Een veelbewogen jaar

Met 10.028 kilometer fietsen was de basis voor een veelbewogen jaar al gelegd. Het bijzondere was, dat dit tot stand gekomen is zonder een lange fietsvakantie. De enige tocht was naar West-Friesland en terug in het Pinksterweekeinde, toen we 276 kilometer wegtrapten.

Muzikaal gezien waren er 2 hoogtepunten. In februari waren dat de Leidse Scratchdagen, waarbij we grote delen van de "Carmina Burana" van Carl Orff en "The Armed Man" van Karl Jenkins zongen.
Op 12 april was het slotakkoord van "Projecta Musica", toen we onder leiding van Wim de Ru het "Requiem" van Bob Chilcott en "Stabat Mater" van diezelfde Karl Jenkins ten gehore brachten.
We hadden ons dan ook  onder leiding van Joop Beenakker, de dirigent van "Oktopus", goed verdiept in de bladmuziek.

Het veelbewogen jaar kwam samen bij de Bert Grotenhuis Bokaal in Haarlem op 14 maart. 
Tijdens het 512 rondjes op kop rijden op de ijsbaan van Haarlem kreeg ik te horen, dat mijn zus Leny op 75-jarige aan kanker was overleden. 
Later in het jaar zou een kleindochter worden geboren. 

Op 11 mei liep ik als 69-jarige de Leiden Marathon, de gezelligste marathon van Nederland. Het meest bijzondere was, dat er te weinig medailles waren. Edelmoedig stond ik mijn medaille aan de Tsjechische Agata af. Haar ouders en haar zus waren over uit Praag om het marathondebuut van nabij te aanschouwen.

In de zomer waren er weer de gebruikelijke klussen in IJshal De Vliet. Bijzonder dit jaar was het verwijderen van een verflaag middels kleine kogeltjes.

Zoals inmiddels traditie is testten Aad Kleijweg en ik het ijs op de 250-meterbaan in IJshal De Vliet.

In augustus en november gingen Ada en ik op familiebezoek in het mooie Asturias. Bij het eerste bezoek aan Siebe en Ana kregen we te maken met een voor daar ook uitzonderlijk hoge temperatuur.
In die maanden heb ik vrijwel iedere ochtend 6 tot 7 kilometer gelopen. Het contrast met augustus was wel erg groot, toen de bergtoppen door een sneeuwlaag bedekt waren.

Terug in Nederland had ik snode plannen: een baanrecord schaatsen. Dat deed ik op 5 december onder het toezicht van de Goedheiligman en andere andere schaatsliefhebbers.

Met een zeer drukke Kerstvakantie sloten we een veelbewogen jaar af. Zowel in IJshal De Vliet als op natuurijs in Warmond.

Dry january

Gisteren voelde ik, dat de verdoving uitgewerkt begon te raken. Ik bereidde me na het trekken van een tweetal kiezen voor op de napijn en legde de paracetamol klaar voor het moment, dat het pijn ging doen.

Dat gebeurde echter niet. Niet dat ik dat erg vond. Integendeel. Maar naarmate de avond vorderde, was er nog steeds geen napijn en ook 's nachts niet, zodat ik een veel betere nachtrust had dan waarop ik gerekend had. Bij een paar kiezen en tanden, die eerder getrokken waren, had ik telkens 3 dagen napijn gekregen, dus daar had ik me op ingesteld.  We zijn nu 24 uur verder en ik verwacht niet, dat ik nog last ga krijgen.

Uiteraard hou ik me verder aan de adviezen, die de kaakchirurg me gegeven heeft. Hij raadde me af om vandaag te sporten. Ik gaf vandaag dan ook geen schaatsles in IJshal De Vliet. Maar daar ik gisteren gewoon naar huis mocht fietsen en Leiderdorp twee keer zo ver weg ligt als onze mooie kunstijsbaan, stapte ik wel op mijn Batavus om foto's te maken van het kinderschaatsen. 
Doordat het tot ruim 2 graden vorst aan de grond was gekomen, konden bruggen en schuine stukken weg verraderlijk glad zijn. Dat klopte.

Toen ik in de ochtendschemering langs de Voorschoterweg reed, zag ik aan de overzijde een vrouw met een bakfiets onderuit gaan. Gelukkig zonder verwondingen.
Na de 1570 bezoekers van gisteren was het vandaag een stuk rustiger, maar nog wel gezellig druk.






Zo zag ik het vakantieschaatsen ook eens van een een andere kant.

Net zoals iemand anders ook foto's vanuit een ander perspectief had gemaakt.





Om kwart over 10 kwamen de Mammoeten het ijs op.

Ik wandelde naar de plek, waar ik deze Kerstvakantie warme chocolademelk gedronken had. 

Vandaag nam ik echter koude chocomel, daar bij warme dranken de korsten op het tandvlees op kunnen lossen, waardoor er nieuwe bloedingen ontstaan. Als iets goed is: niets meer aan doen!

