Twee trio's

Vanmorgen fietste ik vroeg naar IJshal De Vliet, waar de tweede dag van het vakantieschaatsen in deze Herfstvakantie was. Bij aankomst zag ik ook diverse "Krasse knarren" arriveren, die hun 100 rondjes af kwamen leggen. Dat waren er meer dan het aantal kinderen, waaraan ik in mijn eentje les zou geven op de funbaan. Het betrof 3 kinderen.

Nu weten we van Neerlands bekendste filosoof, dat ieder nadeel zijn voordeel heb.

Met zo'n klein groepje krijgen de kinderen meer individuele aandacht. Je zag zodoende een behoorlijk groot verschil tussen het begin en het einde van de schaatsles.

In totaal kwamen er 35 kinderen op de schaatsinstuif af zodat er op de ijshockeybaan beduidend meer trio's rondreden.

Na de thee reed ik in de regen naar huis.

Onze kleinzoons waren inmiddels aangekomen.

We lunchten met hen, waarna we met een vriendje van de zesjarige erbij naar het Smalspoormuseum bij het Valkenburgse meer fietsten.

Bij aankomst met dit trio werden we begroet door Jos Fugers, bij wie ik menigmaal "in het treintje" heb gereden. Ditmaal betrof het een echte stoomtrein.

We maakten een ritje rond het Valkenburgse meer, waarna we bij het binnenmuseum wat dronken en de kinderen speelden met modeltreintjes en houten treintjes.

Om half 5 pedaleerden we met het jonge trio naar huis toe, waar we 's avonds pannenkoeken aten.

Avondschemering langs de Rottemeren

Gisteren waren we naar Rotterdam gefietst. Onze oudste dochter is een maand geleden in de Maasstad verhuisd tijdens onze fietsvakantie in Engeland en dit was een mooie gelegenheid om de nieuwe woning te kunnen bekijken.

We fietsten langs de volkstuin, waar we een aardige hoeveelheid verse groenten bij elkaar wisten te plukken en te snijden. We reden via de Residentie, waar we de oudste zuster van onze oudste dochter bezochten, voordat we via het verstedelijkte gebied rond Pijnacker, Nootdorp en Berkel en Rodenrijs naar de stad met Europa's grootste haven fietsten.
Na een gezellige middag in de ruimere en lichtere woonruimte fietsten we naar het punt, waar de Rotte afbuigt naar de Rottemeren.

Bij het prachtig aan het water gelegen restaurant "De Prins van Terbregge" aten we gezamenlijk. Na een gezellig samenzijn namen we afscheid van elkaar en fietsten Ada en ik in de avondschemering langs de Rottemeren. Door Oud-Verlaat reden we naar de houten ophaalbrug om op de westoever naar de A12 te trappen.
Aan de rechterkant zagen we een regenboog tegen een dreigend wolkendek afsteken, aan de linkerkant zagen we de zon in het avondrood ondergaan.

Het was een heel verschil met het waterige winterzonnetje boven de Rottemeren.

Ter hoogte van de A12 begon het te regenen. Inmiddels was het donker. Via een aantal vrijwel onverlichte wegen fietsten we in het donker om Zoetermeer heen naar Zoeterwoude en vandaar naar de Sleutelstad. Om half 11 waren we thuis met 76 kilometer op de teller. We hadden samen een heerlijke fietsdag gehad.

De Tour door het Groene Hart

Door de zeer toepasselijke weercode geel was er enige twijfel of we wel naar de tweede etappe zouden gaan kijken, maar op buienradar zag het er naar uit, dat het Groene Hart grotendeel verstoken zou blijven van onweersbuien.
Zodoende fietste ik rond het middaguur naar Hans Boers toe, waar ik werd ontvangen met een aardbeiensmoothie. Het was toch weer een warme dag. Na enig overleg besloten we niet naar Waddinxveen te gaan, maar naar Nieuwerkerk aan den IJssel te fietsen.

Via Nootdorp trapten we naar Bergschenhoek. Hier stonden richtingborden naar alle plaatsen in de omgeving, behalve naar Nieuwerkerk. We kozen er voor om naar de Rottemeren te rijden.

