Waiting for the sun

Op donderdag was ik 's ochtends gaan werken, zodat ik 's avonds met Ada kon eten. ik zou 2 dagen in Zuid-Limburg vertoeven met de droogtrainingsgroep. De avond ervoor had ik de racefiets al naar Paul Verkerk en Andrea Landman gebracht, die de fiets mee zouden nemen. Tussen de buien door was ik in een rustig ik naar huis gerend. Dit met het oog op de ietwat gevoelige kuitspieren. De droogtraining van de avond ervoor was kort maar krachtig. Een piramide van 1, anderhalf en 2 minuten schaatsplanken en daarna dezelfde piramide touwtjespringen. Bij beide was ik voluit gegaan.
Op donderdagavond was er een druk telefonisch verkeer, waarbij het plan van wie met wie zou carpoolen tot 3 keer toe gewijzigd werd, maar toen ik om 11 uur het bed opzocht was het plan wat mij betreft duidelijk.
Om kwart over 10 werd ik opgehaald door Jaap de Gorter. Samen reden we naar Hans Boers om na het op- en inladen ons in het drukke verkeer op de A12 en A2 te storten. Bij "De Lucht" tankte Jaap en mocht ik plaatsnemen achter het stuur.

Onder een zwaar bewolkte hemel reed ik met behulp van de Tomtom linea recta naar Gulpen, waar het signaal klonk: "Bestemming bereikt". Hier laadden we alles uit en met Jaap en Andrea wandelden we naar het gezellige centrum om geld te pinnen en nog wat vergeten boodschappen te halen, alvorens we konden genieten van de overheerlijke kwarktaart, die Andrea voor ons gebakken had.
We stonden net klaar om te gaan fietsen in het prachtige Mergelland, toen het flink begon te regenen. Om nu meteen te beginnen met afdalen op natte en mogelijk gladde wegen, leek ons niet zo'n geslaagd plan, dus we wachtten, tot de zon door de wolken brak.

Met zijn achten reden we om 4 uur naar IJzeren en vandaar via een bocht naar Slenaken om in de zuidoosthoek een paar pittige klimmen en snelle afdalingen voor onze kiezen te krijgen. Hier bleek, dat ik met afstand de slechtste daler van onze trainingsgroep was. Met 52 km per uur als hoogste snelheid is duidelijk, dat ik me in de afdaling niet naar beneden stort als een lemming.

Gelukkig kon ik bij het klimmen weer aansluiting vinden bij de achterhoede.
Via Epen klommen we tot we bijna bij de top van de heuvel waren.

Hier gingen de hemelsluizen weer open. Behalve Jos Drabbels en Paul Verkerk, die een aardig stukje vooruit waren, daalden we over de vrij rechte weg door het Vijlenerbos naar Vijlen om van daaruit de kortste weg naar Gulpen te nemen.
De eerste 42 km zaten er op.

Na een verkwikkende douche konden we op het inmiddels weer zonnige terras genieten van de door Jos met zorg uitgekozen Belgische en Limburgse biertjes, waarna we binnen aan konden schuiven voor een heerlijke spaghettischotel, die Paul en Andrea voor hun rekening hadden genomen. Het was een gezellige avond, waarop de lachspieren goed getraind werden.
Om 12 uur zochten we ons bed op, behalve Frank Damen. Hij sliep op een stretchbed in de kamer, waar alle racefietsen gestald waren. Wij hadden een bewaakte fietsenstalling....

Bewust hardlopen en Goudhaantje Rep

Afgelopen maandag ben ik, na een werkbezoek aan mijn tandarts en trainingsmaat Arthur van Winsen, met trein en bus naar de Westergasfabriek in Amsterdam gereisd, waar ik "Manuscripta" mocht bezoeken. Deze jaarlijkse boekenbeurs, waar je als bibliothecaris een goed beeld kunt krijgen van wat er het komende half jaar uit gaat komen aan nieuwe uitgaven en eventuele herdrukken. De trends kun je dus al redelijk goed aan zien komen.
Daarnaast kun je ook nog gratis boeken "scoren" en daar in iedere bibliothecaris ook een verzamelaar schuilt, is dat mooi meegenomen. Op een zonnige maandag wandelde ik met collega-bibliothecaris en vooral vriend Bas Warnink over het vrij uitgestrekte terrein van de Westergasfabriek van gebouw naar gebouw, daar we een aantal workshops wilden volgen.
Voor de sportliefhebbers waren er 2 van belang. De eerste was om half 12 eentje over "Bewust hardlopen".

