Warmond

Het was vannacht door wat lichte bewolking niet zo koud als gisteren, maar rond het ochtendgloren daalde het kwik razendsnel.

Vooral aan de grond kwam het nog bijna tot strenge vorst.

Met een paar "Krasse knarren" had ik afgesproken, om vanmorgen naar de ijsbaan van Warmond te gaan. Op weg er naar toe haalde ik nog even wat brood bij de Boerenmarkt om via de Merenwijk naar de Veerpolder te fietsen. Na betaling van € 3,- mocht ik op de enige natuurijsbaan in de regio, die open was, gaan schaatsen.

Samen met René Strelzyn reed ik mijn eerste rondjes op het goed glijdende spiegelgladde ijs. Later voegden Wierd Wagenmakers en Frans van Rijn zich bij ons.

Langzamerhand werd het steeds drukker en kwam ik veel bekenden tegen. Met de IJVL-ers Jos Drabbels, Frank Steenkamp, Martin Langbroek en Douwe Kinkel schaatste ik al pratend een stuk op.
Dat deed ik ook met Berto Hagen, Jacob Vredenborg en Aad Heemskerk.

Kortom, in het winterzonnetje met temperaturen rond het vriespunt was het volop genieten van dit Oer-Hollandse schaatsplezier. Je zag alleen maar blije mensen om je heen!
De donderdagochtendtraining van de "Krasse knarren" verplaatsen we morgen dan ook van de Leidse IJshal dan ook naar de Warmondse ijsbaan.
Na met Frans en Jacob een kop warme chocolademelk te hebben gedronken, fietste ik op weg naar huis een stuk op met Douwe.

Dat het eventjes een paar graden boven nul is, maakt in deze tijd van het jaar niet zoveel uit. De dagen zijn immers kort en de nachten lang.

Rond het ochtendgloren is de temperatuur op zijn laagst. Op dat moment starten we weer op de ijsbaan van Warmond.

"De broek van Loek en de zooi van Boy!"

We hadden een koude nacht achter de rug. Op KNMI-meetpunt Voorschoten vroor het ruim 7 graden.
Op klomphoogte zelfs ruim 10 graden!

Gisterenavond kregen we een appje van Frans van Rijn, dat de ijsbaan van Warmond vandaag open ging. Echter alleen voor leden. Onze correspondent ging er naar toe om poolshoogte te nemen.

Als coördinator van de "Krasse knarren" ging ik gewoon naar de Leidse IJshal. Ik kwam daar na een koude fietsrit gelijk aan met Hans den Outer en Henk Distelvelt. Zij hadden het over de kleding, die ze aanhadden. "De broek van Loek", zei Hans, waarop Henk antwoordde: "De zooi van Boy!"

Zij hadden schaatskleding aan van onze overleden schaatsvrienden Loek Noest en Boy van Dijk. Zelf had ik sportkleding aan van de eveneens overleden trainingsmaat Dick van Beelen.

Aan de opkomst te zien waren veel schaatsers al met hun hoofd bij de ijspluimen.

Deze bieden perspectief voor de komende dagen.

Met een peloton van 8 man en een handvol losse schaatsers op de buitenbaan met goed glijdend hard ijs, kwamen we vaak op kop. Na de eerste helft van de piramide gingen we aftellen: 10, 9, 8 enzovoorts tot we bij de laatste ronde uitkwamen. In totaal reden we 130 rondjes.

Na de koffie en thee ging ik nog even naar Voorschoten om bij "Odin" wat boodschappen te doen. Op weg er naartoe fietste ik langs de landijsbaan van Voorschoten.

Misschien dat het hen lukt om komend weekeinde open te gaan. Eerder gaat helaas niet lukken.
Weer thuis kreeg ik te horen, dat de afspraak, die ik vanmiddag had, werd uitgesteld naar volgende week. Meteen daarna belde trainingsmaat Jos Drabbels. Hij wilde vanmiddag naar de Vogelplas fietsen. Hij vroeg me, of ik zin had om mee te gaan. Natuurlijk!

Na met Ada en Ana geluncht te hebben, trapten we samen naar de Vogelplas, waar nog steeds gebaggerd werd.

In de hoek bij het viaduct ligt daarentegen een prachtige, maar nog dunne ijsvloer.
De grote vraag is: hoe kom je door de dikke rietkragen naar de spiegelgladde ijsvloer?

