Valse start

Was het dinsdagavond met de handrem op schaatsen, ik wou, dat ik dat op donderdagochtend kon doen, maar de verkoudheid werd woensdag steeds vervelender. Ik werd rillerig en voelde me zo slap als een vaatdoek. Om 8 uur lag ik al met lichte koorts in bed, na eerst een vervanger geregeld te hebben, die de honneurs waar wilde nemen bij de "krasse knarren". Arthur van Winsen nam het gelukkig over.
De eerste schaatsles voor kinderen gaat vrijdagmiddag op deze manier ook de mist in. Ik heb wat dat aangaat dit seizoen een valse start!

Kraakverbod

In de Tweede Kamer wordt op dit moment hard gewerkt aan een kraakverbod. Op zich klinkt het beschermen van eigendomsrechten heel nobel, maar er zitten toch wat haken en ogen aan. De voornaamste is, dat er momenteel een regeling is, dat er pas gekraakt mag worden, als een pand minimaal een jaar leeg staat. Er moet inderdaad tegen krakers, die geweld gebruiken, opgetreden kunnen worden. Dat kan nu ook al, door de wetgeving rond openlijke geweldpleging. Daar heb je geen speciale wet voor nodig.
De maatschappelijke veranderingen in de laatste 20 jaar hebben het in bepaalde steden zeer aantrekkelijk gemaakt om te gaan speculeren. Door de schaalvergroting in het hoger onderwijs zijn in bepaalde steden mega-hogescholen ontstaan, terwijl studenten uit andere plaatsen verdwenen, zoals bijvoorbeeld uit Kampen. De wet van vraag en aanbod drijft dan de prijzen in de studentensteden op.
Daarnaast is de vastgoedhandel deels in handen gekomen van criminelen, die onroerend goed gebruiken om drugsgelden en ander crimineel geld wit te wassen. Door deze wet, krijgen types als Willem Holleeder vrij spel. Nu is er immers altijd de dreiging, dat een pand gekraakt kan worden na een jaar leegstand. Het gevolg is: veel studenten wonen "anti-kraak". Door deze wet aan te nemen, wordt het kind met het badwater weggegooid en gaan we weer terug naar de jaren '70, met aan de ene kant veel mensen die woonruimte zoeken en anderzijds flinke leegstand.

Want waarom zou je als huiseigenaar de moeite doen om mensen anti-kraak te laten wonen?
Het gevolg van zulke kraakwetten is te vinden in België en Frankrijk, waar je leegstand ziet, ook van monumentale panden. Tijdens mijn fietsvakantie in Noord-Frankrijk zag ik monumenten, waar de bomen uit de daken groeiden! En wat zal de waarde van je huis worden, als je links en rechts van je 2 leegstaande bouwvallen hebt staan? Zelf denk ik, dat je dan beter af bent met 2 bewoonde panden, gekraakt of in anti-kraak voor een schappelijke prijs verhuurd. Hou de huidige praktijk dus in stand. Daardoor worden de panden bewoond en dat voorkomt verval. Deze wet is alleen gunstig voor "vastgoedhandelaren" als Willem Holleeder.

Kwakkelen

Vanaf half augustus ben ik al aan het kwakkelen. Dan weer eens keelpijn, dan weer verkouden, dan weer een grieperig gevoel. Over het algemeen niet genoeg om je ziek te melden, maar wel voorkomt het kwakkelen, dat je lekker kunt sporten.
Zo ook deze eerste dinsdagavond in de Leidse IJshal. Een nieuwe verkoudheid stak de kop op. Dan heb je de keurz om niet te gaan schaatsen, of met een zeer stevige handrem alleen op techniek rijden. Ik koos voor de tweede mogelijkheid. In tegenstelling tot normaal hield ik het derhalve na een uur rustig rondjes rijden al voor gezien. De nieuwe ijzers en vooral de nieuwe rondingen beginnen al aardig te wennen.
Na het schaatsen schoof ik in de kantine aan bij Koos Zwaan, Mart Moraal, Henk Distelveld en Hans den Outer. Want gezelligheid is immers een onderdeel van de Nederlandse schaatscultuur.
Hopelijk beperkt het kwakkelen zich tot de herfst en hebben we geen kwakkelwinter voor de boeg.

