Bramen

Vandaag adviseerde informateur Kim Putters om een "programkabinet" te formeren. Het kan aan mij liggen, maar meteen schoot deze tegeltjeswijsheid door mijn hoofd.
Zolang het maar niet uitloopt op een rariteitenkabinet....
Vanmorgen fietste ik naar IJshal De Vliet, waar ik met de "Krasse knarren" de laatste training voor de Bert Grotenhuis Bokaal van morgen af zou werken. Nog even de puntjes op de i zetten.
Om 10 over 9 stapte ik het ijs op. Op hetzelfde moment betrad de "Mammoth" de ijsvloer, dus ik begon met een dweilpauze. Dat deed ik bij de opstapplaats van het platform, waar nog wat "Krasse knarren" verzameld waren. Eén van hen stapte bijna op een harde rand, waardoor een ander hem waarschuwde:
"Daar moet je niet op stappen, want anders krijg je bramen."
Ik antwoordde: "Dit is het stikstofprobleem. Daardoor krijg je meer bramen."

Een lekkerbek reageerde met: "Ik ben dol op de smaak van rijpe bramen."
Hierop kreeg hij van een ander te horen: "IJzervreter!"
Een minuut of 12 later konden we de gedweilde ijsvloer betreden. Het gleed fantastisch, maar daar ik niet zeker wist of om kwart voor 11 de volgende dweil zou zijn, paste ik na een rondje inrijden voor het aanpassen van het schema. De piramide zou 5, 10, 15 en 20 rondjes worden om dan via 20, 15, 10 en 5 met minder rondjes rust de 100 rondjes vol te maken.
Geheel volgens de traditie opende Wierd Wagenmakers het bal. Ik nam de twee 5 kilometers voor mijn rekening. Met de vorm zit het wel goed.

Daar we sneller gingen dan gepland en de stayers al aan hun trekken waren gekomen, zette ik de laatste 10 en 5 rondjes om in 5, rondje rust, 4, rondje rust enzovoorts. Wierd opende en sloot de training van 7 "Krasse knarren" met de "Laatste ronde!"

Na de thee fietste ik naar huis, waar ik de was ophing en me douchte. Daarna maakte ik mijn lunchpakket klaar en fietste naar de volkstuin, waar ik met Ada zou lunchen. Het was in het zonnetje gewoon warm. Weer een dagrecord!

Alles bloeit vroeger, maar we hadden nog geen bramen....
Ik fietste naar huis toe, waar ik alles klaar maakte voor de Bert Grotenhuis Bokaal. De schaatsen werden geslepen, de kleding klaargelegd, net als het eten en drinken voor de Alternatieve Elfstedentocht.
Alleen de poeder voor de energiedrankjes was vochtig geworden en keihard. Derhalve wandelde ik naar de Stevensbloem, waar ik in het winkelcentrum een viertal isotone sportdranken kocht. Een ijzeren wet onder duursporters luidt: als je honger of dorst krijgt, ben je te laat!

Het programkabinet is nog lang niet klaar, maar ik ben er klaar voor!

Naar Asturias

Vandaag zouden Siebe en Ana vertrekken naar Asturias. Gisterenavond hadden we gezellig gegeten met hen en een zus en haar vriend. Vanmorgen ontbeten we met onze Spaanse gasten, waarna Ada naar haar oude school vertrok voor haar wekelijkse vrijwilligersochtend, terwijl ik naar de Boerenmarkt fietste om de wekelijkse broodbestelling op te halen.

Ik bracht het brood thuis en fietste naar Gezondheidscentrum Stevenshof, waar ik een gesprek had met de nieuwe begeleidster van Stevenshof Vitaal. De vervangster van Roos had de uitslag van de bloedonderzoeken naar het kaliumgehalte bij de hand en deze werden besproken met Maria en tevens werd een nieuwe afspraak voor het bloedprikken gemaakt,

Na afloop kon ik Maria vertellen, dat ik mij met mijn katholieke opvoeding gerustgesteld voelde: "Maria waakt over mij!"

Gelukkig werden mijn ogen niet gecontroleerd.
En werd de hartslagmeter ook niet tevoorschijn gehaald....

