Advocaat

Het leuke van grote evenementen als het WK voetbal is, dat er op de radio vaak andere muziek gedraaid wordt als in de rest van het jaar. Radio Tour de France is een befaamd voorbeeld hiervan. Normaal gesproken hoor je nauwelijks Franse liedjes, pardon, chansons, uit de geluidsboxen komen. Tijdens Radio Tour de France wel. Want wanneer hoor je deze prachtige chansons nog?





Helaas hoor je, net als in de rest van het jaar, in deze tijd ook nooit onterecht onbekende maar grandioze groepen als Ys:

Maar nu WIJ in Zuid-Afrika zo goed presteren en met niet zulk mooi voetbal wel "gewoon" bij de 8 beste landen van de wereld zitten, komen de voetbalhits weer te voorschijn. Zelf heb ik niet zo veel hier mee, maar er zijn uitzonderingen. Zoals deze leuke uitschieter van Johan & de Groothandel:

En zo brengt Dick me bij het thema van dit stukje: Advocaat!
Nu moet u weten: ik ben al ruim 40 jaar bevriend met Bas Warnink, maar dat komt niet door het etiket.

Iedereen die mij kent, weet, dat ik altijd voor de inhoud ga! En daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen. Dat deed ik dan ook!
Van je vroegste kinderjaren weet je je meestal niets te herinneren. Er zijn echter uitzonderingen. En zo'n uitzondering is het in mijn familie legendarische verhaal, dat tevens mijn eerste herinnering is. Een paar keer per jaar kwamen mijn ooms en tantes uit Hoogmade met de bus naar Nieuw-Vennep, waar ze bij halte Breed uitstapten. Ja, die halte had je destijds echt!
Ze maakten er een gezellige zondag van, met de ooms aan de jenever en de tantes aan de advocaat. Ik zal zo'n jaar of 2 geweest zijn en ik dacht, dat de tantes appelmoes zaten te eten. Daar was ik gek op, dus ik liep langs de tantes om te bedelen. Van diverse tantes kreeg ik een lepeltje "appelmoes". Tot hier toe kan ik me alles nog herinneren, maar daarna laat mijn geheugen mij in de steek.
Het verhaal gaat, dat ik daarna op tafel heb staan dansen.....

Boze tongen beweren, dat het daarna nooit meer is goed gekomen!

Ga rapper naar de kapper

In de jaren '70 maakten de kappers reclame voor hun werk met de slogan "Ga rapper naar de kapper". Van die mogelijkheid maakte ik geen gebruik.
Sterker nog, ik kostte hen in die jaren nog geld ook.

Dat zit zo: ik was penningmeester bij jongerenkoor "Octopus" en iemand had geregeld, dat we mochten zingen voor de Katholieke kappersbond. Ja, die had je toen nog! En toen riep na het laatste lied de voorzitter van die bond de penningmeester van ons koor naar voren. Er werd om mij heen flink gegniffeld, toen ik mijn plicht verrichtte!

Ik ben dan ook niet verbaasd, dat kappers uit Nieuw-Vennep genoodzaakt zijn om bij te klussen. En dan pak je ook letterlijk alles aan:
Nieuw-Vennepse kapper mee naar WK
"NIEUW-VENNEP De voetballers van het Nederlands elftal nemen hun eigen kapper mee naar het WK in Zuid-Afrika. De kapper uit Nieuw-Vennep is de "huiskapper" van onder andere Gregory van der Wiel, Arjen Robben en Wesley Sneijder."
Tegenwoordig ga zowaar ik 2 tot 3 keer per jaar naar de kapper. Eén keer in februari, als het natuurijsseizoen er op zit, en meestal in mei, vlak voor de marathon van Leiden, maar daar mei dit jaar vrij koud was, hoefde dat niet, en tot slot nog een keer in de zomer.
Zaterdagmiddag was het een graad of 25 en het beloofde een warme week te worden. Tijd voor de tondeuse. Ik reed naar kapper Eric, maar zijn winkel was gesloten, dus een andere kapper mocht de honneurs waarnemen. Ook als kapper mee naar Zuid-Afrika? In ieder geval: tot februari 2011 ben ik er klaar mee! Met een "wielrenkapsel" verliet ik de kapperszaak, om 's middags in de hitte nog een kilometer of 9 te gaan lopen. Maar hoe leg je dat aan niet-schaatsers uit: hardlopen bij temperaturen boven de 25 graden als training voor als het minimaal een graad of 30 kouder is?

In de sloot

Het was deze week mooi zomerweer, hetgeen rond de langste dag van het jaar betekende, dat we heerlijke sportavonden hadden.
Dinsdagavond trainden we in park Cronesteyn, waar een koe verkoeling zocht in de sloot.

