Europafietsers

Gisterenavond was er in de bibliotheek van de Stevenshof een lezing over fietsvakanties in Europa.
Daar onze oudste kleinzoon bleef logeren, ging ik er alleen heen. Mijn vrouw had desondanks een genoeglijke avond, want onze driejarige deed haar dit verrassende voorstel: "Zullen we even gezellig babbelen?"
Met 24 andere (potentiële) vakantiefietsers hadden wij ook een gezellige avond. Geert Doeven, secretaris van de stichting Europafietsers, was in 1980 begonnen met fietskamperen. Voor deze oude rot kwam er zeer veel bekends langs zoals het een week van te voren opsturen van de fiets en dan maar hopen dat deze op tijd aankwam.

Mijn eerste fietsvakantie stamde uit 1978, toen ik meedeed aan een protestfietstocht van Den Helder naar Esbjerg in Denemarken tegen de vervuiling van de  Waddenzee. 

Geert Doeven had met zijn vrouw veel Europese landen bezocht en ook een aantal routes gereden in gebieden, waar wij ook hadden rondgereden. Ierland en Engeland had hij veelvuldig bezocht. Zo ook Land's End.



Ook de boeken van Bikeline kwamen ter sprake, zoals de R1, die de spreker dit jaar naar Berlijn gaat fietsen. Wij gingen hem voor. Voor ons was het de ontdekking van Duitsland als fantastisch fietsland.

Ook Spanje is een favoriet fietsland van Doeven. Voor ons is het eveneens een favoriet vakantieland, maar wij wandelen daar meer in Asturias.
Het slot van de lezing ging over het werk van Europafietsers.

Grappig detail is, dat twee van de meest gereden routes van de Europafietsers elkaar kruisen in Leiden: de Sint-Jacobs fietsroute en de Limesroute. 

Dit punt is de Catherinabrug. We kunnen dus van huis uit starten.

Gütersloh

De eerste keer, dat ik van Gütersloh hoorde, was in de eerste helft van jaren '80. Ik werkte nog bij de Openbare Bibliotheek van Leiden. In het vakblad "Bibliotheek & Samenleving" verscheen een artikel over de Dreigeteilte Bibliothek. Dit was een heel andere manier om met de collectie om te gaan dan in die jaren gebruikelijk was.
Het enthousiasme in de Nederlandse bibliotheken was dusdanig groot, dat in de tweede helft van de jaren '80 een busreis georganiseerd werd naar deze Duitse stad. Met een bus vol bibliothecarissen ging ik als filiaalhoofd van Katwijk aan den Rijn mee naar de bibliotheek van Gütersloh.

Met mijn vriend Bas Warnink, destijds werkzaam in de bibliotheek van Zwanenburg, reisde ik mee naar Nordrhein-Westfalen. Tijdens een lange pauze doken Bas en ik een muziekwinkel in, waar ik een lp van "Ougenweide" kocht: "Noch aber ist April".

Het duurde een jaar of 23, voordat ik weer naar Gütersloh afreisde. In 2010 fietste ik met mijn vrouw de R1 tot de Weser. Gütersloh lag aan de route.

De afgelopen week was Gütersloh volop in het nieuws.

Zozeer zelfs, dat premier Rutte deze Duitse plaats aanhaalde als voorbeeld, hoe het alsnog uit de hand kan lopen, tijdens de persconferentie over de versoepeling van de lockdown light,  waarbij vanaf september supporters weer voetbalwedstrijden mag bijwonen.

De grote bron van besmetting is het vleesbedrijf Tönnies, geleid door de voorzitter van Schalke '04. Er zijn meer dan 1500 medewerkers van deze vleesgigant besmet geraakt met het coronavirus. In Trouw is een heel leesbaar achtergrondartikel geschreven over de besmetting bij Tönnies. Dit artikel is te lezen door HIER TE KLIKKEN.

Ostgewitter

Tijdens onze fietsvakanties in Duitsland en ook in de grensstreek van ons land met de Oosterburen hoorden we de term af en toe vallen: Ostgewitter. Onweer uit het oosten. Oostonweer!

Een schoolvoorbeeld van Ostgewitter was het aanschouwen van de gevolgen van zo'n bui tijdens een fietstocht door de Harz. De dag erop passeerden we de voormalige grens van de DDR.

