Zwartkijker

In mijn jeugd, die met mijn 68 levensjaren al enige tijd achter me ligt, leerde ik al, dat je je op het weer moest kleden. 

Afgelopen zondag bij de marathon was het duidelijk, dat je je luchtig moest kleden. Dat gebeurde dan ook volop. Er is echter een klein probleem. De laatste jaren is zwart de modekleur in de sportkleding.

In het donker is het geen goede keuze vanwege de zichtbaarheid, maar met temperaturen van 25 graden is het dat niet vanwege het absorberen van zonlicht. Zwarte kleding wordt warmer!

Daarbij komt, dat de temperatuur, die door weerinstituten gegeven wordt, altijd in de schaduw gemeten wordt. Tel er op een zomerse dag dus nog 5 graden bovenop. Dan zit je op 30 graden Celsius. Daarnaast gaat je lichaamstemperatuur bij het hardlopen blijkens onderzoek met ingeslikte minithermometers 1 tot 2 graden omhoog. 
Dit zijn allemaal zaken, waar je niets aan kunt doen. Aan je kledingkeuze echter wel. Het kan toeval zijn, dat de 3 lopers, die ik gestrekt langs de kant van de weg heb zien liggen bij de Marathon van Leiden, allemaal zwarte kleding aan hadden.
Bij warm weer kun je beter voor wit kiezen, dat de zonnestraling weerkaatst.

Mogelijk dat dit voorkomt, dat je het tijdens zwart voor ogen ziet....

Transpondertest

Vanmorgen stond om 11 uur een kinderpartijtje op het programma. Dat betekende wel, dat ik mijn programma om moest gooien. De boodschappen, die ik altijd haal voor mijn schoonouders en onszelf, zou ik na het kinderpartijtje doen. Het alternatief om de boodschappen eerst te halen en deze in de fietstassen te laten zitten bij IJshal De Vliet was niet zo aanlokkelijk. Na het schaatsen zou je immers een lege fietstas aan kunnen treffen.

Ik was vroeger bij de IJshal dan de afgesproken tijd, daar afgelopen dagen de transponders uitgelezen konden worden. Nu had ik nog een oude MyLaps transponder, die ik ooit gekocht had bij de Zevenheuvelenloop.

Voorafgaand aan het kinderpartijtje reed ik een kwartiertje rondjes op de 250-meterbaan, waar het druk was met de zaterdagse schaatslessen van diverse verenigingen. Ik kwam een hoop bekenden tegen en kon de transpondertest als schaatsend afronden: de oude transponder werkte niet. 

Het kinderpartijtje liep geweldig. De kinderen pikten de oefeningen goed op en gingen op de funbaan steeds sneller schaatsen. Na 3 kwartier sloten we het partijtje met "Lang zal ze leven!" af en konden de kinderen nog even vrij schaatsen.
Ik trok mijn schaatsen uit en ging de wekelijkse boodschappen doen bij "De Helianth". In het zonnetje was het lekker weer voor een fietstochtje. Eerst bracht ik hun aandeel naar mijn schoonouders, waarna ik doorfietste naar de volkstuin, waar Ana en Ada de hele ochtend gewerkt hadden. Zij stonden net op het punt om naar huis te fietsen, dus ik reed met hen mee op deze winderige dag.

We lunchten met zijn drieën uitgebreid, waarna Ada en Ana samen naar de mooie Leidse binnenstad gingen voor wat inkopen, terwijl ik de tafel afruimde en de vaat deed. Daarna zette ik alles klaar voor de Halve Wintertriatlon van morgenochtend.

De wekker staat op kwart voor 7 en dan wil je niet misgrijpen door iets essentieels te vergeten.

Hoewel nog niet in vorm, ben ik wel klaar voor de Halve Wintertriatlon.

Natte halve marathon

Wat doet een duursporter in een halve lockdown? Nou, gewoon een halve marathon lopen. Afgelopen week had ik de oude route van de Marathon van Leiden gefietst en deze was prima te doen nu de verlengde tunnel onder de A4 weer geopend was.

