Veeroosters

Het is de schrik van iedere skeeleraar: plotseling opdoemende veeroosters.

Menig skeeleraar heeft dat met verwondingen moeten bekopen.
Tijdens het weekeinde in Zuid-Limburg, waar we de mooie Mergellandroute gefietst hebben, kwam op een gegeven moment een skeelertocht ter sprake, die een paar trainingsmaten van me gereden hadden. Dit was een tocht in Noord-Groningen, in de buurt van het Lauwersmeer.
"Daar barst het van de veeroosters", zei Andrea Landman.
"Dat klopt", antwoordde ik: "Minstens om de kilometer."
"Heb jij er dan ook geskeelerd?"

"Dat niet", gaf ik als antwoord: "Maar ik ken dat gebied goed. Ik heb er diverse keren gefietst. In mijn jeugdjaren heb ik meegedaan met een protestfietstocht langs de Waddenzee van 1500 km van Den Helder naar Esbjerg.

En dan kom je zeer veel veeroosters tegen. Maar je kunt ze ruim van tevoren zien liggen."
Nu mengde Wil Verbeij zich in het gesprek: "Dan kun je een lekker vaartje maken en er overheen springen."
Om er na een paar seconden aan toe te voegen: "Een handige oefening. Als er op natuurijs takken liggen, spring je er daarna ook handig overheen."
"Inderdaad heel handig, Wil", kaatste ik de bal vaardig terug: "Meestal liggen er op natuurijs takken om een wak aan te duiden!"

De rare bokkesprongen laat ik wel aan Wil over....

De 1000 rondjes van Leiden

Gisterenavond kreeg ik na de skeelertraining in de kantine van de ijsbaan in Leiderdorp van John de Lange deze folder in mijn handen gedrukt.

Van weeromstuit heb ik er vannacht over gedroomd.
Het duurt nog ruim 3 maanden, maar dan moet ik klaar zijn om de eerste 200 km van schaatsseizoen 2012-2013 te gaan rijden.
Hoe de schaatsvorm is, weet ik uiteraard pas over een week of 4, als de Leidse IJshal haar deuren weer opent voor het gilde der recreanten. Het fietsen in Limburg ging erg lekker, het skeeleren gaat ook steeds makkelijker, dus ik heb er alle vertrouwen in, dat de basisconditie goed tot zeer goed te noemen is.
Om nog wat meer inhoud te krijgen, deed ik vanmorgen het rondje Horstlaan, waarbij ik een kleine extra slinger maakte om druiven uit onze eigen tuin langs te brengen bij mijn schoonouders.
Onderweg lette ik extra goed op de bijhaal. Ik weet nu weer wat beter, hoe het moet. Het moet echter nog geautomatiseerd worden. En dat is een kwestie van lange adem. Net als de 1000 rondjes van Leiden trouwens!

Domper

Het was een stuk kouder dan gisterenavond. Dat klopte wel, want de wind zat in een andere hoek. Op de skeelerbaan van Leiderdorp hadden we tegenwind, als we naar het noorden reden, en in het algemeen komt daar geen warmte vandaan.
De training ging erg lekker. Ik kreeg complimenten van Dick van Goozen omdat mijn bijhaal een stuk beter was. Dat klopte wel: ik had er bij het rijden van skeelertochten rondom mijn huis op gelet, dat ik na de zijwaartse afzet mijn been goed achter mijn standbeen liet hangen.
De training was gevarieerd, met Steigerungen, maar ook met 1, 2 of 4 minuten voluit en dan 1 minuut rust.

Om half 9 gingen de lampen aan. Het was mede door de bewolking al aardig donker aan het worden. Aan het slot van de avond kregen we een serie van 15 seconden aanzetten en dan 15 seconden statisch zitten, terwijl je uitrolde. Aansluitend kwam er nog een serie met 30 seconden aanzetten.
Ik had net in de bocht een vrouw ingehaald, toen ik achter me iemand onderuit hoorde gaan. Je moet dan niet om gaan kijken, want dan ga je zelf ook. Na de bocht reed ik rechtop en zag, dat er een man onderuit gegaan was.
Toen wij een volle ronde op halve kracht hadden gereden, lag hij er nog steeds. Het bleek, dat hij een arm uit de kom had. Een domper op een gezellige skeelertraining. De pechvogel wens ik bij deze van harte beterschap.

