"Is dit de kop van de wedstrijd?"

Hollen door de bollen stond al een tijdje in mijn agenda genoteerd. Waar ik de afgelopen 2 jaar lopend naar Lisse ging om aansluitend de 10 kilometer te lopen, daar hoefde ik dit weekeinde "slechts" een halve marathon te lopen. Over de door mij destijds gelopen route fietste ik naar "Ter Specke". De kilometerteller gaf op deze zonnige dag ruim 19 kilometer aan. Daar ik alle keren een ommetje maakte via het huis van Wim Beenakker, betekent het, dat de gelopen afstand ruim 20 kilometer bedraagt.
Bij het inschrijven trof ik Hans Boers aan. Hij ging samen met Morena, zijn zus Els en zijn zwager Huub 10 kilometer wandelen door de nu fraaie Bollenstreek. En eerlijk is eerlijk: Hans was er eerder dan ik!

Om even voor 11 vertrok ik voor het eerste rondje van 10 kilometer. Na een kleine kilometer moest ik een grote groep wandelaars inhalen. Langs een smalle opening aan de uiterste linkerkant kon ik de honderden wandelaars passeren. Pas daarna kon ik in mijn eigen tempo gaan lopen. Het ging erg makkelijk over de vrijwel lege wegen. Daar het vrij warm werd maakte ik graag gebruik van de twee drinkposten in het rondje. Halverwege deze drinkposten kreeg ik de vraag voorgelegd:"Is dit de kop van de wedstrijd?"

Deze koploper kwam na de eerste 10 kilometer Jaap de Gorter tegen bij de sintelbaan van "De Spartaan". Na in de kleedkamer even wat gegeten en gedronken te hebben, begaven we ons naar het startvak. Vanaf het startschot bleek, da ik op dit moment beter in vorm was dan Jaap. Zo'n foto als vorig jaar zat er dit jaar niet in.

Het bleek wel een groot voordeel te zijn om voor de tweede keer hetzelfde geurige en kleurige rondje van 5 kilometer te lopen. Je weet dan immers precies, waar je wat kunt verwachten.

Ik kwam gelijk met Hans Boers en consorten aan bij de atletiekbaan. Onder aanmoedigingen van speaker Teun de Reede kwam ik in exact 49 minuten als 52e van de over de finish. Jaap had als 57e van de 147 lopers 41 seconden achterstand. Via Teun kreeg ik de beschikking over een startnummer voor de Singelloop van aanstaande vrijdag.

Samen met Jaap fietste ik terug naar de Sleutelstad, maar voor het zo ver was, hoorden we van een van de koplopers van de 5 kilometer een bizar verhaal. De fietser, die voor de lopers uit reed, had een verkeerde route genomen, zodat zij in plaats van 5 zeker 6 kilometer gelopen hadden. Dat werd dus een kansloze missie.

Zo kreeg "Is dit de kop van de wedstrijd?" ineens een heel andere dimensie.

From the long and winding road to Penny lane

Gisterenochtend was het eindelijk zo ver. Na de laatste maand aardig gestudeerd te hebben op een elftal Beatles-nummers, mochten we gisteren in de Lokhorstkerk laten horen, wat we er van gebrouwen hadden. Ada en ik fietsten er naar toe er kwamen vrijwel tegelijk aan met Joop Beenakker.
Na ons aangemeld te hebben bij het bestuur van de Leidse Koorprojecten liepen we de kerk in, waar Joop voormalig IJVL-trainer Nico Koek tegen het lijf liep, die bevriend was met de veel te vroeg overleden Jan Beenakker.

Bas, Nel, Tim Sheila, Rob en Margriet kwamen ook, zodat het Schelvispekel-koor compleet was toen dirigent Jetse Bremer om half 11 met de repetitie aanving.

Na het inzingen kregen we op humoristische wijze uitleg over "The Beatles", zoals over de uitspraak en de gebruikte ritmes, waarbij je meestal net iets eerder in moest vallen dan je verwachtte. Doordat we rondom de pianospelende dirigent zaten, werd dit instrument diverse keren heen en weer gereden tussen de stemsoorten. Van sopraan naar tenor en dan van alt naar bas.

Daar dit niet echt efficiënt was, werden we halverwege de ochtendsessie staand in een halve cirkel op en naast het podium neergezet. Het ging inderdaad beter. De dirigent nam alle tijd om de puntjes op de i te zetten, zodat we bij het begin van de lunchpauze nog maar 3 nummers doorgezongen hadden.
Daar Ada en ik vaker in de Lokhorstkerk gezongen hadden, aten wij ons lunchpakket op de verscholen binnenplaats achter de kerk. Het was er met de sluierbewolking goed uit de houden.