Na vanmorgen boodschappen gehaald te hebben in de Herenstraat voor zowel mijn schoonouders als voor onszelf, bracht ik aan het eind van de morgen met een klein ommetje het deel van Ada's ouders op de fiets naar hen toe. Met 25 kilometer op de teller waren de spieren lekker warmgedraaid voor de eerste halve marathon van 2020.
Na een paar boterhammen gegeten te hebben, omdat je op een lege maag geen 21 kilometer kunt lopen, trok ik om half 2 de deur achter me dicht. Het was zwaar bewolkt, maar droog. Ter hoogte van de Leidse IJshal begon het te spetteren, maar nog voor ik bij de Plesmantunnel was, was ik al nat. Zo hard ging het van het ene moment op het andere.

Als je aan een halve marathon bent begonnen, dan laat je je niet door het weer weerhouden. Een enkele uitzondering daargelaten. Bij onweer bijvoorbeeld. 

Met mijn teer gestel geeft dit teveel grofstoffelijke trillingen.

Ik liep dus gewoon door, waardoor ik doorweekt werd. Maar zolang je loopt, valt het wel mee. Je loopt jezelf warm. Bij de Zevenheuvelenloop hebben ze een keer een aantal lopers een kleine thermometer in een capsule in laten slikken. Tijdens het lopen ging de temperatuur met 1 tot 2 graden omhoog!
Op deze manier creëer je dus een tijdelijke koorts. Dit is een van de redenen, waarom hardlopen zo gezond is: bij iedere graad temperatuursverhoging worden 10 keer zoveel virusdeeltjes weggeruimd, dus bij 2 graden 100 keer zoveel! 

Daar ik niet met een mondkapje rende, verliet ik na molen "De Put" de route van de marathon, daar deze dwars door de binnenstad van Leiden gaat. Daar wil het op zaterdagmiddag nog wel eens erg druk zijn. Ik koos derhalve voor de route over de Witte Singel. 

In een bushokje stond "Krasse knar" Henk Distelvelt met zijn vrouw te schuilen. Nu is gezelligheid bij het schaatsen heel belangrijk, dus ik praatte een minuut of 10 bij met deze schaatsvriend.
Bij de Lammenschansweg pikte ik de route weer op. Het spetterde nog, maar het ergste hadden we gehad. Daar dit mijn eerste halve marathon was, kon ik zeggen, dat ik bij al mijn halve marathons dit jaar natgeregend ben.

Ongeveer halverwege mijn loop stonden bij supersupporter Carl Flaman een flesje water en een banaan klaar. Ik nam het energiegelletje tot mij en had zodoende voorraad in mijn lijf om probleemloos de halve marathon te voltooien.
Na door Zoeterwoude gelopen te hebben, sloeg ik het stille weggetje naar de Vlietlanden in.

Inmiddels was het droog geworden en kwam er af en toe een waterig zonnetje door het wolkendek tevoorschijn. Zodoende kon ik de laatste 8 kilometer een beetje opdrogen, want lopen met natte kleren is niet ideaal. Maar goed, na een natte halve marathon knap je helemaal op van een warme douche.

Verkouden

Er bestaat een behoorlijk verschil tussen verkouden en snipverkouden. Bij verkouden zijn, kun je wel gaan schaatsen, ben je snipverkouden, dan laat je dat wel uit je hoofd.

Ik hield het er vanmorgen om half 9 maar op, dat ik verkouden was, toen ik op de fiets stapte naar de Leidse IJshal om met de "Krasse knarren" te gaan schaatsen. Wel hield ik mezelf voor, dat ik heel rustig aan zou doen.  De terugslag na de Zevenheuvelenloop was een goede leerschool voor me. Ervaring is vooral weten, wat je niet moet doen.

De opkomst was vergelijkbaar met afgelopen donderdag. Ik reed zelf  zelden mee met het peloton. Ik ging vanaf de start van de piramide puur op techniek rijden zonder moe te worden. Dat bleek te gaan in 22 tot 23 kilometer per uur. Op de blokken van 5 rondjes na werd ik vrijwel altijd gelapt.

Alleen bij de 5 kilometer, die ik op kop reed, verhoogde ik het tempo lichtjes. De rondjes gingen met een vaart van 23 tot 24 in het uur.

Eerlijk gezegd viel het me niet tegen. Dat kon niet gezegd worden van de wind, die ik na de thee in de kantine van de IJshal gedronken had. Ik had deze stormachtige wind vrijwel de gehele rit op weg naar mijn werk tegen.