Na thuis met Siebe en Ana geluncht te hebben, wandelden we met zijn vieren naar station De Vink, waar we de trein naar Schiphol namen. Zij gingen terug naar Asturias.

Op de luchthaven bespraken we ons tegenbezoek aan hen. Volgende week horen we, of de geprikte data definitief worden en kunnen wij op onze beurt naar Asturias.

Bert Grotenhuistraining met een Noors tintje

Met minimumtemperaturen van ruim 6 graden en een maximum van 11 graden was het ondanks de bewolking een alleraardigste dag in maart.

Dat de gemiddelde temperatuur vanaf augustus veel te hoog is, staat buiten kijf.

Na ontbeten te hebben voordat Siebe, Ana en Ada aan tafel gingen, had te maken met de training met de "Krasse knarren" in IJshal De Vliet. Als coördinator is het handig, als je op tijd komt. Derhalve fietste ik langs de Korte Vliet naar de Marie Diebenplaats toe.
De opkomst der "Krasse knarren" was niet bijster groot te noemen. Met een vijftal schaatsers begonnen we aan de piramide van 100 rondjes. Na de 4 en de 8 rondjes waren alle mensen, die wel eens kop namen al aan de beurt genomen.
Ik had voor mezelf al besloten, dat ik de langere series voor mijn beurt zou nemen, toen één van de schaatsers zei: "De rest is voor jou, Bert!"

Met het oog op de Bert Grotenhuis Bokaal was dit een pittige maar prima training. De 12, 16, 20, 16 en 12 rondjes gingen op de 250-meterbaan vrijwel zonder uitzondering in 37 hoog met een enkele keer een uitstapje naar 38 laag. Precies het tempo, dat ik vrijdag nodig heb op de IJsbaan in Haarlem bij de Bert Grotenhuis Bokaal om de 200 kilometer te volbrengen.


Bij 37,5 op een 250-meterbaan kom je uit op 1 minuut op een 400-meterbaan. Als je dit tempo vast weet te houden, kom je een heel eind. Zeker als je als diesel eenmaal opgewarmd bent en op stoom komt.

Nu ben ik een maand geleden ziek geweest en had zodoende een gedwongen rustperiode. Maar soms pakt dat juist goed uit. Daar zou nu wellicht ook sprake van kunnen zijn. Vrijdag gaan we het zien.
Edwin Minnee en John Val namen de 8 en de 4 rondjes voor hun rekening. De Bert Grotenhuistraining was wat mij betreft geslaagd.
Ik had tegen de "Krasse knarren" gezegd, dat ik geen thee zou drinken, daar mijn zoon nog één dag bij ons is voordat hij morgen weer naar Asturias vertrekt. Daar hield ik me aan.

Maar dat betekende niet, dat ik meteen naar huis ging. Ik had net mijn schaatsen uitgetrokken in de kleedkamer, toen Frans Overvliet binnenstapte. Hij had een Noor aan de balie, die informatie wilde hebben over de Ton Menken IJsbaan.

En daar ik bezig ben met een boek over de geschiedenis van de 200-meterbaan aan de Vondellaan, was ik de aangewezen persoon om hem te woord te staan. Daar mijn Noors ook niet meer is, wat het geweest is, spraken we in het Engels.

Atle houdt zich bezig met het ontwerpen van compacte ijsbanen: een ijshockeybaan met daar omheen een 222-meterbaan of een 285-meterbaan. Dit lijken vreemde afstanden, maar 222.222 meter is 1000 meter gedeeld door 4,5 en 285,714 is 1000 gedeeld door 3,5. Hiermee kan hij ijsbanen ontwerpen, waarmee de startplekken van de 500 en de 1500 meter precies op de plekken van een 400-meterbaan komen.

Hij was op dit idee gekomen, doordat wielerbanen ook allerlei verschillende afmetingen hebben. Dit is dus ook toe te passen bij kunstijsbanen. Zo wil hij compacte ijsbanen in Noorwegen, maar ook in de Baltische staten mogelijk maken, zodat het schaatsen in die landen zich verder kan ontwikkelen. Een steven, waar ik helemaal achter sta. Zeker als het in combinatie met een zwembad en zonnepanelen geschiedt.