De schijn tegen

Als je als Leidenaar op 3 oktober 's ochtends over moet geven, dan heb je op voorhand de schijn tegen. Dit gebeurde mij op de grauwe, winderige zaterdagochtend. Om 3 uur was ik thuis van het optreden van "the Shoes", waarna ik als een blok in slaap viel. Om een uur of 9 kwam ik mijn bed uit, om met Ada boodschappen te gaan doen voor het weekeinde.
Het ontbijt viel niet helemaal lekker, maar goed, dat kan gebeuren. Ik ging naar de bakker en Ada alvast naar Albert Heijn, waar ik me even later ook meldde. Ik kreeg een maggi-smaak in mijn mond en dan weet je eigenlijk al genoeg. Op de fiets reed ik zo snel mogelijk naar huis, waar Ike om half 11 net thuis was van het avondje stappen in Leiden. De rit naar huis was niet voor niets: de inhoud van de maag belandde al gauw op de bodem van een emmer.
Met een lege maag dook ik in bed, waar de slaap al vrij snel weer kwam. Het meest vervelende vond ik, dat ik de volgende dag Hans af moest bellen voor de training voor de halve marathon van Amsterdam ten gevolge van een buikgriep. Aan de alcoholinname kon het niet liggen: ik ken wat dat aangaat mijn grenzen aardig. Maar ik weet al hoe het commentaar zal luiden: "Dat zeggen ze allemaal!" Als Leidenaar heb je op 3 oktober de schijn tegen!

Wim van Huis

Stel je eens voor. Je bent sportief, gezellig, hebt gevoel voor humor en je speelt al meer dan 40 jaar als niet onverdienstelijk gitarist in een band, die als een van de weinige Nederlandse groepen twee nummers in de Top-2000 heeft staan. Daarnaast staat je naam vermeld in "Nederpophelden" van Peter Sijnke, een boek over de pioniers van de popmuziek in Nederland in de jaren 1960-1970.

Je hebt het kortom aardig "gemaakt". En dan zie je opeens dit bericht: De naam Wim sterft snel uit. Wim staat voor suf en oud-Hollands.
Volgens Eindhovenaar Wim Daniëls is er sprake van een "Wim-crisis". Onder de vijftig heet al bijna helemaal niemand meer zo, zo blijkt uit zijn boek "Lang leve Wim; what is a world without Wimmen".
"Wim heeft zijn hoogtepunt bereikt in de jaren vijftig". Momenteel is er in de eredivisie geen enkele Wim meer te bewonderen. En dat was ooit heel anders, van Wim Suurbier tot Wim Jonk", signaleert Daniëls in De Telegraaf.
Daniëls heeft de moed over zijn eigen naam nog niet opgegeven. "Kijk, het is geen erotische naam, niet meer tenminste. Dat komt omdat je bij Wim meteen denkt aan oudere mannen".

U begrijpt, dat geeft een geestelijke tik en een flinke mentale knauw. Dat overkwam Wim van Huis van "The Shoes" dit voorjaar. Als trainer moest ik me dus ernstig zorgen maken, of Wim donderdagmorgen überhaupt zou durven verschijnen bij de eerste training in de Leidse IJshal. Teneinde Wim een hart onder de riem te steken, toog ik op vrijdag 2 oktober 's avonds om 10 uur naar "La Bota", waar het zeer druk was op deze droge herfstavond. Hier zag ik een hoop bekenden, waaronde mijn collega Bernadet Bakker en mijn ex-collega Maria van der Geest, John Spreeuw uit Nieuw-Vennep, en mijn trainingsmaten Arthur van Winsen, Robin Tichler, Leo van der Hoeven, Michel Versteegen, Richard Dieke en Frits van Huis, de broer van....
De sfeer was fantastisch, "The Shoes" speelden geweldig goed met als mooiste nummer "The hour comes nigh" en als succesnummer het massaal meegezongen "Osaka". Het gitaarspel van Wim van Huis was niet bepaald suf en Oudhollands te noemen.