Maar gelukkig was de meeste regen vannacht al gevallen.

Het is wel weer, dat bij een verkoudheid past.

Hersteltraining van de hersteltraining

Het is een gekke gewaarwording, als je 's ochtends wakker wordt met een paar zere bovenbenen, zonder dat je je bovenmatig hebt ingespannen. De benen voelden aan alsof ik eergisteren een marathon had gelopen, terwijl ik bij de Zevenheuvelenloop toch echt niet meer dan 15 kilometer afgelegd had in marathontempo.

Sterker nog, na mijn allersnelste marathon had ik geen noemenswaardige naweeën en kon ik de volgende dagen gewoon pijnloos traplopen.

Maar goed, de training van de "Krasse knarren" in de  Leidse IJshal stond op het programma,dus ik fietste gewoon naar de Vondellaan. Ik kon niet voluit trainen, maar ook op afstand, of beter gezegd op achterstand, kon ik wel alle rondjes van het peloton bijhouden, terwijl ik de bijna 20 schaatsers niet bij kon houden op deze dinsdagmorgen.

Gelukkig reden er nog een stuk of 8 losse schaatsers, dus ik voelde me niet helemaal verloren, nu ik de 125 rondjes in 20 tot 21 kilometer per uur volbracht, terwijl ik normaal in 25 tot 26 per uur haal. Bij de eerste 5 rondjes werd ik op een haar na op een rondje gereden. De toon voor de rest van de piramide was gezet.

Zelfs bij de 5 kilometer, die ik op kop zou rijden, werd ik op een paar rondjes achterstand gereden. Wie doet me dat na?
Desondanks reed ik met zere bovenbenen en kon ik simpelweg niet harder. Een schrale troost is, dat ik 40 jaar geleden, toen ik voor het eerst in de "Ton Menken IJsbaan" schaatste, niet of nauwelijks de 20 kilometer per uur haalde.

Nu wordt er wel gezegd, dat de Tour in bed wordt gewonnen.  Donderdag en vrijdag heb ik grotendeels in bed liggend doorgebracht, maar veel resultaat heeft het niet gehad.

Het wielerpeloton mag soms op een achterblijver wachten, het peloton "Krasse knarren" deed dat vandaag niet.  Maar ja, voor hen was het dan ook geen hersteltraining van een hersteltraining....

Hersteltraining van een lopend patiënt

Vrijdag had ik er een hard hoofd in, of ik vandaag wel af zou reizen naar Nijmegen om de Zevenheuvelenloop te gaan lopen.

Het grote voordeel van een goed getraind lichaam is, dat je snel herstelt. Gisteren waren de eerste tekenen daarvan al daar, en nadat ik gisterenavond gekeken had hoe Oranje zich in Belfast voor het eerst sinds 2014 weer geplaatst had voor een groot toernooi, sliep ik daarna zeer diep.

Na vanmorgen met mijn vrouw ontbeten te hebben, wandelde ik om half 10 naar station De Vink,  vanwaar ik met Marnix en Walter Boon verder zou treinen naar Nijmegen op deze koude ochtend.

De reis verliep voorspoedig. Vanaf het station van Nijmegen wandelden we naar de parkeergarage van Asita, waar ik Peter Zwart trof. Met deze neef van Tim de Beer liep ik, na me omgekleed te hebben, een kilometer in.
Daar we alle vier in een ander startvak aan de 15 kilometer zouden beginnen, wandelde ik nog even terug naar de parkeergarage om een trainingsjack uit te trekken en nog even wat te eten en te drinken, voordat ik om 1 uur naar startvak Groen vertrok. Het was op de paar plekken, waar je in de zon kon staan, erg lekker.

Ruim 22 minuten, nadat de toplopers waren vertrokken, mocht ik ook van start. Daar ging het heel hart. De Afrikaanse lopers waren al halverwege, voordat ik over de startstreep was. Bij de vrouwen liep de Ethiopische Letesenbet Gidey met 44.20 een wereldrecord op de 15 kilometer.

Bij mij zat dat er niet in. Ik was allang blij, als ik de Zevenheuvelenloop überhaupt uit zou lopen. Veiligheidshalve begon ik maar in marathontempo. Waar ik in de eerste kilometers normaal gesproken veelvuldig inhaal, daar werd ik nu voornamelijk ingehaald. Zodoende kwam ik op de weg naar Groesbeek op de uiterste rechterflank terecht. Daar zul je me niet zo gauw aantreffen.

