Laatste kinderpartijtje

Het is echt lente, hetgeen ook blijkt uit het weer.
Het schaatsseizoen 2024-2025 loopt op zijn einde. De 250-meterbaan in IJshal De Vliet is nog een week open. Vanmorgen had ik daar het laatste kinderpartijtje. Het waren wat grotere jongens, waarvan de meesten al meer konden dan krabbelen, dus wij lieten de funbaan voor wat deze was en gingen naar boven.

Het ging redelijk goed, zeker nadat we op de net gedweilde baan valoefeningen deden. Je kon vrij ver doorglijden. De basisoefeningen werden allemaal behandeld. Om half 12 zat mijn laatste schaatsles voor kinderen in dit schaatsseizoen erop.
's Middags ging ik naar de volkstuin, nadat we door een vriend gewaarschuwd waren om niet zomaar bomen te rooien vlak bij een spoorlijn.

Dat waren we ook helemaal niet van plan. Wij zijn juist blij met de 2 bomen op onze tuin. De schaduw ervan zorgt ervoor, dat het er in de zomer aangenaam vertoeven is. En het is een heel eind fietsen met een boom achter ons aan om deze überhaupt op de leidingen van het spoor te krijgen....
In plaats daarvan waren we vanmiddag bezig met het poten van aardappelplantjes en het met paardenmest afdekken ervan. Aardbeien heten in het Engels niet voor niets strawberries.

Naschrift: van Alex Lebbink, de coördinator van de kinderpartijtjes in IJshal De Vliet, kregen we een appje met de verheugende mededeling, dat er dit seizoen maar liefst 150 kinderpartijtjes gehouden. Een geweldig succes!

"Hij zat er tussen!"

 Deze dag stond in het teken van muziek. We zouden met "Projecta Musica" de morgen en de middag repeteren voor "Passie koorklanken" op zaterdag 12 april.

Daar we om 10 uur al zouden beginnen, moesten we op tijd uit de veren. Na het ontbijt fietste Ada naar de volkstuin, terwijl ik brood haalde bij de Oogstwinkel en "De Helianth". Om 8 uur zat ik al op de fiets, zodat ik na thuiskomst de lunchpakketten klaar kon maken en om half 10 naar de Lokhorstkerk kon vertrekken.

Daar deed ik mijn klusjes: het verrijden van de piano naar het podium en een aantal extra stoelen neerzetten, voordat we onder leiding van Wim de Ru gingen inzingen.

We begonnen met het "Stabat Mater" van Karl Jenkins, waarbij we de laatste nog niet doorgezongen stukken oefenden en enkele anderen herhaalden.

Op een gegeven moment kwamen de alten niet op de juiste toon uit. Naar goed gebruik vroeg de dirigent: "Wat is jullie toonhoogte?"
Er volgde een heel palet aan toonhoogtes, waarop Win snedig zei: "Hij zat er tussen!"
Na de koffiepauze pakten we "Requiem" van Bob Chilcott erbij.
In het ochtendgedeelte deden we veel herhalingen. Dat gedeelte ging best goed. Dat zou zou de middagpauze, toen we lekker in het zonnetje konden wandelen en nog wat boodschappen bij de Oogstwinkel deden, een tikkeltje anders liggen.

Bij "Offertorio" bleek, dat we bij het thuis oefenen nog wat offers moeten brengen om dit lied tot een goed einde te brengen. We zijn weer even met beide benen op de grond gezet.
"Paradisi Gloria" daarentegen in best wel goed, ook als was het ritme aan het einde met een 12/8e maat best lastig om te zingen.

Maar dat is het voordeel van een vrij groot koor. De goede toon zit er altijd wel tussen....

Schieveen

We beleefden vandaag een recordwarme 21 maart.
Vanmorgen was het zo'n 20 graden kouder!

Vanmorgen stond ik om kwart voor 6 naast de echtelijke sponde. Daar het treinverkeer tussen Delft en Schiedam eruit lag, moesten we vanaf Laan van NOI met de metro naar Rotterdam reizen en dat koste meer tijd. Door vroeger op te staan was opa echter op tijd om de oudste kleinzoon naar school te brengen. Daarna was er tijd om de jongste voor te lezen.
Mijn vrouw kwam wat later, daar zij wat planten moest poten op de volkstuin. Toen zij er was maakten we de lunchpakketten klaar en vertrokken we naar Belevenisboerderij Schieveen.

