Meerhorstloop of "De derde vrouw"

Om half 11 stapte ik op deze zonnige Driekoningen op de fiets, met in mijn fietstas aan de ene kant de kerstboom en aan de andere kant de schaatsen van Hans Boers. Op mijn rug had ik nog een kleine rugzak. Ik was dus redelijk beladen.
Over de Velostrada reed ik naar Voorschoten. Hier haalde ik bij de tennisbanen een zestal lopers in, waaronder een drietal trainingsmaten van me: Wim en Frits van Huis en Richard Dieke.
Na even gepraat te hebben, gingen de lopers linksaf en de fietser met kerstboom rechtsaf richting kasteel Duivenvoorden, waar de spar werd neergezet om opnieuw geplant te worden. Met meer dan honderd andere kerstbomen was het niet bepaald een "lonesome tree".

Ik fietste door naar Leidschendam, waar ik de geslepen schaatsen van Hans Boers bij de rechtmatige eigenaar terug bezorgde, alvorens ik via de Kniplaan langs de Vogelplas naar Stompwijk fietste, waar ik me naar de kantine van de lokale voetbalclub begaf. Hier schreef ik me, net als vorig jaar, in voor de 10 km van de Meerhorstloop.
Met startnummer 192 begaf ik me naar het begin van het parcours. Hier kwam ik de IJVL-ers Kobus Turk en Jordi Snelders tegen.
Om 12 uur ging de 5 km van start, 5 minuten later mochten de deelnemers aan de 10 km vertrekken.

Het was onder de vleugels van een hogedrukgebied met 1030 hPa compleet lenteweer. Onder het lopen zei een van de lopers: "Het is goed weer voor een zonnebril!"
Hij had groot gelijk.
Het lopen ging best wel goed. Na een behoorlijk snel begin, veroorzaakt doordat ik op de tweede startrij stond, kwam ik al snel in mijn eigen ritme.

Ik zwom op de fietspaden in de polder een beetje tussen twee groepen in. Het was dus niet zo, dat ik fluitend naar mijn voorgangers liep.
Bij de enige drinkpost ongeveer halverwege het parcours was ik heel dicht bij dit kwartet, maar zij namen niets en ik wel, dus de inhaalrace begon dus van voren af aan.
Inmiddels was ik wel bijgehaald door een andere loper en samen liepen we richting "Het Geertje", waar het al weer behoorlijk druk was op deze laatste dag van de Kerstvakantie.
Er volgde een paar afdalingen bij de dijken, zodat ik met de armen slap langs het lijf hangend zoveel extra vaart wist te maken, dat wij bij onze 4 voorgangers konden komen.
Met zijn zessen liepen we door de polder naar de provinciale weg tussen Zoeterwoude en Stompwijk. Tot de tunnel liepen we dicht bij elkaar, daarna volgden een paar demarrages, waarbij ik het antwoord schuldig moest blijven.
De laatste 2 km naar de finish liep ik goeddeels in mijn eentje. Een paar andere voorgangers wist ik in te halen. Een van hen kon aanhaken en me in de eindsprint kloppen. Waar heb ik dat meer gezien?
Over mijn tijd van 46.51 was ik dik tevreden, al wekte de speaker wel enige verwarring onder het publiek met de zinsnede: "Hier is Bert Breed", onmiddellijk gevolgd door "De derde vrouw".

Het bleek niet aan mijn schouderlange haar te liggen. De speaker nam de twijfel na een seconde of 5 weg: "Daar komt de derde vrouw van de 10 km op de finish af."
Na me in de kleedkamer wat warmer aangekleed te hebben, daar ik tegen de noordwestenwind in moest fietsen, zag ik in de kantine van Stompwijk '92 de huldiging van de 10 km bij zowel de dames als de heren. Ik werd dan ook niet naar voren geroepen.
Met deze geruststellende gedachte fietste ik via de Vlietlanden en langs de ijsbaan van Voorschoten op huis aan, waar ik om 2 uur met Ada kon lunchen.

Homoschaatsen in Hoorn

Denk na het lezen van de titel van dit stuk niet meteen, dat ik uit de kast ga komen. Als je er nooit ingezeten hebt, kun je er ook niet uit komen. Op de kast daarentegen....

