Pieter Scargo

Afgelopen vrijdag is Pieter Scargo op 83-jarige leeftijd in zijn slaap overleden. Zijn gezondheid ging de laatste weken snel achteruit. Nadat 35 jaar geleden bij hem Non Hodgkin was ontdekt, heeft hij in zeer lang in blessuretijd geleefd. Met zijn positieve instelling liet hij zich niet uit het veld slaan door het moeten leven met een tijdbom in zijn lijf.

Zelf kende ik Pieter vooral als bestuurslid van de IJVL, maar meer nog als lid van de wedstrijdcommissie van deze Leidse schaatsvereniging. Later werd hij scheidsrechter en wedstrijdcommissaris bij schaatswedstrijden, zowel in Leiden als op De Uithof. Later werd hij dit ook bij landelijke wedstrijden en zorgde hij in een al dan niet kolkend "Thialf" voor een eerlijk verloop van de schaatswedstrijden.
Voor degenen, die denken, dat de wedstrijden vaak in de middag gehouden worden: ik kan u uit de droom halen. Verreweg de meeste wedstrijden worden op zaterdag- of zondagmorgen vroeg verreden. Dat betekende dus regelmatig in het weekeinde om 5 uur opstaan!

Voor zijn jarenlange inzet voor de club is Pieter op 5 maart 2016 tijdens het 30-jarig jubileum van benoemd als lid van verdienste. Ook Bert Staal en ondergetekende ondergingen dit huldeblijk. Het was voor ons dan ook een verdienstelijk jubileumfeest!

Vanmiddag was de uitvaart van Pieter, waarbij we veel verhalen op deze goedmoedige familieman te horen kregen. Hij was een goede zeiler en bouwde zelf zijn zeilboten, waarmee hij het ruime sop koos.

Dat beperkte zich niet tot de binnenwateren, maar ook de Waddenzee en de Noordzee werden door hem bevaren.

Op dit vlak was de tocht van een nieuwe zeilboot van Amerika via het Caraïbisch gebied en de Atlantische Oceaan naar Leiden met onderweg een passerende orkaan het absolute hoogtepunt. Van zijn zoon Sebastiaan, jarenlang trainingsmaat van me bij de droogtraining, hoorde ik dat de oncoloog de zeereis van 3 maanden had afgeraden, daar zijn bloedwaarden te laag waren. Pieter ging toch. Bij terugkomst bleken de bloedwaarden juist sterk verbeterd!

Afgezien van de orkaan heb je op zee veel minder stress en zoals bekend heeft stress vaak een negatief effect op je lichaam.
Doordat Sebastiaan op schaatsen ging en ook de vroege wedstrijden ging rijden, werd Pieter met zijn tweede liefhebberij betrokken bij de IJVL. Hij begon zijn eerste stappen in het stille maar onontbeerlijke werk op de achtergrond in de commissie Wedstrijden. 
Nu zijn Mia en Sam, de kinderen van Sebastiaan ook gaan schaatsen. En wie zien we in de commissie Wedstrijden van de IHCL?
De appel valt niet ver van de boom....
De door Pieter ingezette traditie krijgt hiermee een vervolg. De cirkel is daarmee rond, maar dat wist de wiskundig zeer goed onderlegde technicus allang.

Pieter, bedankt voor alles. Rust zacht op de kalme zee.

Een proost op Joost

Vanmorgen fietste ik naar IJshal De Vliet om met de "Krasse knarren" te gaan schaatsen. Met een peloton van een vijftiental schaatsers reden we de gebruikelijke piramide van 25 kilometer. In het begin moest ik er inkomen, want veel rondjes gingen in 39 seconden. Pas toen ik de 5 kilometer op kop reed, kwamen de rondjes 37. Ik wilde een groep schaatsers uit Boskoop inhalen, maar zij hadden de binnenbaan, dus dat lukte telkens net niet. Voor de snelheid was het echter wel goed. Aan het slot van de piramide zat er zelfs een 36,3 tussen.

