40 jaar IJVL

Gisterenavond vierden wij het 40-jarig bestaan van IJssport Vereniging Leiden. Het feest werd gevierd in en om de kantine van Vereniging IJssport Leiderdorp, waar wij vrijwel iedere maandag in de zomermaanden verzamelen voor de gezamenlijke droogtraining.
Het was gisterenmiddag prima weer, alleen niet al te warm.
Om 5 uur fietste ik er via de Breestraat naar toe, zodat ik mijn bloeddrukmedicijnen op kon halen, die bij de Centraal Apotheek waren aangekomen. Om half 6 was ik op de plek van bestemming, waar het snel vol begon te lopen met een hoop bekenden. Zowel jong als oud. Er waren veel kinderen, die ik schaatsles heb gegeven, maar ook mensen, waarmee ik 30 jaar geleden in de droogtrainingsgroep heb gezeten.

Op een groot scherm werd een filmpje van 7 minuten over 40 jaar IJVL vertoond.

De vereniging werd in 1986 opgericht, daar de gemeente bereid was om subsidie te verlenen op voorwaarde, dat er een Leidse langebaanvereniging was. 
In april werd dit in IJshal De Vliet, onze thuisbaan, gevierd. Gisteren deden we het dunnetjes over. Op een tijd, waarop de vele jeugdige schaatsers er bij konden zijn. Zij konden hun schaatskleding op komen halen, net al wij onze IJVL-loopshirts in ontvangst konden nemen.


De 6 nieuwe sponsors werden bekend gemaakt, waaronder Fysiotherapie Stevenshof, Van Bemmelen Sport en de Leidse Rabobank. Van de laatste kregen we een cheque van € 10.000,-. Waarvoor onze hartelijke dank.

Er was gezorgd voor échte sportvoeding: patat met naar keuze kroketten, frikandellen of kaassoufflés en een ijsje als toetje. Ondertussen had Vero Nater de kampioenen en recordhouders van het afgelopen seizoen naar voren geroepen. Er waren diverse baanrecords gesneuveld. Toch was er een baanrecord van een IJVL-er over het hoofd gezien....

Na met Willem van Vliet, Jos Droogh, Bert Hoogeveen, Frank Steenkamp, Leo Joosten, Gerard Snel, Walter Boon, Vero Nater en Marja van Swieten wat uitgebreider gesproken te hebben, fietste ik om 8 uur naar huis, waar  we met onze Spaanse gasten een gezellige avond hadden.

Natte moesson

Dat we op dit moment aan de kust in de natte moesson zitten omdat het water van de Noordzee warmer is dan de lucht boven het land, is wel duidelijk. Het wolkendek laat de lading zodra het boven land komt los, doordat koude lucht minder vocht kan vasthouden dan warme lucht.
Nu is er ook een verband tussen de hoeveelheid neerslag en het aantal paddenstoelen. Bij droog weer zie je er minder. Dat merkte ik, toen ik vanmorgen naar de volkstuin fietste en aansluitend met Ada boodschappen deed. Het wemelde onderweg van de paddenstoelen. Er stonden er honderden tijdens mijn fietsrit. Hier volgt een kleine selectie.








Alleen de rode paddenstoel met witte stippen kon ik niet vinden....
De kabouters heb ik dus ook niet gevonden.

De sleutel lag onder de deurmat

Vanmorgen stond er weer een looptraining met Aad Kleijweg op het programma. We stonden vrij vroeg op en ontbeten met onze Spaanse gasten. Met hen gingen we naar station De Vink, waar ze de trein namen voor een korte trip. Morgen zien we hen weer.
Ik fietste door naar Aad. Onderweg kwam ik Jaap de Gorter tegen, die op weg was naar zijn werk. Op de gebruikelijke tijd was ik bij Aad. Het was bewolkt maar droog. Het was tamelijk fris, maar prima hardloopweer.

We liepen naar polderpark "Cronesteyn", waar we onze spieren oprekten op het vaste bruggetje.


Het riet in de sloot was gekapt en verwijderd. Het zag er kaal uit.
We liepen driemaal een kilometer. Bij de eerste startten we zeer voortvarend en kwamen we uit op 4.39.

Bij de tweede werd ik gebeld door een zwager, die een korte maar voor hem belangrijke vraag had, die ik vrij snel kon beantwoorden. Met een achterstand van 200 meter vervolgde ik mijn weg. Aad had er een 4.29 uitgeperst. Daar was ik bij lange na niet aan gekomen, temeer daar de groep van Running Blind me tegemoet liep en ik hen niet voor de voeten wilde lopen.

De derde kilometer liepen we samen op en kwamen uit op 4.52, precies bij de plek, waar "Krasse knarren" Frits en Wim van Huis gewoond hadden.

Nadat ik Aad op de foto had gezet, maakte een passerende wandelaar een paar foto's van ons.

We maakten daarna ons rondje door "Cronesteyn" af.

