Netty Beving

Afgelopen week heb ik met mijn vrouw een fietsvakantie richting Veluwe en IJssel gemaakt. In 8 dagen hebben we 560 kilometer gefietst, een gemiddelde van 70 kilometer per dag. Geen gek gemiddelde voor een paar pensionado's. De verhalen komen de komende tijd op dit blog.

Het was een leuke week, maar aan het eind kreeg ik van een van mijn collega's het droevige bericht, dat Netty Beving, tot vorig jaar één van de vrijwilligers van de bibliotheek in Valkenburg, na een kort ziekbed was overleden. De laatste jaren van mijn ruim 35 jaar bij Bibliotheek Katwijk heb ik regelmatig met haar samengewerkt in de kleinste vestiging. Ik bewaar goede herinneringen aan haar.
Bij deze wens ik haar man Hans en andere nabestaanden sterkte om dit verlies te kunnen dragen.

Netty, rust in vrede.

Goud en geel

Mathieu van der Poel is een heel bijzondere wielrenner. Welke discipline van de wielersport je hem ook laat doen, meestal staat hij na afloop met de bloemen voor de winnaar in zijn handen.

Het is dus niet verbazingwekkend, dat hij zes dagen achtereen in de gele trui rondreed in Frankrijk. Vandaag moest hij in de eerste echte bergetappe deze leiderstrui inleveren ten faveure van de Sloveen Tadej Pogacar.

Nu hij niet meer in het geel rijdt, zal Van der Poel vermoedelijk vrij snel de Tour de France gaan verlaten.

Zijn hoofddoel is dit jaar om Olympisch goud te veroveren bij de Olympische Spelen in Tokyo. Dit wil hij doen op het onderdeel mountainbiken. En ik denk, dat Mathieu van der Poel dit nog gaat lukken ook!

Daar hoef ik me niet mee bezig te houden. Vanmiddag was ik op deze licht wisselvallige zomerdag op de volkstuin.

Daar hield ik me bezig met het plukken van rood fruit: aardbeien, frambozen en bessen. Maar ja, ik ben op de Olympische Spelen dan ook een uitgesproken kanshebber voor de rode lantaarn.

Nu heb elk nadeel zijn voordeel. Voor sponsors ben ik dan ook zeer aantrekkelijk: ik ben immers veel langer in beeld dan de winnaar op de Spelen.

Bovendien hebben we op de volkstuin aardig wat goudsbloemen.

En het bloementapijt rond de kleine vijver is geel gekleurd.

Met penningkruid hoeven we dus niet zo op de penningen te letten.

Kortom, deze plukker van drie soorten zomerfruit was heel tevreden met het combineren van goud en geel tot goudgeel.

Trekken van Drees

Toen ik vanmorgen thuiskwam na een fietsritje naar "De Helianth" voor de wekelijkse broodbestelling, lag er op de deurmat een brief van de Sociale Verzekeringsbank met het verzoek, of ik me in wilde schrijven voor de AOW.

Ik ga dus trekken van Drees.

Nu ben ik enigszins grootgebracht, want zo groot ben ik niet, met het gezegde "Stel niet uit tot morgen, wat je vandaag ook kunt doen." Dat deed ik dus maar en vroeg online mijn eerste AOW aan.

Ik krijg mijn trekken dus thuis.....

Ik hoop er nog lang van te kunnen genieten, liefst net zo lang als ik er aan meebetaald heb.

En dan hopelijk in een goede gezondheid, waarbij ik tot op hoge leeftijd nog mag sporten in het algemeen en schaatsen in het bijzonder. Een prima idee, dat trekken van Drees!

Slakkenjacht

Gisterenavond waren mijn vrouw en ik om half 10 op de volkstuin. We hadden afgesproken om in de avondschemering te gaan, daar we hadden gezien, dat diverse planten door slakken werden opgepeuzeld. Wilden we nog iets van sommige delen van de groenten redden, moesten we op slakkenjacht.

In een uur tijd hadden we een stuk of 100 slakken gevangen. We hadden uiteraard geen tijd om ze te determineren.

We fietsten met de slakken in een afgesloten pot naar de oprijlaan, waar we de glibberige dieren op ruim 100 meter van de dichtstbijzijnde tuin de vrijheid gaven in de bosschages. Om half 11 gingen we in het schemerduister met het voorlicht aan naar huis.

Na een goede nachtrust vertrok Ada na het ontbijt naar de volkstuin. Ik fietste naar "De Helianth", waar ik de fruitvoorraad aanvulde. Na thuis de was weggeruimd te hebben maakte ik een tweetal lunchpakketten klaar en trapte naar de volkstuin, waar ik in het zonnetje met mijn vrouw lunchte.

Ik deed aansluitend wat kleine klussen, waaronder het plukken van de aardbeien en de frambozen. Tussendoor vingen we nog wat slakken. Na het klaren van de klussen pedaleerde ik naar huis toe.
Vergeleken met hoe hard het vandaag in de Tour de France ging, reed ik in een slakkengang. De Sloveen Matej Mohoric won de langste etappe. Deze 249 kilometer werd in 5 uur en 28 minuten afgelegd.

Er gebeurde vanaf de start van alles met al vrij snel een kopgroep van 29 man, die in kleine groepjes uiteen viel.

Dit soort man tegen man gevechten en wedstrijden in de wedstrijd maken wielrennen zo boeiend! Zo ontsnapte de Colombiaanse klimmer Richard Carapaz 10 kilometer voor de finish uit het peloton. Deze Tourkandidaat nam 30 seconden voorsprong. Hij werd vlak voor de meet teruggehaald door renners van Movistar.
De reden: in 2019 reed Carapaz voor Movistar en na zijn verrassende winst in de Giro d'Italia beloofde hij diverse malen plechtig om bij de Spaanse ploeg te blijven. Voor veel geld vertrok hij naar het Britse Ineos.

