Angstgegner

Heel Nederland wachtte de afgelopen dagen met angst en beven op de tegenstander in de achtste finale van het Europees kampioenschap voetbal. Lang zag het er naar uit, dat we opgezadeld zouden worden met een land uit de "Poule des doods": Wereldkampioen Frankrijk, Europees kampioen Portugal of het altijd gevaarlijke Duitsland.

Het werd uiteindelijk Tsjechië. De meeste Nederlanders zijn daar opgetogen over, maar ik heb zo mijn twijfels. Een jaar of 7 geleden heb ik een stuk geschreven over Angstgegners. 
Ik ben opgelucht, dat Portugal niet uit de koker is gekomen. Als het om landen gaat, waar Nederland bij voorbaat op achterstand staat, dan is het dit Iberische land wel. De score na 14 interlands is, dat we slechts tweemaal van hen wisten te winnen.

Nog zo'n land is Italië. Ook daartegen heeft Oranje een sterk negatieve score. Van de 23 interlands wisten de Nederlanders slechts driemaal winnend het voetbalveld te verlaten.

Tsja, en dan Tsjechië. Van de 11 tot nu toe gespeelde interlands wist het Nederlands elftal er slechts 3 te winnen. Als we de voorloper Tsjechoslowakije erbij betrekken, dan is de balans zesmaal winst in 21 wedstrijden. Kortom, geen vrolijk stemmende statistieken.

Nee, wat dat aangaat hebben we meer kans tegen grootmacht Brazilië. Met deze vijfvoudige wereldkampioen is de balans volledig in evenwicht. En zo hoort het ook!

Maar ja, Brazilië is geen Europees land en Angstgegner Tsjechië wel. Laten we echter niet op voorhand somberen en hen onbevangen tegemoet treden. 

De cijfers zijn niet bepaald in ons voordeel, maar wellicht kan het Nederlands elftal zondagavond de interlandcijfers wat meer in balans brengen.  Ik behoor wat de verder gemoedelijke Tsjechen aangaat niet tot de rasoptimisten.

Stormtraining

Met een maximum windkracht van 4 Beaufort kun je onmogelijk spreken van stormweer. 

Desondanks dekt de titel de lading volledig. Gisterenavond gaf ik op de skeelerbaan van Leiderdorp training aan de G-schaatsers en door vakanties had ik slechts één deelnemer onder mijn hoede: Storm.
De naam was juist gekozen, want dit kind liep over van energie. De uitdaging zit er dan in, dat je de rust in de slag moet zien te krijgen.

Dat lukte heel goed. Storm vroeg na de uitleg zelfs: "Kun je het voordoen?"
Hoeveel makkelijk wil je een training nog krijgen?
Het was een ideaal begin van mijn skeelerseizoen. Tot dan toe had ik geen meter op mijn skeelers gereden. Door de enorme drukte in de ziekenhuizen wilde ik geen enkel risico nemen om door een val een beroep te moeten doen op de gezondheidszorg. Om diezelfde reden heb ik vorig jaar ook maar één keer geskeelerd.

De terugkeer op de skeelerbaan viel dus niet tegen. Doordat ik alles netjes voor moest doen, kwam de techniek, die nét even anders is dan de schaatstechniek, weer snel terug. En het leuke was, dat Storm het snel oppikte. Je zag gedurende een klein uur, dat de slag langer en vooral ook rustiger werd.

Doordat er windkracht 4 pal over de lengte van de 400-meterbaan stond, kon ik aan het einde met Storm mooi het skeeleren met wind in der rug en met tegenwind oefenen. Ook dit werd goed opgepikt. Het was een perfect slot van de Stormtraining.

Op de terugweg naar huis passeerde ik de grens van 1000 kilometer fietsen in juni. Met nog een week te gaan betekent dit, dat ik deze maand een totaal ga krijgen, dat ik normaal alleen in maanden met een fietsvakantie bij elkaar ga trappen.

Het leven van een pensionado bevalt me wel.

Asturiasloop

Gisterenavond heb ik voor het eerst zelf de treinreis naar Asturias geboekt. Deze komt later in het jaar, maar het vooruitzicht naar dit uitzicht was dusdanig groot, dat ik vanmorgen niet meer kon slapen, toen ik om half 5 wakker werd. 

Na het ontbijt fietste ik naar de Leidse boerenmarkt, waar ik brood en kaas haalde. Thuis gekomen trok ik mijn hardloopschoenen aan en liep naar de volkstuin toe, waar ik me bezig hield met mijn favoriete bezigheid: aardbeien plukken.

Bij het bukken onder het aardbeiennet, voelde ik mijn benen behoorlijk. De droogtraining van afgelopen maandag had er meer ingehakt, dan ik had verwacht.

Op mijn hurken plukkend dacht ik aan de uitspraak: "Een mens groeit door pijn." Grosso modo geldt dat voor de spieropbouw. Je breekt door sporten spieren af, maar door de supercompensatie maak je daarna meer spieren aan. Je komt op een hoger niveau.

Na de aardbeien geplukt te hebben, liep ik over dezelfde weg terug, zodat ik na in totaal 7 kilometer hardlopen tuis kon gaan douchen.

De temperatuur was prima om te sporten, terwijl de wind voor enige verkoeling zorgde.

Na de lunch vertrok mijn vrouw op de fiets naar de volkstuin.
"Ik ga nog even op de bank liggen", zei ik tegen haar.

Ruim anderhalf uur later ontwaakte ik uit dromenland.

In ieder geval was ik al geheel in Spaanse sferen met deze siësta....