Na de thee fietste ik snel naar huis, waar ik me douchte en met mijn vrouw lunchte. In schone kleren reden we naar het buurthuis van de Stevenshof, vanwaar we met een groepje van de Vitality club naar de IJshal pedaleerden. Daar was een herdenkingsbijeenkomst op de 75e geboortedag van Joost Wösten.

Er waren aardig wat IJVL-ers van het eerste uur aanwezig. Joost was één van hen. Opgegroeid in Noordwijkerhout leerde hij schaatsen op slootjes achter het huis en later op de Leidsevaart.
Hij leerde al jong zeilen en in de Sleutelstad werd hij heel actief bij roeivereniging Asopos.
Als trainingsmaat en medetrainer wil ik wat schaatsverhalen voor het voetlicht brengen. Een huisgenoot uit het studentenhuis vertelde, dat Joost 's avonds een keer thuiskwam van het schaatsen op de Leidse grachten. Zijn hoofd was bebloed. Hij was in het donker tegen een brug aan geschaatst. Met een verband om zijn hoofd werd het bloeden gestept en hoefde hij niet naar de dokter. Met een lichte hersenschudding kwam hij er goed vanaf. 
Uit eigen ervaring bij de Nieuwkoopse plassen wist ik, dat Joost en schaatsen in het donker op natuurijs een riskante combinatie was. Natuurijs, waar hij goed op uit de voeten kon. Met zijn goede techniek reed hij op slecht ijs alsof er net gedweild was. 
Met Willem van Vliet heeft hij veel tochten op natuurijs gereden, waaronder een bijzondere in januari 1997. Vanaf Rijnsburg naar de Haarlemmertrekvaart om in Haarlem uit te komen. Vandaar over het Spaarne naar de Ringvaart en over de Kagerplassen weer terug naar Rijnsburg.

In Haarlem had hij op de kunstijsbaan een kunststukje geleverd, waar ieder ander ongetwijfeld hard zou zijn gevallen. Hij moest in de bocht aan de binnenkant uitwijken en kwam op de houten vlonders aan de binnenzijde van de baan. Hij kwam er met flinke snelheid op, rende keihard op zijn schaatsen naar voren en stapte zonder val gewoon weer op het ijs en reed verder alsof er niets gebeurd was.

Joost was alt trainer begonnen bij de kersverse IJVL en gaf van daaruit ook trainingen in Haarlem. Een zus van hem, die in de Spaarnestad woonde, had zich aangemeld voor schaatslessen voor haar kinderen.
"Dan moet je je bij Joost melden", had ze telefonisch te horen gekregen.
Bij aankomst was de verbazing groot, dat deze Joost haar eigen broer was....
Na de soms verrassende verhalen over deze bescheiden man gingen we in de kantine van IJshal De Vliet wat drinken met zijn allen. Ik koos gezien zijn liefde voor het roeien en het zeilen voor een Skuumkoppe.

Een proost op Joost.

Zwemmen in open water

Bij het zwemmen in het open water bij de Olympische Spelen in Parijs zijn omgeven met grote vraagtekens omtrent de waterkwaliteit van de Seine. Daar hebben we in onze omgeving minder last van. Alternatieven genoeg.

Nadat ik zelf me gisteren na de strandtraining me in het Noordzeewater begaf, volgde mijn vrouw vanmorgen mijn goede voorbeeld door in het Valkenburgse meer te gaan zwemmen.
Zij ging er op deze fris gestarte morgen op de fiets naar toe.

Ik deed dat hardlopend. Ada was niet de enige zwemmer in het water. Er waren nog een paar anderen, waaronder "Krasse knar" Dennis Groeneveld, met wie ik op dinsdag- en donderdagmorgen in IJshal De Vliet 100 rondjes schaats.