In de Bikeline-gids van Radweg R1 stond een pad omschreven als "sehr holprich". Nou, dat was zachtjes uitgedrukt, want we reden door een beekbedding.

In Ilsenburg, het eerste plaatsje, dat we tegenkwamen, waren op zondagmorgen gemeenteambtenaren druk bezig om de wegen te reinigen van de door noodweer ontstane modderstromen.

De dag erna lazen we in een lokale krant over die Überschwimmung in Ilsenburg.

Zo erg zal het bij ons niet worden. De hoeveelheid regen kan bij Ostgewitter dan wel net zo veel zijn als in de Harz, maar daar komt het water uit de heuvels naar beneden denderen. Dat is bij ons onmogelijk. Wat dat aangaat zijn wij gezegend in dit vlakker land.

Sinds dinsdagmiddag hebben we te maken met forse onweersbuien. Overdag is het vaak nog heel lekker weer. Zo ook vandaag.

Ik had in 3 winkels in de mooie binnenstad van Leiden boodschappen gedaan. Bij Jeugdboekhandel "Silvester" had ik op verzoek van mijn vrouw "Woeste Willem" gehaald.

Het kan niet anders, dan dat Wim van Huis met zijn imposante baard model heeft gestaan voor "Woeste Willem".

Op de terugweg ging ik nog even bij Henk Distelvelt, een andere "Krasse knar" van de Leidse IJshal, langs. Met hem praatte ik bij, voordat ik in de bibliotheek van Valkenburg ging werken.

Overdag was het prima weer, maar om half 8 was het weer bal. De volgende bui met bliksem en donder trok over.
Sinds dinsdagmiddag zijn dit de totalen voor KNMI-meetpunt Voorschoten.

Dinsdag en woensdag samen scoorden 49,9 millimeter neerslag.

Vannacht kwam daar nog 9,3 millimeter bij. De onweersbui van vanavond bracht het dagtotaal op 11,7 millimeter.

Dit brengt het totaal op 61,6 millimeter. 

In drie dagen tijd viel de totale hoeveelheid van wat er in juni gemiddeld naar beneden komt.

Ostgewitter is hiertoe in staat!

Münsterland

Rond een uur of half 5 moesten Ada en ik naar het toilet. Dat kon helaas niet, want er werd schoongemaakt. We werden doorverwezen naar andere toiletgebouw: "Links, rechts und immer geradeaus."
Nu is het probleem op de camping, dat er veel paden overheen lopen, dus wij liepen in het donker te dolen. Na diverse opgingen vonden we het gebouw. Normaal gesproken had ik allang een boom opgezocht, maar dit keer wilde ik voorkomen, dat andere campinggasten "Scheisse" moesten zeggen, als ze ergens in getrapt waren.
Tijdens onze speurtocht zagen we wel tientallen konijnen op de camping rondhuppelen.

Om kwart voor 7 werden we voor de tweede keer wakker. Ada wilde om 8 uur op de fiets zitten. In alle stilte pakten we de ditmaal minder natte tent in en ontbeten op de bank bij de receptie. Zodra de deur open ging, leverde ik tentnummer 36 in, broodjes en haalde de bestelde en croissants en vertrokken we vanaf de camping naar het fietspad langs de Werse.

Op weg er naar toe zagen we een vogelveer, die stil hing in de lucht. Onvoorstelbaar, het leek wel iets uit een Harry Potterfilm.

Het fietspad, dat we wilden nemen, was "gesperrt". Een bewoner, die daar net stond, vertelde, dat dit het gevolg was van een zeer zware onweersbui, waarvan we krantenfoto's hadden gezien op "Campingplatz Münster".


We moesten het pad aan de andere kant van de Werse nemen. Deze liep pal langs de camping!
Na de R1 gevonden te hebben bij Pleisermühle, reden we Münster binnen. De tocht door het centrum van deze Domstadt ging goed. We kwamen aardig wat hardlopers tegen. Door het ontbreken van een R1-bordje reden we mis. Terug naar het laatste bordje en we zaten weer op de route.
Het was lange tijd immer geradeaus, daar we geen bordjes meer zagen met een fiets en een rode pijl. Ik had net mijn twijfel uitgesproken tegen Ada, toen we er een zagen. Daarna volgden er een paar tot het bord Roxel als aanduiding kwam, naar links én naar rechts!
We zaten verkeerd, maar via Roxel konden we de R1 wel weer oppikken bij Burg Hülshoff. Hetgeen geschiedde.

