Domino D-Day

Het Harlekino-hesje lag al op me te wachten in kleedkamer 2. De gele blokken erin kleurden goed bij mijn gele kabouterschaatsen. Ik ging er vanuit, dat ik weer op dezelfde plek op de binnenbaan zou staan, maar men had mij een blokje verderop ingedeeld.
Samen met Elly van Goozen en Ton, de hoffotograaf van de IJshal mocht Bert, de hofnar van de IJshal, 23 van de 101 kinderen schaatsles geven.

Elly opende het bal, waarna mijn dierentuin het overnam, met vogels van diverse pluimage. De gebruikelijke valoefeningen ontbraken uiteraard niet. Dit stuk van de binnenbaan hoefden ze in ieder geval niet te vegen.

Als rustig tussendoortje had ik bedacht, dat we als slang rond konden rijden. Een slang kronkelt nogal, dus dat deed ik ook. Daar de groep bijna 2 keer zo groot was als anders, was de slang ook veel langer en daardoor onstabieler. Toen ik een bocht maakte, ging een kind achter me onderuit, een kwartet andere kinderen in de val meenemend.

Een van de kinderen merkte toen op : "Het lijkt Domino D-Day wel!"

De les werd vervolgd met "Witte zwanen, zwarte zwanen" en nog wat andere spelletjes, terwijl de clownsstappen uiteraard niet ontbraken.

Aan het slot kwamen de grote mikado-stokken van pas. Eerst moesten de kinderen er onderdoor schaatsen, daarna was er een estafette met wat fors uitgevallen estafette-stokjes.

Het was sowieso een leuke les met mikado en domino.

Harlekino

"Harlekino" is een behoorlijk dikke roman van Tessa de Loo, bekend van "De tweeling". Een 21-jarige man gaat op zoek naar zijn vader in Marokko, een virtuoos ud-speler, die naar zijn vaderland terugging om het vaderschap te ontvluchten.

Vanmorgen schoot deze roman mij te binnen, toen ik in de kleedkamer in de Leidse IJshal het hesje zag, dat als het ware voor mij bestemd leek. Rood-geel-groen geblokt. Waar anderen allemaal een blauw hesje met Ooms Sport erop droegen, had ik meer weg van een harlekijn.

Er waren na de 112 kinderen van maandag en de 95 van gisteren, vanmorgen 122 kinderen op de schaatsles afgekomen. Dit hield in, dat de groepen ongeveer even groot waren. Doordat er meer trainers waren, had ik mijn groep op de binnenbaan samen met Joris.

Het eerste thema betrof muziek. De kinderen beeldden al schaatsend muzikanten uit, variërend van pianist tot violist en van trompettist tot drummer.
Na de serie valoefeningen kwamen de clownsstappen aan de beurt.

De les was afgelopen, voordat ik er erg in had. Mijn naambordje heb ik maar op dit hesje laten zitten. Ik weet, wie dit rood-geel-groen geblokte hesje morgen draagt!

Roemenië uit, Siebe en Ana thuis

In de pers stond de avond in het teken van de voetbalwedstrijd van Oranje tegen Roemenië. Voor ons was de thuiskomst van Siebe en Ana een stuk belangrijker.
Hoe belangrijk ik de kwalificatiewedstrijd vond?

Ik ben gewoon gaan schaatsen in de Leidse IJshal.
Het is Herfstvakantie en het was druk en niet druk tegelijk. Bij aankomst stond de hele aankomsthal vol. Er was veel jeugd, die kwam schaatsen. Het was echter rustiger op de buitenbaan, doordat veel vaste klanten niet aanwezig waren.
Doordat je wat meer ruimte had, kon je goed op techniek schaatsen. Hier begon ik mee, met de verbeterde bijhaal op het rechte eind en het goed zijwaarts afzetten met rechts in de bocht.
Het leuke van schaatsen is, dat als je je technisch verbetert, je ook harder gaat. Ik reed 3 kwartier onafgebroken op kop van de snelle groep. Er waren een paar individuele schaatsers, die mij gedubbeld hebben, maar voor de meesten lag mijn tempo hoog genoeg. Anders had iemand anders de kop wel overgenomen.
"Ben je bij de dokter van Armstrong langs geweest?", vroeg een schaatser na afloop aan mij.
"Nee", antwoordde ik geheel naar waarheid: "Ik heb hechtere contacten met Fuentes."
En dat klopt: Ana komt uit Fuentes in het prachtige Asturias.

Vanavond zouden Ana en Siebe op Schiphol landen, nadat ze naar de bruiloft van een nicht van Ana waren geweest.
Om kwart over 11 ging de telefoon. Ada en ik fietsten naar station De Vink, waar we hen oppikten, doordat ze met zware bagage waren aangekomen. Ze hadden veel zaaigoed voor de volkstuin meegekregen. Dat wordt weer een rijke oogst volgend jaar.
Bij het schaatsen moet ik op 16 december al oogsten bij de 1000 rondjes van Leiden.