Dennis was eerder begonnen en ging ook eerder uit het kabbelende water dan mijn vrouw. Ik maakte in die tijd mijn korte droogtraining af op het strandje langs het meer, voordat ik naar huis liep om me te gaan douchen. Met 66,9 kilo schoon aan de haak kwam ik onder de waterstralen vandaan.
Na het ontbijt ging mijn vrouw naar de volkstuin, terwijl ik bij "Odin" in Voorschoten boodschappen ging doen. Een paar van die boodschappen bracht ik naar de volkstuin. Mijn vrouw had die nodig bij het koken bij haar moeder.

Het was goed warm te noemen, toen ik thuis aankwam. Ik hing de was op, lunchte in mijn eentje en deed daarna de afwas. Intussen was bij de Olympische Spelen het zeilen net als gisteren uitgesteld bij gebrek aan wind.

Zij konden wel wat "Wind of Keltia" gebruiken....
Aan het eind van de middag fietste ik via de volkstuin naar mijn schoonmoeder, waar Ada een heerlijke maaltijd met koolrabi bereid had. Onderweg kwam ik langs dit weiland, waar de hooibalen net geperst waren. Hier werd het Olympisch kampioenschap muizen vangen voor ooievaars gehouden.


Ik telde maar liefst 14 ooievaars, die druk bezig waren bij hun Ooilympische finale. Dat waren de teamsprinters in Parijs ook. Na in de halve finale een wereldrecord te hebben gereden, deden Roy van den Berg, Harry Lavreysen en Jeffrey Hoogland het in de finale tegen Groot-Brittannië nog eens dunnetjes over. Goud met een wereldrecord!

De beste stuurlui staan aan wal

Gisteren maakte ik met een viertal korte fietsritten van in totaal 20 kilometer de 6000 kilometer van 2024 vol. Vandaag kwamen daar ruim 20 kilometer bij met een rit naar het Stadhuisplein voor het maandelijkse klimaatalarm met aansluitend boodschappen doen in de Oogstwinkel en bij "De Helianth".

Na tussen de middag in de tuin geluncht te hebben, vertrok mijn vrouw naar de volkstuin. Ik reed er een uur later naar toe. Via een omweg haalde ik een groot pak toiletpapier voor de volkstuin op, waarna Ada en ik samen thee dronken.

Bij thuiskomst hoorde ik op de radio, dat Marit Bouwmeester zonder te zeilen Olympisch kampioen was geworden.

Zo kan ik het ook!
Immers: de beste stuurlui staan aan wal.

Derhalve zocht ik een toepasselijk spreekwoord, dat perfect bij mijn stijl van zeilen past.

Zodoende kwam ik uit bij een schip op het strand is een baken op zee.....

De morgenstond heeft goud in de mond

Vandaag hoefden we niet op onze kleinzoons te passen, zodat we de dag aan onszelf hadden. We hoefden niet om 6 uur op te staan, maar een uur later waren we er toch uit. Ada zou gaan zwemmen in het Valkenburgse meer. Zij ging op de fiets, ik liep er naar toe op deze fris begonnen dag.

Ik had dan ook een zweethemd met lange mouwen aangetrokken, daar ik wist, dat ik bij de droogtraining bij het strandje ook een aantal statische oefeningen deed. Op zo'n moment koel je in de wind wel af.

Ada had daar geen last van, maar die had met een ander element te maken: fris water.

Duidelijk was wel, dat Fokke en Sukke op een andere plek aan het zwemmen waren.

Ada kleedde zich aan en fietste naar huis, waar ze zich afdouchte. Ik nam na 5 kilometer hardlopen op een nuchtere maag uiteraard ook een douche voordat we samen gingen ontbijten. Ik woog 66,8 kilo, maar daar kwam snel het een en ander bij.

Na thuis koffie en thee gedronken te hebben ging Ada naar de volkstuin, terwijl ik naar fietsenmaker Van Vliet fietste om de spaken van mijn nieuwe achterwiel te controleren en ze opnieuw te spannen.
Langs IJshal De Vliet reed ik naar "De Helianth" toe. Een gedeelte van het rode asfalt was aangebracht op het fietspad annex inloopbaan.


Bij thuiskomst zag ik, dat Ymkje Clevering en Veronique Meester bij het roeien goud hadden gewonnen in de twee zonder.

Daarna was de chaotische finish van het zeilen. Odile van Aanholt en Annette Duetz wisten na een foute finish ternauwernood het goud voor de zeilsters van Zweden weg te grissen.

Ons sporten in de morgenstond bracht goud in de mond. En daar succes vele vaders heeft, ben ik niet te beroerd om mijn aandeel in dit succes te claimen....

Goed voorbeeld doet goed volgen!

Beversporen

Dit weekeinde hadden we het inmiddels traditionele Buijzenweekeinde. De beweging beperkte zich vooral tot wandelen. Dit kwam mede, omdat het weer behoorlijk afweek van de voorspellingen. Waar een zonnig en warm weekeinde voorspeld was, daar regende het gisterenochtend. Pas om 2 uur 's middags werd het droog.
Op dat moment was een groepje gaan zeilen in een gehuurde boot vanaf Harderhaven. De meeste anderen van het gezelschap ging vanaf camping "Molecaten", waar we onze tenten deels hadden opgezet. In deze omgeving liepen we een blokje om langs het Veluwemeer.
Aan het eind van de middag fietste ik naar Harderhaven, waar we in het zonnetje, toen wel, met 23 familieleden heerlijk konden eten. Na de forel, gepofte aardappel en diverse andere lekkere hapjes wandelde ik met Ada in het duister van de avond terug langs het Veluwemeer. Je kon doordat de lichtvervuiling ontbrak ongelofelijk veel sterren zien.
Vanmorgen was de tenk kurkdroog, toen we hem opruimden. Doordat iedereen mondjesmaat aan kwam druppelen, liep het ontbijt naadloos over in de lunch van anderen. Waar het eerst warm was in de zon, daar werd het om 11 uur bewolkt en een stuk kouder.

Om half 2 ging de helft van het gezelschap wandelen in het Harderbos, recht tegenover de camping. Op een gegeven moment kwamen we via het avonturenpad op het spoor van beversporen.

Doorgeknaagde boomstammen met daaronder grote houtschilfers, beide met afdrukken van bevertanden.



De bevers zelf hebben we helaas niet gezien. Maar hun werk wel.
Ada en ik wandelden vanaf "Molecaten" langs het Veluwemeer weer naar Harderhaven, waar we met een kleinere groep op "'t Is net oars" heb Buijzenweekeinde gezellig afsloten.

Laura

Laura is de laatste tijd behoorlijk in het nieuws. Een jaar of 4 geleden was zeilmeisje Laura Dekker erin geslaagd om als jongste ooit als 16-jarige solo de wereld rondgezeild te hebben.

Een week of 2 geleden was een andere Laura ongewild middelpunt van belangstelling. Ze was in Qatar in de gevangenis gegooid omdat ze in deze Golfstaat aangifte had gedaan van verkrachting. Ze werd ervan verdacht dat ze buitenechtelijke seks had gehad. Dat is strafbaar in het streng Islamitische Qatar.

Gelukkig is Laura inmiddels terug in Nederland. Maar we weten inmiddels wel, hoe gezellig het Wereldkampioenschap voetbal in 2022 in Qatar gaat worden. Je kunt er 40 zweepslagen krijgen voor alcoholconsumptie....
Zelf wil ik ook een duit in het zakje doen rond Laura. Ik wil u namelijk met graagte wijzen op het muziekproject "Laura" van Stichting Muziekprojecten Pablo Neruda.

Cees Thissen, mijn voormalige muziekdocent op Pedagogische Academie "De la Salle", heeft de Sonnetten voor Laura van Francesco Petrarca op muziek gezet.