Nu liep ik langs een groep ouderen in rolstoelen langs de kant van de weg. Ik stapte op een vrouw van een jaar of 90 af, schudde haar de hand en zij, wijzend op het lange, kleurrijke peloton: "U heeft het langer volgehouden dan alle lopers, die hier langskomen!"
In het peloton liep echter wel een Molukker van 72 jaar mee, met wij op de wandeling vanaf het station naar de parkeergarage aan de praat waren geraakt. Wat is het toch een voorrecht, als je dit op die leeftijd nog kunt!

De eerste 5 kilometer passeerde ik met ruim 50 minuten op de klok. Ik had er 28 minuten over gedaan. Dat viel me niet eens tegen.
Op de smalle weg naar de Zevenheuvelenweg had ik aan de rechterzijde een prachtig uitzicht op het Reichswald in de verte. Vanaf de linkerzijde kijk ik normaliter tegen de andere lopers aan. Dat krijg je, als je niet zo groot bent.
Op de Zevenheuvelenweg pakte ik wat winst bij de afdalingen, maar ook de tweede 5 kilometer ging in 28 minuten. De oorzaak: in deze 5 kilometer zijn 2 drinkposten. Drinken is voor een loper onontbeerlijk.

Na 10 kilometer voelde ik mijn bovenbenen. Maar ja, met zo'n slechte voorbereiding als ik de laatste week gehad heb, verbaasde me dat niet echt. Ik raakte onder het lopen nog even in gesprek met een jonge loopster over mijn Fryslân-klep. Even wat afleiding van de pijn in mijn benen.

Vanaf Berg en Dal waren de laatste 4 kilometer vooral afdalend. Dat is altijd prettig, maar nu helemaal. Met 1.40 op de klok passeerde ik de 14 kilometer. De laatste kilometer versnelde ik. Ik wilde de 15 kilometer in 1.23 versnellen. Dat lukte uitstekend. Ik kwam in een bruto tijd van 1.45.07 over de eindstreep.

De nettotijd was 1.22.54, een gemiddelde van bijna 11 kilometer per uur. Voor een lopend patiënt niet onaardig. De hersteltraining was boven verwachting verlopen.

In de parkeergarage, die ik met flinke pijn in de benen bereikte, trof ik de gebroeders Boon. Marnix had een tijd van 1.00.44 en Walter 1.06.53 gelopen, terwijl Peter Zwart in 1.13.19 binnen was. Peter had bij de tweede drinkpost een energiebolletje gekregen dat vervaardigd was van zeewier. Voor wie het Keltisch machtig is: in het Iers is zeewier dulaman.

We wandelden naar het station, waar we een kaartje kregen, waarmee we terug in de eerste klas mochten reizen.

Met zijn vieren zaten we prinsheerlijk tot Utrecht, waar we over moesten stappen. Met Walter en Marnix reisde ik verder naar Leiden, waar de trein naar De Vink niet bleek te rijden door een defecte intercity, die de wissel blokkeerde. Zodoende legde ik de weg naar de Stevenshof met de bus af.

Moe maar voldaan kwam ik om kwart over 6 thuis.

Buitenlucht

Na 2 dagen binnengebleven te zijn, was het heerlijk om vandaag weer eens buitenlucht in te snuiven. Vooral omdat het frisse buitenlucht was na een nacht met lichte vorst aan de grond.

De fietstocht naar de markt en "De Helianth" was een prima test om te bezien, of ik überhaupt morgen naar Nijmegen af zou reizen voor de Zevenheuvelenloop. Maar gelukkig was ik voldoende opgeknapt, dat ik geen terugslag had na het fietsen in de ochtendkou.

Voor alle zekerheid knoopte ik er 's middags nog een fietsritje van 10 kilometer in de buurt van de Stevenshofpolder aan toe. Met een maximumtemperatuur van 6 graden was het nog steeds fris te noemen. Maar die temperatuur hebben we morgen ook bij de 15 kilometer in de heuvels rond Nijmegen.

