Schaatsen: een hele kunst

Het was redelijk druk in de Leidse IJshal, toen ik daar om kwart voor 9 aankwam, maar niet zo druk als afgelopen maandag. Mijn dochter was al druk aan het oefenen op diverse schaatssprongen, en hoewel ik redelijk behendig ben, een pirouette of andere hoogstandjes lukt mij niet op mijn kluunschaatsen.

Bij het lesgeven aan kinderen kwam ik wederom naast de kunstschaatsers te staan. Zij doen hele andere oefeningen dan wij, daar de afzet heel anders is, maar veel balansoefeningen van het kunstschaatsen zijn prima te gebruiken bij het schaatsen op noren.
De 10 kinderen van het groepje van Walter Derks en mij kregen een hele serie oefeningen, uiteraard verpakt in een verhaal, om dieper te zitten, de balans beter te houden en zijwaarts af te zetten. De valoefeningen ontbraken trouwens niet.
Iemand, die altijd Valoefeningen geeft is John Val, een van mijn eerste trainers bij de IJVL. Hij was naar de IJshal gekomen in de veronderstelling, dat hij op deze Derde Kerstdag vrij kon schaatsen. Dat bleek een misvatting, maar John vatte het sportief op en gaf een groep kinderen op de buitenbaan les. Je kunt het slechter treffen!
In totaal waren er 110 kinderen afgekomen op deze schaatsles. Zij zorgden voor een gezellige drukte. Het uur was voorbij, voor ik er erg in had. Maandag zijn we weer van de partij, want goed leren schaatsen vraagt veel oefening. Schaatsen is een hele kunst.

Een Kerstverhaal

Op Tweede Kerstdag was de familie van mijn vrouw over de vloer. Iedereen was er, behalve mijn zoon en zijn Spaanse vriendin, die bij haar familie in het prachtige Asturias de Kerstvakantie doorbrengen.

Nu zou er nog een gast komen, een Braziliaanse vriendin van mijn oudste dochter. Zij zou met de trein uit Rotterdam naar station De Vink reizen. Daar zou mijn dochter haar met de fiets oppikken.
Zo gezegd, zo gedaan. Ze kreeg een telefoontje, toen haar vriendin in de trein van Laan van Nieuw Oost-Indië naar De Vink stapte. Op de afgesproken tijd was ze op het perron, maar wie er ook uitstapte, niemand uit Brazilië.
Wat was nu het geval: deze Braziliaanse vrouw was met de metro vanuit Rotterdam naar Laan van NOI gereisd en had de euvele moed gehad om daar niet uit te checken en opnieuw in the checken, toen ze in eenzelfde soort voertuig stapte, dat dan ineens een trein blijkt te zijn.
Maar gelukkig heeft de NS zeer klantvriendelijke medewerkers in dienst, die haar konden betrappen op dit halsmisdrijf. Dat een Nederlander de logica kan ontgaan, dat je in en uit moet checken als je van het ene treinperron op het andere treinperron over moet stappen, want dat is het natuurlijk op Laan van NOI, is tot daar aan toe, maar iemand uit een ander continent zou toch beter moeten weten.
Geheel in de geest van Kerstmis was de conducteur heel barmhartig. De onverlaat kwam er vanaf zonder de gebruikelijke boete van € 35,-, maar regels zijn regels: ze moest wel in Voorschoten de trein verlaten!
Zo moest deze Braziliaanse gast voor het laatste stuk van de reis een taxi bestellen, want de volgende trein naar De Vink, een station verder, kwam pas een half uur later.
Zo kon ik een stuk later dan gepland met plaatsvervangende schaamte voor zoveel Hollandse botheid, eindelijk voor gastheer spelen voor onze Braziliaanse gast.

Er doorheen rollen

Ada begint heel langzaam een beetje op te knappen. De griep heeft haar dan ook behoorlijk te pakken. Wat dan aangaat rol ik er dit keer vrijwel ongeschonden doorheen. Ik had wel wat spierpijntjes, maar daar wordt je als getraind duursporter niet warm of koud van. "Dat gaat vanzelf wel weer over", denk ik dan, en dat klopt altijd.
Het enige, waar je voor op moet passen, is of je geen koorts krijgt. Daar moet je heel voorzichtig mee zijn. Sporten met koorts kan levensgevaarlijk zijn. Als je weet, dat je lichaamstemperatuur bij het hardlopen 1 á 2 graden omhoog gaat, kom je bij 38 graden al uit op 39 of 40 graden: flinke koorts dus.

Die temperatuursverhoging is wetenschappelijk vastgesteld bij de Zevenheuvelenloop. Tientallen lopers hebben toen een miniatuur-thermometer ingeslikt en bij al deze lopers was deze stijging van de lichaamstemperatuur tijdens de loop waarneembaar.
Waar Ada al sinds zaterdag koorts in diverse gradaties heeft, had ik daar geen last van. Maar de pijntjes herinnerde me er wel aan, dat ik me rustig moest houden. Dat doe ik dan ook. Behalve een middagdutje op zijn tijd laat ik zodoende vandaag de traditionele Kerstcross bij Meerburg dit jaar schieten.

Morgenochtend mag ik weer kinderen lesgeven bij de instuif in de Leidse IJshal, vrijdagmiddag voor de IJVL en als het goed is en ik niet uitgebreid boodschappen hoef te doen, ga ik zaterdag in Noordwijk mountainbiken.

Na een halve week rust kom ik dan toch wel aan mijn beweging. Waar het in november niet lukte, rol ik er nu aardig doorheen.

Kerstkaarten

Allereerst wens ik iedereen prettige Kerstdagen toe. Op deze grauwe Eerste Kerstdag, heel anders dan 2 jaar geleden, laat ik de traditie voortleven en zet wat Kerstkaarten, die ik heb mogen ontvangen, op dit blog.

De eerste kaart, die ik plaats, heb ik gevonden op www.weerwoord.be. Deze ziet er kleurrijk uit, maar voor schaatsers is dit een gruwelijke kaart. Zolang de rode puist, het hogedrukgebied, bij de Azoren ligt, kunnen wij het hier met de winter wel schudden.

Zuidwestenwinden brengen ons dan regenbui op regenbui bij zachte temperaturen. Het wordt dus hoog tijd, dat de weerkaarten opnieuw geschud worden, want als bovenstaande kaart uitkomt, kunnen we de eerste helft van januari en mogelijk de hele eerste maand van 2013 afschrijven.
Maar goed, het is nog ver weg en er kan nog een hoop veranderen, dus laten we niet somberen, er is altijd licht aan het eind van de tunnel, en soms zelfs er middenin, zoals blijkt uit deze kaart, die we van Dinie Breddels mochten ontvangen.

Ik heb iets met Ierland, en zeker met de Ierse muziek, dus hierbij een bij het land van deze grot passende melodie.

Iemand, die nooit ontbreekt als het op het maken van prachtige foto's aankomt, is Jos Drabbels. Een beeldschoon winterlandschap.

Dat is ook het geval bij dit landschap uit Boksum, die we mochten ontvangen van Liesbeth Woudstra en Edzer Kramer. Alleen op zondagochtend hebben we wat gezien van het landschap om "onze" boerderij in Boksum.

We hopen, dat we er in 2013 weer kunnen logeren voor het rijden van de Tocht der Tochten. Dan gaan enkele leden van dit bij de 1000 rondjes van Leiden nostalgisch gefotografeerde Team de Gorter, opgestuurd door Andrea Landman en Paul Verkerk, ook weer mee.

En dan komen we aan de categorie schaatskaarten, zoals bovenstaande, die we van Cobie en Martin Schouten mochten ontvangen.
De Waterpoort in Sneek is op postzegelformaat te ontwaren op de kaart van Mariët en Eric Spierings.

Maar het echte werk is toch foto's van natuurijs, zoals deze van de Grachtengordel in Amsterdam, niet voor niets Werelderfgoed, die Peter Zwart ons opstuurde.

Beeldschoon, net als deze kaart van Dick de Bles, die ik vaak tegenkom op natuurijs. Zie, hoe prachtig ons land of beter nog ons bevroren water is, zoals hier op de Gouwzee.