De auteurs van het gelijknamige zetten in korte tijd uiteen, hoe je dat doet, onder meer door de oefening met de zogeheten onbuigbare arm. Ronald Valkenburg en Elma Sandee gaven in het zonnetje een korte clinic met wat aanwijzingen, waar je op moet letten bij het hardlopen.
Naast wat technische aanwijzingen gaven de twee afgetrainde auteurs aan, hoe belangrijk concentratie hierbij is. Voor degenen, die "Mysterieuze krachten in de sport" van Joris van den Bergh gelezen hebben, is dit geen verrassing.

Het boek "Bewust hardlopen" is nog niet uit, maar na het zelf doen van een paar in het boek vermelde oefeningen, waarbij je voelt, dat je, ook als inmiddels zeer ervaren hardloper, toch nog een stuk lichtvoetiger kunt rennen, durf ik dit boek op voorhand aan iedere loper aan te raden.
Bas vertelde, dat hij die dag nog een stukje hardgelopen had in zijn woonplaats Hoofddorp, waar die dag de start en finish van de Haarlemmermeermarathon was. Na een paar minuten rennen stuitte hij op een bord "26 km".
"Zo snel had ik nog nooit gelopen" was zijn nuchtere commentaar.

Bas en ik pikten nog een staartje op van het interview van Hans Vandenburg, het creatieve brein van Gruppo Sportivo, die naar aanleiding van het door Henkes en Bindervoet geschreven boek "Hans Vandenburg en het geheim van het succes".

Meteen daarna kwam nog een interview met iemand, die succesvol was: Johnny Rep. Zijn bijnaam "Goudhaantje" dankte Rep aan het vermogen om te scoren op beslissende momenten. Hij drukte als spits zijn stempel op de returnwedstrijd om de Wereldbeker in 1972 tegen het Argentijnse Independiente, met twee van de drie Ajax-doelpunten. In 1973 zorgde hij voor de beslissende 1-0 in de Europa Cup I-finale tegen Juventus.

Het Nederlands elftal redde hij in 1978 met een doelpunt tegen Schotland (2-3 nederlaag) van een voortijdige afgang op het wereldkampioenschap in Argentinië, Nederland ging op doelsaldo door naar de 2e pouleronde en bereikte uiteindelijk de finale.
Ook over Johnny Rep komt een boek uit. Mik Schots heeft het volledige leven van Johnny Rep uit diens mond opgetekend. "Goudhaantje" Rep kon smeuïg vertellen over o.a. de 6-0 overwinning van Saint-Etienne op het PSV van Kees Rijvers, waarbij hij het Franse publiek flink had weten op te jutten na een 2-0 nederlaag in Eindhoven. Rijvers werd kort daarna bondscoach en hij selecteerde Rep niet....
Ook het boek over Zaanse Sjonnie, die er nog aardig afgetraind uit ziet, komt binnenkort uit.

Het is weer tijd om te lezen, mensen!