"Dus dat is je vader!"

Vanmorgen fietste ik naar de huisartsenpraktijk voor de herhalingsrecepten van mijn bloeddrukverlagende medicijnen. 

Dit recept bracht ik zelf naar de apotheek.

Tussendoor had ik wat fruit en melk gehaald bij "De Helianth". Na de boodschappen thuisgebracht te hebben, fietste ik door naar de volkstuin.

Als eerste begon ik met het plukken van de aardbeien. Daarvoor moest ik gebukt onder het aardbeiennet doorlopen. Dat viel na de zware bovenbeenspierentraining van gisterenavond niet mee.
Toen ik twee bakjes aardbeien had geplukt, kwam Ada met haar vader aangefietst. Met zijn drieën werkten we nog een uur op de tuin, waarna mijn vrouw haar vader naar huis bracht.

Daar ze iets te laat was bij het terugbrengen van de duofiets naar de stalling, stonden de volgende klanten al klaar evenals iemand van Fietsmaatjes.
Deze vrouw stapte op ons af en zei tegen mijn vrouw: "Dus dat is je vader!"

Nu heeft men mij mijn leven lang jonger ingeschat dan ik daadwerkelijk ben.

Sinds ik met pensioen ben, is het verouderingsproces kennelijk zeer hard gegaan....

Droogtraining after the raining

Bij sport is het de kunst om op het juiste moment te pieken. Dat deden we vandaag met de droogtrainingsgroep van de IJVL.

Nadat het zo ongeveer de hele dag geregend had, was het om 7 uur droog, toen ik naar het clubgebouw van "Swift" fietste. Met de nieuwe sleutel konden we voor het eerst sinds september 2019 gebruik maken van de kleedkamers.
Onder leiding van Frank Steenkamp liepen we naar het Romeinse fort, waar vooral de beenspieren het flink te verduren kregen. Daar het gras nog nat was, waren de buikspieroefeningen geschrapt.

Een hele serie schaatsstappen en schaatssprongen met diverse variaties compenseerde het geschrapte deel van de droogtraining. Bijzonder was de K5-sprongen: een schaatssprong met na de landing enkele snelle passen en weer terug springen en daar hetzelfde doen. Qua uitvoering leek het echter meer op  K3-sprongen.

Dat lag niet aan de trainer. Hij had het goed uitgelegd. 
Maar ja, de toon was al gezet, toen één van de deelnemers aan de training tegen een andere zei: "Had je maar beter naar je vader moeten luisteren!"

Na Vaderdag komen ze hiermee....

Zelf luisterde ik ook niet, toen de trainer zei, dat we viermaal een minuut schaatsstappen zouden gaan doen met een minuut rust tussendoor. De pauzes sloeg ik maar over. Daar dit blok schaatsstappen driemaal aan bod kwam, was ik ruim 20 minuten bezig met deze duursportoefening.
Een langskomende fietsster vroeg: "Trainen voor de Elfstedentocht?"

Ik kon dit bevestigen.

Om kwart voor 9 zat de droogtraining erop. Hoe goed we gepiekt hadden, bleek toen ik weer thuis was. Het begon opnieuw te spetteren.

Knipbeurt

Mijn haar en mijn baard waren aan een knipbeurt toe. Derhalve maakte ik een afspraak met Edwin Minnee. Een dubbele zelfs, want mijn vrouw wilde ook geknipt worden. Zodoende fietsten we samen naar Katwijk toe.

In regenpak, want het was een natte dag. Het regende niet echt hard, maar wel langdurig.

Na mijn knipbeurt had ik weer een Beatleskapsel. Helaas kon ik nog steeds niet zingen als deze barden uit Liverpool.

Maar ja, je kunt nu eenmaal niet alles hebben in dit leven....

Flip Duwel

Heel de voetbalwereld was vorige week getuige van het in elkaar zakken van de Deense international Christian Eriksen.

Snel en doeltreffend handelen heeft zijn leven gered.

Binnen een minuut reanimeren met een defibrilator erbij. Een grotere kans op overleven heb je niet bij een hartstilstand.
Een trainingsmaat bij het schaatsen van me overkwam dat tijdens een rondje rijden met de racefiets. Hij zakte in elkaar op het moment, dat een lege ambulance, op weg naar zijn standplaats, hem passeerde. De ambulancebroeders aarzelden geen moment en begonnen meteen te reanimeren. Zonder verdere schade overleefde hij een hartstilstand.

Dat geluk had Flip Duwel, clubgenoot bij DIOS in Nieuw-Vennep, niet. Tijdens een wedstrijd van DIOS 4 in december 1974 zakte hij in elkaar en overleed op 35-jarige leeftijd.
Gelukkig zijn er nu meer mensen, die kunnen reanimeren, en zijn er op veel plekken defibrilatoren aanwezig, dus de kans op overleven is een stuk groter dan in de jaren '70.

Gekscherend kun je stellen, dat Christian Eriksen veel mensenleven gaat redden. In Nederland alleen al is de vraag naar reanimatiecursussen omhoog geschoten. En in andere landen zal dat niet anders zijn. Het is onmogelijk om te zeggen, hoeveel levens hiermee gered gaan worden, maar elk mensenleven is er één.
Maar goed, voetbal is tegenwoordig vooral de wereld van het grote geld. The show must go on. De wedstrijd Denemarken-Finland moest worden uitgespeeld.

De Denen verloren. Logisch. Ze waren er met hun hoofd niet bij. Les één als het gaat om mentale training. Voetbal was ineens bijzaak.