Door de hoeven?

Als je partner geveld is door de griep, loop je zelf ook een verhoogd risico. Ik voelde mijn spieren al een paar dagen en vanmorgen aan het ontbijt was het al niet anders. Desondanks stapte ik om half 9 op de fiets naar de Leidse IJshal, waar we met een twintigtal trainers schaatslessen zouden geven aan ruim 160 kinderen.
Het rood-geel-groene jack was voor mij: het paste mooi bij mijn gele schaatsen. Met rendierhoorns op mijn Fryslân-muts dong ik weer mee naar de titel "best geklede Nederlandse man".

Voor het zo ver was mocht ik eerst voor rendier spelen. Een paar jaar geleden was dat een groot succes, dus we gingen nu op herhaling. Dit bijzondere rendier, dat aanvankelijk bang was om tijdens de schaatsles door de hoeven te gaan, trok de slee met de Kerstman niet, maar duwde deze.

Terwijl John Lennon's "Happy Christmas" uit de geluidsboxen schalde, gleed de slee eerst een rondje op de buitenbaan, gevolgd door een rondje op de binnenbaan.
Met Walter Derks gaf ik aan zo'n 12 kinderen schaatsles rond het thema "Kerstmis", waarbij van alles voorbij kwam, van het hakken van de kerstboom tot het kerstdiner met de kalkoen en een bolle buik van het eten. Ook het Kerstverhaal zelf kwam ter sprake. Je kunt prima engeltjes uitbeelden, de os en de ezel (steppen!), de herders, de kudde schapen en de herdershond. Met als slot "Witte zwanen, zwarte zwanen" met de originele tekst: "Wie gaat er mee naar Engelland varen"!
Een uur schaatsles is dan zo voorbij. En dan komt het meest bijzondere: naarmate de les vorderde, kreeg ik steeds minder last van mijn spieren. Dit rendier ging dus niet door zijn hoeven.
Samen met Maup Honcoop, net als ik geboren en getogen Venneper, reed ik de slee met de Kerstman daarop, twee rondjes over de buitenbaan, dit keer met de klok mee, dus tegen de stroom in. Echt een kolfje naar mijn hand. Pardon, mijn hoef....

Slijpsteen

Mijn vrouw is een ideale werkneemster. Ze lijdt aan de bekende onderwijskwaal: het hele schooljaar door veel meer uren maken, dan waarvoor je betaald wordt.

Ook de laatste week van de zomervakantie was ze alweer iedere dag op school aanwezig, in de herfstvakantie ging "Het Kompas" verhuizen, dus deze vakantie ging ook aan haar neus voorbij en nu, aan het begin van de Kerstvakantie, is ze geveld door de griep. Zo kost het de school geen ziektegeld.
Nu is Ada niet alleen een ideale werkneemster, ze is het ook als levenspartner. Nou ja, bijna dan. Ze heeft namelijk de gewoonte, het niet altijd met me eens te zijn!
Nu is dat laatste een manco, waar meer mensen aan last van hebben.
Je kunt hier op een paar manieren mee omgaan. Schouderophalend, er flink tegenin gaand of de voormalige slogan van het NRC gebruikend: slijpsteen voor de geest.
Maar als ik eerlijk ben: de gewone slijpsteen gebruik ik een stuk vaker.
Vanmorgen heb ik 3 paar schaatsen geslepen: die van Ada en mijn twee paar kluunschaatsen.

Vanmiddag komen daar nog de schaatsen van Hans Boers bij. Hij gaat met Jaap de Gorter naar "De Hobbit", de verfilming van het beroemde boek van J.R.R. Tolkien, waarvoor ik eerder al met andere vrienden had afgesproken om die in januari samen te gaan bekijken.

Op de heenweg brengt Hans de schaatsen even aan, op de terugweg naar huis haalt hij ze weer op. In goed Nederlands heet zoiets een vriendendienst.
Om dat te bedenken had ik geen slijpsteen voor de geest nodig, maar is een gewone slijpsteen veel handiger.

