Afgelopen woensdag zei Ada na het zwemmen in het Valkenburgse meer, dat ze fietsers had zien rijden op het al bijna anderhalf jaar afgesloten fietspad. Ik had dat in mijn achterhoofd opgeslagen, met het idee om dat een keer uit te gaan zoeken.
Gisteren was het rond het middaguur zo ver. Waar in mijn jeugdjaren Sherlock Holmes mijn favoriete detective was, die na zijn doodverklaring onverwachts terugkeerde, keerde daarmee mijn favoriete fietsritje naar de volkstuin en één van mijn favoriete hardlooprondjes weer terug.
Om half 10 vertrok ik naar de Oogstwinkel en "De Helianth" om boodschappen te doen, terwijl Ada een appeltaart bakte. Bij terugkomst was zij vertrokken naar de volkstuin. 
Ik gaf de planten in de achtertuin met een gieter water uit de sloot.
Ik trok mijn sportkleding aan en fietste via Nellesteyn naar het afgesloten stuk langs het Valkenburgse meer, waar ik mijn fiets vastzette aan een hek.
Een wandelaar liep langs. Zij sloeg een hoek om en kon daar verder lopen. "Als zij het kan, moet ik het ook kunnen", dacht ik, en voegde de daad aan het woord.
Zo kwam ik bij de hoek, waar de walkant in één oogwenk in het water verdween en bomen rechtstandig een meter of 10 omlaag getrokken werden.
Over het schelpenpad liep ik naar het strandje toe.
Na een slalom tussen er houten fietsrekken door keerde ik op mijn schreden terug.
Op de terugweg kwam ik op het schelpenpad Nico Neuteboom tegen, met wie ik een drietal jaren samen de leiding had bij het jeugdelftal van Voorschoten '97, waar zijn zoon Michael samen met Siebe in speelde.
Al pratend wandelden we terug naar de plek, waar ooit de vissteiger stond. De vrijdag voor de instorting had ik deze foto genomen vanaf de vissteiger.
Nico had 10 minuten voor de instorting nog op de steiger gestaan. Hij was door het oog van de naald gekropen, want de enorme draaikolk zou hij niet hebben overleefd.
Nu heb elk nadeel zijn voordeel. Dat vonden de ijsvogels ook, die in de ingestorte walkant een prima plek vonden om hun nesten te bouwen.
Ik liep weer over het nieuwe onverharde pad.
Ik liep nu over het stuk naar het nieuw aangelegde smalspoorstation.
Daarbij had ik ook oog voor de planten en vlinders op dit kurkdroge traject.
Het keerpunt was station Wassenaar Wetering.
Sterker nog, er is nog geen paal de grond in gegaan. Hoezo woningnood de grootste prioriteit?
Jan Schaefer had groot gelijk!
Onder een strakblauwe lucht liep ik terug naar mijn fiets.
Het oude fietspad was goed gebarricadeerd.
Via het nieuw aangelegde onverharde pad reed ik naar huis toe, waar ik me op deze zomerse dag douchte. Het was een prima temperatuur om in te sporten.
Maar ik keer zeker terug naar het Valkenburgse meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten