Knipoog

Ja, Ajax was al geplaatst voor volgende ronde van the Champions League. Ze hoefden, met een gehavend elftal, alleen nog maar tegen Real Madrid 2 te spelen, en zelfs met een niet al te grote nederlaag waren ze geplaatst.
Zelf heb ik gekeken naar de opkomst van beide teams. Martijn Houwaart, de jongste zoon van mijn collega Nelina, mocht de spelers het veld op begeleiden. Na de 1-0 voor Real geloofde ik het verder wel. Mijn lichaam had rust nodig en net als de avond ervoor ging ik vroeg naar bed. Volgende week moet ik fit aan de start van de 1000 rondjes verschijnen.

Vermoedelijk ben ik een van de weinige Ajax-fans geweest, die lekker geslapen heeft. Zodoende miste ik de knipoog.

De uitzonderlijke score van 1-7 van Olympique Lyon in Zagreb, na de rust tot stand gekomen, deed me ergens aan denken: december 1983. Het Nederlands elftal was al zo goed als geplaatst voor het Europees kampioenschap in Frankrijk. Na rust rolde Spanje echter Cyprus alsnog met 12-1 op, waardoor Oranje alsnog het EK op doelsaldo miste.
Mijn vermoeden is, dat er in beide gevallen in de kleedkamer flink wat geld rolde. Er gaan in de voetbalwereld zulke hoge bedragen rond, dat daar niet altijd eerlijk volk op afkomt.
Wat dat aangaat kun je beter op donderdagochtend in de Leidse IJshal zijn, waar we vanochtend met een stuk of 20 krasse knarren de gebruikelijke piramide reden. Het ging wat rustiger dan vorige week en het werd zeer op prijs gesteld, dat ik geen dobbelsteen had meegenomen.

"Het lag niet aan de dobbelsteen", antwoordde ik met de scherpe blik van een tijger: "Maar meer aan enkele donderstenen!"
Wat dat aangaat: wij kunnen onze sport nog met een knipoog bekijken!

Lek

Vanochtend bij het fietsen naar mijn werk voelde ik al diverse spieren, vooral in mijn bovenlichaam. Daar ik geen bijzondere inspanningen verricht heb de laatste dagen en Ada al een paar dagen wat grieperig is, was mijn conclusie duidelijk: ik ben ook aangestoken.
Het werk ging redelijk, al was ik wat gammel. In een wat lagere versnelling, maar dan hou je het wel op de been. Wel twijfelde ik er zeer sterk aan, of ik vanavond zou gaan schaatsen. Met de harde wind in de rug werd ik naar huis geblazen, tot ik een vreemd gevoel kreeg: mijn achterband werd zacht. Lek.

Vanaf de "Haagsche Schouw" wandelde ik met mijn fiets in de hand naar huis, waar ik mijn achterband probeerde te plakken. Het gat was snel gevonden: er zat een punaise in. Het plakken lukte, maar ik hoorde gesis. Ernaast zaten nog 2 gaten. Ik deed de band erin, draade mijn fiets om en zag, dat de voorband ook lek was. Er zaten 2 punaises in.
Morgen naar de fietsenmaker voor nieuwe anti-lekbanden. Niet alleen mijn banden, maar ik had zelf ook 't lek.
Over het schaatsen vanavond hoefde ik niet meer na te denken. Het zou toch niets worden. Ik kan beter nu wat rust pakken, want volgende week zondag wacht de 1000 rondjes van Leiden, en dan moet ik fit zijn.

Het was trouwens toch mijn dag niet: van de NBD kreeg ik "Molen- en Merentocht" teruggestuurd, met als enige motivering: "te persoonlijke verhalen".
En dan te bedenken, dat er in de bibliotheken enorme hoeveelheden waargebeurde verhalen te vinden zijn. Volgens mij zijn die vaak nog veel persoonlijker.
Maar goed, de NBD is een monopolist, dus mijn boek zal zijn weg niet meer eenvoudig naar de openbare bibliotheken vinden.

Die mogelijkheid valt dus weg.
Ik zal het dus volledig op eigen houtje moeten doen.
Maar dat is het lot van iedere Elfstedentochtrijder.

De lachende loper

Gisterenavond vierden we in huiselijke kring, met een Skype-verbinding met Spanje, en met veel gelach, Sinterklaas.

De titel van dit stuk had zo in de stripserie van Suske en Wiske kunnen verschijnen. Veel van deze albums hebben een beginrijm.

Gisterenmiddag fietste ik over de Velostrada naar Den Deyl, waar Hans Boers me oppikte voor een loop door de duinen en over het strand. In de auto hoorden deze Ajax-fans, dat Feyenoord nog steeds voor stond tegen PSV, de ploeg, die via een goocheltruc met de gemeente met € 30.000.000,- gemeenschapsgeld flink wat talent bij andere voetbalclubs weg kon kopen en zo een fraai staaltje competitievervalsing kon plegen. Deze nederlaag van PSV voelt toch als een stukje gerechtigheid.
Vanaf ons vaste parkeerplekje vertrokken we onder een dik wolkendek in de harde wind naar de Klip. Voor Hans was het pas de derde keer na zijn debuut op de marathon, dat hij liep. Een overbelaste knie dwong hem tot het nemen van rust.
Desondanks was er niets van te merken, dat hij nauwelijks getraind had. Hij liep zeer soepel over de schelpenpaden naar Meijendel en vandaar over het strand terug naar Wassenaarse slag. We liepen anderhalf door dit prachtige natuurgebied op korte afstand van de overvolle Randstad.
Ik geniet, maar Hans loopt te GENIETEN. Het is dan ook geen toeval, dat noch Jaap de Gorter, noch ik bij alle foto- en filmbeelden, die gemaakt waren bij de marathon van Amsterdam, iets anders zagen dan een brede lach op het gezicht van Hans Boers.


Als je 42 km achter elkaar met een lach op je gezicht kunt hardlopen, dan ben je met recht een lachende loper.

De training was door het geaccidenteerde terrein en de ondergrond goed vergelijkbaar met de Bruggenloop, die Hans en ik volgende week in Rotterdam gaan lopen. Qua zwaarte zal deze duin- en strandtraining niet veel onder doen voor de 15 km, die we dan voor onze kiezen krijgen.
Waar we met de Amsterdam Marathon finishten in het Olympisch Stadion, bij de Bruggenloop mogen we ons omkleden in "De Kuip", het stadion, waar voetbalhistorie werd geschreven!

Dat wordt weer genieten, volgende week. En een mooie test voor een week later, als voor mij in de IJshal het hoofdgerecht van december op het programma staat: de 1000 rondjes van Leiden.

Dan kunnen jullie zien, of er in 2011 naast de lachende loper ook nog sprake is van de schaterende schaatser.

Kjeld Nuis

De IJVL beleefde een uniek weekeinde: voor het eerst won Kjeld Nuis een wereldbekerwedstrijd, hetgeen er na de diverse podiumplekken aan zat te komen. Ja, en als je tweede kunt worden, kun je ook de eerste plaats bereiken.
In het Sinterklaasweekeinde zorgde Kjeld op de 1000 meter voor een prachtige surprise: goud op de kilometer.

Ik hoop op mijn blog nog vaak aandacht te kunnen besteden aan overwinningen van Kjeld Nuis, maar ook aan de andere IJVL-toppers: Laurine van Riessen en Roxanne van Hemert.

Nooitgedagt

Ik had gisterenmiddag net het stukje Pietloos klaar, of de telefoon ging. Gerard van Tol belde, of ik in kon vallen bij het G-schaatsen. Uiteraard kon dat. Ik was toch al in de IJshal, daar ik het uur ervoor de les van Carl Flaman overgenomen had.
Gerard vertelde erbij, dat het een beetje een chaotische les zou worden, daar Sint en Piet langs zouden komen. Net alsof mijn lessen anders niet chaotisch verlopen....

Maar eerlijk is eerlijk: ik had Nooitgedagt, dat er zo snel een einde zou komen aan het Pietloze tijdperk.
Om kwart voor 7 zat ik op de fiets naar de IJshal, waar ik om 7 uur samen met Hen van den Haak, die het lesschema in elkaar gezet had, een groep van 12 IJVL-schaatsers weer wat techniek bij gingen brengen.
Ik concentreerde me op individuele begeleiding: een paar ronden achter iemand schaatsen, een paar aanwijzingen geven en dat dan voordoen en daarna controleren door er weer een paar ronden achter aan te rijden. Een prima methode, als je met zijn tweeën les geeft!
Tijdens deze les kreeg ik trouwens het grootste compliment, dat ik als schrijver kon ontvangen. Gabriëlle had "Molen- en Merentocht", mijn boek, waarvan ik Nooitgedagt had, dat het zo snel uit zou komen, in de trein gelezen en zei: "Ik moest me af en toe inhouden om het in de volle coupé niet uit te schateren van het lachen!"

Een betere recensie kan een schrijver niet krijgen.
Na de dweilpauze was het G-schaatsen aan de beurt, waar na een kwartier Sinterklaas en twee Zwarte Pieten aan kwamen zetten. Het was wat minder uitgebreid dan twee jaar geleden, zoals uit de filmbeelden blijkt, maar het was erg gezellig.

Sinterklaas had hoge noren aan, en niet de schaatsen uit zijn jeugdjaren.

De rest van de les was speels, met o.a. Zwarte Piet als starter, en Sinterklaas, die al schaatsend een slalom deed op het ijs. "Onder het poortje doorrijden", waarbij 30 schaatsers de boarding vast hielden en iedereen er onder door gleed om dan weer achteraan aan te sluiten als poort, was een groot succes.
Aan het eind was er nog een wedstrijdje achteruitschaatsen. Ik ben hier redelijk bedreven in, maar ik werd door een Katwijkse trainer ingehaald alsof ik stil stond.
Aan het eind van de les kregen we de chocoladeletter, waarvan ik 's middags niet had gedacht, dat ik die zo snel nog zou krijgen.

Dat had ik Nooitgedagt.
Maar wellicht komt de Tocht der Tochten wel net zo onverwacht!

Pietloos

Ik geef al een jaar of 20 schaatsles op vrijdagmiddag bij de IJVL, en al die jaren stond één traditie als een huis: de laatste schaatsles voor Sinterklaas kwamen er een paar Zwarte Pieten de schaatsles opvrolijken.

Ik was dan ook onaangenaam verrast, toen ik afgelopen weekeinde dit mailtje ontving:
SINTERKLAAS IN DE IJSHAL
Voor alle in Leiden trainende G- en jeugdschaatsers van de IJVL komt Sinterklaas aanstaande woensdagavond in het restaurant van de IJshal. Oók voor de kinderen die niet op woensdag trainen! De Sint komt speciaal voor ons na de training, dus om half zeven. Hij vindt het natuurlijk leuk om een zaal vol met leden van de mooiste club van Leiden aan te treffen.
Behalve chocoladeletters deelt hij ook de prijzen uit voor de IJVL-ers die twintig of meer loten hebben verkocht bij de Grote Clubactie, waaronder natuurlijk de Hoofdprijs! Was de voorsprong van Olav groot genoeg of zou hij nog zijn ingehaald door.........
De Pieten komen jullie aan het eind van de training van het ijs halen. Zeg maar tegen je moeder dat ze 't eten voor je warm houdt, want voor zeven uur zijn we niet klaar..
Andere jaren kwamen in de week vóór 5 december elke training Pieten op het ijs met chocoladeletters. Dat gebeurt dit jaar niet. Ze komen alléén op de woensdag!

Bovenstaand mailtje gaat er van uit, dat degenen, die op andere dagen schaatsen, allemaal op woensdagavond op kunnen komen draven.
Daarnaast staat niet ieder IJVL-lid op de IJVL-flitslijst.
Voor de les van de IJVL had ik een uur schaatsles gegeven voor de buitenschoolse sport, en ook deze verliep Pietloos. In de dweilpauze voor we aan de IJVL-les konden beginnen, hoorden Monica, die gelukkig weer voldoende hersteld was om schaatsles te kunnen geven, en Marieke, die voor de tweede keer stage kwam lopen bij mij, voor het eerst van het ontbreken van de Zwarte Pieten.
"Als we dat hadden geweten", klonk het als uit één mond: "Dan hadden wij als Schaatspieten op kunnen treden!"
Door de miscommunicatie ging deze mogelijkheid om het Pietloze tijdperk te omzeilen, verloren.

En dat, terwijl ik in de jaren, dat ik in "De Hobbit" achter de bar stond, diverse avonden in het weekeinde gezellig kon bomen met stamgast Piet Loos, die samen met zijn zwager Joop van Egmond een vaste plek had aan de bar in het smalle gangetje.
Een van de snaakse opmerkingen van Piet, die in die jaren net zo veel geld aan de kapper besteedde als ik, was: "Geef je me een biertje, of zullen we er even om dobbelen?"
Dat Piet Loos tijdperk beviel me beter dan het huidige Pietloze tijdperk.

Surprise

De Rijmpiet kwam op zijn fiets naar de IJshal gereden,
waar hij met zijn schaatsen het gladde ijs zou betreden
voor het rijden van rondjes met de Krasse knarren,
wier oogleden je langzaam maar zeker zag verstarren,
toen Zwarte Piet met een dobbelsteen aan kwam zetten.
Het schema van de dag, het was een soort roulette.
Het aantal rondjes werd door het aantal ogen bepaald:
voor elk oog moest een vijftal rondjes worden gehaald.
Ton mocht als eerste werpen met de grote dobbelsteen
en met drie ogen vertrok een vijftiental rijders meteen
om gezamenlijk vijftien ronden te rijden op het ijs.
Maar Henk dacht: "Ik verlang dit keer de hoofdprijs!"
Zo rolde de drummer van "The Shoes" met veel succes
naar het hoogste aantal ogen en zo mochten we zes
kilometer gaan schaatsen in een veelkleurig lint
onder het toeziend oog van de knecht van de Sint.
Ook de gitarist van "The Shoes" was goed bij de les
en dus rolde Wim de dobbelsteen met gemak op de zes.

De volgende die de steen mocht gooien, dat was Wiet
en hij kreeg te horen: "Dit geloof je toch niet!"
Want ook Wiet wist de dobbelsteen op de zes te krijgen,
en mochten we wederom dertig rondjes aan elkaar rijgen.
Het begon in een gematigd tempo, aangegeven door Wiet,
die het estafettestokje toen overgaf aan de Rijmpiet.
Maar halverwege greep een stoere zeebonk zijn kans,
want na een volle week op de Noordzee wilde Hans
de trainingsachterstand van zeven dagen goedmaken,
dus moest de ene na de andere schaatser afhaken.
De hoge snelheid van een voortrazende westerstorm
werd de overgehaalde landrotten opgelegd als norm.
De helft van het peloton had reden tot klagen,
toen ze terecht om een lager tempo kwamen vragen.
Tussen alle gemor door gooide Ans zowaar een drie.
Dat betekende derhalve vijftien rustige rondes, die
dit keer door ons zonder afhakers werden gereden.
Er werd vooral op techniek op het ijs gegleden,
net als bij de toegift van vijftien extra ronden,
omdat de meesten er geen genoeg van krijgen konden.
De dobbelsteen leverde een verrassend schema op,
maar in de kantine kreeg de zeebonk op zijn kop.
Nu wordt dit verhaal besloten door onze Pieterbaas
met deze moraal: "Schaatsers, staakt uw wild geraas!"

Sint en Piet