Met de conditie zit het wel goed en technisch gaat het ook beter. Toch valt er nog wel het nodige te verbeteren.

Wierd Wagenmakers zei me, dat ik het hupje in de bocht er nog moet proberen uit te krijgen: "Dat komt, omdat je onzeker bent over je linkerbeen. Dan ga je te snel over op je rechterbeen."
Rustig rijdend achter de technisch mooi rijdende Fries lukte het al wat beter om langer op links te staan. Want diep in mijn hart weet ik, dat Wierd volkomen gelijk heeft. Er valt nog genoeg aan me te verbeteren. En dat is het leuke van schaatsen: je bent nooit uitgeleerd!

Dat geldt trouwens voor het hele leven!

Onze Marathon

Vandaag stond op de site van het Leidsch Dagblad het volgende bericht:
De Leidse filmmaker Rob de Boer heeft een documentaire gemaakt over de Leiden Marathon, die zondag 20 mei dit jaar werd gehouden. Onder de naam "Onze Marathon" gaat de film tijdens het Leids Film Festival in première op zaterdag 27 oktober in Trianon aan de Breestraat.
"Onze Marathon" geeft een beeld van de voorbereiding en uitvoering van de Leiden Marathon van zowel de organisatie als de lopers. De marathon is al jaren het grootste sportevenement van de stad. Op die dag zijn er in Leiden en omgeving zo’n 9000 lopers, 800 vrijwilligers en duizenden toeschouwers.

Daar ik het afgelopen decennium de marathon van Leiden alle 10 keer heb uitgelopen, wil ik de film "Onze Marathon" zeker gaan bekijken.

De spits is eraf

Na de overvloedige regenval van het afgelopen weekeinde viel het met de regen vandaag wel mee. Ik fietste om half 9 naar de Leidse IJshal, waar het buiten al behoorlijk druk was. Binnen was het ook lekker druk.

Het was het begin van de Herfstvakantie en veel kinderen waren naar de IJshal gekomen voor de eerste schaatsles in een schoolvakantie. Het waren er 112, bijna 50 meer dan de 64 op de eerste maandag vorig jaar.
Ik had op de binnenbaan een groep van 13 kinderen, waarvan meer dan de helft op ijshockeyschaatsen reed. Zoals gebruikelijk stond het schaatsplezier bij mij voorop, dus het was een speelse les. Deze wijze van lesgeven pas ik al 2 decennia toe.
Deze jarenlange ervaring kwam een van de andere trainers ook van pas. Deze liet een briefje zien met oefeningen: "Deze les heb ik van jouw weblog afgehaald."
En dat is precies de bedoeling van mijn weblog. Anderen op weg helpen, of het nu is met het lesgeven aan beginnende schaatsers of als er ergens op natuurijs te schaatsen valt, of dat nu de Vogelplas, de Langeraarse Plassen of de Kaag is.

Hup Maria

Vrijdagavond was het zwerk bij ons in de buurt een uur lang het toneel van bliksem en donder. Voor oktober toch wel heel bijzonder.
Gisterenochtend deed Ada in huis een aantal klussen, terwijl ik op de fiets boodschappen deed bij "De Helianth".
Na de voorraad thuis weggeruimd te hebben, fietsten we samen naar Leiden Centraal, waar we om half 12 de trein naar Haarlem hadden. We wandelden naar Soellaart in de Kleine Houtstraat, waar we onze Eureka Susten 3XP gekocht hebben.

Ada was op zoek naar een nieuwe jas. Ze paste er een stuk of 6 en net toen ze haar keuze bepaald had, zag ze bij de uitverkoop een mooie grijze jas hangen met verrassende kleuraccenten. Deze was de helft van de prijs van de andere jas, dus onze keuze was gauw gemaakt.
We keken ook nog even naar nieuwe slaapzakken, maar er was niets van onze gading bij. Daar Ada nog even voor een boek voor een vriendin moest kijken, wandelden we naar V&D. Bij de boeken aangekomen stuitten we op een muur van "Vijftig tinten grijs".

Het enorme succes van dit erotische boek heeft alle kenmerken van een hype.

Een aantal jaren geleden werden hypes nog gewoon rages genoemd, en er is een leuk boek over verschenen over een eeuw rages in Nederland onder de veelzeggende titel: "Gekte".

We lieten de rage van "Vijftig tinten grijs" voor wat die was. Zelf heb ik dat masochisme trouwens niet eens nodig. Ik bezondig me er af en toe aan bij duursportevenementen als de marathon of de Elfstedentocht.

Onze keuze viel derhalve op het prachtige "De jongen in de gestreepte pyjama" van John Boyne.

We wachtten de fikse bui even af, alvorens we naar het huis van Tim de Beer wandelden. Hier zouden we met de Oude Hippies gaan gourmetten.

Het duurde nog wel een tijd, voor we aan tafel gingen. Eerst bekeken we diverse vakantiefotoboeken bij de koffie en de thee.