Nee, de titel heb ik gekozen, omdat het zo'n mooi beginrijm was. De naam "Homoschaatsen" was bedacht door de Katwijkse kapper Edwin Minnee. Kappers hebben de naam, dat ze homo zijn, dus als geuzennaam doopte Edwin zijn nieuwe kluunschaatsen om in homoschaatsen.

Met mijn schaatsen in de rugzak fietste ik naar Jaap de Gorter toe, met wie ik mee zou rijden naar "De Westfries", waar we om 11 uur door de organisatoren Mijke Hartendorp, Sonja Hoogsteen, Karlien van der Wees en Jan Kant werden verwelkomd in "De Hoge Noor". We zouden een dag meedoen met het "Krasse knarren en Schone schaatsters weekeinde". Daar het het vierde lustrum van dit trainingskamp was, was er als extraatje een drietal masseurs ingehuurd om de spieren los te maken.
Een van de fysiotherapeuten vertelde, dat het voornaamste doel van de massage het krijgen van een optimale doorbloeding is.
Na de koffie, thee en warme chocolademelk gingen we om half 12 het ijs op. De 40 deelnemers werden in 3 groepen verdeeld. Ik zat in de middelste groep met Ron Kortekaas. Na het inrijden volgde een aantal oefeningen met diep zitten. Bij een ervan moest je uit de bocht vandaan zo diep mogelijk zittend op twee benen glijden tot halverwege het rechte eind en dan in deze houding tot de bocht schaatsen. Ik kan u verzekeren: de benen lopen dan behoorlijk "vol", zeker na een serie.
Wie dacht, dat we er dan al waren, had het mis. We kregen een serie met dezelfde oefening, maar nu met de bocht erbij. Nog ietsje zwaarder dus.
Het ijs werd trouwens ook zwaarder, doordat het door de hoge luchtvochtigheid op deze grauwe winterdag met lentetemperaturen aansloeg. Tel daar een hogedrukgebied van 1030 hPa bij op en nog wat oefeningen, die de benen flink belastten, zoals uit de bocht komend zo lang mogelijk op één been doorglijden en een tiental aantal Steigerungen aan het slot en het zal duidelijk zijn, dat de eerste 70 rondjes van de dag af en toe best pittig waren. Maar ja, Homoschaatsen in Hoorn is niet voor mietjes.

In de pauze zat ik aan tafel met Jos Fugers en Ben van Haastrecht, medewerker bij Jan van der Hoorn Schaatssport in Ter Aar. Ben kon enthousiast vertellen over dat andere deel van de schaatstechniek, zodat ook de pauze zeer leerzaam was.

Na dit theoretische onderricht konden we de schaatsen weer aandoen en inrijden, voor we les kregen van Paul van de Ven. Hij legde de nadruk meer op ontspannen en geconcentreerd schaatsen. In het treintje met o.a. Geertje van Hoek, Maria Nieuwenhuis, Rien Bakker, Edgar Hoogervorst, Rien Bakker, Jos Droogh, Jan Kant, Klaas van den Broek en Martin Langbroek moesten we op de inmiddels zeer drukke "Westfries" in een rustig tempo de schaatsen zo zuiver mogelijk plaatsen.
Net als vanmorgen ging de eerste serie in een tempo, dat als dit inrijden was, aan het eind van de middag het baanrecord eraan zou gaan. Dat moest dus over. Het ging rustiger, waardoor je inderdaad beter kon plaatsen.
Dit was de voorbereiding op de volgende oefening: op het rechte eind moest je een of twee keer een overstap maken alsof je de bocht in ging. Dit vergde inderdaad concentratie: waar doe je dat, en minstens zo belangrijk, waar had je voorganger in het treintje dit bedacht?

Je moest dus in een split second beslissen!