Over een ons bekende houten ophaalbrug en via het pittoreske Oud-Verlaat fietsten we langs de zuidkant van de Zuidplas, waar we voor het eerst een bordje met Nieuwerkerk vonden. Het bleek ook de laatste te zijn, want we kwamen in een buitenwijk van Rotterdam, waar iemand ons keurig de weg wees.
Na 2 keer navragen kwamen we bij café/restaurant "Perron" op de route van de Tour de France, waar we aan de overzijde van de weg steun vonden tegen een houten vangrail tijdens de drie kwartier wachttijd, waarbij we telkens kleine plukjes Tourauto's of motoren langs zagen komen.
Het was inmiddels lichtjes begonnen te spetteren, terwijl de wind flink opflakkerde. Het koelde dan ook behoorlijk af. Dat gold niet voor de koers. De kopgroep van 4 renners, waarbij "onze" Stef Clement, die vanuit Utrecht waren ontsnapt, stond op het punt om ingerekend te worden. Door het eerste peloton wel te verstaan, want het peloton was in tweeën gebroken en lag 30 seconden achter. Nog een minuut daarna was er een een groep van een man of 12, die gezamenlijk de rode lantaarn in handen had.
Toen het Tourspektakel Nieuwerkerk aan den IJssel verlaten had, volgden Hans en ik hun voorbeeld, want aan de wolken was te zien, dat er een bui op komst was. We fietsen richting Zevenhuizen. De wind was al behoorlijk wat sterker,maar op de 4 kilometer lange weg door de kale polder richting Oud-Verlaat.

We reden nu in de luwte van de bosschages langs de Rottemeren, waar we al zoveel winterpret hebben beleefd.

Op het fietspad langs de A12 werden we overvallen door de regen. We schuilden een tijdje onder een viaduct, maar het zag er naar uit, dat het nog lang kon duren voordat het droog zou zijn. Daar we al half nat waren en van het stilstaan afkoelden, trotseerden we de harde regen door gans Zoetermeer. Vlak voor Leidschendam brak de zon door.
Bij Hans thuis konden we nog net zien, hoe André Greipel de hectische etappe naar de Neeltje Jans winnend af wist te sluiten.

Er waren behoorlijk grote tijdsverschillen. Een grote groep renners van Lotto-Jumbo verloor in deze vlakke etappe door het Hollandse polderland 5 minuten, terwijl vooraf bekend was, dat je in deze etappe de Tour niet kon winnen, maar wel kon verliezen.

Deze wijsheid ging niet op voor Hans en mij. Hans had vandaag 68 kilometer gereden, terwijl mijn teller pas stokte na 88 kilometer. Onze Tour door het Groene Hart was volkomen geslaagd.

Koeien in de mist

Het lijkt saai om vrijwel iedere dag 9 km naar je werk te fietsen. Dat is niet het geval, als je oog hebt voor bijzondere details.
Vandaag was dat de mist, die boven de weilanden hing. Zowel bij de weilanden bij de Stevenshofpolder als de weilanden langs voormalig vliegveld Valkenburg hing de mist als half doorzichtige muren van 4 meter hoog boven de grasvelden.
En temidden van deze grauwe coulissen stonden de koeien rustig te grazen. Een beetje zoals op de beroemde hoes van "Atom Heart Mother" van Pink Floyd.

Verder riep de her en der hangende mist bij mij herinneringen op aan fraaie winterdagen, zoals toen wij begin januari 2009 op de Rottemeren konden schaatsen.

2010 light

Met komende week mogelijk nog een staartje van deze winter kunnen we toch weer terugblikken op een mooie natuurijsperiode. Een winter, die veel trekken had van de winter van 2009-2010, die met 4 natuurijsperiodes de meeste schaatsdagen van deze eeuw opleverde.
Ook deze winter kenmerkte zich door 4 natuurijsperiodes, maar het vroor 3 keer te kort en/of te licht om de ijzers onder te kunnen binden. Rond Sinterklaas werd er wel in Fryslân geschaatst in de Rypstsjerksterpolder, in onze omgeving was dat absoluut niet mogelijk.
Na een zeer natte maar zachte periode van half december tot half januari was het de tweede helft van januari goed raak. We konden 10 dagen op rij op natuurijs schaatsen.

De eerste dag was een dubbelslag. 's Ochtends schaatsen op de ijsbaan van Voorschoten, 's middags op de Vogelplas. Daar er in de verre omtrek nergens betrouwbaar natuurijs te bekennen was, fietste ik 6 dagen op rij met veel plezier naar de Vogelplas toe.

Het hoogtepunt van deze winter waren de 2 dagen, waarop we heerlijk geschaatst hebben in de Wieden.

Ook het altijd mooie Giethoorn werd door ons op de schaats bezocht.

De natuurijsperiode werd afgesloten met schaatsen op de Rottemeren en een heuse sneeuwstorm op de Gouwzee.