Een gemengd koor van 45 personen bezingt in 13 sonnetten de tragische liefdesrelatie tussen de dichter Petrarca en zijn geliefde Laura.

Twee dansers verbeelden daarbij de hoofdpersonen en een verteller geeft de verhalende context weer.
De uitvoeringen zijn op de volgende data en plaatsen:
Vrijdagavond 28 oktober in de Oude Kerk in Heemstede, aanvang 20.15 uur

Zondagmiddag 30 oktober in de Nieuwe Kerk in Haarlem, aanvang 15.00 uur

Zondagmiddag 06 november in de Nieuwe Kerk in Haarlem, aanvang 15.00 uur

Zondagmiddag 13 november in de Dominicuskerk in Amsterdam, aanvang 15.00 uur

Via koorlid Bas Warnink heb ik al kaartjes besteld. Ik kan u aanraden om ook kaartjes te bemachtigen. Ik heb de afgelopen 22 jaar alle muziekprojecten van Pablo Neruda gezien en vooral gehoord en ik heb er nooit spijt van gehad. Bestel dus ook kaartjes voor het te laat is.

Fryslân

Van mijn Elfstedenmaat Jaap de Gorter kreeg ik een heel leuk filmpje toegestuurd.

Het betreft een promotiefilmpje van Beleef Friesland.

Daar wil ik als Elfstedenschaatser graag mijn steentje aan bijdragen.

Want ik ken Fryslân niet alleen van het schaatsen, hoewel we het dan natuurlijk wel meteen over het absolute hoogtepunt hebben, zowel bij de Tocht der Tochten als bij Thialf.
Ik heb de provincie of een deel ervan diverse keren tijdens fietsvakanties doorkruist. Vooral Gaasterlân is erg mooi.

En de Waddeneilanden natuurlijk. Vooral aan Skylge, ook wel Terschelling genoemd, bewaar ik zeer goede herinneringen.

En dan heb ik ook nog eens een Friese zomersport bij uitstek beoefend: zeilen.

Kortom: de inhoud van het filmpje kan ik volledig onderschrijven. Fryslân heeft voor iedere vakantieganger voldoende te bieden. Degenen, die er al eens geweest zijn, kunnen het onderschrijven. Tot de rest wil ik zeggen: ga Fryslân zelf ontdekken!

Jelle Sybesma

Het was 30 jaar geleden, dat ik Jelle Sybesma voor het laatst gezien had. Met hem en Harry van Oers, Jochien Bakker en Els Driever ben ik in de zomer van 1980 in de Loire-vallei gaan fietsen. In die kletsnatte zomer met een verregende Tour, die gewonnen werd door Swift-lid Joop Zoetemelk, hadden wij 2 weken prachtig zonnig weer.
Door een toeval kwam ik Jelle weer op het spoor. Destijds was hij student fysiotherapie. Een paar jaar geleden had de regering besloten om op fysiotherapie te gaan bezuinigen. In Trouw las ik een ingezonden brief van fysiotherapeut Jelle Sybesma uit Kampen.
"Bingo", dacht ik, maar het bleek een naamgenoot te zijn, die hetzelfde beroep uitoefende. Maar hij had wel het adres van de gelijknamige fysiotherapeut uit Mantgum.
Zo kwamen we weer in contact met elkaar. Dit resulteerde in een afspraak in Grou, waar de krasse knarren in het Stayokay de nacht door zouden brengen.

Voor we in "Het Theehuis" van een heerlijk buffet konden gaan genieten, wandelden we naar hotel, café en restaurant "Oostergoo", waar we anderhalf uur lang bij konden praten, o.a. over het zeilweekeinde, dat we als voorbereiding op de fietsvakantie in de tuin van Frankrijk, gehouden hadden op en rond het Sneker meer.

Natuurlijk was het veel te kort, maar het was erg gezellig om "even bij te praten" met Jelle Sybesma.