We reden nog even naar de vogelkijkhut, waar je een prachtig zicht had op waar eventueel wel en waar zeker niet geschaatst kan gaan worden.

De golfbrekers tegen afkalving van de rietkragen zorgen er ook voor, dat het water rustiger wordt en sneller kan bevriezen!

Via de oostzijde van de Vlietlanden reden we weer naar de Stevenshof toe, waar ik van Frits van Huis een appje ontving over de opbouw van de ijsvloer in Leiderdorp.

Met alle verzamelde informatie op deze eerste ijsdag van de winter van 2022-2023 is het voor mij duidelijk, dat ik morgenochtend naar de ijsbaan van Warmond ga fietsen.

Beginnersgroep

Vorige week kreeg ik een verzoek, of ik op maandag de beginnersgroep in de Leidse IJshal voor de rest van het seizoen voor mijn rekening wilde nemen.

Daar ik dit bij de kinderen ook doe en de oefeningen niet wezenlijk anders zijn, bewilligde ik en zodoende stond ik vanmorgen om 7 uur naast mijn bed om op tijd aan de Vondellaan te zijn.
Het had behoorlijk gevroren vannacht en het minimum werd rond het ochtendgloren bereikt op het moment, dat ik op mijn fiets stapte.

Op klomphoogte was er zelfs sprake van matige vorst met 7 graden Celsius onder nul.

De sloten in de Stevenshof waren bedekt met een dun vliesje ijs, zodat de kans op schaatsen op natuurijs komend weekeinde toe gaat nemen.

In de IJshal gaf ik met Bert Hoogeveen en Martin Langbroek les. De beginnersgroep bestond uit een tweetal schaatsers, dus ik kon hen voldoende individuele aandacht geven. Daar zij in het begin krassend over het ijs bewogen, was duidelijk, dat de eerste les hoofdzakelijk zou gaan over "achterop zitten" oftewel druk op de hiel bij het schaatsen.

We begonnen dus met de clownsstap om van daar uit een serie oefeningen te doen, waarbij je kon voelen, dat door de druk op de juiste plaats je veel langer door kon glijden met minder moeite.
 
Schaatsen is immers glijden. Langzaam maar zeker begonnen de beginners in hun slag te komen. Volgende week maandag gaan we er weer mee aan de slag. Op de terugweg naar huis was het in het winterzonnetje rond het vriespunt.

Derhalve lag er nog steeds ijs op de sloten.

Thuis lunchte ik met Ana en Ada, waarna ik nog wat weg moest brengen in de Stevenshof op het warmst van de dag.

De landijsbaan lag helemaal dicht.

Langs de rand van de Stevenshof had je af en toe prachtige winterse doorkijkjes.

Deze winterprik is eindelijk terug te zien in de 30-daagse temperatuuranomalie.

Koning Winter heeft zich ook bij de beginnersgroep gemeld.

Flora

Bij het ontwaken merkten we, dat het minder koud was dan de afgelopen waterkoude dagen. 
Het had nauwelijks gevroren vannacht. Desondanks kan het her en der verraderlijk glad zijn, zoals blijkt uit deze foto's, die in toegestuurd kreeg van Rob Pijpers bij zijn fietstocht door de duinen tussen Katwijk en Wassenaar.

Het lijkt raar, dat je pal aan zee de koudste temperaturen aan kan treffen, maar dat is het niet. KNMI-meetpunt Wijk aan Zee scoort in de wintermaanden regelmatig opmerkelijk lage temperaturen. Dat  komt doordat het zand in de duinen bij heldere nachten de uitstraling versterkt.
Na het ontbijt vertrokken Ada en ik op de fiets naar Hillegom, waar we om half 1 verwacht werden bij "Flora".

Derhalve fietsten we met een licht briesje in de rug naar Hillegom.
De temperatuur lag duidelijk een paar graden boven nul.
In de Hoofdstraat in Hillegom kwamen we Elly Bakker tegen, die met haar zus Karin bij "Oktopus" één van de sfeermakers was. Gezelligheid hoort ook bij samen zingen. Uiteraard praatte ik even met haar.
Bij "Villa Flora" aangekomen zouden we na 21 kilometer fietsen dineren op lunchtijd ter gelegenheid van Joeps verjaardag. Met 12 vrienden was het erg gezellig en het eten was goed.
Om half 5 stapten we weer op de fiets om over dezelfde weg naar huis te rijden. Bij de Keukenhof, waar het in het voorjaar barst van de flora, ontstaken we onze fietslichten.

