Moederdag

Een week voordat je de marathon gaat lopen, is het parool: rust houden. Gisteren 8 km in marathontempo gelopen, vandaag stond er alleen een stukje fietsen op het programma. Samen met Ada reed ik in de warme lentezon via de binnenstad van Leiden naar de watertoren en vandaar langs de Vliet naar Cronesteyn.
Daar worden vanaf 10 mei tot half september iedere dinsdagavond grootse dingen verricht in het kader van de droogtraining van de IJVL, zoals 15 keer opdrukken en een minuut statisch zitten. Dat statisch zitten deden Ada en ik nu al, alleen nu deden we dat op een bank, waar we onze meegebrachte boterhammen aten. En dat is toch echt een stuk makkelijker!

Na een rondje buitenom Cronesteyn gereden te hebben fietsten we langs de Vliet naar Ada's ouders, waar Ada haar op school geleerde versje voor Moederdag feilloos opzegde.

Royale rododendrons

Op deze zoveelste warme lentedag heb ik 's ochtends in mijn oude stek in Katwijk aan den Rijn gewerkt, waarbij ik diverse oude bekenden heb gesproken. "Zo, ben je er ook weer eens?" werd tegen mij gezegd, waarop ik geheel naar waarheid antwoordde""Ik ben met proefverof!"
Thuis gekomen kleedde ik me om, dronk nog wat en fietste door naar Voorschoten, waar ik om half 3 met Hans Boers had afgesproken om te gaan hardlopen. Het is te hopen, dat het volgende week met de marathon van Leiden minder warm is, want anders kun je zo een half uur bij je tijd optellen.
We liepen over het nieuwe asfalt van de Velostrada. Echt skeelerasfalt. Als de hele route klaar is, hebben we er een mooie route bij vanuit Leiden.
We liepen door de Horsten. Op de bospaden kon je goed zien, hoe droog het bos na 2 maanden zonder noemenswaardige neerslag inmiddels geworden was.
We liepen in marathontempo naar de Seringenberg. Het beklimmen ervan lieten we vandaag achterwege. Een stukje verderop zagen we een zeer royale rododendron staan. Deze grote plant stond in bloei. Thuis gekomen heb ik, als goed bibliothecaris, enig speurwerk verricht naar de reden, waarom op koninklijke landgoederen altijd zulke royale rododendrons staan. Dit waren mijn bevindingen:

Langs het theehuis liepen we naar de ingang aan de Papelaan en vandaar weer terug naar het station van Voorschoten. Dinsdagavond de eerste droogtraining van de IJVL, donderdagochtend nog 4 tot 5 kilometer hardlopen en dan zit de marathontraining er weer op. De topvorm van vorig jaar heb ik niet, maar mijn vorm is zeker wel goed te noemen. We gaan het zien volgende week!

Bevrijdingsdag

Gisterenavond ben ik met Ada naar de dodenherdenking in Voorschoten geweest. De leerlingen uit groep 8 van haar school, Het kompas, waren uitgekozen om kransen te mogen leggen. Het blijft toch iets indrukwekkends hebben: een paar honderd mensen bij elkaar en dan toch die stilte.

Alleen de vogels in het park kwetterden er doorheen. Het werd, toen de zon achter de bomen verdween, behoorlijk koud. De voorbode van een koude nacht. We hebben trouwens toch heel bijzonder weer. Buiten dat het al 2 maanden droog en zonnig weer is, is momenteel het verschil in temperatuur tussen dag en nacht extreem groot. In het noorden van het land heeft het 3 graden gevroren, terwijl het overdag een graad of 17 zou worden. Een verschil van 20 graden! Stel je een winterse dag voor met overdag temperaturen rond het vriespunt en 's nachts -20.....

Ondanks dat ik vrij genomen had, werd ik op Bevrijdingsdag toch om half 8 al wakker. De ingebouwde wekker doet toch zijn werk. Tot een paar jaar geleden was deze "Nationale feestdag" automatisch vrij voor ons, maar toen is deze vrije dag op aandringen van de werkgevers uit de CAO voor Openbare Bibliotheken verdwenen. In 1983, ten tijde van het kabinet Lubbers I, moesten de ambtenaren en de trendvolgers 3% salaris inleveren. In ruil daarvoor kregen we voortaan ieder jaar 5 mei vrij.

