De 1000 rondjes van Leiden

Op zondag 13 december neem ik voor de zesde keer deel aan de 1000 rondjes van Leiden in de Leidse IJshal. Om half zeven klinkt aan de Vondellaan het startschot van de afstand van de Elfstedentocht. Er waait geen wind en het ijs is in perfecte conditie, maar daar staat tegenover dat je 2000 bochten moet zien door te komen.

Begonnen als een geintje na een door dooiijs mislukte Nierstichting Elfstedentocht op Flevonice, is op Oudejaarsdag 2010 de eerste 1000 rondjes verreden. Dit is de enige editie, waarbij ik de 200 kilometer niet heb uitgereden.

Er lag natuurijs en met een week vorst zou de Elfstedentocht wel eens verreden kunnen gaan worden. Ik wilde geen enkel risico lopen om mezelf op te blazen en stopte na 750 rondjes.

Het jaar erop kon ik mijn gram halen door voor het Glazen Huis maar liefst 1150 rondjes te rijden. Dit baanrecord van 230 kilometer staat nog fier overeind.

De overige 3 keer reed ik gewoon de 200 kilometer uit.

Slechts een handvol schaatsers begint individueel aan de 1000 rondjes. De overige 100 deelnemers doen 250, 500 of 750 rondjes of volbrengen de Alternatieve Elfstedentocht in estafettevorm.
Alles is perfect georganiseerd: er wordt om het uur gedweild, er is eten en drinken en een dweilorkest, terwijl je je kunt laten masseren.
We zien af voor een goed doel. Evenals vorig jaar gaat de opbrengst naar het Willem-Alexander kinderfonds LUMC. Het fonds ondersteunt projecten, die de kwaliteit van leven van chronisch zieke kinderen verbetert.
Sfeerverslagen van deze prachtige schaatsdagen met een mooie opbrengst voor het goede doel zijn op dit blog te vinden in de decembermaanden van de afgelopen 5 jaar.

Ook meedoen? Inschrijven kan via www.schaatshalleiden.nl.

Jezelf voorbij lopen

De periode oktober-december is voor mij de drukste van het jaar. Het schaatsseizoen begint weer, waardoor de agenda eigenlijk iedere week helemaal vol zit. Dinsdag- en donderdagmorgen schaats ik met de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal, vrijdagmiddag geef ik daar twee uur schaatsles aan kinderen en af en toe komt daar nog een zaterdagavond bij als ik de G-schaatsers training geef. Voorts loop ik in het weekeinde op zaterdag of zondag nog een 10 kilometer om de conditie op peil te houden. Daarnaast moeten de schaatsen liefst wekelijks maar toch minimaal 1 keer in de twee weken geslepen worden.
Daarnaast word ik geacht om ook op mijn werk mijn beste beentje voor te zetten, waarbij het weekeinde eens in de 3 weken erg kort wordt, doordat ik dan zaterdagdienst heb tot kwart over 4. Kortom: ik kan er niet zoveel meer bij hebben.

Maar helaas, het leven houdt niet altijd rekening met jouw agenda en jouw plannen. Vorige week is een vriend getroffen door een herseninfarct en wij zijn deze week 2 keer naar het ziekenhuis geweest om hem op te zoeken. Je beseft dan wel meteen, dat je enorm boft met je goede gezondheid en dat je alles nog kunt.
Voorlopig zullen we nog vaker op ziekenbezoek gaan, dus de agenda zit nog voller, dan die al was. Het is dus zaak, om mezelf niet voorbij te lopen. Afgelopen week heb ik derhalve 2 activiteiten geschrapt.

Donderdagavond ging ik niet naar de IJshal toe. Ondanks dat ik mijn kluunschaatsen meegenomen had, fietste ik vanaf mijn werk om kwart over 8 rechtstreeks naar huis toe en zag ik af van het recht om als trainer alvast aan ijsgewenning te doen.

Gisterenavond ging ik niet naar estaminet "Schommelen", waar "The Doggy Dike" speelde. Nadat de visite weg was, deden we de vaat en om kwart voor 10 had ik geen puf meer om naar Leiden te fietsen. Waar ik in mijn jeugdjaren mijn hand niet omdraaide voor een paar nachten achter elkaar met weinig slaap, daar had deze zestiger daar nu wel behoefte aan. Om half 11 sliep ik als een blok.
Vanmiddag had ik een duurloop ingepland met een trainingsmaat, die echter geveld was door de griep, die momenteel rondwaart. Derhalve ging ik met de fiets naar de volkstuin, waar ik de planten in de kas water gaf en daar vandaan naar "De Klip" liep. Op de top van deze vrij steile helling keerde ik om via een variant op de heenweg terug te lopen naar de volkstuin, waar ik na 10 kilometer lopen nog 2 kruiwagens met paardenmest naar onze tuin bracht. Gratis krachttraining.

