Leids Nieuwsblad

Afgelopen maandag kreeg ik na het vakantieschaatsen in IJshal De Vliet te horen, dat ik op de foto stond in het Leids Nieuwsblad. Daar ik een NEE-NEE-sticker op de brievenbus heb, had ik de papieren versie niet ontvangen. Maar gelukkig is er de onlineversie van het Leids Nieuwsblad.

De foto is gemaakt bij de Open Dag op 8 oktober bij de clinic van Esmee Visser.

Eight days a week

"The Beatles" hebben een enorm oeuvre nagelaten. Eén van hun bekendste hits is "Eight days a week".
Het was ook de titel van de gelijknamige film over de jaren, waarin de Fab Four grote tournees over verschillende continenten maakte.

Het gevoel van 8 dagen in een week bekroop mij afgelopen week een beetje, toen ik 8 schaatslessen gaf in 6 dagen. Vandaag was het sluitstuk van de Herfstvakantie. Voor het eerst in IJshal De Vliet training geven aan de G-schaatsers.

Voor de zoveelste keer deze week mocht ik mijn regenpak aantrekken, maar het warme welkom van de G-schaatsers maakte alles goed. Het was gezellig druk op de 250-meterbaan. Calvin nam de snelle Kevin en Youri onder zijn hoede, zodat ik me voornamelijk kon concentreren op Jonathan en Michael. De nadruk lag op diep zitten en druk achterop de schaats. Verder kwam de bocht ruim aan bod. Ja, dat krijg je met zo'n ruime baan.

IJVL-voorzitter Vero Nater maakte samen met Walter Boon wat opnamen van een paar IJVL-schaatsers.
Na afloop van de training praatte ik onder het genot van een Skuumkoppe met hen en Youri, terwijl de schaatsers voor het vrije uur op zaterdagavond binnen druppelden. Het was een gezellige afsluiting van "Eight days a week".

Vogelplasloop

Het was vandaag behoorlijk zacht weer voor de tijd van het jaar.

Maar ja, daar is eigenlijk al twee maanden achtereen sprake van.

Tot nu toe is er niet zoveel regen naar beneden gekomen, maar dar zal de komende uren wel verandering in komen.
Vanmorgen was er een kleine bui, toen ik naar "De Helianth" fietste voor de wekelijkse broodbestelling van mijn schoonouders en onszelf, maar de rest van de ochtend en de eerste helft van de middag was het droog.

Na thuis met Ada koffie en thee gedronken te hebben, fietsten we samen naar haar ouders, waar we planten, die lang buiten hadden gestaan, naar de zolder brachten. Toen deze klus geklaard was, trok ik mijn hardloopschoenen aan en begon ik aan een duurloop van een kilometer of 8. 
Via stille paden liep ik naar de Vogelplas, waar afgelopen jaar middels baggerwerkzaamheden allerlei veranderingen zijn aangebracht. Vanmiddag zag het er zo uit.

Voor de schaatsers onder ons: de noordzijde, langs de Kniplaan, is ondieper geworden, dus daar kun je eerder schaatsen.

Aan de zuidzijde, richting Leidschendam, is het juist dieper geworden. Hoeveel dieper? Geen idee. Daar zal het ijs dus langer onbetrouwbaar zijn. Hou daar rekening mee!!!
Op de terugweg zag ik deze paddenstoelen langs de Kniplaan staan.

Vlak bij mijn ouders kwam ik Jaap Kroes tegen. Met hem praatte ik een minuut of 5. Daarna liep ik verder naar mijn schoonouders, waar ik mijn jas aantrok en naar huis fietste voor een douche om het zweet van mijn huid te spoelen.
Waar de bloeddruk 's ochtends 129 om 77 was, was deze na 8 kilometer hardlopen 109 om 61. Meten is weten, maar je moet wel beseffen, dat het wel momentopnamen zijn. 

Geen geldig toegangsbewijs

Om 10 over 5 stapte ik in regenpak op de fiets om voor de tweede keer vandaag naar IJshal De Vliet te rijden op deze kletsnatte dag,

Ik stalde mijn fiets en wandelde naar de trainerskleedkamer, waar ik mijn regenpak uitdeed en mijn langlaufschoenen aantrok. Daar deze achter de tribune is gelegen, moest ik voor een tweede maal door de toegangspoortjes. De klok was na het toiletbezoek inmiddels op 17.45 gesprongen, het moment waarop de schaatsles van de IJVL begint. 
Ik scande mijn toegangspasje en daar stond te lezen: "Geen geldig toegangsbewijs."