Kaag en Braassemtocht

Om 8 uur stapten we uit onze echtelijke sponde en ontbeten samen. Drie kwartier later zat ik op de fiets richting Hoogmade. Het was mooi weer, dus de keuze viel niet op de Vlietloop.
Het was een vreemde ervaring: dwars door het centrum van Leiden naar Hoogmade kunnen fietsen zonder ook maar één keer af te hoeven stappen. Voordat de inschrijving voor de skeelertocht opende, was ik al bij het voetbalveld van MMO.
Nu is het voor mij schier onmogelijk om bij een evenement in Hoogmade te komen zonder familie van me tegen het lijf te lopen. In dit geval waren het mijn neven Leo Lieverse en Koos van Wieringen.
De eerste andere skeeleraar was Bauke Dooper van de trainingsgroep op donderdagochtend in de Leidse IJshal. Hij was onderweg naar een skeelertocht over de dijken de Betuwe, tot de NS de treinen vooralsnog niet verder liet rijden dan Schiphol. Hij kon daar niet meer op tijd zijn en kwam dus ook maar naar Hoogmade.
"Een goddelijke beschikking" zei ik tegen deze ex-Godsdienstleraar aan het Bonaventura-College.

Om te zeggen, dat Bauke als een geschenk uit de hemel kwam, is ook een tikkeltje overdreven, maar ik vond het wel reuze gezellig. Bovendien kwam het parcours goeddeels overeen met de het vaste trainingsrondje van deze Fries, dus dat kwam goed van pas. Hij wist waar de linke punten waren en waar het asfalt goed en vooral ook waar het slecht was, zodat we later op de dag een paar cruciale aanpassingen aan konden brengen in onze toertocht.
Om 10 over 10 vertrokken we in een peloton, dat werd gedomineerd door de rode shirts van Omni Skaters uit Alphen aan den Rijn. Van meet af aan lag het tempo behoorlijk hoog. Een van de Omni Skaters had een kilometerteller en we reden 23 in het uur. In het peloton kon ik het tempo bijhouden, maar dan moeten er geen gekke dingen gebeuren, want dan schiet mijn techniek tekort.
Richting Woubrugge sloegen we ineens linksaf, althans, ik verwachtte het daar niet. Iedereen remde en ik had de keuze: op mijn voorganger knallen of de grasstop. Ik koos voor het laatste. Ineens sta je stil in het hoge gras en met die snelheid betekent dat een duikeling voorover. Ik kan u geruststellen: het was een zachte berm!
Bij de eerste stempelpost besloten we, dat het peloton in 2 snelheidsgroepen zou gaan rijden. Het zal niemand verbazen, dat Bauke en ik bij de tweede groep terecht kwamen, net als Willem van der Laan, die bijna iedere dinsdagavond in de Leidse IJshal zijn rondjes rijdt in mijn groep. Met vier anderen vertrok de langzame groep als eerste, maar voor de brug in Woubrugge bereikt was, waren we al bijgehaald. Daar wij wat voorzichtiger afdaalden, was er bij de bocht direct na de brug een gat van 20 meter ontstaan. Dat rij je dan niet meer dicht.
Maar geen nood, we hadden een leuk groepje gevormd, waarmee we richting Rijnsaterwoude skeelerden, terwijl het rood getinte peloton zich steeds verder van ons verwijderde. Wij konden met onze eigen ogen aanschouwen, hoe snel je jezelf op kunt blazen. Een vrouw uit onze groep, die vorige week nog 80 km geskeelerd had, zat er nu al doorheen. Waar ze 20 km in het uur goed aankan, was 5 km 23 km als gemiddelde te hoog gegrepen en ze zat er op het stuk tegenwind al helemaal stuk.
Bauke en ik lieten ons afzakken en namen haar op sleeptouw. Van Rijnsaterswoude richting Leimuiden hadden we én goed asfalt én de wind half in de rug, dus dat ging erg lekker.
Het voordeel van een klein groepje én de terreinkennis van Bauke openbaarde zich bij de weg naar Bilderdam. Bauke wist, dat de weg onder de dijk slecht asfalt had.