Thuis douchte ik me in het besef, dat ik me de komende maanden goed in acht moet nemen. Een drukke periode is net als het lopen van de marathon. Je kunt het heel lang volhouden, mits je jezelf maar in acht neemt. Je moet ondanks alles zorgen voor een goede balans tussen (in)spanning en ontspanning. Als je bij de marathon eenmaal over de rode streep gaat en jezelf overvraagt, dan kun je wachten op een inzinking. Met een drukke periode is het niet anders.
Voor iemand, die een bloedhekel heeft aan opgeven, is het niet moeilijk om jezelf voorbij te lopen. Het is juist de kunst om het niet te doen!

The streets of London

Het was een onbewolkte nacht. Het was dauwtrappen op weg naar het toilet. De tent was door de dauw zowel aan de buitenkant als aan de binnenkant nat. Met onze koepeltent is het simpel. Je haalt de haringen los, tilt hem met zijn tweeën op en zet hem in de zon en de wind om de tent te drogen. Ondertussen konden we ontbijten. Om 9 uur reden we van camping "Tower Park" af.

We reden zuidwaarts tot de B-weg boven Lamorne. Daar bezochten we the Merry Maidens Stone Circle, een kring van 19 menhirs.

Dalend en klimmend reisden we naar Penzance toe. We stalden de fietsen bij het Tourist Information en kregen een betere plattegrond van London. Daar we erg vroeg waren, konden we rustig rondkijken in de winkelstraten van dit leuke kustplaatsje. Bij het station dronken we cappuccino en chocolademelk in het zonnetje, waarna we in het station poolshoogte kwamen nemen over hoe het fietsvervoer in de Engelse treinen ging. Terwijl ik een oogje hield op onze fietsen, haalde Ada pasties voor onderweg en een gekleurde haarband voor de 4 meiden.

Om 20 voor 1 konden we de fietsen neerzetten in het bagageruim. Helaas moest de bagage er wel vanaf. We wisselden van gereserveerde plaats, zodat we dichter bij de fietsruimte zouden zitten.
Om 13.03 vertrok de trein naar London Paddington. Sommige stukken van het traject waren een feest van herkenning: St. Erth, Hayle, Camborne en Redruth.
Later kwamen daar Totnes, Newton Abbott, Dawlish, Exmouth en Exeter bij, met op grote afstand de kale puisten van Dartmoor.
De reis langs de Engelse zuidkust bij Plymouth leerde ons, dat de Engelse Rivièra ook zeer zwaar zou zijn geweest. De treinreis door het mooie glooiende Engelse land verliep verder gladjes.

Ada las verder in "Ventoux" van Bert Wagendorp, ik begon aan "Hittegolf" van Jet van Vuuren.

Voor London Paddington bereikt was, had ik deze pocket al weer uit. Op de omslag stond literaire thriller. Voor ons moest de thriller echter nog beginnen. We hadden een uur de tijd om ons door het drukke spitsverkeer naar Liverpool Street Station te begeven.

De route was op zich duidelijk, ware het niet, dat niet alle straatnamen er op stonden. In de beschrijving stond alleen een naam genoemd, als er een verandering van richting plaats vond.

Het begon al bij de eerste de beste afslag. Dat had Edgware Road moeten zijn, maar dat was het niet.

Voor ons een dus doodlopende weg.

Via navragen kwamen we terug op de route. Met 10 minuten vertraging, dat dan weer wel. Verder konden we het heel aardig vinden in het spitsverkeer. Af en toe pakten we een stoepje mee, soms sorteerden we wat onhandig voor naar rechts, maar tot New Oxford Street liep alles nog best op schema.

We kwamen na een driesprong op High Holborn. Dat klopte niet. Dit kostte kostbare minuten. We reden High Holborn uit, omdat in die richting Clerkenwel Road zou liggen. Op goed geluk vroeg ik aan een fietsster, die naast ons stond bij de stoplichten: "Is this the right way to Liverpool Street Station?"
"It's the right direction!", kregen we als antwoord, maar toen ze doorhad, dat we Nederlanders waren, bood ze aan om ons naar dit drukke kopstation te brengen.