"Diskwalificatie Gerard Snel"

Kennelijk was het sportweekeinde voor diverse IJVL-ers te zwaar geweest, want de opkomst bij de droogtraining was matig. Volkomen onterecht. Het was een heerlijke nazomeravond en het was een uitstekende training op "De Bult".
Na twee rondjes inlopen volgde de touwladder, waarna we flink aan de bak mochten bij de schaatsplanken. Na een minuut of 3 inrijden volgde een piramide, beginnend bij 1 minuut, oplopend naar tweeënhalve en weer terug naar 1. Maar dan wel voluit! Qua intensiteit vergelijkbaar met een 2 x 500 meter, 2 x 700 meter, 2 x een kilometer en een 1500 meter achter elkaar.
We mochten in kruispas over een laaggespannen elastiek een helling op springen na de Usain Bolttraining om tenslotte nog een partijtje bidonvoetbal te doen. En dan zijn er momenten van grote binnenpret, als je gecoördineeerd door 4 personen tegelijk wordt aangevallen, en je uit deze benarde positie toch nog iemand anders bidon weer om te kegelen.
Maar het hilarische hoogtepunt van de avond was dit niet. Dat was de eindsprint van de dinsdagavondwedstrijd van Swift, die door Jaap Smit werd gewonnen. Waar de speaker bij veel wedstrijden eindigen in een onverstaanbaar goede show, was de speaker van Swift duidelijk te verstaan.
"Wil het peloton in rechte lijn afsprinten", klonk er luid en duidelijk op "de Bult", een seconde of 10 later gevolgd door: "Diskwalificatie Gerard Snel".

Deze meervoudige winnaar van de IJVL-tijdrit had beter moeten weten. In februari week hij op de Vogelplas ook af van de rechte lijn, hetgeen de redacteur van clubblad IJskout toen had moeten bekopen met een demonstratie wakzwemmen....

Covadonga of Triple is voor mietjes

Het achttal, dat zaterdag de Mergellandroute geheel of gedeeltelijk had gereden, trof het wederom met het weer. Zondag bleek ook inderdaad een zondag te zijn. Zodoende bleef iedereen tot een uur of half 3 in Zuid-Limburg.
Een viertal IJVL-ers besloot te gaan wandelen in de mooie omgeving van Partij, het andere kwartet ging het zuidelijke deel van de Mergellandroute nogmaals fietsen.
Onder leiding van onze trainer reden de dwaalgasten Robert Nozeman en Paul Verkerk met mij naar Eijsden.
Het begon al meteen lekker. Terwijl onze spieren nog niet warm waren gedraaid, kregen we meteen de Gulperberg te verstouwen. Halverwege deze steile klim stond op het wegdek geschreven: "Triple is voor mietjes".
"Zie je dat?" zei ik tegen Robert.
"Ja", antwoordde de talentvolle debutant, terwijl hij van me wegfladderde: "Maar ik ben blij, dat ik hem heb!"
Vanaf Heijenrath reden we de Mergellandroute in omgekeerde richting. Het was zeer druk op deze prachtige septemberdag. In Eijsden namen we een tussenstop bij een ijssalon met voortreffelijke zelfgemaakt ijs en wel 8 soorten chocolademelk.
Met deze bodem begonnen we wederom aan de Mergellandroute, waarbij ik net zo lekker draaide als de dag ervoor. Het klimmen ging steeds makkelijker.

De fietsvakantie in de Eifel had duidelijk zijn vruchten afgeworpen.
Met Paul en Robert deed ik als afsluiting van dit fantastische fietsweekeinde de Camerig nog een keer. Om kwart over 1 waren we terug bij onze Hoeve, die als een soort superdeluxe skybox uitkeek op het voetbalveld van F.C. Partij, die om half 3 begon aan een competitiewedstrijd.
Iemand merkte snedig op: "Partij tegen Tegenpartij".

Ik kon met Robin mee terugrijden naar Leiden, waar ik net op tijd terug was voor het slot van de bergetappe van de Vuelta naar Covadonga.

Een feest der herkenning. Twee jaar geleden hebben we in deze prachtige omgeving gewandeld.
Eerst een beklimming van een berg van de eerste categorie: Mirador Pico El Fito.



Daarna volgde Cangas de Onis, de eerste hoofdstad van Asturias.


En tenslotte de col van de buitencategorie in Covadonga.




Asturias afficheert zich volkomen terecht als Paraiso natural!

Mergellandroute

We ontbeten wat vroeger dan afgesproken, dus het vertrek vanaf "onze" Hoeve was ook wat eerder dan gepland. Het was een zonovergoten morgen. Was het uitzicht gisteren al mooi, nu was het nog veel mooier. In het noorden zagen we de heuvels liggen, die we al snel na de start om kwart voor 10 zouden gaan beklimmen.
Want na van Wittem naar Eys te zijn gefietst, wachtte ons meteen een van de zwaarste beklimmingen van de dag. Nauwelijks warm gedraaid kregen we de Eyserbosweg voorgeschoteld.