Joep vertelde, dat hij in het oerwoud van Maleisië met blaaspijpjes moest schieten op een speelgoed aap in de bomen. Een soort schiettent op de kermis dus.
"Van de groep deed ik het het beste. Ik was de enige, die de aap wist te raken", vertelde Joep vol trots.
"Vind je het gek?", antwoordde ik: "Je hebt vroeger vaak genoeg als chauffeur moeten blazen!"
Het was na een paar flinke buien weer droog, dus dat was een mooi moment om te gaan wandelen.

Onder het wandelen vertelden we elkaar wat moppen zoals deze zeer actuele: er zijn nu ook strings voor mannen, gemaakt van leer.
Het antwoord: een Holleeder!

Nog eentje: het is wit en kruipt over de grond.
Antwoord: Artsen zonder lenzen!
Via de Burgwal, waar mijn vroegere klasgenoot Jos Glandorf destijds woonde, wandelden we naar het Rosenstock Huessy Huis.

Dat bestond deze maand 40 jaar en dat werd gevierd. In die tijd zat ik in de 4e klas van de HAVO-top van Pedagogische Academie "De la Salle". Begin jaren '70 was een hele idealistische tijd, waarin een hoop kon en er veel mooie muziek gemaakt werd.

Op allerhande gebied woelde een ieder hier om verandering.

We wilden destijds vrij massaal de wereld verbeteren.

Ik heb niet het idee, dat het helemaal gelukt is....
Wij kwamen bij het Rosenstock Huessy Huis op het moment, dat het Haarlems Straat Orkest speelde.

Zelf lette ik niet alleen op de meeslepende feestmuziek. Mijn oog viel namelijk op de tekst boven de heiligenbeelden in de voormalige kloosterkapel uit de 19e eeuw. Tot mijn stomme verbazing las ik links boven: "Hup Maria"!

Deze aanmoediging had ik nog nimmer gelezen, terwijl ik toch redelijk gepokt en gemazeld ben in het Rijke Roomsche Leven.

Pas als je zeer geconcentreerd en enigszins bevooroordeeld de tekst nog eens nader beschouwt, zou je er eventueel ook nog het gebruikelijke "Ave Maria" in kunnen lezen.
Maar eigenzinnig als ik ben, hou ik het vooralsnog op "Hup Maria"!
Dat "Hup" paste wel bij het huis aan het Spaarne van Neerlands bekendste sportcommentator, Mart Smeets, herkenbaar aan een zeer eigentijds wapenschild met een basket en een basketbal.

We wandelden terug naar het huis van Tim via de Amsterdamse Poort.

Hier werden we aan het werk gezet voor het snijden van diverse soorten groente voor het gourmetten. We kwamen er achter, dat het niet zo handig is om twee gourmetstellen op een groep te zetten. De stoppen sloegen door.
Dit euvel was verholpen middels een extra verlengsnoer. Ik ging onder tafel liggen om de stekker van een van de gourmetstellen eruit te trekken. Mijn inzet werd beloond met de opmerking: "Zo Bert, lig je na 1 biertje al onder tafel?"
Na alle elektricienswerk konden we aanschuiven voor een gezellige kout.
Tim zette een mij onbekend muziekwerk op, wat ik prachtig vond. Het bleek "The lark ascending" van Ralph Vaughan Williams te zijn.

Na een redelijke hoeveelheid vlees achter de kiezen te hebben, volgde het favoriete toetje van iedere schaatser: ijs.
We besloten de gezellige middag en maaltijd met muziek uit de jaren '60. Tim had een boekje met de 100 meest verkochte lp's uit de Sixties. Daarop stuitte ik op dit vergeten nummer van Soeur Sourire.

Dit nummer past wonderwel bij "Hup Maria".

Bewust rust

Na alle buien van deze zondag is het eindelijk droog en zonnig. Het weer was toch wat anders, dan vanmorgen was voorspeld in het weerbericht: voornamelijk droog.
Nou, bij lange na niet!
Het bekende moesson-effect aan de kust in het najaar.
Normaal gesproken zou ik even een stukje gaan hardlopen,maar daar mijn achillespees vandaag eindelijk goeddeels pijnvrij is, lijkt het me beter, om wat hardlopen betreft nog even rust te nemen. Volgende week is de Willem-Alexander Kinderziekenhuis loop, afgekort de WAKZ. Hopelijk kan ik daar wel meedoen aan de 10 km.

Vanmiddag heb ik nog een stukje met Ada gefietst, maar dat mocht geen naam hebben.
Morgen begint voor mij een nieuwe werkweek.

Op maandag, woensdag en donderdag geef ik 's morgens schaatsles in de Leidse IJshal, terwijl ik daar vrijdagmiddag ook ben voor mijn eigen IJVL-groep.
Dinsdagavond is mijn vaste trainingsavond, dus in mijn agenda staat, dat ik 5 dagen achtereen op het ijs sta.
Op deze zondag neem ik dus bewust rust.