Op de funbaan begon het weer lekker druk te worden. Na een tijdje met andere schaatsers gepraat te hebben, fietste ik naar huis.

Met temperaturen van 6 graden Celsius verdwenen de gladde plekken als sneeuw voor de zon.
Na met mijn vrouw geluncht te hebben, ging zij naar de volkstuin. Ik bracht een door Ada gerepareerde gordijn naar mijn schoonmoeder. Met deze laatste fietsrit in 2025 bracht ik het maandtotaal op 940 kilometer en het jaartotaal op 10.028 kilometer.

Ik ga zonder alcohol 2026 in. Ik begin dus met Dry january. Dat is mij door de kaakchirurgen aangeraden. Alcohol verdunt het bloed, dus je hebt meer kans op bloedingen en daar zitten we niet op te wachten. Zeker niet in de nacht van Oud op Nieuw, als de spoedeisende hulpafdelingen in ziekenhuizen het al druk genoeg hebben. Ik begin het jaar dus met alcoholvrij bier.

Maar ik weet nu al, dat ik het niet heel januari vol gaan houden. Ik geef het toe. Ik ben een slapjanus!

Tijmen Snel

De Erasmusbrug in Rotterdam gaat morgenavond dicht voor Nationaal Vuurwerk.

Maar helaas voor de Rotterdammers, maar het échte vuurwerk was vandaag te zien in Heerenveen. In een bomvol "Thialf" werd er op het scherpst van de snede gevochten voor 3 plaatsen op de 1500 meter op de Olympische Spelen van Milaan.
Joep Wennemars en Tijmen Snel plaatsten zich in de slotrit rechtstreeks door als eerste en tweede te eindigen. Tim Prins werd derde, nadat hij gisteren misgreep op de kilometer. Hij kwam 5 duizendste van een seconde tekort om naar de Winterspelen te mogen gaan. Normaal gesproken zou hij nu mogen gaan, maar dat dacht de Leidenaar Snel 4 jaar geleden ook.

Toen moest Tijmen zijn verdiende ticket inleveren ten faveure van de niet geplaatste Marcel Bosker, die mee moest doen met de ploegenachtervolging. 
Maar er bestaat in onze tijd toch nog zoiets als gerechtigheid. Met zijn tweede plaats mag Tijmen, die ik in de Leidse IJshal aan de Vondellaan schaatsles heb gegeven, zijn koffers gaan pakken.

Tijmen zette vandaag een tandje erbij, zijn eerste trainer kreeg het vandaag voor zijn kiezen....

Voor Kjeld Nuis waren de druiven zuur. De tweevoudige Olympische kampioen mag zijn titel niet verdedigen. Maar goed, hij mag zich in Italië op de kilometer gaan bewijzen. Zo gaan er 2 IJVL-ers naar de Fiera Milano. Er zijn ijsclubs, die het met minder moeten doen.

De matrix is duidelijk.

Maar ja, dat was die in december 2021 ook....

Tijmen en Joep kunnen hun feestje gaan vieren, Tim Prins moet hopen, dat hij dit keer niet het kind van de rekening gaat worden.

Kaakchirurg

Het was dit jaar 50 jaar geleden, dat ik aan mijn kaken ben geopereerd. Behoudens de nacontroles tot 2 jaar later ben ik daarna nooit meer naar een kaakchirurg toe gegaan. Tot vandaag. Bij de controle bij de tandarts op 1 december bleek, dat er onder 2 kronen de kiezen waren gaan rotten en dat deze niet meer te redden waren. Ze moesten getrokken worden bij een kaakchirurg.

Vandaag was het dan zo ver. Na de schaatsles fietste ik naar huis, douchte me, lunchte en reed naar het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp. Een bekende route, daar ik aan de overzijde van de A4 in de zomer altijd aan de droogtraining van IJVL en VIJL mee doe.
Na een tijdje wachten in de wachtkamer, daar je in een ziekenhuis niet te laat wil komen, kreeg ik op de afgesproken tijd de verdoving. Deze moest ik een kwartier in laten werken, waarna dokter Roeloffs aan de slag ging met het trekken van de kiezen. Onder een dunne mat met een gat erin zag je alleen het lichtblauw, terwijl de kaakchirurg de twee kiezen en de kronen eruit haalde, zonder dat ik er iets van voelde. De hechtingen werden gelegd, waarna ik met een matje op het gapende gat tussen de kiezen een uur lang geklemd moest houden om het bloeden te dempen.

Dat deed ik op de fiets. Ik reed heel rustig naar huis toe, waar het bloeden inderdaad gestopt was. Ik kreeg wel het advies om het schaatsen morgen te laten schieten. Ook al ben ik eigenwijs, ik zal me aan dat advies houden.

Thuisgekomen wachtte me een verrassing. Het Republikeins Genootschap had me een erelidmaatschap aangeboden. Twee kronen kwijt raken op één dag. Wie doet me dat na? 
Daar beide kiezen links onderin zaten, kan ik alleen maar met rechts kauwen. Het is net de kabinetsformatie: links mag niet meedoen.