Het is al een zware beklimming, zeker als je zonder triple rijdt. Maar ik had nog een extra probleem: spontaan schakelde mijn achtercassette een paar keer een tandje bij, zodat ik bij aankomst op het afgevlakte deel zag, dat ik in de vierde versnelling stond. Desondanks was ik fietsend boven gekomen.
Via Trintelen vervolgden we de Mergellandroute. Dit was een hoekje extra, maar daardoor hadden we een veel gelijkmatigere afdaling richting Fromberg, de volgende klim. We daalden vanaf deze heuveltop af naar Schin op Geul voor de volgende beproeving: de Keutenberg.

Het ging aan de voet van de Keutenberg al meteen fout. Ik reed in de groep van 8 IJVL-ers mee, toen we de Keutenberg opdraaiden en zat aan de rechterkant van de weg. We hoorden meteen: "Tegen!" Er kwam een wielrenster afgedaald. Iedereen reed naar rechts, waardoor ik helemaal aan de rand van de weg klem kwam te zitten.
Mijn tactiek om zigzaggend omhoog te klimmen op dit stuk van 22% lag in duigen. Ik stond geparkeerd en stapte af. Na 10 meter lopen klom ik weer op de fiets en tot mijn stomme verbazing kon ik vanuit stilstand de zwaarste helling van Nederland beklimmen. Zoiets geeft moraal.
Bij Scheulder wachtten de snelle fietsers op de langzamen. Gezamenlijk daalden we af via de Sibbegrubbe om na de slinger via Klimmen en Hulsberg bij station Hulsberg uit te komen. Hier dronken we wat en namen de onvermijdelijke vlaaien. Voor Robert, die debuteerde op de Mergellandroute, was het een pijnlijke ervaring. De enige wesp, die Valkenburg nog rijk was, prikte hem in zijn hand.
"Dan heb je meteen een geldig excuus als je het niet haalt" kreeg de debutant te horen. En dat was dichter bij de waarheid, dan we toen konden bevroeden, want nadat het achttal was verdeeld in 2 kwartetten, viel de snelle groep ook al snel in 2 duo's uiteen. Paul en Robert moesten een gaatje laten vallen en reden toen op het zeer bochtige parcours verkeerd. En dan is het zeer lastig, om de Mergellandroute weer op te pakken. Zeker als je deze kaart niet bij je hebt!

De langzame groep had hier geen weet van. Wij reden met zijn viertjes in een heerlijk tempo naar het meest noordelijke puntje, Geulle aan de Maas. Robin, die net als ik met twee voorbladen reed, deed het langst over de beklimmingen, ik was met afstand de langzaamste daler. Daar we telkens op cruciale punten op elkaar wachtten, bleven.
Bij de klim naar Berg begon ik op stoom te komen. We moesten achter elkaar rijden, daar aardig grote groepen deelnemers aan Cylcle for hope naar beneden kwamen denderen. Samen met Andrea leidde ik de dans omhoog. Bij de klim op de Bemelerberg had ik vleugels.

Deze klim ligt me goed. Mogelijk komt dat ook, omdat ik hem diverse keren met Ada heb beklommen. Tijdens diverse fietsvakanties heb ik de Bemelerberg met bepakking beklommen. Als dat je lukt, is fietsen zonder ballast een stuk eenvoudiger.
Vanaf camping "Mooi Bemelen" was het, op een paar kleine, maar felle klimmen na vooral afdalen naar het Maasdal.
Gezeten op een zonnig terras aan de Maas in Eysden hoorden we het verhaal over het uiteenvallen van de kopgroep en de zwerftocht van Paul Verkerk en Robert Nozeman door Zuid-Limburg naar ons appartement.
Met zijn zessen begonnen we aan het laatste deel van de Mergellandroute. Het zuidelijke deel is ook nog eens het mooiste. We hadden het beste dus voor het laatst bewaard.
Dat had ik ook, want na de beklimmingen bij Noorbeek, Hoogcruts en Heijenrath was ik op de Camerig behoorlijk snel op het steilste deel. Ook hier speelde parcourskennis een grote rol. Ik had, toen de kinderen nog klein waren, 3 weken in een stacaravan gebivakkeerd op camping "De Rozenhof" en had deze prachtige omgeving toen uitgebreid verkend.
De Camerig is een lange klim, maar doordat je een drietal afzinken hebt, kun je tempo maken voor de volgende etage, die je beklimt. Met Andrea Landman reed ik door naar het meest oostelijke punt, Vaalsbroek. Hier stond Wil Verbeij, de beste klimmer van de dag, op ons te wachten. Met zijn drieën namen we de laatste echte klim van de dag, de Vijlenerberg, waarna we via Mechelen naar Partij reden.
Na 138 km fietsen met een gemiddelde van 23 km kon ik zeer voldaan terugkijken op de eerste Mergellandroute, die ik helemaal heb uitgereden.
Voordat we vertrokken naar een restaurant om bij te tanken en de lachspieren flink te trainen, konden we kijken naar de spannende ontknoping van de bergetappe in de Vuelta. De Mergellandroute is best zwaar, maar de bergen van Cantabrië is toch nog een heel ander verhaal....