De penningmeester van de IJVL stond bij de toegangspoort en probeerde het met een paar andere nog niet afgehaalde passen met hetzelfde resultaat. Pas toen anderen de ijsbaan verlieten kon ik met een paar minuten tijdverlies naar binnen glippen.

De Tour wacht op niemand. Dat gold ook voor de training van de IJVL. De trainer van de beginnersgroep zag de groepen reeds over de 250-meterbaan rijden. Joost Wösten nam een absolute beginner onder zijn hoede, ik kreeg een drietal andere kinderen. Twee ervan hadden al een jaar training van me gehad, de derde was een nieuwkomer, die al een redelijke slag had. Daar je altijd uit moet gaan van het niveau van de groep, paste ik mijn training aan.
Sommige oefeningen van "Klein Duimpje" kwamen terug, maar ik voegde ongeveer de helft aan "nieuwe" oefeningen toe. Zo werd het een redelijk serieuze les.

Dat krijg je ervan, als je geen geldig toegangsbewijs in je bezit hebt....

Klein Duimpje en de lekke band

Er was een kletsnatte vrijdag voorspeld en dat klopte helemaal.

De middagtemperatuur kwam nog lager uit als de neerslagsom.

Kortom, het was puur herfstweer in de Herfstvakantie.

Aan de Noordpool zouden ze blij zijn met lage temperaturen voor de tijd van het jaar.

In regenpak gehuld fietste ik om kwart over 8 naar IJshal De Vliet, waar ik om half 9 moest zijn. Rijdend langs de Korte Vliet voelde ik mijn achterband zachter worden. De band liep langzaam maar zeker leeg, zodat ik het laatste stukje moest wandelen.

Ik zette de fiets bij de achteringang, liep naar de voorzijde om daarna via de achterdeur de fiets binnen te zetten. Na de schaatsles zou ik kijken, wat er aan de hand was. De spreuk van Hennie Kuiper schoot door mijn hoofd.

Wat dat aangaat was er vandaag sprake van een valse start. Maar daar moet je je niet door uit het veld laten slaan. De focus lag op de beginnende kinderen, die recht hadden op een leuke schaatsles. Er waren zo'n 50 kinderen op de 250-meterbaan, waarvan een twaalftal bij Joost Wösten en mij in de groep zat. Het thema van vandaag was "Klein Duimpje" naar het gelijknamige sprookje.
Aan de hand van het verhaal van Klein Duimpje kon ik heel veel oefeningen kwijt. Het begon met steentjes laten vallen in het bos. De volgende ronde moesten de kinderen de steentjes oprapen bij iedere pilaar en dat zijn er op de 250-meterbaan een heleboel.

De ronde erna moesten ze met een zak steentjes op de rug schaatsen. Dat is zwaar, dus je zit goed diep. Dus strooide Klein Duimpje een ronde later broodkruimels, die door de vogels, die hoog en laag vlogen, van het ijs werden gepikt.

(Klik op de afbeelding om deze tot leesbare letters te vergroten)
De kinderen waren verdwaald in het donkere bos. Op de tast schaatsten ze het volgende rondje. Een beetje slalommend over de blauwe baan, waarbij ze ook af en toe onder laaghangende takken door moesten schaatsen. Een ronde verder moesten er bergen beklommen worden en ook afgedaald om nog een rondje door het bos te dwalen. 

In de verte zagen we een huis, waar een licht brandde. De kinderen reden zo snel mogelijk naar huis toe. Het was echter niet hun eigen huis, maar het huis van de reus.

Het was echter geen Grote Vriendelijke Reus, maar een mensetende reus, die dol was op kindervlees. Zo'n reus stapt met grote stappen en stampt daarbij een tweetal rondjes op het ijs.

De kinderen konden aan de reus ontsnappen door onder de hoge boarding te blijven op het rechte eind aan beide zijden van de baan. 
Vervolgens mochten de kinderen op het ijs gaan liggen. Zij waren nu reus en deze Klein Duimpje haalde de Zevenmijlslaarzen van hun voeten en ging er met grote vaart vandoor. Zij moesten hem in één rondje inhalen. Uiteraard lukte dat niet. 

De rest van de les besteedden we aan de Zevenmijlslaarzen.
"Hoe maak je zo groot mogelijke stappen?"
Door zo lang mogelijk te glijden. We begonnen met vaart maken tot de derde pilaar en gingen een boekje lezen op de w.c. De verste kinderen gleden zo de helft van het rechte eind en de hele bocht!
Ook het recht boven het standbeen komen helpt goed. Met balansoefeningen kun je de glijfase verlengen!