Na de pauze ging het tempo fors omhoog. Er waren nog 8 nummers van John Lennon en Paul McCartney te gaan. Het lastigste nummer was zonder twijfel "Penny Lane". De bassen kregen het verwijt, dat we te weinig geoefend hadden thuis. Dat staat nog te bezien. Daar je in de baspartij telkens in moet vallen met slechts een paar noten, valt dit met de oefenbestanden thuis slechts moeizaam te repeteren. De komische noot was er bij dit nummer ook. Een stevige sopraan nam hoog en zuiver zingend de trompetmelodie voor haar rekening. Klasse!

Maar het meest hilarische moment kwam bij "Lady Madonna", waarbij de sopranen opgedragen werden om "po po po po" op een dusdanige manier te zingen, dat het veel weg had van kakelende kippen. De uitdrukking "Het lijkt wel een kippenhok" als er veel vrouwen bijeen zijn, was gisterenmiddag niet ver bezijden de waarheid.

Met de vrolijke klank van "Ob-la-di-ob-la-da" nog in het hoofd wandelden we na afloop van de zeer gezellige repetitie naar "De Waag", waar we op het terras een drankje namen. Bas en ik hadden de lachers op onze hand, toen we een Paasij bestelden.

Maar het lachen verging enkelen, toen ze de rekening kregen en ze tot de conclusie kwamen, dat een enkel door hen bestelde glaasje wijn € 6,20 bleek te kosten.

Joop fietste naar Noordwijk toe, wij wandelden naar "La Bota", waar we een prima avond hebben. Het restaurant van trainingsmaat Michel Versteegen is goed, goedkoop en gezellig!
Om een uur of 9 wandelden we langs de mooie Leidse grachten naar het Haagwegparkeerterrein, waar we afscheid namen van onze muzikale vrienden. Over 2 weken gaan we op herhaling.

Een half miljoen

Een half miljoen. Als je dat zegt, dan denken de meeste mensen gewon aan het geld.

Wat dat aangaat ben ik maar een armoedzaaier. Ik moet me tevreden stellen met een half miljoen.

En dan betreft het niet eens in euro's, maar in views.
Maar ik ben er tevreden mee. Temeer, daar de pieken precies samenvallen met de natuurijsperiodes van februari 2012 en januari 2013. Dan weten de mensen mij zeer goed te vinden. Het is jammer, dat het alweer 3 jaar geleden is, dat we uitgebreid op natuurijs konden schaatsen.

Dit is onbetaalbaar!

Twee paar skeelers

Sommige dagen verlopen toch een tikkeltje anders, dan je dacht. Tot het eind van de middag liep alles volgens planning. Met mijn vrouw was ik naar Joep gegaan. Op het station in Hillegom namen we afscheid van elkaar. Ada ging naar Amsterdam, waar ze naar een uitvoering van "The Armed Man" van Karl Jenkins, waarin onze jongste dochter in het orkest meespeelde.

Ik ging terug naar Leiden, daar ik om half 8 op de skeelerbaan in Leiderdorp zou moeten zijn. Een paar keer per jaar krijgen we les van Marieke van Hoek. Technisch heeft ze zo'n voorsprong op ons, dat we er altijd van leren en we veel nieuwe oefenstof krijgen gepresenteerd.
Voordat ik na in mijn eentje gegeten te hebben naar Jos Drabbels fietste, keek ik nog even naar mijn mail. Daarin las ik, dat mijn schoonvader ter observatie in het ziekenhuis in Leiderdorp lag. Alvorens ik mijn skeelers aantrok, ging ik uiteraard op bezoek. Ik stak met mijn fiets de nieuwe fietsbrug over de A4 over, zodat ik nog 20 minuten met hem kon praten voordat het bezoekuur was afgelopen.

Zo kwam ik halverwege de les op de skeelerbaan.

Om kwart over 8 viel ik met mijn neus in de boter. Nog voor ik een rondje in had kunnen rijden, hadden we een lastige oefening met de double push.
Met zijn drieën moest je de oefening uitvoeren. De binnenste skeeleraar moest op een been in een vloeiende beweging zowel naar links als naar rechts af te zetten. Om te voorkomen, dat het te druk zou worden in het ziekenhuis, werd deze evenwichtskunstenaar aan beide zijden ondersteund door twee andere skeeleraars.
U raad het al: na nog geen 100 meter gereden te hebben mocht ik in het midden van een trio vreemde capriolen uithalen zonder te vallen. Een geruststellende gedachte.