Toen mijn kinderen jong waren, heb ik dit prentenboek eindeloos voorgelezen.
Wij hadden echter geen tijd om naar deze koe te kijken, want we kregen Pieter Smit een serie gevarieerde oefeningen voor onze kiezen. Of kan ik beter zeggen: voor onze kuiten?
De dag erop kregen we skeelerles van Frank Damen. Dit was eveneens een gevarieerde training, met slalommen en Steigerungen. Aan het eind van de skeelertraining zouden we in drie treintjes 4 grote ronden op "de Bult" rijden, waarbij iedere ronde iemand anders de kop zou nemen. De anderen moesten proberen in de slag van de voorganger te rijden.
Ik zat in de middelste trein.
Maar zoals het in de sport hoort: alle aandacht ging uit naar de voorste groep. En dit keer was het volkomen terecht. Een paar weken geleden was een Zuid-Afrikaanse wielrenner in de sloot gereden en Jaap Ruijgrok wilde daar niet voor onderdoen. In de tweede ronde reed hij in volle vaart de bocht in. Iets te snel, want met skeelers kun je niet zo goed remmen....
Terwijl wij die bocht in een lager tempo in gingen, zagen we Jaap uit de slootkant kruipen. Terwijl Gabriëlle Boon, Marijke Damen en ik Mary Gerardts en Rick Goddijn inhaalden, sprak ik hen er op aan, dat ze niet naar de trainer geluisterd hadden: de opdracht was immers om de voorganger de volle ronde te volgen!!!!

Onzeker op zee

Een maand of 2 geleden kreeg ik een mailtje van Michiel van Straten. Ik werd uitgenodigd voor een boekpresentatie. Ik kende hem niet persoonlijk, maar had hem een paar keer te woord gestaan voor zijn rubriek "De Kwestie", die destijds in het Leidsch Dagblad stond. Het ging over de Elfstedentocht en over hoe je warm kunt blijven in de winter. Dit laatste stuk is grotendeels gebaseerd op de Toertochttips op dit weblog en dan met name het stuk over kleding.
Ook al behaalde ik 31 jaar geleden mijn diploma voor bibliothecaris aan de Frederik Muller Academie in Amsterdam en was ik sindsdien werkzaam bij bibliotheken van Leiden en Katwijk, een uitnodiging voor een boekpresentatie is geen dagelijkse routine.

Met de uitnodiging op zak vertrok ik dus naar de boekpresentatie van "Onzeker op zee" bij De Kler in Leiderdorp. Uiteraard schafte ik een gesigneerd exemplaar aan van dit debuut van Michiel van Straten. Het boek bevat 10 zeilverhalen. Op dit moment heb ik er een paar van gelezen. Een ervan speelt zich af op de Kagerplassen, voor (ijs)zeilers een gevaarlijk oord!

De verhalen, die ik gelezen heb vond ik goed geschreven. "Onzeker op zee" is een prima boek om mee te nemen, als je met vakantie gaat. Vooral degenen, die het water op gaan, kan ik dit boek van harte aanbevelen. Vooral de ondertitel is prachtig: "Een onstoer vaarverhaal". Een prachtige tegenhanger van alle stoere zeeverhalen, waarbij de zee niet hoog genoeg kan gaan.

Op de voorkant is een prachtige foto te zien van de vuurtoren van Marken. En laat ik deze winter nu 3 heerlijke dagen daar vlak bij geweest zijn op de Gouwzee.

De beleving blijft hetzelfde: zowel als zeiler als als schaatser zie je Nederland vanaf "het water". En de kunst blijft dan om de schoonheid van ons lage landje in woorden te vangen.
Michiel van Straten heeft inmiddels een aardige ervaring als zeiler. Mijn ervaring is wat dat aangaat zeer beperkt. Ik ben een paar keer mee gevaren met mijn zwager Anton en zijn vrouw Annemarie, die op een tjalk woont in Harderhaven. Mijn enige andere ervaring is die van 30 jaar geleden.

In 1980 woonde ik ruim een half jaar in Leiden. Ik zou met Els Driever, Jochien Bakker, Harry van Oers en Jelle Sybesma gaan fietsen in de Loirevallei. Onderweg daar naar toe hadden we een tussenstop in Parijs, precies op de dag, dat de Tour de France op de Champs Elysee arriveerde. Daar beleefden we bij toeval HET hoogtepunt van het Nederlandse wielrennen: Joop Zoetemelk won de Tour de France, Hennie Kuiper mocht het tweede treetje op het erepodium betreden, terwijl Johan van de Velde ook nog eens het jongerenklassement won!