Wij kozen dus voor de noordkant van de Drecht. Dit traject zouden we heen en terug nemen. Zo skeelerden we langs het water, waar we anders aan de voet van de dijk hadden gereden. En zo reden we ook twee keer over het erf van de boerderij.
Na al een paar keer op het stuk tegenwind naar Bilderdam afgehaakt te hebben, gaf de Alphense vrouw bij terugkeer in Leimuiden de pijp aan Maarten. Zij zou via het pontje bij Rijnsaterwoude via Oude Wetering teruggaan naar het MMO-terrein, maar bleek later opgehaald te zijn door haar moeder. Wij reden met zijn zessen naar IJsclub "Nut en vermaak" voor een stempel en daarna naar de Leimuiderbrug, die twee hindernissen in zich droeg: een ijzeren rooster en een afdaling met een bocht van 180 graden.
De Ringvaartdijk had prima skeelerasfalt en met de wind in de rug ging het erg lekker. Helaas moesten we bij de eerste brug dit asfalt al verlaten: we moesten naar de lokale ijsbaan voor een stempel. In het stempelhokje aan de weg zat niemand, dus we moesten over het bar slechte wegdek naar de kantine toe. Het was meer klûnen dan skeeleren.
Een stempel rijker en een illusie armer reden we naar de A4 om over het superasfalt langs de HSL langs Nieuwe Wetering te zoeven, voordat we het Joop Zoetemelkpad betraden. In Rijpwetering aangekomen wachtte ons een flinke beproeving: de klinkerweg tot de brug. Hier hoorde ik ineens: "Hé Bert, wat doe jij hier?" Truus en Anneke Blom, met wie ik vele uren heb doorgebracht in "De Hobbit", namen deel aan de wandeleditie van de Kaag en Braassemtocht.

"Zo zie je elkaar jaren niet, en zo zie je elkaar een paar keer vlak achter elkaar" merkte Truus terecht op, doelend op de reünie van de Antoniusschool.
De voorlaatste stempelpost lag op een lastige plek: halverwege een afdaling, maar er was genoeg ruimte op het parkeerterrein om "uit te rijden". We reden door Oud-Ade naar Leiderdorp, waar we over de klinkers van een nieuwbouwwijk moesten skeeleren: fijn is anders. Bij sportpark "De Bloemerd" volgde nog een vrij steile afdaling. De twee paarden met hun ruiters, waarvan er één meesmuilend zei: "Dit is pas een uitdaging!", lieten we veiligheidshalve maar passeren.
Langs de Dwarswetering vervolgden we de weg, voor we de langste klim voor onze kiezen kregen: het viaduct over de A4. Een prima krachtoefening. Maar na de klim moet je ook weer afdalen: op zich geen probleem, maar we moesten wel de afslag voor auto's van en naar Hoogmade passeren. Bauke en ik kozen voor veiligheid en daalden langzaam af. De andere 4 pakten zo een voorsprong van een meter of 100.
Hoogmadenaar Willem van der Laan rook de stal en hij liet de 3 anderen een aardig eind achter zich. Met de flinke wind tegen kwam onze ervaring op natuurijs goed van pas. Op het gladde asfalt reden we er zo naar toe en ik nam meteen de kop over. Een natuurijsschaatser schrikt niet van tegenwind.
In een vrij stevig maar gelijkmatig tempo reed ik naar het MMO-terrein, waar ik tot mijn verbazing zag, dat de beide dames hadden moeten lossen. Om 20 over 1 kreeg ik van mijn neef Leo Lieverse de laatste stempel, waarna ik met hem bijkletste, terwijl ik een hapje at en mijn skeelers en de beschermers uit deed.

Op weg naar huis fietste ik tot Oud-Ade met Bauke op. We hadden volop genoten van de Kaag en Braassemtocht, al beviel het rijden in een kleine groep mij beter dan skeeleren in een peloton.
"Het voelde, alsof we weer samen op natuurijs aan het schaatsen waren" zie Bauke bij het afscheid nemen.
Hier had ik verder niet meer zo veel aan toe te voegen.

Biodiversiteit

Gisterenavond ben ik met Ada om 9 uur naar Festival Life Live bij Naturalis geweest.

Het was niet echt druk. We wandelden naar en door de biodiversiteitstuin en langs de kraampjes, terwijl een accordeonist muziek maakte en Ice Age 3 op een enorm scherm werd vertoond.