Uiteraard liet ik hem IJshal De Vliet kort zien en legde ik uit, hoe hij bij de voormalige Leidse IJshal aan de Vondellaan kon komen. En zo kreeg de Bert Grotenhuistraining een Noors tintje....

Een miezerig loopje

Gisterenavond kwamen we rond half 9 weer terug van het feestweekeinde op Bungalowpark Bok in Garderen. Daar we aanvankelijk van plan waren om vanmorgen pas richting Leiden te rijden, had ik vervanging geregeld voor mijn schaatsles voor beginners in IJshal De Vliet.

Ik had de vervangster gisteren nog kunnen melden, dat de vervanging niet nodig was, maar dan zou ik niet kunnen ontbijten met Siebe en Ana en daar zij woensdag weer naar Asturias vertrekken, liet ik maar het zoals het was.
Daar ik afgelopen weekeind alleen gewandeld had, trok ik mijn sportkleding en hardloopschoenen aan en ging een rondje door en om de Stevenshof lopen in de miezerregen. 

Na me na 6 kilometer looptraining gedoucht te hebben, fietste ik daarna in de regen naar "De Helianth" om de fruitvoorraad aan te vullen en mijn broodbestelling op te halen. We beseften, dat we het afgelopen weekeinde ontzettend geboft hadden met het weer.

Bok

Vrijdagmiddag vertrokken we met een geleende auto naar Bungalowpark Bok in Garderen. We zouden daar een lang weekend doorbrengen. Zodoende miste ik de bronzen medaille van IJVL bij de Andries Kwik Bokaal in IJshal De Vliet. De eerste podiumplaats sinds 2015.


Onze oudste dochter was 40 jaar geworden en samen met een vriendin, die dezelfde leeftijd had bereikt, hadden ze een paar huisjes op "Bok" gereserveerd, waar we konden verblijven en waar we op zaterdag feest konden vieren in de Boskantine.

Bij aankomst konden we aanschuiven aan tafel in hun huisje. Ze hadden een pastamaaltijd verzorgd, die er na de reis wel inging. Vergezeld van onze kleinzoons gingen we onze bungalow inrichten. We begroetten diverse andere feestgangers. 's Avonds sloten we de dag af met een potje "Regenwormen".

Onder een heldere sterrenhemel in het bos hadden we een goede nacht in huisje 16. 
De volgende morgen hoorden we al redelijk vroeg kinderstemmen, die kraaiden van plezier. Onze kleinzoons vermaakten zich met de trampoline, die niet ver van ons huisje af lag. Ze sprongen dat het een lieve lust was.

Na het ontbijt gingen we helpen bij het in orde maken van de Boskantine voor het feest. Siebe en Ana gingen boodschappen doen voor het weekend. Het springkussen werd opgeblazen, zodat de kinderen van de trampoline naar de springkussen konden lopen en vice versa.
Opa hield de kleinkinderen en hun vriendjes op zijn tijd in de gaten. De tweejarige sprong op de trampoline met kinderen, die drie keer zo oud waren. Van al dat gespring werd hij toch wel moe en hij werd in zijn bedje, gestopt dat nu in ons huisje stond.
"Niet slapen!", zei de kleine, maar hij was zo in dromenland.

Die rust kon hij goed gebruiken, want later op de middag, toen het meeste werk was gedaan, gingen we in het bos achter Bungalowpark Bok wandelen. De tweejarige ging op zijn loopfietsje mee, zodat er tenminste één Bokkenrijder aanwezig was.

Bij terugkomst waren de meeste gasten aanwezig inclusief aardig wat jonge kinderen. Ik zou een oogje in het zeil houden op de jongste. Nou, dat viel in de drukte nog niet mee, maar meestal was hij op de trampoline of het springkussen of probeerde hij in de Boskantine wat te snaaien op deze prachtige zonnige dag in maart.