Oliebollen en vuurwerk

Vanmorgen was het vermoedelijk de laatste keer schaatsen in IJshal De Vliet in 2025 ondanks dat er morgen nog schaatslessen zijn voor kinderen.

De reden was een afspraak met de kaakchirurg van vanmiddag. Normaal gesproken doe ik op Oudejaarsdag een les met oliebollen en vuurwerk als thema. Daar ik niet zeker wist of ik er morgen ook bij zou zijn, haalde ik deze schaatsles een dag naar voren.
Daar Ada vannacht bij haar moeder bleef slapen, ging ik er om half 7 al uit en na het ontbijt fietste ik naar de Marie Diebenplaats, terwijl ik onderweg genoot van een prachtige zonsopgang.
Om half 9 stond ik op de 250-meterbaan om voordat ik naar de funbaan zou gaan een 10 kilometer in een rustig tempo te rijden.

Met Klaas en Walter begon ik met zo'n 15 kinderen op de funbaan. De kunstschaatsster was er ook weer bij. Daar had ik wel een paar oefeningen voor bedacht bij het thema.
Na even de basisoefeningen gedaan te hebben, begonnen we met de oliebollen. Logisch, want ik had zondag de Oliebollenmarathon gereden! Eerst rolden we deeg met een deegroller pal boven het ijs. Later haalden we er stukjes deeg vanaf, die we tot bollen rolden. Met deze bollen kon je natuurlijk jongleren. Dat deden we dan ook. Als slot gingen we bakken en daarna poedersuiker van het ijs af halen.

Na het eten hadden we zoveel oliebollen op, dat we met een bolle buik naar de w.c. reden, waarna we moesten overgeven. Dit braaksel moest natuurlijk van het ijs geruimd worden. Na de handen gewassen te hebben doken we in bed, het liefst met een buikschuiver.
De tweede traditie was het vuurwerk. We begonnen met sterretjes, waarna het siervuurwerk aan bod kwam. Ja, en wie kan er sierlijker schaatsen dan een kunstschaatsster?
Ook de voetzoeker, waarbij je het beste op één been kon rijden, mocht zij voordoen. Bij de Bengaalse potjes moesten we telkens omhoog springen, de rotjes gooiden we alle kanten op, bij de ratelband slingerden we met zijn allen over de funbaan en als slot hadden we de vuurpijlen, waarbij we op het ijs doken.

Maar het echte hoogtepunt waren de gillende keukenmeiden. Het hoge gegil van de kinderen klonk dusdanig luid door de IJshal, dat Alex Lebbink vanuit de kassa kwam om poolshoogte te nemen.

Maar bij ons vuurwerk ging iedereen zonder verwondingen naar huis....
Tijdens en na de lessen was het net zo druk als gisteren.

De vraag was, of de 1500 bezoekers van gisteren vandaag overtroffen kon worden?

De kunstschaatsster

Ietwat later dan gisteren, toen ik er om 6 uur uit moest voor de Oliebollenmarathon, ontwaakte ik tegen zevenen na een droomrijke nacht.

Ik moest er uit om schaatsles te gaan geven in IJshal De Vliet. Na het ontbijt fietste ik er heen. Waar ik gisteren om 8 uur moest beginnen, waren het vandaag de trainers van de driedaagse van de Sven Kramer Academy. Deze cursus was uitverkocht.

Eén van deze trainers was Bert Hoogeveen, die deze prachtige Nieuwjaarskaart had ontworpen.

Om kwart over 9 begon ik op de funbaan met Walter aan de schaatsles voor 15 kinderen. Na de basisoefeningen gaf Walter een oefening, die gefilmd moest worden voor een trainerscursus en die alleen daar vertoond zal worden.

Nu reed er ook een kunstschaatsster met ons mee. Ik had een serie evenwichtsoefeningen in gedachten.

Voor een 70-jarige ben ik best soepel, maar als het aankomt op evenwicht laten samengaan met souplesse, dan leg ik het kansloos af.

Ik vroeg de jonge kunstschaatsster om sommige oefeningen, die ik regelmatig gebruik, voor te doen. Ze was daartoe bereid. Op de terugweg zag ik haar een paar oefeningen doen, die ik zelf niet kende.
"Kun je dit voor de hele groep doen?"
Alzo geschiedde.

De overstap van deze evenwichtsoefeningen naar de slalom lag voor de hand en dat deden we dan ook. De bocht hangend naar binnen schaatsen was de volgende logische stap.
Het was een leuke en speelse schaatsles. Om kwart over 10 werd er op de ijshockeybaan gedweild en vrijwel alle kinderen kwamen nu naar de funbaan. Dat zag er zo uit.


Denk niet, dat dit alles was. Toen ik na de warme chocolademelk met appelflappen naar huis ging, stroomde het nog steeds binnen met kinderen en hun ouders, terwijl er voor de winkel van Ooms Sport een lange rij stond om schaatsen te huren.
De drie dagen natuurijs en IJshal De Vliet in het NOS Journaal hadden prima gewerkt!