Ik kan er met mijn pet nog niet bij, dat de bonden hiermee ingestemd hebben. Als we in ruil hiervoor 3% loonsverhoging hadden gekregen, zou het een aanbod zijn geweest, waar je geen nee tegen kon zeggen, maar het werd iets vaags als een voorwaardelijke verlofdag, die je kreeg, als je je gedurende een kalenderjaar niet ziek had gemeld. Overbodig om te zeggen, dat deze voorwaardelijke verlofdag in de nieuwe CAO inmiddels ook weer is verdwenen.
De lijst met "vernieuwingen", die ik in 30 jaar bibliotheekwerk langs heb zien komen, is inmiddels behoorlijk lang. De onregelmatigheidstoeslag van 20% voor avonddiensten en 30% voor de zaterdagdienst: verdwenen. De ingeklemde zaterdag na een vrijdag, waarop de bibliotheek vanwege een feestdag dicht was: verdwenen.

De "oude lullendagen", die je extra vrij kreeg bij het passeren van een bepaalde leeftijdsgrens: verdwenen, met de smoes "leeftijdsdiscriminatie". Er zat helemaal geen discriminatie aan, want iedereen, die die leeftijd bereikte, kreeg die extra vrije dagen. Juist mijn leeftijdsgenoten mogen zich gediscrimineerd voelen: eerst kreeg je ze niet, omdat je de juiste leeftijd niet had, en nu heb je die leeftijd, en nu zijn ze verdwenen, zonder dat er iets tegenover staat. Het komt er kortom op neer, dat je per jaar een week langer mag voor hetzelfde salaris.
Met dit alles in mijn achterhoofd heb ik me op mijn werk als OR-lid met hand en tand verzet tegen het verdwijnen van Bevrijdingsdag als vrije dag. Uiteraard verlies je dat. Dat had ik ook ingecalculeerd. Maar sindsdien neem ik principieel vrij op 5 mei.
Ooit heb ik er 3% salaris voor ingeleverd, en dan zal ik die dag vrij krijgen ook. Maar ja, hoe principieel is principieel? Als ik voor de keuze gesteld word: wil je 5 mei vrij, of wil je een dag langer schaatsen op natuurijs, dan is de keus voor mij niet zo moeilijk meer!

Maar goed, vooralsnog heb ik verlofuren genoeg om me principieel op te kunnen stellen, dus ik was op deze zoveelste zonnige dag op rij vrij. Vanochtend ben ik 6 km wezen hardlopen. U ziet het, ik zit in de rustperiode, voorafgaand aan de marathon. Maar ik ken genoeg mensen, die 6 km lopen hier niet onder rekenen.
Na een verkwikkende douche en lunchen in de tuin fietste ik met Ada naar Abbenes. We reden een mooie route langs 't Vennemeer, de Koppoel en Nieuwe Wetering om langs de Ringvaart de J.P. Heijeweg naar Abbenes te nemen. In de tuin werden we door mijn jarige zus Bets verwelkomd. Ik heb in ieder geval geen spijt, dat ik dit jaar op Bevrijdingsdag principieel ben gebleven!

Smoke on the water

Eén van de bekendste basloopjes in de popmuziek is die in "Smoke on the water" van Deep Purple.

Daar moesten we gisterenavond aan denken, toen Jos Drabbels, Jaap de Gorter en ik in de duinen ten noorden van Noordwijk liepen en er een helicopter met een grote waterzak boven ons hoofd vloog.
"Straks komen we gedoucht bij Hen aan" zeiden we gekscherend, de mogelijkheid overwegend, dat deze enorme waterzak boven ons geleegd zou worden. De helicopter kwam ongetwijfeld uit het duingebied bij Schoorl, waar we vroeger een paar keer op de mountainbike dit prachtige gebied doorkruist hebben en dat nu het doelwit is van een pyromaan: 70 natuurbranden in een paar jaar tijd gaat ver uit boven elk toeval.
In de duinen vertelde Jos, die net terug was van een weekje Texel, dat hij, met dank aan vogelaars, die de coördinaten doorgaven via internet, de Kaspische plevier had gezien, die slechts één keer eerder in Nederland was gespot.

Voordat wij door de duinen liepen, hadden we vanaf het huis van Hen van den Haak over het strand van Noordwijk naar Duindamse slag gelopen. Dat viel flink tegen. Er stond een harde noordoosten wind, die het niet alleen vrij koud maakte, maar de "rustige training" toch vrij zwaar maakte. Het leek wel, of we 4 kilometer lang in de elastieken liepen tijdens de droogtraining.
Onder het lopen door maakten we uiteraard ook geintjes over de wedstrijd Obama-Osama, die voor de laatstgenoemde op een verpletterende nederlaag was uitgelopen.

Na een klein uur waren we terug bij het huis van Hen, waar we een gezellige avond hadden, terwijl we tussendoor een blik wierpen op Barcelona-Real Madrid.

"Hora est!"

"Hora est!" Het zijn de magische woorden in een eeuwenoud ritueel aan de universiteiten. Als iemand zijn of haar proefschrift verdedigt, komt op een gegeven moment de pedel in vol ornaat binnen, die deze twee woorden uitspreekt. Zo ook gisterenmiddag, toen Mariya Medvedyeva haar proefschrift "On localization of Dirac fermions by disorder" in de Senaatskamer van het Academiegebouw aan het Rapenburg verdedigde tegenover een zevental professoren.

Als u mij vraagt, of ik er wat van snapte, dan zal ik eerlijk zeggen: "Geen snars". Alleen een van de 10 stellingen, die bij het proefschrift was gevoegd en die door de voorzitter van het College voor Promoties in discussie werd gebracht, gaf mij het idee, dat ik niet helemaal een minkukel was: "Using only the front part of the foot when running both prevents and cures knee injuries."
Deze discussie kon ik goed volgen. Het geeft ook meteen aan, waarvan ik Mariya Medvedyeva ken: van het sporten. Deze Oekraïense natuurkundige leerde ik kennen in de Leidse IJshal. Als schaatstrainer kon ik niet nalaten haar tips te geven, hoe ze haar schaatstechniek kon verbeteren. Datzelfde deed ik bij een van de twee paranimfen, Anton Akhmerov, een Siberiër, die tot mijn stomme verbazing in de koude IJshal rustig in een korte broek schaatste.

Na 3 kwartier kwam de pedel binnen en klonk "Hora est!" in de van onder tot boven met geschilderde statieportretten van professoren behangen Senaatskamer. Het College voor Promoties trok zich terug voor onderling beraad, waarna zij terugkwamen met de bul, die werd overhandigd door professor Carlo Beenakker. Inderdaad, familie van!
In de tuin van het Academiegebouw was de receptie, waarop wij de kersverse doctor in de natuurkunde konden feliciteren. Je kon ook "Blue hyacinths", meer persoonlijke verhalen in het Engels en Russisch, door Mariya laten signeren.

Tijdens de receptie raakte ik in gesprek met Carlo Beenakker. Hij vertelde, dat hij in de winter met Mariya en nog wat anderen was gaan schaatsen op natuurijs. De eerste keer waren ze bang, dat de Oekraïense het niet bij zou kunnen houden. Het liep een tikkeltje anders: Mariya reed iedereen eruit.
Ook sprak ik met een Russische studente over (Nederlandse) jeugdliteratuur. Toevallig had ik "Floddertje" van Annie M.G. Schmidt, die deze maand 100 jaar zou zijn geworden, in mijn tas.

Deze bibliothecaris kon uit eigen ervaring vertellen: de 6 verhalen in "Floddertje" zijn heerlijke verhalen om voor te lezen.
De Russische vrouw kende de Oerhollandse verhalen van Jip en Janneke, die in het Russisch zijn vertaald als "Sasja i Masja".

En dat is toch het leuke van zo'n internationaal georiënteerde universiteitsstad. Je komt in aanraking met mensen uit heel andere culturen. Maar daar weten wij als ouders van een in Oviedo studerende zoon alles van!
Bij het afscheid nemen deed ik Mariya, die in 3 jaar haar proefschrift voltooide en zodoende nog een jaar heeft om onderzoek te gaan doen in een onderwerp naar eigen keuze een goed idee aan de hand: de supergeleiding van schaatsen op ijs.

