier ontbrak de door ons gekozen weg. Nadat we weer bij de drukke weg waren uitgekomen, keerden we om om via Rietheim langs de Brigach behoorlijk vlak naar Donaueslingen te fietsen, waar we de trein naar Neustadt namen. In Neustadt konden we direct overstappen op de trein naar Kirchzarten, waar we om even over 6 uitstapten.

Ada deed inkopen, waarna we naar camping "Kirchzarten" reden. Mijn vrouw kookte linzen met gemengde groente met yoghurt als toetje. Dat ging er wel in na 52 kilometer fietsen in het Zwarte Woud.

Daarna wandelden we naar unsere Stammtisch in "Zarduna", waar we een mooie dag afsloten met een Weisswein en een Hefe Weizen.

Om 11 uur gingen we naar bed, terwijl de bassen van het zwembadfeest nog extra werden opengezet. Ada viel desondanks in slaap, maar ze werd 10 minuten later gewekt door het vuurwerk.

"Dat gaat een nacht met weinig slaap worden", dachten we. Vrijwel iedere vakantie maak je wel een camping met luidruchtige buren in de nacht mee.

We gingen nog even de tent uit. Er was ook siervuurwerk. De grote bomen op de camping belemmerden het zicht voor de helft. Om middernacht keerde de rust weer en kwam er een diepe slaap.