Onzeker op zee

Een maand of 2 geleden kreeg ik een mailtje van Michiel van Straten. Ik werd uitgenodigd voor een boekpresentatie. Ik kende hem niet persoonlijk, maar had hem een paar keer te woord gestaan voor zijn rubriek "De Kwestie", die destijds in het Leidsch Dagblad stond. Het ging over de Elfstedentocht en over hoe je warm kunt blijven in de winter. Dit laatste stuk is grotendeels gebaseerd op de Toertochttips op dit weblog en dan met name het stuk over kleding.
Ook al behaalde ik 31 jaar geleden mijn diploma voor bibliothecaris aan de Frederik Muller Academie in Amsterdam en was ik sindsdien werkzaam bij bibliotheken van Leiden en Katwijk, een uitnodiging voor een boekpresentatie is geen dagelijkse routine.

Met de uitnodiging op zak vertrok ik dus naar de boekpresentatie van "Onzeker op zee" bij De Kler in Leiderdorp. Uiteraard schafte ik een gesigneerd exemplaar aan van dit debuut van Michiel van Straten. Het boek bevat 10 zeilverhalen. Op dit moment heb ik er een paar van gelezen. Een ervan speelt zich af op de Kagerplassen, voor (ijs)zeilers een gevaarlijk oord!

De verhalen, die ik gelezen heb vond ik goed geschreven. "Onzeker op zee" is een prima boek om mee te nemen, als je met vakantie gaat. Vooral degenen, die het water op gaan, kan ik dit boek van harte aanbevelen. Vooral de ondertitel is prachtig: "Een onstoer vaarverhaal". Een prachtige tegenhanger van alle stoere zeeverhalen, waarbij de zee niet hoog genoeg kan gaan.

Op de voorkant is een prachtige foto te zien van de vuurtoren van Marken. En laat ik deze winter nu 3 heerlijke dagen daar vlak bij geweest zijn op de Gouwzee.

De beleving blijft hetzelfde: zowel als zeiler als als schaatser zie je Nederland vanaf "het water". En de kunst blijft dan om de schoonheid van ons lage landje in woorden te vangen.
Michiel van Straten heeft inmiddels een aardige ervaring als zeiler. Mijn ervaring is wat dat aangaat zeer beperkt. Ik ben een paar keer mee gevaren met mijn zwager Anton en zijn vrouw Annemarie, die op een tjalk woont in Harderhaven. Mijn enige andere ervaring is die van 30 jaar geleden.

In 1980 woonde ik ruim een half jaar in Leiden. Ik zou met Els Driever, Jochien Bakker, Harry van Oers en Jelle Sybesma gaan fietsen in de Loirevallei. Onderweg daar naar toe hadden we een tussenstop in Parijs, precies op de dag, dat de Tour de France op de Champs Elysee arriveerde. Daar beleefden we bij toeval HET hoogtepunt van het Nederlandse wielrennen: Joop Zoetemelk won de Tour de France, Hennie Kuiper mocht het tweede treetje op het erepodium betreden, terwijl Johan van de Velde ook nog eens het jongerenklassement won!

Als voorbereiding op de fietsvakantie in de tuin van Frankrijk had Jelle Sybesma ons uitgenodigd om een weekend naar Terherne te komen, waar hij een zeilboot had liggen.
Terherne, tussen twee haakjes, is het dorp, waar de serie "de Kameleon" van Hotze de Roos is gesitueerd.

En ik moet eerlijk zeggen: als je nog nooit echt hebt gezeild, is zeilen een heel avontuur. In het begin doe je elke keer net het verkeerde.
Hoor ik daar mensen mompelen, dat ik dat niet alleen in het begin doe?
Maar goed, onder de bezielende leiding van Jelle Sybesma leden we geen schipbreuk en op een gegeven moment hing dit stuk tuig aan het tuig boven het water van het Sneekermeer.

De foto's van het kielhalen zal ik jullie besparen....