Na 9 kilometer hardlopen dronken we bij Aad binnen muntthee met gemberkoek erbij. In licht gespetter vertrok ik naar "De Helianth" om wat inkopen te doen. Met een aardige omweg fietste ik verder droog naar huis. Vanaf half 2 kwamen de soms flinke buien over onze omgeving.
De derde foto had ik naar de gebroeders Van Huis gestuurd met de tekst: "We waren bij jullie huis, maar helaas waren jullie niet thuis."

Het antwoord van Frits was verbluffend en leidde tot een schaterlach: "Klopt Bert en Aad, ik was even gaan hardlopen!!! De sleutel lag onder de deurmat, dus je had even naar binnen gekund!!"

"It giet oan!", zei Kroes

Gisteren werd bekend, dat Henk Kroes op 87-jarige leeftijd is overleden.

In 1963 werd hij net als vele andere toerschaatsers bij de extreem barre Elfstedentocht bij Franeker van het ijs gehaald.

In 1969 werd hij ijsmeester bij "De Friesche Elf Steden". In die functie had hij een grote stem in het laten doorgaan van de Tocht der Tochten in 1985 en 1986 en het niet laten doorgaan van die van 1987 en 1996.

Nadat hij in 1994 de voorzittershamer overgenomen had van Jan Sipkema, mocht hij op 2januari 1997 de gevleugelde woorden "It giet oan!" uitspreken. Waar de uitspraak "It sil heve!" al een beetje in de vergetelheid is verdwenen, staat "It giet oan!" nog als een huis.

Blijkens ook de titel van het boek ""It giet oan", zei Kroes" van Mark Hilberts.


Henk, bedankt voor je decennia lange inzet voor de Elfstedentocht.

Je hebt je Tocht volbracht en je Kruisje binnen.
Rust zacht.

Prinsjesdag

Het was afgelopen dinsdag de derde dinsdag in september. Een goede verstaander weet dat het dan Prinsjesdag is.

Waar Willem-Alexander en Maxima per koets door de Residentie, het Wilde westen van Nederland werden vervoerd om de troonrede ten gehore te brengen, vlijde ik mij neer op de tandartsstoel om het plaatje in mijn mond passend te maken.

Wie denkt, dat Elfstedencrack W.A. van Buren voorleest uit eigen werk, vergist zich deerlijk.

Maar zoals het neoliberale mantra luidt, dat de markt alles beter kan dan de overheid, is ook de troonrede uitbesteed.


Toch ging Prinsjesdag elders in het land niet geheel onopgemerkt voorbij.

Her en der in den lande werd het spoorverkeer volledig ontregeld door stalen buizen op de rails.


Ik ga niet met de vinger naar mogelijke verdachten wijzen.

Daar hou ik mij verre van....

Dat laat ik aan de rechter over.

"Zo snel had ik je niet verwacht!"

Nadat gisteren mijn nieuwe plaatje bij het eten los in de mond kwam te zitten, gebeurde dat bij het ontbijt wederom. Ik had niet het idee, dat dit de bedoeling was.
Nu kon ik er voor kiezen om zonder de nieuwe kies te gaan kauwen, of ik kon een nieuwe afspraak met de tandarts maken. Ik belde en kon vanmiddag om 12 uur terecht. 
Dat hield in, dat ik mijn tanden en mijn plaatje na het ontbijt schoon moest maken. Mijn gebit uiteraard met tandpasta, mijn uitneembare gebitje met groene zeep. Maar dan moet ik me natuurlijk niet vergissen....

Op weg naar de tandarts deed ik boodschappen op de Boerenmarkt en bij de Oogstwinkel. Daar kwam ik Pim Breebaart tegen, de oprichter van de IJVL. Met hem praatte ik een tijdje over schaatsen en het 40-jarig jubileum van onze vereniging.

Desondanks was ik ruimschoots op tijd voor de afspraak. Toen ik om 12 uur de behandelkamer betrad, kreeg ik te horen: "Zo snel had ik je niet verwacht!"
Het euvel was vrij snel verholpen. Teneinde pijn door drukpunten in de mond te voorkomen, was het plaatje te ruim afgesteld. De eerste afstelling was te strak, de tweede keer was het helemaal goed. Door het uitnemen en terugplaatsen komt er op een gegeven moment weer meer ruimte. Dan moet ik weer teugkomen.
"We zijn altijd op zoek naar het evenwicht", zei de tandarts.
Dat zijn we met schaatsen ook altijd!

Op weg naar huis reed ik langs het Leidse Hout. Onderweg kreeg ik een bui op mijn kop op deze wisselvallige dag.

Maar zulk wisselvallig weer is uitstekend voor de paddenstoelen, die in groten getale langs de fietspaden te vinden waren.











Thuis aangekomen kon ik vrijwel meteen aanschuiven bij de middagmaaltijd.

Ik kon weer gewoon eten en voor het eerst sinds eind december kon ik weer met links kauwen.