De noordoostenwind maakte het vrij fris op deze onbewolkte avond. Om een uur of 11 waren we weer thuis, na een dag lang van de biodiversiteit van ons Kikkerlandje te hebben genoten.
's Ochtends was ik met Ada naar mijn zus Annie in Nieuw-Vennep gefietst via Rijpwetering, waar we een paar uur bijgekletst hadden en genoten van de lunch. Bij Oud-Ade kwamen we Wim en Joke Beenakker tegen, die ook een fietstocht aan het maken waren op deze zonnige zaterdag. Wie dacht, dat Wim niet sportief is, kan dat vooroordeel bij deze terstond overboord kieperen.
Om kwart voor 4 was ik via Warmond weer thuis, waar Hans Boers al vrij snel aan kwam. Sterker nog: als ik hem niet gebeld had, had Hans er eerder geweest dan ik!!!
Met hem reed ik naar Zandvoort via Katwijk, waar ik Hans even mijn bibliotheek liet zien. Hans kreeg hier een sms-je van Jaap de Gorter. Doordat Jos Drabbels het op zijn heupen kreeg, was Lust, het team met daarin ook de IJVL-ers Andrea Landman en Mijke Hartendorp, opgeklommen van de 14e naar de 7e plaats in de eindrangschikking van de 24 uurs skeelertocht op Flevonice in Biddinghuizen!


We kwamen ook door Noordwijk en brachten trainingsmaat Hen van den Haak een bliksembezoek, voor we door de duinen naar Langevelderslag reden. Het was inmiddels half 6. Desondanks besloten we de ruim 8 km naar Zandvoort er nog even bij te doen. De combinatie van klimmen en stevige tegenwind maakte het zwaar, maar het is natuurlijk wel een uitstekende training voor de Mergellandroute.
Na het keerpunt vlogen we over het fietpad. Vanaf Zandvoort daalden we het eerste stuk met 49 km op de teller. Bij Langervelderslag namen we echte sportvoeding: Hans een patatje en ik een caramelijs. Met deze bodem reden we door de duinen naar Wassenaar, waar we vlak bij Den Deyl ieder onze eigen weg naar huis vervolgden.
Als je even de biotopen langs laat komen, waar ik gisteren 126 km in heel verschillende snelheden op racefiets en hybryde fiets gereden heb, sta je verbaasd over de enorme verscheidenheid aan landschappen, die je op dit kleine stukje aarde passeert: veenweiden, akkerlanden, geestgronden, meren, sloten en kanalen, bossen en parken, duinen, het strand en de zee. En dan heb je ook nog stadsbebouwing en wat kassengebieden. Ik denk, dat er in Europa niet veel plekken te vinden zijn, waar je zo'n enorme biodiversiteit op zo'n kleine afstand van elkaar vindt.
In ieder geval had ik overdag een beetje last van mijn keel. Dit duidde er op, dat er in mijn lijf sprake was van een iets te grote biodiversiteit....

Scheefwoners

Nederland staat in Europa bekend als het braafste jongetje van de klas. Als er weer eens een Europese maatregel wordt uitgevaardigd, is onze regering er als de kippen bij om deze uit te voeren, ook als deze indruist tegen de belangen van de eigen bevolking.

Een recent voorbeeld is de liberalisering van de post. Nederland liep hierin fier voorop en het resultaat kennen we: onze postbodes moesten gaan concurreren met buitenlandse firma’s, die zich niet hoefden te houden aan de CAO en zo met oneerlijke concurrentie TNT op de knieën wisten te krijgen.

De postbode als beroep gaat verdwijnen: duizenden ontslagen van vast personeel en voortaan is het nog een leuke bijbaan voor scholieren en studenten.
Je zou verwachten, dat onze demissionaire regering lering uit dit falend beleid getrokken zou hebben, maar niets is minder waar. Nu is de sociale huurmarkt aan de beurt. Europese bureaucraten hebben bedacht, dat corporaties oneigenlijke staatssteun ontvangen, omdat ze geen winst mogen maken en de overheid zich derhalve garant stelt voor de leningen. De corporaties mogen straks nog maar 90% van de huizen, goedkoper dan € 647,- per maand, verhuren aan mensen met een inkomen van hooguit € 33.000,-.