Het zag er in februari 2 keer naar uit, dat we nogmaals het ijs op zouden kunnen, maar helaas, het was het twee keer net niet. Behalve telkens terugkerende vorst kenmerkte deze winter zich vooral door de grote hoeveelheid sneeuw. Een verschijnsel, dat tegenwoordig min of meer standaard is geworden.
Met 1 schaatsperiode en een 47e plaats op de ranglijst van winters sinds 1900 zat ik goed met mijn in september gedane voorspelling voor de winter van 2012-2013. Het was wat dat aangaat 2010 light. Ook de Enkhuizer Almanak scoorde redelijk goed met haar voorspelling.
Als het weer zich houdt aan het "spoorboekje" van 2010, dan kunnen we een koude decembermaand verwachten. Volgens het Vogezensysteem van de vorig jaar overleden weerman Bas Schijff heeft december helder weer. In december uit zich dat in koude nachten en daar de dagen kort zijn, is de kans op natuurijs groot als dit uit mag komen. Ook de Enkhuizer Almanak tendeert hier naartoe.

De weersverwachting voor 8 december 2013, die ik op www.weerwoord.be vorige week zag, laat een heuse blokkade op de Atlantische Oceaan zien.

De voorpret voor de komende december van 2010 light is in ieder geval alweer aanwezig!

De Rottemeren of "Hier is het goed!"

Via de mail had ik naar mijn trainingsmaten een bericht gestuurd, dat we om kwart over 9 zouden verzamelen bij de Leidse IJshal en dan om half 10 te vertrekken. Alleen Hans van der Plas, met wie ik gisteren in Blokzijl deze afspraak had gemaakt, was aanwezig. Samen vertrokken we naar Bleiswijk.
Op de A4 kwamen we naast een auto te rijden met Arthur van Winsen achter het stuur. Wij schatten in, dat hij ook naar de Rottemeren zou gaan. We bleven achter hem aan rijden en ons vermoeden klopte. Ook Jos Fugers stapte uit de auto.
We parkeerden vlak bij de ijsbaan van Bleiswijk, waar we op het ijs stapten, waarna we over de dijk moesten klimmen om op de Rottemeren terecht te komen. Vanochtend vroor het in onze omgeving 11 graden, maar nu het zonnetje scheen liep de temperatuur al gauw op naar enkele graden vorst op deze windstille morgen.
We reden met zijn vieren richting Rotterdam tot we bij de brug bij Oud-Verlaat kwamen. Dit was het uiterste punt, tenzij je graag tussen de eenden wilde zwemmen. Daartoe voelden wij geen enkele behoefte, dus wij keerden om en reden in een behoorlijk tempo over de breder geveegde baan aan de oostzijde. Zo kwamen we langs de molens.

Hoe Hollands wil je het hebben?
Het eerste rondje was een verkenningsrondje, waarbij we keken, waar de plekken zaten, waar je goed op moest passen, zoals scheuren, hobbels en kapotgereden sneeuwranden. Tijdens dit rondje zagen en spraken we Jos van Teijlingen.
Het tempo werd na deze ronde opgeschroefd. Ik kon het net niet bijhouden. Dan kun je twee dingen doen: je kunt proberen om koste wat kost toch bij te blijven, maar dan blaas je jezelf op. De tweede mogelijkheid is, om in eigen tempo door te rijden, waardoor je het veel langer vol houdt. Voor die mogelijkheid koos ik. En dan valt het vaak mee, hoe weinig je op een half rondje van 8,7 km verliest. Aan het eind van ieder "recht" eind wachtten we op elkaar.
Ondertussen waren we Kees Olsthoorn tegengekomen, die zich bij ons treintje aansloot.
Op een gegeven moment reed ik achter Hans. We hadden net een stuk met veel en soms diepe scheuren gepasseerd.
"Hier is het goed!" liet Hans zich ontvallen. Het "goed" klonk, terwijl hij al viel!
Bij de vierde ronde ging het niet helemaal goed. Ik moest een gat van een meter of 20 laten vallen, net als de andere keren, maar op het smalste stuk van het parcours kwam ik achter een groepje te rijden, dat heel langzaam een paar andere schaatsers inhaalde. Het gat was al snel meer dan 100 meter. En dan krijg je te maken met de macht van het getal: mensen gaan eerder opzij voor een groepje schaatsers dan voor een individu.
In de hoek stond niemand te wachten, dus ik reed ook maar door. Bij café "De Roerdomp" zag ik Jos en Arthur aanstalten maken om naar binnen te gaan.
"Zijn Hans en Kees al binnen?" vroeg ik.
"Nee", antwoordde Jos: "Zij reden een stukje voor ons."
Ik ging de andere twee ophalen, maar toen we 10 minuten later "De Roerdomp" binnen stapten, zagen we Jos en Arthur niet. Ik keek naar de vloer en zag, dat deze van steen was.
"Arthur is zijn schaatsbeschermers even aan het halen", gaf ik als verklaring.
Wie we hier verwachtten, zagen we niet, en wie we niet verwachtten, zagen we wel: Bauke Dooper.
Na de warme chocolademelk schaatsten we met zijn drieën nog een rondje, daar Bauke om 2 uur in Leiden moest zijn. Tijdens het rijden van deze lus reed ik in een scheur en lag languit.