Eén van mijn dochters had met de kinderen een dansje voorbereid, dat de kinderen in de goedgevulde kantine opvoerden. Het begon te schemeren, toen ik de jongste naar bed bracht. Zijn grote broer volgde een uur later. Opa had beloofd om op te passen en afgezien van het halen van een taart en een speciaalbiertje bleef ik op mijn post. Ik begon in Trouw te lezen, maar op een gegeven moment kwamen er mensen, die spelletjes wilden spelen. In verschillende samenstellingen speelden we "Regenwormen", zodat het een gezellige oppasdienst werd.

Rond middernacht zochten we het bed op, waar we om half 7 gewekt werden door de jongste. Tot half 8 konden we hem rustig houden, zodat de anderen nog wat langer door konden slapen. Na het ontbijt lonkte de trampoline de kinderen weer. 
Ada en ik wandelden naar het bos achter "Bok", waar we met gekleurd crêpepapier de speurtocht uit gingen zetten. Een uur later vertrokken we met alle kinderen en een deel van hun ouders naar het bos, waar om de 10 linten een opdracht moest worden uitgevoerd.

Eén van de opdrachten was om een van eigen tekst voorziene "Vogeltjesdans" uit te voeren. Ik piepte er tussenuit om de schatkist te gaan verstoppen en via een omweg door het bos weer achter de kinderen aan te lopen. Zij vonden de schatkist.

In de schatkist zaten agaatgeoden. De kinderen mochten na hun goede speurwerk een agaatgeode uitzoeken. 

Terug op het huisjespark stuitten wij op deze paddenstoelen die, hoe toepasselijk na een speurtocht naar een schat, de parelstuifzwam bleken te heten.

We aten de minestrone- of bloemkoolsoep, die van gisteren was overgebleven bij de lunch, waarna de jongste weer een dutje ging doen. Zo hadden we de handen vrij om de Boskantine schoon op te leveren en de lege flessen naar de glasbak te brengen. 

We troffen het enorm met het weer, zodat de kinderen buiten konden spelen en we langzaam maar zeker onze spullen in konden pakken. Na bij huisje 16 de laatste resten van het eten verorberd te hebben, vertrokken we om 7 uur van Bungalowpark Bok.

Het feest van de Bok was volledig geslaagd.

Meneer en mevrouw De Bok waren het hier roerend mee eens!

Valkenburgse meerloop

Het kwam vanmorgen nipt tot vorst aan de grond.

Na met Siebe en Ana ontbeten te hebben, fietste ik naar "Odin" in Voorschoten om de fruitvoorraad voor het weekend op peil te brengen.

Bij thuiskomst trok ik mijn sportkleding en hardloopschoenen aan om een stukje te gaan lopen. Ik liet naar de nieuwe tunnel onder de A44 en vandaar naar het Valkenburgse meer. Het lopen ging verrassend soepel, dus ik pakte het doodlopende fietspad langs het smalspoor mee om extra meters te maken op deze warmer wordende dag.

Via de weg langs Nellesteijn liep ik terug naar huis toe, waarmee ik  8 kilometer gelopen had. Af en toe voelde ik wat in mijn spieren, maar de Halve Wintertriatlon van afgelopen zondag had ik aardig verteerd.

Mini-Elfstedentocht

Om half 4 fietste ik voor de tweede maal vandaag naar IJshal De Vliet. Daar begon de afsluitende training van de donderdaggroep van de IJVL. Traditiegetrouw deden we dat in de vorm van een Mini-Elfstedentocht. Met de trainers Bert Hoogeveen en Walter Boon begonnen we om 5 uur aan de opbouw van de niet gedweilde baan. Daarbij kregen we hulp van enkele ouders.

Om half 6 konden we met de aanwezige kinderen beginnen aan het overwinnen van de hindernissen onderweg. Buiten de getekende hindernis kwam er de wijziging van de rijrichting bij, terwijl het klûnen uiteraard niet ontbrak.

De stempelaars hadden het er maar druk mee.

Na de Mini-Elfstedentocht werd er een groepsfoto van de jonde Elfstedenrijders gemaakt.
De kinderen en de andere trainers gingen patat eten in het Sportcafé. Ik moest verstek laten gaan, daar wij met onze Spaanse gasten boerenkool zouden eten. Maar onderweg naar huis kon ik nagenieten van de gezellige Mini-Elfstedentocht.