Mogelijk heeft hem dat vorig jaar de winst in de Vuelta a Espanã gekost, toen de Movistarploeg de geloste eindwinnaar Primoz Roglic in een cruciale bergetappe op sleeptouw nam.
Carapaz mag niet zeuren. Dat is de rekening, die je moet betalen, als je je erewoord schendt. Een man een man, een woord een woord. Afspraak is afspraak!

Van katholiek naar geestig

Anderhalve week geleden stond er een zeer lezenswaardig artikel in Trouw onder de titel "Het katholicisme van Godfried Bomans werd steeds minder katholiek".

Ik denk, dat dit voor heel veel katholieken opgaat. Zelf ben ik ook in een warm katholiek nest opgegroeid. Mijn geboortekaartje spreekt wat dat aangaat boekdelen.

Als kind leek het me soms wel wat om paus te worden. Wat dat aangaat is het maar goed, dat niet al je wensen vervuld worden!

Net als Godfried Bomans zei ik het Vaticaan met al zijn regeltjes vaarwel. De mystieke kant daarentegen heb ik nooit losgelaten. 

In de jaren '70 was er een televisieprogramma, dat altijd begon met "Er is meer tussen hemel en aarde, Horatio, dan waar je wijsbegeerte van durft te dromen." Dit citaat van William Shakespeare gaf precies aan, waar het programma over ging: onverklaarbare zaken, soms over de grens van leven en dood heen.

In mijn leven heb ik een aantal ervaringen op dit vlak meegemaakt, die je toch aan het nadenken zetten. Net als bij Bomans ging het bij mij van katholiek naar geestig!

Welnu, in mijn kinderjaren was ik zonder twijfel één van de "Beminde gelovigen".

In de jaren '60 werd alles losgewoeld. De hippiejaren braken aan, ook de kerk ontkwam daar niet aan.

Met de progressieve kapelaan Wim Al en de gemoedelijke pastoor Piet Barends discussieerden we met jongerenkoor "Oktopus" over tal van zaken op de grens van geloof, mens en maatschappij. Zeer leerzaam. De drie jaren op Pedagogische Academie "De la Salle" gaven hier nog een extra dimensie aan.
Het Vaticaan werd steeds vager, het moreel kompas steeds nauwkeuriger. Uiteindelijk gaat het daar in je leven om: berokken je je medemensen verdriet of geef je hen wat vreugde?

Het klinkt allemaal heel relativerend, en dat is het ook.

Dit relativeringsvermogen is katholieken met de paplepel ingegoten.

In de boeken van Bomans zie je dat vaak terug, in mijn blog ook. Ons katholicisme mag dan steeds minder katholiek geworden zijn, de relativerende toon is ons nabij gebleven. 

Net als de soms wonderlijke mengeling van ernst en luim.

In het dagelijkse leven 
zijn deze ook verweven!

De aardbeienplukkers

We werden om 8 uur wakker. Nachtrust is een uitmuntend herstelmiddel, dus dat kwam op deze eerste julimorgen goed uit. Tot nu toe heb ik geen bijwerkingen gekregen van de tweede coronaprik, dus ik vermoed, dat deze verder achterwege zullen blijven.

Dat gold ook voor de zon, die op deze donderdag eveneens achterwege bleef. De temperaturen waren dan ook aan de lage kant te noemen voor de tijd van het jaar.
Vanmorgen deden we voornamelijk wat huishoudelijke klussen. Vanmiddag vertrokken mijn vrouw en ik naar de volkstuin, waar ik me wijdde aan het edele ambt van aardbeienplukker. Al plukkend bedacht ik me, dat er in de Nederlandse literatuur wel een boek is geschreven over de druivenplukkers.

A. den Doolaard scheef deze door eigen ervaringen geïnspireerde roman. Zijn literaire evenknie Godfried Bomans gebruikte zijn rijke fantasie bij het sprookje "De rijke bramenplukker".

Onderstaande afbeelding komt van de site van Angel-Wings, waarop het volledige sprookje "De rijke bramenplukker" is te lezen.

De vraag van deze eenvoudige aardbeienplukker aan het literaire schrijversgilde is: waar blijft de ultieme roman over de aardbeienplukkers?

Tijdrit

Tijdrijden is een specialisme, die niet iedere wielrenner even goed beheerst. De race tegen de klok legt genadeloos de zwakke plekken bloot. Je kunt je immers niet sparen achter de rug van anderen.
Vandaag was de eerste tijdrit in de Tour de France. Deze was redelijk spectaculair te noemen.

Tegen alle verwachtingen in behield alleskunner Mathieu van der Poel het geel.

Mathieu ontving dus weer bloemen.

Zelf beleefde ik bij Ploegleider ook een topdag met mijn 333m.nl-team. Mijn 8 renners behaalden de 1e, 3e, 4e, 5e, 7e, 8e, 18e en 31e plaats. Dit leverde maar liefst 199 punten op.

Daarmee eindigde IJshal Leiden in de etappe op de 13e plaats. Met 9383 deelnemers geen gekke stek.

Daarmee maakte ik een reuzensprong in het klassement. Ik steeg maar liefst 788 plaatsen en sta nu op de 140e plaats. De tijd, die ik in de gedegen samenstelling van 333m.nl gestopt heb, betaalt zich toch uit. Ook al stelt het niks voor, het is toch leuk.