"Je kunt ook gewoon doen, wat er staat!"

 Het is, zeker na een verloren wedstrijd, goed om te analyseren, wat de volgende keer beter kan. Welnu, de Argentijnen nemen al een voorsprong bij de warming-up.

Ja, zo begin je mentaal al met een achterstand aan de wedstrijd!
Gisteren was het waterkoud, toen ik met temperaturen rond het vriespunt naar "De Helianth" fietste voor de broodbestelling van mijn schoonouders en onszelf. Na hun brood naar Ada's ouders gebracht te hebben, fietste ik naar huis, waar ik redelijk vroeg met Ada lunchte. Samen reden we naar de Regenboogkerk in de Merenwijk, waar we een repetitie hadden van "Projecta Musica".

We zongen 4 liederen door van het project "England, my England". Eén van de nummers was het ingetogen "Pie Jesu" uit het Requiem van Tony Biggin.
Bij het lied komen een aantal loopjes een paar keer terug, maar telkens net even anders. De alten hadden dat niet allemaal in de gaten, hetgeen dirigent Wim de Ru humoristisch oploste met de zin: "Je kunt ook gewoon doen, wat er staat!"
Rond 5 uur waren we weer thuis na een geslaagde repetitie, die beter ging dan verwacht. Dat gold ook voor Marokko, dat Portugal en Cristiano Ronaldo met 1-0 uit het toernooi knikkerde.

Dat de Marokkanen trots op hun elftal zijn en juichend de straat opgaan, is begrijpelijk en het is ze van harte gegund. Maar waarom zitten er dan lieden tussen de feestvierders, die denken: "Je kunt ook gewoon slopen, wat er staat!"?


Wij hadden daar in de trein naar Schiphol geen last van. Wij gingen Siebe en Ana op het vliegveld begroeten. Ik had andere kleding aan dan een maand geleden.

Onze zoon reisde met een collega met de trein door naar een geologencongres in Enschede, Ana ging met ons mee naar naar de Sleutelstad. Vanaf station De Vink wandelden we naar ons huis toe, waar ik zag de Engelsen het "England, my England" wel heel letterlijk opgevat hadden.

Oranje alarmbellen

Vanmiddag waren we in de Leidse IJshal een kwartier bezig met de voorlaatste les van de Buitenschoolse sport, toen het licht plotsklaps uitviel.

Na een paar seconden gingen de lichten weer aan, maar dat ging gepaard met oranje alarmbellen. Nu hebben we dit wel eens vaker. Dat is het sein voor een onaangekondigde ontruimingsoefening. Dat deden we braaf. We zorgden dan alle kinderen bij de nooduitgang aan de zuidzijde waren en wachtten op het sein van de aanwezige ijsmeester, dat we het ijs weer op mochten.
Dat sein kwam echter niet. Het waren de alarmbellen van de ammoniak, terwijl de computer aangaf, dat er geen ammoniak lekte en bij de machinekamer ook niets te ruiken was. Veiligheidshalve moest iedereen wel naar buiten. 

Na een kwartier buiten wachten in temperaturen rond het vriespunt, waren al aardig wat kinderen met hun ouders naar huis gegaan. Inmiddels was ijsmeester Jan van Rijn gekomen, die het alarm stil wist te krijgen. De les van de buitenschoolse sport werd verder afgelast, die van de IJVL kon wel doorgaan.
Tijdens deze les kregen we diverse keren te maken met de oranje zwaailampen en het daarbij behorende kabaal. Door de stroomstoring moest alles weer gereset worden en dat kan niet zonder testen.

Om te zeggen, dat de les soepel verliep, is ietwat overdreven. De kinderen waren aardig ontregeld door de oranje alarmbellen.

"Als dat maar geen slecht voorteken is voor Oranje vanavond", zei ik tegen Walter Boon, met wie ik een stuk opreed op weg naar huis.

Helaas bleek dat aan het slot van de penaltyserie weer eens het geval na een meeslepend voetbalgevecht tegen Argentinië, waarin Nederland in het laatste kwartier een 2-0 achterstand via Wout Weghorst wegwerkte.

En zo vlogen we er voor de zoveelste keer via strafschoppen uit.

Het lijkt wel, of er een vloek op rust....