Dit ligt geheel in de lijn met het “probleem” van de scheefwoners, dat een aantal politieke partijen heeft ontdekt: mensen die te goedkoop wonen in sociale huurwoningen in vergelijking met hun inkomen. Die partijen komt dit Europese voorstel dus heel goed uit. En voor de zoveelste keer wordt er in Nederland een armoedeval gecreëerd. Iedereen in een sociale huurwoning is begonnen met een vrij laag inkomen, want anders kwam je er gewoon niet voor in aanmerking. Door hard werken maak je promotie, je gaat meer verdienen en ineens kom je boven één of andere financiële grens en ben je scheefwoner.
Want bureaucraten kijken alleen naar dit soort grenzen, het moet immers niet te moeilijk voor ze worden. Er wordt dus niet gekeken naar de lasten, die iemand te dragen heeft of hoeveel personen van zo'n bedrag moeten leven. Welnu, hier is zo’n scheefwoner, die samen met zijn vrouw 3 studerende kinderen mag onderhouden. Alleen aan collegegeld zijn we al € 5000,- per jaar kwijt. Daar komt nog eens € 620,- per maand bij aan ziektekostenverzekering, hetgeen in januari wel eens richting € 700,- zou kunnen gaan. Tikt al lekker aan. En dan willen ze nog eten, drinken, kleding en studieboeken ook! We kunnen ons dit alleen veroorloven, doordat we samen meer verdienen dan die beruchte € 33.000,-.

Na 1 januari 2011 zijn we, als het aan minister Van Middelkoop ligt, ineens zwaar in overtreding, net als zo’n 650.000 andere huurders. Wie gaat straks bepalen, welke 10% straks in zijn huurhuis mag blijven wonen? Of mag je er straks wel blijven wonen en gaat je huur dan fors omhoog? Lijkt me niet geheel in overeenstemming met artikel 1 van de Grondwet: "Allen die zich in Nederland bevinden , worden in gelijke gevallen gelijk behandeld". Want waarom zouden 2 buren, die in exact dezelfde woning wonen bij dezelfde eigenaar, een totaal verschillende huur, de een misschien zelfs het dubbele van de andere, moeten betalen?
En wat zijn je rechten, als de corporatie je wegens een “te hoog” inkomen uit je huis wil zetten? En waar kun je dan terecht?

Nog buiten het feit, dat een verhuizing klauwen met geld kost en je wellicht gewoon erg tevreden bent over het huis en de buurt, waarin je woont, ga je door het passeren van een inkomensgrens er ineens fors op achteruit door “marktconforme”huurprijzen. Is dit wat de VVD, de partij van beoogd premier Mark Rutte, in de topjaren van Hans Wiegel bedoelde met hun verkiezingsleus “Loon naar werken?”

Het enige, weinig aanlokkende alternatief voor scheefwoners is om dan maar minder uren te gaan werken, zodat je dan onder bovengenoemde inkomensgrens blijft. Als je toch armoede moet lijden, dan maar armoede met meer vrije tijd om leuke dingen te kunnen doen, zoals schaatsen en lezen en fietsen en wandelen met Ada.

Johan Cruijff zou zeggen: "Ieder nadeel heb zijn voordeel".
Als dit massaal gebeurt, gaan ze in Den Haag misschien overstag. De politici zijn iedere keer weer verbaasd, dat de burgers van Nederland zo boos zijn en weinig vertrouwen hebben in de politiek.
Nou, ik begrijp het wel!

Weipoort

Na gisteren bij de droogtraining voor het eerst weer op de schaatsplank gestaan te hebben, stond vanavond skeeleren op het programma. Daar het prachtig weer was en we vanaf volgende week drie keer trainen op de skeelerbaan in Leiderdorp, konden we vandaag voor het laatst dit seizoen met de trainingsgroep de polder in.
Via het industrieterrein van Zoeterwoude-Rijndijk reden we onder leiding van Jos Drabbels naar Weipoort.