Vreemde vogels van de Apocalyps

Zo, weer een Apocalyps overleefd. Hoeveel dat er zijn in mijn leven, weet ik niet precies meer. Wel dat er op gezette tijden wat mensen rond gaan bazuinen, dat het laatste uur geslagen heeft.

De meest serieuze bedreiging was de Cuba-crisis, dit jaar een halve eeuw geleden, waarbij de USA en de USSR op het randje van een atoomoorlog hebben gebalanceerd. Als kind van 7 ontging mij dat volledig. Volkomen naïef genoot ik een paar maanden later van de strengste winter in de Koude oorlog. In 1962-1963 heb ik op de Hoofdvaart in Nieuw-Vennep leren schaatsen.
Daar speelde een paar jaar later zich het volgende tafereel af. Ik was met mijn toenmalige schoolvriendje, Frans van Vlimmeren, die op 13-jarige leeftijd tragisch is overleden, Indiaantje aan het spelen bij ons thuis. Op deze zondagmiddag kwamen een paar Jehova's getuigen bij ons aan de deur om het einde der tijden aan te kondigen.

Frans en ik waren met een lasso aan het oefenen en zowaar, ik ving een Jehova's getuige! Ik had geen profetische gaven nodig om te zien, dat hij dit niet zo waardeerde. Als het aan hem gelegen had, zou ik niet behoren tot de 144.000 uitverkorenen, die gered zouden worden. Daar ik toch reddeloos verloren was, maakte hij maar rechtsomkeer zonder bij onze huisdeur aangebeld te hebben.
De volgende onheilsprofeet was Hal Lindsay, die in de jaren '70 schatrijk geworden is met de verkoop van "De planeet, die Aarde heette" en meer van dit soort vakliteratuur voor doemdenkers.

Daarna was er om de paar jaar wel iemand, die op grond van vage berekeningen precies wist aan te geven, wanneer het einde der tijden aan zou breken. Het aflopen van de Mayakalender was de zoveelste voorspelling in dit genre.

Ik werd gisterenochtende dus gewoon wakker naast mijn eigen Calender girl voor de zoveelste regendag in december. Op deze kortste dag van het jaar was er geen sprake van, dat de hemel kraakte in zijn voegen.

Wel kwamen er wat vreemde vogels langs op de eerste dag van de winter. Allereerst moest ik op mijn werk een vrouw helpen met het vergroot kopiëren van foto's. Een ervan was van een pestvogel, vaak maar helaas niet altijd de aankondiging van een koude winter(periode), die eerder deze week in Katwijk was gefotografeerd door haar schoonzoon.

Op weg naar huis kwam bij het opdraaien van de Kooltuinweg een grote vogel vlak voor me uit vliegen. Het was onmiskenbaar een roofvogel. Vorige week donderdag had ik, rijdend op de Cantineweg, deze roofvogel weggejaagd zien worden door een drietal eksters. Ze vlogen echter te ver weg om te kunnen zien, welke roofvogel het was.
Gisteren was het duidelijk, toen de roofvogel boven op een verkeersbord ging zitten.

Het was een havik. Zo dichtbij zie je ze meestal niet in de vrije natuur.

Een paar uur later was ik bij de Leidse IJshal, waar ik les mocht geven aan kinderen van de IJVL. Zoals gewoonlijk bij het begin van een schoolvakantie ontbraken er een aantal. Er zijn altijd gezinnen, die op vakantie gaan.

Na de langste nacht ging ik vanmorgen met Ada boodschappen doen, om 's middags samen naar Voorschoten te fietsen. Ada's moeder was jarig. Om 10 over 2 waren we er, 3 kwartier later ging ik er alweer vandoor. Ik had om 3 uur met Hans Boers, net zomin als Ada een doemdenker, afgesproken bij station Voorschoten. We zouden een rondje door "de Horsten" gaan lopen.
In de langdurige regen zagen we zowaar nog een andere hardloper. Wandelaars zijn we niet tegengekomen, net zo min als vreemde vogels.

Die zijn in de aanloop naar het einde van de Mayakalender al genoeg op de beeldbuis geweest.