Als voorbereiding op de fietsvakantie in de tuin van Frankrijk had Jelle Sybesma ons uitgenodigd om een weekend naar Terherne te komen, waar hij een zeilboot had liggen.
Terherne, tussen twee haakjes, is het dorp, waar de serie "de Kameleon" van Hotze de Roos is gesitueerd.

En ik moet eerlijk zeggen: als je nog nooit echt hebt gezeild, is zeilen een heel avontuur. In het begin doe je elke keer net het verkeerde.
Hoor ik daar mensen mompelen, dat ik dat niet alleen in het begin doe?
Maar goed, onder de bezielende leiding van Jelle Sybesma leden we geen schipbreuk en op een gegeven moment hing dit stuk tuig aan het tuig boven het water van het Sneekermeer.

De foto's van het kielhalen zal ik jullie besparen....

"Ik ben blij, dat ik niet met jou over straat hoef!"

In onze vriendengroep bestaan enkele zorgvuldig gekoesterde tradities. Eén ervan is om eens in de 2 jaar samen een EK- of WK-wedstrijd van het Nederlands elftal gezamenlijk te bekijken in Haarlem. Tim de Beer is op 18 juni jarig en dan is er altijd wel een wedstrijd van Oranje in de buurt van die datum te vinden.

Nu heeft Tim zijn huiskamer voor die gelegenheid steevast volgehangen met Oranje-attributen, terwijl hij zelf ook een oranje uitdossing uit zijn verkleedkist tevoorschijn tovert.
Nu heb ik geen aparte verkleedkist met Oranje-materiaal, dus ik dook in mijn klerenkast op zoek naar kleding in deze kleur. Ik trok een oranje T-shirt aan met de tekst "Supertijden. Straks ook in Leiden?", die ik gekregen had met de huldiging van Laurine van Riessen, Bob de Jong, Margot Boer en Liesbeth Mau-Asam.
Daarover trok ik een oranje hardloopjack en daarover mijn TNT-schaatspak.

Het geheel werd gecompleteerd met oranje zakdoek en een oranje wielerpet uit Asturias, die ik uit een la in Siebes kamer haalde. Toen ik deze gewaagde kledinglijn presenteerde aan mijn liefhebbende echtgenote, kreeg ik deze opmerking naar mijn hoofd geslingerd, die na 28 jaar samenwonen toch wel hard aankomt: "Ik ben blij, dat ik niet met jou over straat hoef!"
Ada ging namelijk 's middags naar een concert bij de Streekmuziekschool, pardon, BplusC aan het Rapenburg, waar onze jongste dochter piano mocht spelen. Ik vertrok in mijn Oranje-uitdossing om half 11 dus in mijn eentje met de krachtige noordwestenwind tegen op de fiets naar Haarlem. Af en toe werd er luid getoeterd, als automobiblisten me passeerden op de Heerenweg. Auto's met rood-wit-blauwe vlaggen. Ik hoorde er helemaal bij! Maar of je daar altijd blij mee moet zijn?
Ik passeerde de oude villa van Pedagogische Academie "De la Salle", waar ik 3 zeer plezierige jaren heb doorgebracht en nam op een omgezaagde boomstam in Groenendaal een korte pauze om mijn brood op te eten. Bij Tim aangekomen was deze nog druk bezig met het installeren van de beamer, maar helaas: de beamer werkte wel, maar niet samen met de televisie. Het werd dus gewoon ouderwets tv-kijken.
Om half 2 begon de wedstrijd tegen Japan.

De eerste helft was uitermate saai. Ze was zelfs slaapverwekkend te noemen. Rob Ammerlaan viel er letterlijk bij in slaap. Gelukkig was, terwijl de dames een rondje aan het lopen waren, de tweede helft wat beter.


We wonnen gewoon op zijn Duits met 1-0. Oerdegelijk. En dat, terwijl Deutschland, dat tot nu toe juist het mooiste voetbal speelt, waar Nederland altijd het patent op had, de eerste nederlaag al te pakken had. Als Hollander met het trauma van 1974 hoop je altijd, dat Deutschland er snel uitvliegt, als liefhebber van mooi aanvallend voetbal hoop je nu juist, dat die Mannschaft nog een heel eind komt. Wer die Wahl hat, hat die Qual. Of, om de dichter G.A. Bredero te citeren: 't Kan verkeren!"

De tweede wedstrijd was Ghana-Australië. Eén van de aanwezige vrouwen vond, dat ze genoeg gras had gezien en schakelde over op het huwelijk van kroonprinses Victoria van Zweden. Vooral de enorme sleep baarde opzien. Dit ontlokte, toen het bruidspaar de kathedraal verliet, aan Bas Warnink de opmerking: "Hoe langer de sleep, hoe schoner de vloer!"