De jongste kon heerlijk ravotten bij de balen stro en bij het ondiepe beekje. In het lentezonnetje aten we ons meegebrachte brood op, waarna de driejarige in het water rondbanjerde. We sloten de 2 uur op de boerderij af met een ijsje. Bij 20 graden Celsius is dat wel toegestaan.

We zouden de oudste met zijn drieën van school halen, maar daar zijn broertje achterop de fiets in slaap gevallen was, reed opa maar door naar huis, waar de peuter op de bank verder kon slapen.
Na een kop thee fietste opa naar Rotterdam Centraal, waarna hij met metro en trein naar Leiden reisde.
In IJshal De Vliet was de afsluitende mini-Elfstedentocht van de IJVL. Er was een mooi parcours uitgezet op de 250-meterbaan, waar de kinderen op jacht mochten naar voldoende stempels, maar op de valreep lukte het wel. Daarna was in de kantine boven de diploma-uitreiking. Ondertussen kregen de kinderen patat te eten.

Om kwart over 8 fietste ik naar huis. Het was al met al een lange dag geworden.

Een treurige trouwdag

 
Bij het ontwaken voelde ik me net een kluizenaar. Op onze trouwdag lag ik alleen in bed.

Mijn vrouw was bij haar moeder blijven slapen, die haar hulp harder nodig had. Maar ik ga niet klagen, want het was slechts een nachtje. Mijn zwager Gerard vindt nu altijd een lege plek naast zich, nu Leny is gaan hemelen.

Voor mij was er geen "Stairway to Heaven" vandaag.

In de frisse ochtendlucht trok ik mijn schaatskleding en hardloopschoenen aan en liep naar de molen toe.

Vandaar liep ik naar de in nevel gehulde weilanden.

Zo kon ik om 7 uur vanmorgen genieten van een prachtige opkomende zon.

Op de dag van de crematie van mijn zus liep ik, heel symbolisch, naar het doodlopende weggetje tussen de weilanden door.

Zo liep ik de zon tegemoet.

Aan de andere kant zag je de benevelde velden.

En gestaag kwam de zon boven de horizon.

En even gestaag kwam de molen boven de nevel.

Ter hoogte van het keerpunt bij KNMI-meetpunt Voorschoten zag je nog steeds rijp op de weilanden.

Op de terugweg had ik beter zicht en kon talrijke weidevogels zien, waaronder kieviten en scholeksters.
Thuis douchte ik me. Na de loop van 4,6 kilometer op een nuchtere maag woog ik 66,4 kilo. Een beker melk ging er wel in.

Na ontbeten te hebben, maakte ik 2 lunchpakketten klaar voor Ada en mij. Daarmee reed ik naar het huis van mijn schoonmoeder.

Samen met mijn liefhebbende echtgenote fietsten we langs de Vliet naar Leiderdorp en vandaar naar Hoogmade.

Daar pikten we de route van de Leiden Marathon op, die ons naar Oude Wetering bracht. Aan de oever van de Braassemermeer zaten we in het zonnetje op een bank onze lunch te eten.
Hier overhandigde ik Ada het cadeau, waarmee ik haar had willen wekken. De cd van "Stabat Mater" van Karl Jenkins.

Met dit prachtige koorwerk zijn we met het oog op de uitvoering op 12 april met "Projecta Musica" druk bezig.

Vanaf Oude Wetering was het nog maar een klein stukje fietsen naar Burgerveen, waar de kist van Leny in "Rozen & Radijs" in de ruimte stond, waar we menig familiefeest hebben gehad.


Waar we vorig jaar op Ada's verjaardag de uitvaart van haar vader hadden, daar hadden we nu het drukbezochte afscheid van mijn zus, die afgelopen vrijdag is overleden, op de dag, waarop ik de Bert Grotenhuis Bokaal reed. Het leven in een notendop: het verschil tussen topvorm en tobvorm.

In een informele sfeer werd met prachtige anekdotes en foto's een beeld geschetst van Leny's leven met daarbij passende muziek.

Met breekbaar gezongen liederen erbij lagen de lach en de traan zeer dicht bij elkaar.

Na met veel familieleden te hebben gepraat, vormden we met zijn allen een erehaag voor Leny, die haar laatste rit naar het crematorium maakte.