Desondanks was ik er niet rouwig om, dat ik mijn plaats in het midden kon verlaten. Marc Onnen kwam de baan op. Hij skeelerde voor het eerst van zijn leven. Ik ontfermde me over hem en gaf hem een aantal basale aanwijzingen. Zo ging het beter met de geleende skeelers, maar Marc trok een tweede paar skeelers aan, waarmee het beter ging. Voor een eerste keer reed Marc heel behoorlijk.

Na de les mocht ik ook een tweede paar skeelers uitproberen. Eentje met grote wielen. In het schemerduister reed ik 2 rondjes op de skeelers van Peter Frederiks. Een frame met 4 wielen van 100 millimeter in plaats van 5 van 80 millimeter scheelt toch wel een slok op een borrel. Het rijdt een stuk makkelijker.
In principe wil ik de skeelers wel overnemen, maar eerst wil ik er eerste een keer een hele training op rijden. Maar die training komt pas na de marathon van Leiden.

Je moet schieten, anders kun je niet scoren

In de maand van de filosofie wil ik nog even aandacht besteden aan de meest geciteerde moderne filosoof van Nederland.

Het meest bijzondere aan deze filosoof is, dat hij de daad bij het woord voerde. Onder de kop "Johan Cruijff: 150 doelpunten op een rij" kunt u 53 minuten en 23 seconden genieten van de scorende Johan Cruijff.
Je moet wel even de reclame vooraf voor lief nemen, maar dan heb je ook wat!

Neederland

Een referendum loopt vaak uit op een Neeferendum. Gisterenavond bleek, dat Nederland weer eens Neederland was.

Een blik op de uitslagenkaart laat zien dat in het overgrote deel van de Nederlandse gemeenten tegen het associatieverdrag met Oekraïne is gestemd. In slechts een aantal gemeenten is tot nu toe voor het verdrag gestemd, waaronder Amsterdam, Nijmegen, Groningen, Leiden en Wageningen.

Aan de vooravond van het referendum over het associatieverdrag met de Oekraïne, waarbij ik tot de minderheid der voorstemmers behoorde, werd bekend, dat de een Kamercommissie een referendumverzoek heeft afgewezen. Het burgerinitiatief over het kiezen van tv-maker Arjen Lubach tot Farao der Nederlanden wordt waarschijnlijk niet behandeld door de Tweede Kamer.

Terecht. Want ik zou een veel betere farao zijn!
Wekelijks rijd ik met de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal tweemaal een piramide van 125 rondjes. Daar heb ik Arjen Lubach nog nooit op kunnen betrappen!

Mijn trainingsmaten kunnen er van getuigen: er is niemand, die de piramide zo vakkundig in het honderd laat lopen als de schrijver van dit blog.

Vooruitlopend op mijn benoeming tot Farao der Nederlanden heb ik me uiteraard ook bezig gehouden met het bij de kroning behorende lied.

Waar Willem-Alexander het moest doen met het matige "Koningslied", daar kiest Farao Toet-Ankh-Bertus I bij zijn inauguratie voor "Egyptian reggae".

Maar voor het zo ver is, moet ik nog wel de gewone taken blijven uitvoeren. Zo moest ik vanmorgen naar de volkstuin om de planten in de kas water te geven. Bij het ontbijt vroeg mijn vrouw of ik een brief in de wijk wilde posten.

In mijn TNT-pak voerde ik lopend deze taken uit, zodat ik mijn trainingsrondje van 10 kilometer volbracht.

Al lopend dacht ik na over de laatste rustplaats van een farao. Dat is heel toepasselijk een piramide. Dat wordt dan de eerste echte in Neederland.

Onlanden

Drie jaar op rij heb ik de stille hoop gehad, dat de Oegstgeester Onlanden de krant zouden halen als de plek, waar in onze omgeving voor het eerst weer geschaatst kon worden op natuurijs. Drie jaar op rij werd het niks. Telkens zaten we er nog maar een goede nachtvorst vanaf.

Het was ondanks de zachte winters dus toch nog spannend.

Vandaag was de grote regenplas achter "Corpus" prominent aanwezig in het Leidsch Dagblad. Onder de kop "Wegrestaurant voor trekvogels" staat een interview met vogelaars, die de Onlanden ook ontdekt hebben.

Hopelijk zijn komende winter de ijsvogels aan de beurt.