Na het storten van geld in de pot van onze eigen voetbalpool reed ik voor het eerst van mijn leven op een elektrische fiets. Wat rijdt dat makkelijk! Tegenwind schiet je met een lichte pedaaltred zo naar 25 km per uur!
Aansluitend volgde een wandeling door de volksbuurt van Haarlem, waar Tim woont. De temperatuur was nog niet bepaald zomers. Ondertussen waren Ada en Tims vriendin Ria ook gearriveerd en konden we aan de barbecue. Deze vleesmaaltijd werd genuttigd, terwijl de mooiste wedstrijd van het WK tot nu toe, Kameroen-Denemarken, gespeeld werd. Het was een foutenfestival, die eindigde in 2-1 voor de Scandinaviërs, maar het had net zo goed 8-7 voor de Afrikanen kunnen worden. Dit was voetbal, zoals voetbal ooit bedoeld is!
Daar het regende, had ik mijn blauwe regenjas aan, toen ik met Ada achter op de fiets naar het station van Haarlem fietste. De regenbui voorkwam derhalve, dat mijn vrouw deze zin moest herhalen: "Ik ben blij, dat ik niet met jou over straat hoef!"

Dutch dress en vuvuzela's

Het wereldkampioenschap voetballen is nu ruim een week bezig in Zuid-Afrika en op een enkele wedstrijd na kenmerkt het zich niet door sprankelend voetbal. Toch zijn er enkele zaken, waardoor dit kampioenschap toch in het geheugen gegrift zal blijven.

Allereerst zijn daar de Bavaria-meiden, die voor een feestelijke stemming zorgen op de tribunes. Maar helaas, dat is niet toegestaan door de hoge heren van de FIFA en Budweiser. Voor degenen, die het nog niet weten: voetbal op dit niveau is vooral een manier om heel veel geld te verdienen.
Vooraf verkondigde Sepp Blatter, dat het een onvergetelijk toernooi zou worden. En dat klopt, want met dit soort acties maakt de Bobo aller Bobo's zich onsterfelijk belachelijk!!!
En wat doet Zuid-Afrika? Dit land, dat zich met veel moeite en een heuse boycot, iets wat Budweiser ook verdient, ontworsteld heeft aan de apartheid, buigt deemoedig het hoofd voor deze vorm van economisch kolonialisme.
In een van de gewelddadigste landen van Afrika heeft justitie wel tijd, om een paar Bavaria-meiden te arresteren in opdracht van Budweiser, die alle reclamerechten in de stadions heeft opgekocht. En oordeel nu zelf: waar staat de reclame voor Bavaria?


Nee, als Zuid-Afrika werkelijk een belangrijk onderwerp aan wil pakken, dan zou ze zich op de vuvuzela's kunnen storten en dan met name op de hygiëne van deze toeters.

Want waar komen de vuvuzela's vandaan. Na een diepgaand onderzoek heb ik de feiten boven tafel weten te krijgen. Ik vermoed, dat geen weldenkend mens na het zien van deze schokkende beelden een vuvuzela meer in zijn mond zal stoppen.

Rondje Valkenburg

Gisterenavond kon ik niet naar de skeelertraining van de IJVL, omdat mijn jongste dochter 20 jaar geworden was. En daar ik beschaafd ben opgevoed, ga ik niet weg, als er mensen bij ons komen eten. We konden trouwens buiten eten. Het was uit de wind erg lekker in de tuin.
Vanochtend heb ik de schade ingehaald. Ik had met mezelf afgesproken om te gaan lopen bij regen en te gaan skeeleren bij droog weer. Het was zonnig, dus ik bond de skeelers onder en vertrok naar de stoplichten bij het Haagsche schouw. Hier vandaan reed ik richting Wassenaar en bij camping Maaldrift sloeg ik rechtsaf.
Waar het met fietsen niet uitmaakt, wat voor asfalt je hebt, met skeeleren merk je het verschil tussen de ene soort en de andere. Op sommige stukken zweef je over de weg, op andere stukken lijkt het alsof je op kasseien rijdt.
Op het stuk richting Katwijk heb je nieuw asfalt. Ondanks de tegenwind reed het erg lekker. Vooral als je op je kleine wieltjes een fietser inhaalt, geeft je dat vleugels. Na het rondje Valkenburg te hebben voltooid, reed ik nog een rondje langs de buitenrand van de Stevenshof, zodat ik een kleine 20 km gereden heb.

Skeeleren is zwaarder dan schaatsen, maar mijn zoon Siebe zal het de komende dagen zwaarder krijgen in la Vuelta Ciclista a la Montaña Central de Asturias. Wij hebben in mei met eigen ogen deze bergen aanschouwd en weten, hoe hoog en steil delen van dit gebergte zijn.

Daarmee vergeleken valt een rondje Valkenburg erg mee.