In het bos erna reden we bijna weer verkeerd. Een richtingbord was door het dichte bladerdek, waarachter het schuilging, vanaf de rijrichting niet te zien. Een attente Duitser, die van de andere kant af kwam, zei: "Nach links!"
Bij Herkentrup kozen we een stukje van de 100 Schlösser Route naar Havixbeck, waar we in het centrum bij een bakker Milchkaffee, Kakao en 2 heerlijke notenkoeken namen.

Daarna volgde een verraderlijk punt. Bij een poort stond de R1 naar links en naar rechts. We kozen voor rechts, maar die ging terug naar Münster terug. Via een tussendoorstraatje fietsten we naar de andere kant. Na een paar kilometer meldde Ada, dat we verkeerd verkeerd zaten. Enkele krachttermen mijnerzijds volgden.

We schenen, ondanks dat we de borden gevolgd hadden, toch weer op de route naar Münster. We konden niets anders doen dan de R1 verlaten en gewoon via de borden naar Billerbeck te fietsen. Over de 145 meter hoge Baumberge reden we op Billerbeck af, waar we besloten om de geplande route te wijzigen. We zouden via Darfeld naar Twente fietsen en in Enschede de trein naar de Randstad nemen. Nu we zo zuidelijk waren uitgekomen, veranderden we ons plan. Winterswijk werd nu ons doel.

Vanaf de Ludgerusdom fietten we via Hamern naar de R1 terug, die we in de buurt van Osterwick terugvonden. Dor de bossen van Schloss Varlar vonden we bij het Ehemaligen Jagdschlösschen een onderkomen van een scoutinggroep. Op een bank voor het houten gebouw lunchten we.
Met een paar inkortingen van de R1, waar Jaap de Gorter tevreden mee zou zijn, reden we via Büren en Almsick naar Stadtlohn. Hier kwamen we langs de camping, die in 2010 geen camping bleek te zijn, maar alleen toegankelijk was voor campers en caravans. Die hebben een chemisch toilet en dan hoef je geen toiletgebouw schoon te houden....
Onder Vreden reden we om af te kicken nog eenmaal over een onverhard, hobbelig bospad van 3 kilometer, waarna we Nederland inreden bij Huppel.

Door de anders mooie Achterhoek trapten we naar Winterswijk. Daar hadden we de trein naar Arnhem en wisten we, dat we weer in Nederland waren: een hangjongere met een vreselijk grote bek wist de sfeer in de coupé flink te verzieken. We waren blij, dat hij in Terborg opdonderde.

In Arnhem stapten we over op de trein naar Den Helder. Ter hoogte van Veenendaal barstte een flinke bui los. Bij mij deedhet dat in Utrecht, want na in de Domstad uitgestapt te zijn, bleken er nauwelijks treinen te rijden. Als we waren blijven zitten tot Amsterdam....
Nu moesten we de trein naar Rotterdam nemen en in Woerden overstappen. We volgden dit advies op en reden mee met de extra trein naar Rotterdam. Veiligheidshalve vroeg ik aan de conductrice, aan welke kant we in Woerden over moesten stappen. Dit met het oog op het keren van de fiets. Met de zware achterkant is het lastig uitstappen met een hoge afstap.
Helaas reed de trein, nadat ik de fiets met veel moeite had weten te keren in de kleine instapruimte, Woerden gewoon voorbij!
In Gouda stopte de extra trein pas. Hier stapten we over op de trein naar Den Haag Centraal. Nauwelijks zaten we in deze andere extra trein, of deze reed weg naar de Residentie, waar we de gewone intercity naar Leiden namen.

Zo waren we om kwart over 7 na ruim 105 kilometer fietsen terug in eigen huis. Het record van 1732 kilometer in 3 weken fietsen werd verpulverd. Het staat nu op 1903,5 kilometer.