Nu we ons zo geconcentreerd en op souplesse over de drukke ijsbaan voortbewogen, kwam Paul met de volgende oefening op de proppen: in tweetallen moesten we zo dicht mogelijk achter elkaar aan rijden. Zo dicht, dat je de schaatsen van je voorganger niet eens kon zien. Na ieder rondje wisselde je van kop.
Daar ik bij deze oefening aan een man gekoppeld was, zou je deze oefening kunnen indelen in de categorie "Homoschaatsen voor beginners".
De opbouw in de training zat logisch in elkaar. We moesten in twee groepen een rondje of 8 rijden. Bij iedere bocht moest de laatste van dat treintje naar voren sprinten en de kop overnemen.
Ik reed op kop van de tweede groep en werd ingehaald door Martin Langbroek, die met een webcam onze verrichtingen filmde.
Bij de volgende bocht bleek, dat we de rest van onze groep in de drukte kwijt waren geraakt. Dat betekende, dat we iedere ronde een bocht hadden, waar we naar voren moesten sprinten. Ik vond alles prima, zolang Martin het maar niet zei: "Het was me een genoegen!"
Dat laatste kon in ieder geval niet gezegd worden van de volgende oefening: in tweetallen moesten we om beurten driemaal een rondje voluit rijden. Het was nadrukkelijk geen wedstrijd, maar in de praktijk werd het dat toch. Geertje van Hoek was verreweg de snelste, maar mijn maat Jan Kant was steevast tweede. En dan wil je natuurlijk niet verzaken in jouw rondje. Ik kan u verzekeren, na 130 rondjes geschaatst te hebben ga je drie keer een rondje voluit goed voelen.
Met de hele groep gingen we nog 4 rondjes uitrijden. De training was klaar met 139 rondjes op de teller. En wat doet Bert Breed dan? Inderdaad, hij schaatst door tot de 150 bereikt was. 60 km oogt immers beter dan 55,6.
Na het zweet van het lijf te hebben gespoeld begaven we ons naar "De Hoge Noor", waar we een biertje namen en ik me om 5 uur als laatste kon laten masseren. Alleen mijn kuiten, daar ik morgen 10 km ga lopen in Stompwijk. Toevalligerwijs kwam ik terecht bij de enige masseuse. Dat kwam goed uit, want het zou met de uitgekozen titel allicht tot speculaties leiden, als ik me liet masseren door een man.

Maar om nu te beweren, dat door een vrouw gemasseerd worden alleen maar aangenaam is....
Af en toe werd de pijngrens nadrukkelijk opgezocht. Maar zoals al eerder was gemeld: Homoschaatsen in Hoorn is niet voor mietjes!

Stamfibie

Het is vandaag exact 16 jaar geleden, dat de laatste Elfstedentocht verreden is. Sinds de eerste officiële Elfstedentocht op 2 januari 1909 is er slechts één tijdvak geweest, dat het langer geduurd heeft, voor er een nieuwe Tocht der Tochten gehouden werd.

Na "De Hel van '63" moest er 22 jaar gewacht worden voordat "It sil heve" in februari 1985 klonk.
In 104 jaar zijn er 15 tochten georganiseerd, dus gemiddeld een keer per 7 jaar. Daarmee is de Elfstedentocht winnen veel bijzonderder dan het winnen van een gouden Olympische schaatsmedaille. Als je de laatste 50 jaar bekijkt, dan praat je over eens in de 12,5 jaar als je 1963 meetelt. Neem je 1964 als startdatum, dan kon je uit op 16 jaar.
In zo'n tijdspanne worden 4 Olympische Winterspelen georganiseerd, met alleen op de langebaan al 5 te winnen individuele gouden medailles. De kans, om zo goud te winnen is heel wat groter dan om de lauwerkrans omgehangen te krijgen na de Tocht der Tochten.

Reinier Paping, Evert van Benthem, Henk Angenent, Lenie van der Hoorn, Tineke Dijkshoorn en Klasien Seinstra weten er alles van.

Nu moet dan ook werkelijk alles meezitten, wil de Elfstedentocht georganiseerd kunnen worden.

Vorig jaar was het in principe koud genoeg, maar stevige sneeuwval vlak nadat de sloten, vaarten en meren dichtgevroren waren, gooide roet in het eten. Doordat het ijs nog te dun was, kon de eerste dagen nog niet geveegd worden.
Daar gaat verandering in komen door de uitvinding van de Stamfibie.

Gisteren stond er een groot artikel op de site van de NOS.
We hopen, dat de uitvinding van Edward Stam deze winter nog beproefd kan worden, want dan kunnen we weer op natuurijs terecht. Iedere organisator van toertochten in Nederland zal belangstelling hebben voor de Stamfibie.