Na afloop van de beide sets kon ik enige bemoedigende woorden tot Wim richten, zodat ik goede hoop heb, dat hij donderdagmorgen van de partij zal zijn. Het enige, waar ik me mee bezig houd, is de naam, waaronder Wim van Huis aan de start van het nieuwe seizoen zal verschijnen.

Er lopen immers aardig wat artiesten rond, die hun eigen naam niet (meer) vinden "klinken". Zij kiezen dan voor een artiestennaam. Als we de mogelijkheden van Wim van Huis op een rijtje zetten, dan krijgen we de volgende pseudoniemen. In het Engels Billy of House en eventueel Billy of Home. Klinkt niet echt goed. Auf Deutsch: Wilhelm von Haus. Veel te bombastisch. Ik ga derhalve voor de Franse variant: Guillaume de la Maison.

"Uitslovers!"

Als dank voor het spuitwerk mochten we vrijdagmiddag het ijs al betreden. Om kwart over 3 stond ik op de nieuwe ijzers. De oude waren al zo vaak geslepen, dat er geen nieuwe ronding meer was in te zetten. Niet zo gek trouwens: ik had ze al 10 seizoenen gebruikt en met een gemiddelde van een kleine 2000 km per seizoen kom ik uit op 20.000 km. Ik heb de halve wereldbol ermee geschaatst, dus op een gegeven moment is het gewoon op.
Het was wel even wennen. De eerste paar rondjes deden de ijzers niet, wat ik wilde. Het rechter ijzer stuurde naar binnen, terwijl ik dat niet van plan was. Maar goed, na een paar rondjes begon het wat beter te lopen. Je krijgt weer het gevoel, waar je druk moet zetten op het nieuwe ijzer en op het supergladde, keiharde ijs kwamen de lange slagen weer terug.
Een kunstschaatster draaide intussen haar pirouettes op de binnenbaan. Ook zij had het prima naar haar zin in de IJshal aan de Vondellaan.
Op een gegeven moment ging het schaatsen zo lekker, dat Dries Breugom mij en een andere vrijwilliger moest laten gaan. We kregen gekscherend te horen: "Uitslovers!"
Ik hoop het dit jaar nog vaak te mogen horen....

Komen en gaan

De eerste dag van oktober stond in het teken van komen en gaan. 's Ochtends om een uur of 7 ging Ada de deur uit voor 2 studiedagen, inclusief overnachting, in Almere. Een paar uur later was ik aan de Vondellaan, waar ik in de IJshal de brandspuit ter hand nam om met 4 andere vrijwilligers weer een laag water op het al spiegelgladde ijs te spuiten.

Na gewerkt te hebben fietste ik snel naar huis. Siebe was om 8 uur aangekomen uit Spanje. Uiteraard heette ik deze wielrenner van "Construcciones Paulino" van harte welkom in Leiden. Ik had hem 8 maanden geleden voor het laatst gezien. Zie voor de verhalen op www.siebebreed.nl. En terwijl ik met Siebe zat te praten over zijn ervaringen in España en over zijn toekomstplannen, was zijn zus op haar kamer druk aan het inpakken, omdat zij op kamers gaat wonen in Leiden. Ze kan 4 maanden in onderhuur wonen net buiten het centrum.

Daarnaast komt Ike, die al 6 jaar in Utrecht woont, dit weekend bij ons in Leiden logeren voor de festiviteiten rond 3 oktober. Het is deze dagen inderdaad een komen en gaan.