Reddende engelen bestaan. Hier fietste er eentje met ons mee. Ze leverde ons keurig af bij Liverpool Street. Zonder deze Nederlandse Londenaar hadden we het nooit op tijd gered! En zelfs nu was het nog lastig. Het station ligt in een enorm gebouw, dus we fietsten en stepten daar rond. Onder ons zagen we de treinperrons. Ik zag, welke trein we moesten hebben. We snelden naar de lift en kwamen eerst bij the Undergound uit en toen bij the tickets.

We moesten de fietsen 10 treden ophijsen om daarna op ons perron af te steppen. Tot overmaat van ramp was de fietsenruimte helemaal aan het einde van de lange trein. Een perronbeambte hielp ons om de fietsen vast te zetten. We zaten net in de voorste coupé of de trein zette zich in beweging richting Colchester.


Een spelletje Scotland Yard is spannend, maar dit ritje door London met de fiets doet er beslist niet voor onder. Wat een stressrit was dit!
De reis naar Colchester kwam langs het Olympisch Stadion van 2012. Wij herkenden sommige delen van 3 weken geleden bij het begin van de fietstocht. We moesten er in Manningtree uit. Het begon al te schemeren. We zaten dan ook een heel stuk naar het oosten.
Het laatste stuk van de reis begon met het uit de trein tillen van de bepakte fietsen. We moesten daarmee eerst een trap af en aan het eind van de tunnel weer op. Een zware klus.
In Manningtree zochten we de B-weg langs de Stour, de drooggevallen inham van de Noordzee, die ons naar Mistley bracht. Met de fietslampen aan reden we naar Bradfield, waar we na 30 kilometer fietsen de tent in het donker op mochten zetten op de camping achter de pub "Strangers Home Inn".

Het spreekt voor zich, dat we een afzakkertje namen in de pub op de goede afloop van deze hectische reisdag.

De wereld op zijn kop

's Nachts een vent, 's ochtends ook een vent. Ondanks dat ik pas om half 3 in bed lag na het optreden van "The Shoes", was ik er om 7 uur al weer uit. Ik had mijn vrouw beloofd om mee te gaan naar de koraalzang en daar houd ik me dan aan.
Een half uur later fietsten we naar het Van der Werfpark, waar het een drukte van belang was met diverse bekenden. Nadat dirigent Wim de Ru geconstateerd had, dat alle koorleden aanwezig waren, begon hij met het dirigeren van de vaderlandse volksliederen.



Op deze zonnige maar nog frisse morgen deden we op weg naar huis nog even boodschappen. 's Middags reden we wederom naar het centrum van Leiden, waar we de optocht op de Witte Singel gingen bekijken. Het thema "De wereld op zijn kop werd soms heel letterlijk genomen,


Gelukkig hoefden wij niet op te hoepelen op deze mooie najaarsdag met heel veel publiek.


Heel bijzonder was het Rhönradturnen. Onder leiding van mijn schoonzus Katrin hebben wij dit ook een keer gedaan. Ik weet, hoe moeilijk het is!







Doordat de optocht nu met de klok mee ging, waren de Zoeterwoudse en de Witte Singel als eerste aan de beurt. De befaamde gaten ontbraken zodoende, net als de nieuwe kleren van de keizer....

's Avonds hadden we thuis een gezellige avond met mijn schoonouders, onze dochters en de vriend van mijn oudste dochter. Er stond dan ook hutspot met klapstuk op tafel.

Een soort Elfstedenreünie

Rond de viering van het ontzet van Leiden is een hele serie tradities ontstaan. Eén van die tradities is het jaarlijkse optreden van "The Shoes" op 2 oktober tegenover "La Bota".

Om 10 uur verliet ik het huis en fietste naar Jaap de Gorter, waar ik mijn fiets kon stallen. Ik probeerde Jaap nog over te halen om mee te gaan naar de Herensteeg, maar mijn overredingskracht schoot tekort. Helaas. Voor Jaap dan.
Ik wandelde slingerend door de binnenstad van Leiden. Niet dat ik dronken was, want ik had nog geen druppel drank gedronken. Deze slingers waren nodig, omdat op diverse plekken rond het Rapenburg optredens waren, waardoor je op die plekken er nauwelijks langs kon komen. Door het mooie weer was het namelijk nog drukker dan anders.
Dat was ook het geval in de Herensteeg, waar ik in de drukte al snel Esther van der Spek, Mart Moraal en Adrie Hendriks tegenkwam, waarna ik met Andrea Landman en Paul Verkerk langzaam naar voren schoof, zodat we vanaf de zijkant nog net de eerste sessie van "The Shoes" konden zien.