LF6a

Na wat telefonisch contact op donderdagavond leek het me het handigste, als ik alleen met de trein naar Zuid-Limburg af zou reizen. Het had de hele nacht gehoosd, maar daar had ik niet zo veel van meegekregen. Ik sliep als een blok.
Om 10 uur zat ik op de fiets naar Den Haag Centraal, waar ik de trein naar Maastricht nam. Hier pikte ik om 2 uur de LF6a op.

Dit fietspad van Maastricht naar Aken bracht me via Bemelen op het plateau van Margraten, waarna ik redelijk vlak via Wolfshuis, IJzeren en Scheulder naar Ingber kon rijden. Het regende gestadig door, maar het was beslist niet het noodweer, dat in Noord-Nederland akkers en campings onder water had gezet.
Vanaf Ingber daalde ik voorzichtig af naar Gulpen, daar er onlangs was geasfalteerd en er zeer veel los split op de behoorlijk steile afdaling lag.

In Gulpen zag ik, dat ik te vroeg was om bij ons vakantiehuis aan te komen. Ik koos uit de aan het plein gelegen café's "De zwarte ruiter".

Als goed bibliothecaris steun ik het natuurlijk de boekpromotie en als dit de manier is om de Limburgers aan het lezen van Simon Vestdijk te krijgen....
Na de warme chocolademelk en de abrikozenvlaai fietste ik via Wittem naar Partij, waar een laatste hindernis wachtte op weg naar onze vakantieboerderij. Bij de brug stonden grote borden met "Betreden op eigen risico".
Na een korte, steile klim was ik blij, dat ik mijn rugzak met alle spullen af kon doen. Robin Tichler wees me, waar ik de racefiets na 35 km rijden droog kon stallen. En dat stallen moet je letterlijk nemen!
Nadat de trainer en zijn vrouw gearriveerd waren, dronken we met zijn vieren thee, kletsten even bij en gingen, daar de rest van de IJVL-ers, die de Mergellandroute morgen zouden gaan fietsen, pas na het eten zouden aankomen, gingen drie personen een eindje wandelen.
We liepen over het fietspad voor de hoeve langs de Geul naar Mechelen. Ik zag een bordje staan met LF6a. Ik had vanaf Gulpen dus een kortere route kunnen nemen. In Mechelen zagen we een wandelpad de Gulperberg op lopen. Gedrieën namen we dit pad en kwamen zo in een bos uit. Het pas doet in tijden van regen dienst als beek, maar gelukkig was het nu droog.
Via het bos kwamen we uit in licht drassige weilanden. We daalden af en we waren blij, dat er geen stieren los liepen in dit weiland, want we hadden alledrie een rode regenjas aan. We lag er een haas verscholen in het gras, die er als een haas vandoor ging toen we te dichtbij kwamen.
Met bemodderde schoenen kwamen we uit bij ons tijdelijke adres, waar we genoten van een goede pastamaaltijd. De hilariteit was groot, toen een van de laatkomers per sms meldde, dat ze na een half uur terug gereden waren, omdat de helmen thuis waren blijven liggen.
Robert Nozeman en Wil Verbeij waren over de risicovolle brug gekomen met hun auto. Het aantal lachsalvo's lag al behoorlijk hoog en nam nog in zowel aantal als volume met sprongen toe, toen Paul Verkerk en Andrea Landman zich bij het gezelschap voegden.

Maar hoe gezellig het ook was, om 12 uur lag iedereen in bed. Een gevleugelde uitspraak van Joop Zoetemelk was "De Tour wordt in bed gewonnen". Wij hadden de volgende dag 135 km heuvelland voor de boeg.