Met rode konen mochten de kinderen nog eenmaal starten onder de bezielende leiding van Jos Fugers, bij wedstrijden een officiële starter. De laatste ronde van het vakantieschaatsen in de Herfstvakantie persten de kinderen er een voor hun doen hoge snelheid uit.
Ik wandelde naar de achteringang, waar ik met ijsmeester Jan van Rijn de band oppompte om te constateren, dat een stukje glas een gaatje had gemaakt op de naad tegenover het ventiel. Een kansloze missie. Jan legde de reserveband erin en deed het achterwiel terug in de fiets, terwijl ik een klusjesman aan pylonen hielp om een trap op de funbaan af te zetten. Bij terugkomst was de fiets weer rijklaar.
Op de terugweg naar huis haalde ik bij fietsenmaker Van Vliet een nieuwe binnenband op.

Ik had pech op het juiste moment. Het had een stuk vervelender geweest om een lekke band te krijgen op weg naar het andere "Klein Duimpje".

Van krabbelaars tot Krasse knarren

Vandaag was de eerste dag deze week, waarop ik tweemaal naar IJshal De Vliet mocht fietsen. Vanmorgen was het voor het vakantieschaatsen. Vannacht had het geregend, maar vanmorgen bleef het de hele dag droog, waarbij zelfs het zonnetje af en toe scheen.

Bij aankomst in de ijshal zag ik een aantal "Krasse knarren" alvast warmrijden voor de piramide van 100 rondjes. Daar ik zelf kinderen les mocht geven, gaf ik de rondenteller aan Aad Kleijweg.
Doordat de ijshockeybaan nog steeds niet beschikbaar was, deelden de kunstschaatsers en de kinderen met rekjes de funbaan. Alle andere kinderen gingen naar de 250-meterbaan.
Zo'n 50 kinderen gingen naar de 250-meterbaan, waar ze schaatsles kregen van een tiental trainers. Er waren 3 vrij grote groepen en een paar kleine, waarin de kinderen wat meer individuele aandacht kregen.

Als eeuwige beginneling had ik de beginnersgroep. De kunst is om kinderen af te leiden  en hen dan veel vaak dezelfde oefeningen uit te laten voeren. Zoals bijvoorbeeld slaapwandelen. Met de armen gestrekt voor je uit stap je van het ene been op het andere en heb je je gewicht vrijwel altijd precies boven je standbeen. De armen zorgen voor de balans.
Nu is 250 meter voor beginnende kinderen best een flinke afstand, maar als je het speels brengt of er een spelletje van maakt, vergeten ze dat gauw. De spanningsboog bij jonge kinderen is niet zo groot, maar als ze in het spel opgaan, lukt het uitstekend.

Zo deden we een rondje remmen met de pizzapunt. Drie slagen vaart maken en remmen met "Pizza!"
De volgende oefening was "Ga" of "Sta". De kinderen moesten goed naar de trainer luisteren, die af en toe tweemaal "Ga" of juist "Sta" achter elkaar riep om wat verwarring te stichten.

Aansluitend begonnen we aan een Italiaans blokje.

We belandden in een Italiaans restaurant en we moesten een pizza serveren bij een tafeltje, dat precies één rondje verderop stond. Een uitmuntende balansoefening.

De ronde erna werden ze "Een ober van niks" en moesten de kinderen minstens tienmaal de pizza laten vallen en dan van het ijs oprapen en wederom laten vallen. Er waren kinderen, die tot 30 kwamen!
Nu prijkt in een Italiaans restaurant niet alleen pizza op de menukaart, maar staan er ook andere gerechten op. Mijn keuze viel op spaghetti. 

En zo trok ik een tiental kinderen voort, terwijl ik af en toe vroeg: "Is de spaghetti nog compleet?" Bij een bevestigend antwoord ging de stoet voort, anders wachtte ik even tot de sliert schaatsers slingerend over de blauwe baan voort kon gaan.

We sloten het bezoek aan de pizzeria af met Italiaans ijs. De kinderen mochten telkens een bolletje ijs van het ijs af halen. De slotronde was, dat we op het ijs gingen zitten en tenslotte diverse keren glijdend over het ijs vielen.
De kinderen hadden met volle teugen genoten van de schaatsles. Zij zijn de "Krasse knarren" van de toekomst. Ik voegde mij bij het pelotonnetje "Krasse knarren" van nu om nog wat rondjes mee te rijden.
Na met Aad Berg, René Leibbrandt en Joost Wösten koffie, thee en chocolademelk gedronken te hebben, fietste ik naar "Sylvester" om een kinderboek te kopen. Aan de wand hing een prachtige illustratie van Fiep Westendorp met met een gedicht van Hans Kuyper.