Ik ben benieuwd, hoe het zal gaan. Van een ideale voorbereiding was absoluut geen sprake. Verre van dat. Hoewel het goed is om vlak voor een loop rust te nemen, valt 2 dagen voornamelijk ziek op bed te liggen hier niet bepaald onder. Het lichaam heeft het veel te druk gehad met het overwinnen van de verkoudheid.

Je doet letterlijk en figuurlijk een jasje uit. Daarnaast is mijn laatste wat langere loop 14 dagen gelden door het herfstbos van "De Horsten". Kortom, ik kan een toptijd uit mijn hoofd zetten. Ik ga morgen van start en gewoon genieten van de prachtige heuvels en bossen tussen Noviomagus en Groesbeek.

De tijd doet niet ter zake.

Snipverkouden

Tot 2002 vond je het helemaal niet erg om snipverkouden te zijn.

Tegenwoordig ligt dat toch een slagje anders. Ik lig vandaag dan ook voornamelijk. Vanmorgen werd ik hoestend en proestend wakker. Dat weerhoudt me er normaal gesproken niet van om gewoon alles te doen. Maar de combinatie van met zweet op het voorhoofd wakker worden, terwijl ik het onder de wollen dekens nog niet warm had, zei me voldoende.Nu moet ik uitzieken.

De enorme hoeveelheid regen van de afgelopen weken in combinatie met vrij lage temperaturen zijn niet bepaald bevorderlijk geweest om de verkoudheid, waar ik al 2 weken mee rondloop, te overwinnen.

Dus helaas, ik heb me ziek moeten melden en me af moeten melden bij de "Krasse knarren", waarmee ik iedere donderdagmorgen in de Leidse IJshal schaats.
En nu maar hopen, dat ik zondag voldoende ben hersteld om de Zevenheuvelenloop te kunnen lopen. Maar goed, ik heb dit jaar eerder met dit bijltje gehakt en dat leverde nog een zeer verrassende uitslag op!

Zere bovenbenen

Iedere duursporter weet, dat als je diep gegaan bent, je meestal de tweede dag erna de meese pijn hebt in je bovenbenen. Traplopen is dan geen feest. 

Welnu, dat was bij mij vandaag ook het geval na de Zevenheuvelenloop van afgelopen zondag. De tijd was boven verwachting goed, maar zoals de aanloop er naar toe niet ideaal was, dat waren de dagen daarna ook niet.

Gisteren voelden mijn bovenbenen zwaar aan en ging het traplopen stroef, vanmorgen deed het ronduit pijn. Dat weerhield me niet om naar de Leidse IJshal te fietsen om daar met een peloton van ruim 20 man de gebruikelijke piramide van 125 rondjes te gaan schaatsen.
Thuis ben ik opgegroeid met " 's nachts een vent, 's ochtends ook een vent". Ik vond het al erg genoeg, dat ik vorige week dinsdag de training van de "Krasse knarren" moest missen door de griep, dus de licht Spartaanse leerschool kwam nu goed van pas.

Tenzij je lijfspreuk "Pijn is fijn" is, waren de eerste series niet fijn te noemen. Met zere bovenbenen lukt het je niet zo goed om druk op te bouwen voor de afzet. Ik werd dan ook een paar keer gelapt bij de series, maar daar zat ik niet mee. Ik keek alleen een beetje op tegen de 25 rondjes, die ik op kop zou rijden.

Maar ziedaar, de mysterieuze krachten in de sport deden hun werk. Nu ligt een 5 kilometer vlak rijden mij wel, maar ik had niet gedacht, dat ik met gemiddeld 25 kilometer per uur dit deel van de piramide af zou leggen.

En nu komen we op het gebied van de mentale training. Als je op kop rijdt, kun je op een of andere manier meer afzien, dan als je in de achterhoede rijdt. Dat kon ik ervaren, toen ik in het tweede deel van de piramide in de achterhoede niet de snelheid kon halen, die ik op een langere afstand wel kon ontwikkelen.

Pijn zit dus deels tussen de oren.

Hoewel het het tweede deel van de training wel beter ging, reed ik niet bepaald pijnvrij. Desondanks durf ik het wel een goede training te noemen. Een goede mentale training wel te verstaan. Ik kon weer eens ervaren, wat het is om met zere bovenbenen toch door te blijven schaatsen.

Wie weet, wanneer deze training in afzien en doorzettingsvermogen zijn vruchten weer af gaat werpen?