Bij het Bommelmuseum reden we de brug over om na een kleine kilometer op een spiegelglad asfalt te komen van ruim anderhlave kilometer. Het skeeleren voelde aan als schaatsen op zwart ijs. Iedere slag kon je helemaal afmaken, al moest je uiteraard af en toe inhouden bij de passerende groepen wielrenners, die op deze vrijwel windstille nazomeravond. Het prachtige veenweidegebied en de door de dalende zon oranje kleurende lucht maakte het plaatje helemaal compleet.
Nu pas weet ik, wat ik allemaal gemist heb, door pas vorig jaar echt met skeeleren te zijn begonnen!
De snellere skeeleraars uit onze groep, Jaap Ruigrok, Gabrielle Mans, Mary Gerardts, Annerieke van der Beek en ondergetekende, deden het spiegelgladde fietspad twee keer heen en weer, de anderen hielden het bij één keer. Via dezelfde route gingen we terug op de heenweg. Op de terugweg werden we ingehaald door de snelste skeelergroep, zodat we met een stuk of 20 IJVL-ers weer bij de Bult aankwamen, die stuk voor stuk hadden genoten van een heerlijke afsluiting van een prachtige dag.

Lust

Eigenlijk schrijf ik nooit op verzoek, maar voor mijn Elfstedenmaat Jaap de Gorter maak ik graag een uitzondering. In een mailtje trof ik namelijk de volgende zinsnede aan: "Waarom staat er op jouw weblog (ik zit hem net te bekijken) niets over onze skeelermarathon en dat jij volgend jaar meedoet in het team Skating with the stars??"
Welnu Jaap, bij deze: Op vrijdag 3 en zaterdag 4 september is in Biddinghuizen in Flevoland de “Raps 24 Kika”. 24 uur lang skeeleren voor het goede doel, Kinderen Kankervrij. Drie leden van de Schaatsvereniging Utrecht (SVU) zullen in samenwerking met drie leden van de Leidse ijsclub IJVL meedoen aan deze estafette onder de naam LUST: Leids Utrechts Skeelerteam.

Mijke Hartendorp, Janneke Tax en Ronald Cornelisz uit Utrecht en Andrea Landman, Jos Drabbels en Jaap de Gorter uit Leiden doen voor het eerst mee aan zo’n lange skeelerwedstrijd. Een stevige sportieve uitdaging, maar ze hebben zich goed voorbereid. Alleen het ’s nachts skeeleren hebben ze natuurlijk nog niet kunnen trainen. Maar de baan van FlevOnice is gelukkig goed verlicht.
Alle deelnemers kamperen op het terrein langs de baan. Er wordt gezorgd voor eten, drinken, muziek, massages en natuurlijk EHBO. Het belooft een gezellig evenement te worden. Met bekende Nederlanders en sporters voor "moral support" en dweilorkesten voor de sfeer.
Vorig jaar haalden de deelnemers samen meer dan € 25.000,- op voor stichting KiKa. Uiteraard gaan ze dit jaar voor een nieuw record! Sponsoren kan door geld over te maken op rekening 147488540 van stichting Raps24. Maar je kunt voor € 2,50 ook een lot kopen voor de Raps24 loterij. Na de finish op zaterdag worden spectaculaire prijzen verloot. Voor meer info kijk op http://www.raps24kika.nl.
Bovenstaande tekst is geschreven door Annerieke van der Beek, lid van de trainingsgroep van de IJVL en geplaatst in Echo door Mijke Hartendorp, tot haar verhuizing naar Utrecht eveneens lid van deze onvolprezen groep.
Uiteraard wens ik Lust komend weekeinde veel succes en uiteraard ook veel plezier en roep ik iedereen, die dit stukje leest op om Lust ook financieel te steunen. Het motto is letterlijk en figuurlijk: Lust for life!!!