Gezien de toch wel kortere ijsperiodes van na 1988 kan dit het verschil maken tussen wel of geen georganiseerde toertocht.

Band

Zestien jaar geleden gingen om een uur of half 9 de laatste kilometers van de Elfstedentocht niet zo soepel meer. Vandaag was dat ook het geval, toen ik van mijn werk in Katwijk naar huis fietste.
Heel langzaam begon het achterwiel een klein beetje zwaarder te trappen. Dat klopte ook wel, want de band werd steeds platter.

Ter hoogte van het viaduct over de Tjalmaweg was het duidelijk: ik zou naar huis moeten lopen. Op goed geluk liep ik nog even langs de fietsenmaker, die aan de andere kant van de Tjalmaweg zit. En zowaar: deze was open tot 9 uur en ik werd nog meteen geholpen ook.
De achterband zat er al ruim een jaar op en er was zo'n 10.000 km mee gereden. De glassplinter was snel gevonden, maar een nieuwe anti-lekband was geen overbodige luxe. Binnen- en buitenband werden vervangen en een kwartier later fietste ik weer vrolijk verder naar huis. Soms heb je bij pech heel veel geluk!

Integratie

Ik had me, ondanks het lenteweer met dubbele cijfers van vandaag, voorbereid op een les rond het thema "Elfstedentocht". Dit vanwege het simpele feit, dat het vandaag 16 jaar geleden is, dat ik met Jaap de Gorter voor het eerst van mijn leven de Elfstedentocht heb uitgereden. 's Avonds was ik zelfs in het Jeugdjournaal te bewonderen.

Het liep echter wat anders. Er was in de Leidse IJshal temidden van de 178 kinderen een hele groep Marokkaanse meiden, waarvan een kleine helft met hoofddoeken rondreed. Deze groep wilde graag bij één trainer, en dat werd ik. Ze reden allemaal op gehuurde schaatsen.
Het werd dus improviseren, daar oefeningen, die de kinderen klakkeloos uitvoeren, zoals de valoefeningen, niet bij iedereen in de smaak vielen. Met meiden in de puberleeftijd ligt dit toch een slagje anders. Ongeveer een derde van de 19 meiden durfde of wilde het vallen niet oefenen.
De les ging verder vrij speels. De basisoefeningen blijven immers voor elke beginnersgroep hetzelfde.
Een hele serie passeerde de revue, waarvan ze de slalom en de slang, het elkaar vasthoudend achter elkaar rijden, favoriet waren. In ieder geval vonden ze het leuk, ook al kostte het me moeite om de aandacht van alle meiden te krijgen.
Maar de integratie begint hier. Wat is er immers Hollandser dan schaatsen?

En wanneer is de integratie voltooid? Als er een Marokkaan de Elfstedentocht weet te winnen.

Mohammed Nasr heeft een lekker lezende roman over geschreven over dit ultieme sluitstuk van de integratie.

Nieuwjaarsreceptie

Het leek vandaag wel een Nieuwjaarsreceptie in de Leidse IJshal. Om half 9 was ik op de fiets onderweg naar de Vondellaan, waar het bekenden "Gelukkig Nieuwjaar" toewensen kon beginnen.
Het was behoorlijk druk tijdens de eerste schaatsles van 2013. In totaal waren er 146 kinderen op af gekomen. Bij het inrijden hoorde ik al "Meester, meester" roepen. Een van de kinderen, die iedere ochtend, dat ik aanwezig ben bij mij is komen schaatsen, begroette me enthousiast.
Na diverse handen geschud te hebben, kon om kwart over 9 de schaatsles beginnen. Ik had een groep van bijna 20 kinderen, waarvan een stuk of 10 ook afgelopen maandag aanwezig waren.
Ook in het nieuwe jaar pakte ik het weer speels aan. Het vuurwerk passeerde nog even de revue, nu dit thema als terugblik op de afgelopen dagen nog te gebruiken was.

Mijn buren op de baan waren dan ook heel blij met de "gillende keukenmeiden".