Net als gisteren was de nieuwe binding van mijn Rossignol-kluunschaats losgesprongen. Met skiën kan zoiets handig zijn, met schaatsen is het dit niet!
Het was inmiddels veel drukker geworden, hetgeen de kwaliteit van het ijs beslist niet ten goede was gekomen. Dit hield in, dat we regelmatig stapvoets moesten rijden.
Een laatste rondje reden we ontspannen met de "rustige rijders" mee. Hans en ik gingen nog een kopje snert eten in "De Roerdomp". Gerrit de Mooij en Wim Hogewoning kwamen net naar buiten, zodat we deze krasse knarren even gedag konden zeggen.
Dat konden we om 3 uur na zo'n 70 km schaatsen ook tegen de Rottemeren, waar de opstekende wind het 's middags kouder maakte. Het meest verrassende was: het was zuidenwind!

Deze van weerwoord geplukte foto's geven de sfeer van deze prachtige schaatsdag goed weer.

De Rottemeren is zaterdag voor mensen, die rustig willen schaatsen en voor gezinnen met kinderen een prima bestemming. Degenen, die (een beetje) door willen kachelen, kunnen hun heil beter elders zoeken. Vermoedelijk zal het op de laatste dag, voor de dooi invalt, zeer druk worden op de Rottemeren.
Na een week schaatsen in de natuur stond ik om kwart over 4 weer op de schaatsen in de Leidse IJshal. Ik mocht weer schaatsles geven aan kinderen. En dan is het toch leuk om te merken, dat de meesten van hen hadden genoten van schaatsen op natuurijs.
Dit doet een trainershart goed. Daar doe je het allemaal voor!

Mistige meren

Om kwart voor 10 vertrokken zes personen in 2 auto's door het Groene hart naar de Rottemeren, waar we om kwart voor 11 op het ijs stonden. Het was erg mistig. Jaap de Gorter, Arthur van Winsen, Kees Olsthoorn, Bauke Dooper, René Strelzyn en ondergetekende schaatsten in deze kleine wereld eerst zuidwaarts. Het ijs was soms goed, soms matig. Tot onze stomme verbazing reden we op een gegeven moment door een gedeelte, waar de sneeuw nog op het ijs lag.
We vormden twee treintjes: Arthur, Kees en Jaap, die alle drie aan marathonschaatsen doen vormden de sneltrein, René, Bauke en Bert de dieseltrein. Het bleef de hele dag vriezen, terwijl de mist hardnekkig bleef. Van een andere schaatser hoorden we, dat de KNSB-tocht was afgelast omdat het ijs geen 12 cm dik was maar "slechts" 10 cm.
Halverwege de tweede ronde gingen we wat drinken bij uitspanning "de Roerdomp". En dan is het toch wel handig, als je je schaatsbeschermers bij je hebt....
Een drietal schaatsers kon naar het beginpunt schaatsen om ze te gaan halen. Na de warme chocolade met slagroom, aangevuld met wat krentenbollen, konden we er weer even tegen. Het rondje van 10 km reden we nog een paar keer over de mistige meren, tot bij het ingaan van de laatste ronde de zon door wist te breken. Ineens zag je, hoe mooi het hier is vanaf het ijs.
Vlak voor het einde van onze 50 km reed René in een scheur en kwam hij op zijn neus terecht. Dit had een flinke bloedneus tot gevolg. Daar ik de voorlaatste ronde het stuk tegenwind achter Arthur had gereden, had René al vroeg moeten lossen. De dieseltrein was zodoende al met flinke achterstand aan de laatste driekwart ronde begonnen. Toen wij vervolgens langer wegbleven, waren de anderen bang, dat er iets gebeurd was en gingen zij in het gedeelte ten zuiden van Bleiswijk zoeken. Aan de schaatsbeschermers in de tas zagen wij, dat zij nog op de Rottemeren waren.
Na een kwartier wachten zagen we Arthur, die Jaap en Kees belde, dat op een bloedneus na alles o.k. was.
Na de enige kluunplaats van de dag nogmaals gepasseerd te hebben, reden we de laatste 500 meter naar de auto's. We hadden een leuke dag gehad op de mistige meren.