De temperatuur was nog vrij warm, toen ik onder licht gespetter wederom naar IJshal De Vliet fietste.

Daar kreeg ik te horen: "Ben je er nou nog?"
Geheel naar waarheid antwoordde ik: "Weer!"
Om half 5 stond ik weer op het ijs om voor een vijftal kinderen van de IJVL les te geven. Diverse kinderen waren nog op vakantie. De ober van niks kwam wel weer terug, net zoals een aantal verhalen uit de afgelopen 4 dagen vakantieschaatsen. Al met al was het een leuke les, waarbij de kinderen na afloop stuk voor stuk beter schaatsten dan bij het begin.

Op weg naar huis zag ik nog een mooie zonsondergang in de categorie "Every cloud has a silver lining".

"Ik krijg graag een bon!"

Vanmorgen was alweer de derde dag van de schaatslessen in de Herfstvakantie. Derhalve fietste ik naar IJshal De Vliet, waar medecoördinator Gon Schiereck de consumptiebonnen voor de vrijwilligers van het vakantieschaatsen al in ontvangst had genomen. 
Ik kreeg er een paar mee om uit te delen. Eén van de eersten, die ik tegenkwam was een "Krasse knar", die zei: "Ik krijg graag een bon!"
"Dat zal ik tegen Sjaak zeggen", antwoordde ik, een politieagent, die eveneens  wekelijks met de "Krasse knarren" meeschaatst.

Dat was nou ook weer niet de bedoeling....

In de ochtend was het behoorlijk fris. Het was de opmaat voor een redelijk zonnige dag met een in het zonnetje voor de tweede helft van oktober aangename maximumtemperatuur.

Nu wist ik, dat er aardig wat kinderen op vakantie zijn deze week, maar kennelijk waren er ook nog veel mensen, die een dagje uit gingen naar een buitenattractie, want het was de rustigste dag van de week.

Daar we niet op de ijshockeybaan terecht konden, ging met uitzondering van de kunstschaatsers en de kinderen met rekjes de rest naar boven, waar we de groep in drie groepen verdeelden. Daar we veel trainers hadden en niet al te grote groepen, kregen sommige kinderen individuele begeleiding. Zo kon een kind bijvoorbeeld pootje over oefenen met een trainer.
Met Joost Wösten had ik de beginnersgroep. Het thema van vandaag was de houding en dan met name diep zitten. Nu kun je dat gewoon tegen kinderen zeggen, maar als je het in een verhaaltje verpakt, dan lukt het veel beter.

Zo belandden de 6 kinderen op een gegeven moment op de boerderij, waar we koeien gingen melken. Dat deden we op een ouderwets krukje.

Nu heeft deze oefening wel oude papieren. Er waren boeren, die in de maanden voor de Elfstedentocht koeien gingen melken ZONDER krukje. Zo kregen ze heel sterke bovenbenen en rugspieren.
Zo ver hoefden de kinderen van mij niet te gaan. Een rondje van 250 meter is voor hen lang zat. Ze mochten met een denkbeeldige juk zonder melk te morsen een rondje rijden, daarna roerden we een rondje in de grote ton, waarna we de ronde kazen een rondje rolden over het ijs.

Aansluitend gingen we de kazen stapelen. Telkens haalden we een kaas van het ijs en legden deze op de stapel, die steeds iets hoger werd. De trainer telde 25 kazen. Nu krijg je van dit boerenleven natuurlijk wel honger.

Daar deden we wat aan door een rondje lang een ronde kaas in kleine stukken te snijden en deze de volgende ronde aan een tafel gezeten op te eten. Daar kreeg je natuurlijk wel een bolle buik van, dus op deze manier reden we een rondje. Met de buik ver naar voren kom je automatisch op de hakken, dus dan gleed je langer door.
Daarna moest je wel naar de w.c. Deze was een rondje verderop, dus dat werd sprinten! Wat vervelend, dat de w.c. bezet was. Nu moest je naar de volgende w.c, eveneens een rondje verder. Je wist niet, of je het op kon houden en om te voorkomen, dat er poep op het ijs zou komen. moesten de kinderen met de handen om de broekspijp bij de enkels een rondje rijden.

Maar daar kwam de bevrijding. De w.c. was vrij en we gingen zo diep in de pot zitten, dat we op de billen over het ijs gleden. En dat herhaalden we het hele rondje, zodat we wel een keer op 10 vallen oefenden.
De kinderen genoten ervan, de aanwezige ouders eveneens. Om over de trainer maar te zwijgen....