Ook de appelflappen kwamen nog even ter sprake. Dat begint bij het "plukken" van de appels, zowel laag als hoog, daarna het zittend schillen, met 2 emmers appels schaatsen, het bakken en daarna weer zittend eten. Tot slot was er natuurlijk poedersuiker nodig. De kinderen moesten wat schaafsel van het ijs rapen.
Ook skiën kwam als thema naar voren. Eerst als langlaufen, daarna slalommend langs de pilonnen en tenslotte schansspringen: je begint hoog, gaat steeds dieper zitten en aan het eind spring je dan omhoog. Er waren 2 Engelse meisjes bij. Deze logeerden bij een Nederlands vriendinnetje. De gasten uit Good Old England tipte ik: "Look at youtube for Eddy the Eagle."

En waar Eddy the Eagle roem vergaarde met zijn vallen, heb ik in de Leidse IJshal ook een naam hoog te houden op dit gebied.

Het was een gezellige les en het uur vloog om. Na mijn welverdiende consumptiebon ingeruild te hebben voor een warme chocolademelk, fietste ik naar huis, waar ik mij omkleedde en in het zonnetje naar Katwijk fietste, waar de eerste werkdag van 2013 ook met een soort Nieuwjaarsreceptie begon.

Een jaar waar muziek in zit

Waar Ada en ik de afgelopen 30 jaar vrijwel altijd in Leiden en een enkele keer in Voorschoten oud en nieuw gevierd hadden, togen we dit jaar naar de bodem van de Haarlemmermeer om de overgang van 2012 naar 2013 mee te maken.
We fietsten naar station Leiden, om na een treinreis van ruim 10 minuten in Heemstede opgepikt te worden door Willem Jongsma en Lotte van Walstijn. Van hen kregen we een lift naar Bas en Nel Warnink. Tim de Beer had zijn neef Peter Zwart bij een ander station opgehaald en met Joep Kapiteyn erbij was de club compleet.
Na de oliebollen en appelflappen gingen we het Top 2000-spel spelen in 3 trio's. De dobbelsteen bepaalde, wie bij wie in het team kwam. We waren aardig aan elkaar gewaagd, en daar de factor geluk de ene keer op de hand van het ene drietal was en de andere keer op de hand van een ander, bleef het tot het laatste moment spannend, welk team zou winnen.

Vooral de tweede ronde was erg lastig. Vaak kreeg je een fragment van de intro te horen, en dan moest je titel en uitvoerende artiest(en) noemen.
Een voorbeeld was dit nummer van 4 Non blonds.

Soms heeft het voordeel, dat je veel muziek op je weblog hebt. Zodoende herkende ik dit fragment van de Nederlandse band Vitesse, doordat ik een paar maanden geleden dit nummer geplaatst had bij een stukje over Zuster Rosalie.

Om 10 voor 12 wisten Willem, Ada en ik na een spannende en vooral hilarische nek-aan-nekrace onze groene gitaar als eerste over de finish te krijgen.

Zo werd de moderne variant van "Fifty ways to leave your lover" "Vijftig tinten vrij".

Daarna konden we nog even kijken naar de clip van de vrijwel eeuwige winnaar van de Top 2000.

Daarna was het aftellen tot 12 uur en konden we elkaar met de champagne in de hand "Gelukkig Nieuwjaar" wensen. Met Neil Young wens ik jullie allemaal "Lucky Thirteen" toe.

We begaven ons naar buiten voor het afsteken van de 3 stuks vuurwerk, waarbij ons het volgende gevoel bekroop.

Gezellig koutend tot half 3 keken en luisterden we naar Nieuwjaarsconcerten en naar een video over the Sixties, met o.a. dit nummer van the Beach Boys.

Daarna gingen wij ook onder zeil, om er om 10 uur uit te komen.
We ontbeten met Bas en Nel, waarna Bas ons afzette bij station Hoofddorp. Om 1 uur waren we terug in Leiden. We fietsten naar een van de weinige horeca-gelegenheden, die open was, waar we de daar aanwezige leden van de droogtrainingsgroep van de IJVL het beste voor 2013 toe konden wensen.
En dat doe ik hier ook naar alle lezers van dit blog met dit prachtige nummer van "The Doors 13".

Dat 2013 voor jullie allemaal een jaar mag worden, waar muziek in zit!