Daarna fietsten Ada en ik op deze warme lentedag via Nieuwe Wetering over de route van de Leiden Marathon naar de Sleutelstad op een treurige trouwdag.

Twee handen op de rug en helm op

Op de site van de NOS stond een jaar voor de Olympische Spelen vorige week een uitgebreid artikel onder de kop "Twee handen op de rug en helm op" met als ondertitel "Schaatsers zoeken naar tijdwinst via innovaties".

Tsja, het is maar wat je innovaties noemt. Bij de "Krasse knarren" doen we dit al jaren!

En met een gemiddelde leeftijd van 70 jaar schaatsen we toch minimaal een halve eeuw, dus we kunnen wel bogen op enige ervaring.

Sterker nog, een geborduurde spreuk uit tijden van weleer, toen schaatsen alleen op natuurijs kon, laat aan duidelijkheid niets te wensen over.
Bij de "Krasse knarren" leidde dit onderwerp tot interessante discussies. We waren onze tijd ver vooruit. Eén van ons had de tijdwinst netjes uitgerekend: "0,4 seconden winst  op een 400 meterbaan is dus 0,25 seconden op de 250 meter. Kunnen we na 100 rondjes dus 25 seconden eerder aan de koffie!"
Daar is geen speld tussen te krijgen. Voor innovaties moet je bij de oude rotten in het vak zijn!

Kinderpartijtje bij lenteweer

Vanmiddag heb ik een kinderpartijtje gegeven in IJshal De Vliet. De fietstocht erheen gebeurde in een heuse lentetemperatuur.

Ik fietste in schaatskleding, want in de ijshal was het een graad of 5 kouder. In de oude Leidse IJshal aan de Vondellaan was het met 4 graden Celsius een stuk kouder.
Nog lager was het vannacht de minimumtemperatuur op klomphoogte. Aan de grond vroor het ruim 6 graden!

Om half 2 begonnen we aan het kinderpartijtje op een net gedweilde funbaan. Het ijs was superglad en dat kwam goed van pas bij de valoefeningen, die we aan het begin van de feestelijke schaatsles hadden. Je kon meterslang doorglijden.

De ouders hadden gevraagd om een speels kinderpartijtje en daarbij waren ze bij mij aan het juiste adres. Buiten de gebruikelijke beginnersoefeningen deden we "Witte zwanen, zwarte zwanen", "De boom wordt hoe langer hoe dikker" en sloten we af met tikkertje. Ik was de tikker en wie getikt werd, moest een baantje zo gek mogelijk schaatsen. Dat krijg je als je getikt bent....
Na het leuke kinderpartijtje met enthousiaste kinderen reed ik nog 7 rondjes op de 250-meterbaan. Mijn totaal van de dit seizoen geregistreerde rondjes kwam hiermee op 7777.

In lenteweer fietste de schaatstrainer tevreden naar huis toe.

Voortschrijdend herstel

We beleefden voor de zoveelste keer dit jaar met flinke vorst aan de grond.

De 30-daagse temperatuuranamolie ligt dan ook behoorlijk onder de gemiddelde temperatuur voor de tijd van het jaar.

In Amerika daarentegen heeft een heethoofd het voor het zeggen met zijn megalomane ideeën.

Naast een enorm ego heeft Donald Trump ook nog eens de langste tenen ter wereld.....

Daar hebben de "Krasse knarren" in IJshal De Vliet geen last van. Zij rijden gewoon tweemaal in de week hun piramide van 100 rondjes op de 250-meterbaan. Zij zijn gewoon tevreden met deze prachtige energiezuinige kunstijsbaan en schaatsen daar met veel plezier, ook al zouden zij graag wat vaker op natuurijs kunnen schaatsen.

We vragen ons dan ook af, hoeveel we op natuurijs zouden hebben kunnen schaatsen, als we het weer van de laatste maand anderhalve maand eerder hadden gekregen....?

Na de 512 rondjes van de Bert Grotenhuis Bokaal was ik nog niet bepaald volledig hersteld. In het begin moest ik het peloton van een tiental schaatsers al snel lossen en een enkele keer werd ik zelfs op 2 rondjes gezet. Maar de 20 rondjes op kop gingen best wel aardig. Het ging in een redelijk vlak schema van rondjes van 40 seconden.
De tweede helft ging beter dan de eerste helft. Vergeleken met de hersteltraining van gisteren was er sprake van voortschrijdend herstel.