Schönes Wochenende

Het was een vrij korte nacht met hanewaken. Om kwart voor 10 gingen we naar bed, om 10 over 11 werd ik wakker van een meid met een giechellach. Ada had al die tijd wakker gelegen. De slaap kwam terug en was vast, tot ik om 10 over 4 wakker werd. Heel stilletjes sloop ik naar de w.c. om Ada niet wakker te maken. Daarna lag ik te hanewaken tot half 6, het moment, dat we hadden afgesproken om op te staan. Als ik in slaap zou vallen, zou dat zeker zeer diep zijn.
Op de afgesproken tijd wekte ik mijn vrouw. We gingen naar het toiletgebouw, waarna we heel stilletjes de kletsnatte tent opruimden. Om half 7 verlieten we "Campingplatz Ostrauer Mühle" en fietsten we naar Bahnhof Bad Schandau.
Op het station kwam, terwijl wij zaten te ontbijten, een andere fietser aan. Deze Duitse reiziger vertelde ons, hoe het zou gaan met overstappen, de fietscoupé's en dergelijke.
De treinreis langs de Elbe was voor ons een feest van herkenning met tal van mooie plekken, waar we langs gefietst waren.

In Dresden verlieten we de trein met zeer ruime fietsruimten om over te stappen op de trein naar Leipzig. De fietsruimte was hier zoveel beperkter, dat we een deel van de fietstassen eraf haalden.
We staken de Elbe over naar Radebeul en hadden een prachtig uitzicht op de fraaie binnenstad van Dresden.

Ook de heuvels met de wijnvelden kregen we nogmaals te zien. In Leipzig moesten we overstappen, nadat we onderweg door plaatsen als Riesa waren gekomen.

Een Duits echtpaar, dat de Weser-Radweg ging fietsen, hielp ons om het diep gelegen Gleis 2 te vinden. Het geluk lachte ons toe. We hadden een trein eerder, een stoptrein weliswaar, maar we hadden zodoende meer tijd om van het ene perron op het andere te komen in Halle. Dat kwam goed uit, want van het perron, waarop we aankwamen, was de lift buiten gebruik. Vanaf Halle was het een rit van bijna 3 uur naar Kassel-Wilhelmshöhe.

In die tijd las ik "Kenau" van Theun de Vries uit, terwijl Ada hetzelfde deed met "Vliegende krijtjes", een door Ton van Reen samengestelde bundel schoolverhalen.

Dat boek nam ik van mijn vrouw over, die begon aan "Verbroken zwijgen" van J. Bernlef.

Tussendoor genoten we ook van het landschap vanaf de stad met de prachtige naam Eisleben!

We reden ten zuiden van de Harz om via de Werra naar Hann. Münden te treinen, het beginpunt van de Weser, ons wel bekend.

Via Fulda bereikten we Kassel, waar we op het station een uur moesten wachten op de aansluitende trein naar Münster. We konden een kwartier voor vertrek al in de trein stappen. Wat een luxe.
In deze trein zaten we met 2 jongeren, die met een groep van 20 reisden. Voor hen was het Schönes Wochenende supergoedkoop. Het kwam neer op € 8,- per persoon. Wel waren ze er achter gekomen, dat het reizen naar de Saale in Oost-Duitsland op zondag 2 uur langer kostte dan dezelfde afstand op zaterdag. Op zondag rijden er minder treinen en is de aansluiting slechter.
De route kwam door ons bekend terrein. Allereerst de noordrand van het Rothaargebirge bij Warburg.

Verder de zuidrand van het Teutoburger Woud bij Paderborn en het Lippetal bij Lippstadt en Hamm.

Tenslotte kwamen we in het Münsterland, waar we op weg naar Münster 3 jaar geleden al eens gefietst hadden.

Tegen zessen kwamen we aan in deze bisschopsstad. Ada ging bij de fietsenstalling even kijken voor een goede kaart van Münsterland met de fietsroutes naar Nederland en deed onderweg naar de camping boodschappen bij een supermarkt, waar we langskwamen. Om half 7 waren we op de camping, waar we in 2010 en 2011 ook al gestaan hadden.
De drijfnatte tent werd opgezet. We kwamen er achter, dat we 1 haring misten. Deze lag waarschijnlijk nog in Bad Schandau.
Na met 12 fietskilometers heel Duitsland doorkruist te hebben, gingen we eten op het terras van het restaurant op de camping. Het was heerlijk om na dag treinen buiten te kunnen eten. Ada had een tomatensoep en een paar soorten visfilet, ik hield het bij uiensoep en een Schnitzel met spiegelei.
We hadden een paar dagen geleden niet kunnen denken, dat we al in Münster zouden zitten. Alles zat mee vandaag. Alles? Nee, op het terras werd geen ijs meer geserveerd na 9 uur 's avonds.

Desondanks wist mijn goedgeefse vrouw deze slechte bediening nog te belonen met meer dan 2 euro fooi....