The Trees they grow high

Vandaag zou ik weer gaan trainen met Aad Kleijweg. Om half 10 was ik bij hem. We waren net vertrokken richting polderpark "Cronesteyn" toen mijn mobieltje rinkelde. Mijn zus Corrie belde. Ik wist meteen wat er aan de hand was. En inderdaad: onze zus Trees was na een kort ziekbed overleden.
Aad vroeg, of we door gingen of zouden stoppen?
"Doorgaan!", zei ik.
Het was dezelfde keuze, die ik vorig jaar maakte bij het overlijden van mijn zus Leny.
En zo rekten we na een stukje door de bosrand van "Cronesteyn" gelopen te hebben de spieren op op ons vaste bruggetje.


Tijdens het lopen van 3 keer een kilometer redelijk voluit kon ik mijn hoofd een beetje leeg maken. Het spoor was ook leeg, want door de droogte was er een verzakking in de spoordijk ontstaan. Deze verzakking werd nu aangepast.

De eerste kilometer ging in 5.05, de andere 2 in 4.50. Daartussen dribbelden en wandelden we al pratend.

Dat deden we ook tijdens het drinken van de muntthee gingen we hiermee door. Zoals over de gastvrijheid van Trees. Een aantal keren klopte ik tijdens het rijden van een Molen- en Merentocht onaangekondigd bij haar aan met wat schaatsvrienden. We werden hartelijk ontvangen en kregen dan wat warms te drinken of een kop snert.
We zijn blij, dat Trees verder lijden bespaard is gebleven. 

Sommige bomen groeien heel hoog. Deze groeit tot in de hemel.
Rust zacht, lieve Trees!