In de pauze staken we de steeg over naar "La Bota". Hier troffen we naast Jan Verlind ook Frits van Huis en Evert Boekhout aan. Zodoende leidde het optreden van "The Shoes" tot een soort Elfstedenreünie. Van de 9 schaatsers, waarmee we op 11 februari 2012 aan de Tocht der Tochten begonnen, waren er 5 bijeen. Jaap de Gorter had er een zestal van kunnen maken. Maar zoals zo vaak: de thuisblijvers hadden ongelijk.

Paul Verkerk, die tot Bolsward had meegereden, beloofde dat hij de volgende keer de tweede helft mee zou schaatsen. Zodoende stevent hij af op een nieuw wereldrecord: die van degene, die het langst doet over het volbrengen van de Elfstedentocht. De teller staat nu al op ruim 3 jaar....
Ook Arthur van Winsen kwam aanschuiven, zodat we het reuze gezellig hadden in "La Bota", terwijl de muzikanten aan de andere kant van het glas de tweede sessie voluit speelden.

Bij de slotsessie stonden we in de zijingang van "La Bota", recht voor de fitste band van Nederland.

De traditionele afsluiting was zoals gebruikelijk het massaal meegezongen "Osaka".

Daarna liep de steeg vrij snel leeg. Zodoende kon ik met Wim van Huis en Jan, Henk en Michel Versteegen praatte, voordat ik door de mooie Leidse binnenstad weer richting fiets wandelde met een fraaie wijze spreuk van Frits van Huis nog in mijn hoofd: "Er is een verschil tussen reizen en op vakantie gaan!"

Een echte Wierd

Afgelopen week heb ik een stukje geschreven over Jan van Rijn, nazaat van de wereldberoemde Leidenaar Rembrandt van Rijn.
Wie schetst mijn verbazing, dat ik dezelfde week getipt werd over een artikel in de Wassenaarder over een andere trainingsmaat van me in de Leidse IJshal: Wierd Wagenmakers.

Wierd Wagenmakers in zijn atelierwoning voor "een echte Wierd".
Enkele andere citaten: "Als Wierd, 71 jaar jong, het bezoek ontvangt in wat je gerust een kunstenaarswoning mag noemen, rekent hij nadrukkelijk af met het misverstand als zouden alle Friezen stug zijn. Het gesprek wordt zelfs bijna intiem als hij trots zijn wellicht kostbaarste bezit te voorschijn haalt: een paar klapschaatsen die een wedstrijdrijder niet zouden misstaan."
"De lange kalende Fries houdt zichzelf goed in conditie en dat is ook van belang voor zijn werk."
Nu is het leuke van de "Krasse knarren", dat er aardig wat mensen met artistieke vaardigheden rondlopen. Wat te denken van de drummer, de gitarist en de bassist van "The Shoes"? Straks ga ik weer naar "La Bota" voor het jaarlijkse 2 oktoberconcert.


Wie denkt, dat we het als schaatsers alleen maar hebben over deze mooie sport, vergist zich deerlijk. Het culturele gehalte van de "Krasse knarren" is bijzonder hoog.
Om er bij te mogen horen en mee te kunnen praten, heb ik zelf ook maar 2 boeken geschreven.


Wie weet spreken ze later ook wel van "een echte Breed"....

De eerste slagen op het ijs

De wind zit vanaf afgelopen weekeinde in de hoek, waarin schaatsers deze het liefste zien: oost tot noordoost. Voor natuurijs is het op 1 oktober te vroeg, maar aan de Vondellaan in Leiden ligt in de IJshal een prima ijsvloer. Ik kan het weten, want ik heb vanmorgen de eerste slagen op het ijs gemaakt.
Ik ging vanmorgen wederom helpen met spuiten en had zekerheidshalve mijn schaatsen meegenomen. Dat kwam goed uit, want het ijs was bijna helemaal droog, toen ik kwam aangefietst. Zo kon ik de eerste 11 rondjes rijden van een hopelijk mooi schaatsseizoen. De eerste bevindingen zijn in ieder geval goed. Het ijs is keihard en spiegelglad. Wie het zelf ook wil uitproberen, die kan zondag 4 oktober van 12 tot 5 komen schaatsen in de Leidse IJshal. Gratis!

Daarna gingen we aan de slag met de brandspuit, maar dat was van korte duur. De Zamboni deed het meeste werk. In plaats van spuiten, mochten we met netwerk aan de slag.

Wim Noteboom en ik lieten de netten langs de binnenbaan zakken en begonnen daarna deze netten in de bochten vast te schroeven aan de boarding, zodat de ijshockeypucks het rijden op de buitenbaan niet al te onveilig maken, want niet alleen de eerste slagen op het ijs moeten veilig zijn, maar de rest ook.