Zeppelin

Fietsend via de duinen van mijn werk naar huis, zag ik in de verte een zeppelin hangen. Nu zie je deze wel eens vaker, maar meestal betreft het dan een zeppelin, die vastgemaakt is aan een kabel en die dan slechts beperkt van zijn plek komt. Dit keer was het een zeppelin, die een rondje "vloog" boven het voormalige vliegveld Valkenburg.
Wellicht krijgt de zeppelin in de toekomst een doorstart als milieuvriendelijk alternatief voor het huidige vliegverkeer. In ieder geval zorgde deze zeppelin in de strakblauwe lucht ervoor, dat de mooie muziek van Led Zeppelin weer in mijn hoofd rondzong.

Pieters verjaardag

Ook op Koninginnedag 2011 werd ik wakker naast de grote liefde van mijn leven.

Nu is het met Koninginnedag een beetje vreemd gesteld. Ooit werd het ingevoerd om het huis van Oranje weer populair te maken na alle escapades van koning Willem III, wiens bijnaam "Koning Gorilla" luidde, op de verjaardag van zijn dochter Wilhelmina, 31 augustus.

Toen zij in 1948 opgevolgd werd door haar dochter Juliana "verhuisde" Koninginnedag naar 30 april. Dat Beatrix, die op 31 januari jarig is, die dag niet zo dag zitten voor inmiddels ingeburgerde activiteiten als de vrijmarkt in hartje winter, is te begrijpen. Zodoende bleef de verjaardag van Juliana gevierd worden: 30 april.
Maar ja, koningin Juliana overleed in 2004, en het blijft toch iets vreemds om dan diens verjaardag nog te blijven vieren.
Exit 30 april, zou je zeggen, ware het niet, dat er uit onverwachtse hoek een redder in nood in het huis van Oranje-Nassau te vinden was.

Deze redder speelt prachtig piano in het bovenstaande loflied: mr. Pieter van Vollenhoven. Sinds 2004 vieren we dus feitelijk Pieters verjaardag!

In familieverband vieren we trouwens ook een verjaardag. Ada's broer Anton. Derhalve stonden mijn vrouw en ik om 8 uur op om nog snel even wat boodschappen te halen, te ontbijten en naar het station van Leiden te fietsen. Hier namen we de trein naar Hollandsche Rading, waar we weer op de fiets stapten. Via de bossen rondom Lage Vuursche trapten we naar Soest, waar we onaangekondigd bij mijn oud-klasgenote van de Bibliotheekacademie in Amsterdam, Nicolette Kühne-Smit op de stoep stonden. Een klein half uur later reden we via Soestduinen door de bossen naar Amersfoort. Het saaiste deel van de tocht volgde. Via Hoevelaken naar Nijkerk. Op dit vrij kale stuk voelden we een krachtige noordoosten bries.

In de wintermaanden zouden we blind tekenen voor deze noordoosten wind. Kou, of beter gezegd transportkou en daarmee natuurijs, is onder die omstandigheden veelal gegarandeerd! Hadden we deze wind in de eerste week van januari 2011 maar gehad....
Maar gisteren bracht de tegenwind geen kou, maar was het vooral een extra krachttraining van in totaal 76 km.
Tot Putten reden we over stillere wegen, waarna we door de bossen naar Ermelo reden en vandaar langs de vrij drukke hoofdweg naar Harderwijk, om door de tunnel en over de brug in Harderhaven uit te komen bij de tjalk "'t Is net oars", waar we Anton konden feliciteren met zijn verjaardag. Op het zonovergoten achterdek, dat net in de luwte lag, vermaakten we ons met voornamelijk familieleden uitstekend. Het Limburgs landbier smaakte heerlijk en de catering was prima verzorgd!
Van de Koninginnedag, pardon, Pieters verjaardag, hebben we de hele dag weinig tot niets meegekregen. Maar ja, wij hadden dan ook ons eigen verjaardagsfeestje.