Hever Castle

Gisteren had ik tussen de spelletjes door "Broer", het Boekenweekgeschenk van Esther Gerritsen, uitgelezen, zodat ik vanmorgen bij het ontwaken om half 9 aan "Wilts erfenis" van Tom Sharpe kon beginnen, waarmee ik later schuddebuikend van het lachen Ada op het verkeerde been zette.

Zij stond toen in de keuken en vroeg aan Siebe, die op de w.c. zat: "Gaat het wel goed met je?"
Overbodig om te zeggen, dat dit het volume van mijn lachsalvo nog deed toenemen.
Dit geschiedde na het ietwat verlate Paasontbijt.

Terwijl de ene bui na de andere passeerde, maakten we "Legenden van Andor" af. Met enige moeite versloegen we de monsters.

Om 2 uur vertrokken we met de auto naar Hever Castle door het prachtige heuvelland van Surrey en Kent.

Na £ betaald te hebben inclusief de seniorenkorting voor 60-plussers, konden we het enorme park van het kasteel betreden.

Na een korte felle bui bij aankomst was het nu droog.

We wandelden derhalve eerst door de tuin met al zijn leuke hoekjes.




Zo kwamen we bij het meer, ondeveer net zo groot als onze eigen Vogelplas, maar wel dieper, waar je volgens mij bij goede winters, die in Engeland nog spaarzamer zijn dan bij ons, moet kunnen schaatsen.



Via een ander deel van de tuin liepen we over de ophaalbrug Hever Castle binnen. Gedurende het volgende uur volgden we de looproute door tal van kamers en zalen, die ieder een ander deel van de historie van Hever belichtte.

Vooral Anna Boleyn, die hier haar jeugd had doorgebracht en die later werd onthoofd in opdracht van haar man, koning Hendrik VIII, kregen veel aandacht.

Het was in die eeuwen trouwens geen gezonde bezigheid om koning of lid van het Britse vorstenhuis te zijn.

In twee eeuwen tijd sneuvelden ze bij bosjes of werden ze op een andere manier vermoord.


Om half 5 verlieten we dit mooie kasteen en op een bank in de tuin aten we de meegebrachte boterhammen en bananen.


Na een wandeling naar de huizen achter het kasteel kuierden we terug naar de parkeerplaats.





Met de auto reden we door het mooie landschap via Edenbridge weer naar Caterham over hellingen van 16% met mooie vergezichten.
Om half 6 waren we weer terug op ons logeeradres. Daar utterden we nog wat, terwijl de linzenschotel met aardappelen, paprika, broccoli en chorizo stond te pruttelen. Intussen kletterde de regen tegen de ramen en stak de wind op.

Na de vaat speelden we "Boonanza" en onder grote hilariteit "Love letters". Met zijn vieren is dit spel veel leuker dan met zijn drieën. Ana wist het spel tweemaal te winnen. Hieruit bleek, dat Spanjaarden hier veel beter met romantiek overweg kunnen dan Hollanders.

Om een uur of 12 zochten we de slaapbank op, waar de slaap inderdaad snel kwam.

The Weald

De slaap was diep en de droom was mooi. Ik droomde, dat ik weer op de Kaag ging schaatsen.

Wat minder mooi was, was het weer. Het regende. Daar we niets meer te eten hadden en we om 9 uur konden ontbijten, lazen we nog wat tot kwart over 8, Ada in "Bijna thuis" van Jean Kwok, ik in "Adriaan contra Olivier".

We ruimden de natte tent op en fietsten terug naar "Mark Cross Inn", waar we de avond ervoor gegeten hadden.

Aan tafel 4 in "The Library" nuttigden we onze breakfast met toast met marmelade.



Met deze bodem in de maag reden we naar Mayfield. De afdaling was vrij steil, maar dat gold ook voor de klim. Bij de levensmiddelenwinkel kregen Ada en ik onenigheid over de route. Tot mijn schande moet ik erkennen, dat Ada gelijk had.


Na een afdaling even voorbij Mayfield was het 4 kilometer klimmen naar Broad Oak. Het regende de hele ochtend, van drizzle tot een milde regen, maar van het klimmen werd je natter van het zweet dan van de regen. In de afdalingen was een dichte jas wel weer lekker, dus de rits ging gelijk op met het landschap: op en neer.

In Heathfield zagen we een bord staan dat verwees naar een 13e eeuwse pub. In "The Star Inn" namen we cappuccino en warme chocolademelk met strawberry cheesecake en chocolatebiscuits. Je kon wel merken, dat de mensen in de Middeleeuwen een stuk kleiner waren: zelfs ik moest bijna bukken onder sommige balken!

Van Sandy Cross tot vlak voor Polegate hadden we een makkie: 8 mijl of ruim 12 kilometer fietsen over een oude spoorbaan. Zeer geleidelijk daalden we af over "the Cuckoo Trail".

Een Brit fietste een flink stuk met ons op en hij loodste ons keurig door zijn woonplaats Hailsham. De Engelsman vroeg, toen ik zei, dat Ada het routeboekje had: "She is guiding you?"
Geheel naar waarheid antwoordde ik: "Mostly"

Vanaf Polegate reden we over een onverhard en vrij blubberig fietpad door Abbots Wood. Dat was een heel verschil met "the Cuckoo Trail".
Vlak voor Arlington aten we wat op een paar boomstammen, voordat we door het wat kalere land richting Lewes fietsten. Hier was het droog en aan de weg te zien had het hier niet zo veel geregend. Wel stond er meer wind.
Het ging goed tot we de drukke A-weg overstaken. Volgens het boekje moesten we hier rechtuit, maar een bord bij de weg gaf aan, dat het alleen naar een boerderij voerde. Dat klopte niet helemaal, want er stonden diverse huizen langs de weg. Deze liep echter wel door, dus wij deden dat ook maar.
Na een flinke slinger om wat boerenland en een andere boerderij, konden we terug naar het westen. Het klimmende pad werd echter steeds mer kilo's klei verzamelen. Tussen de spatborden puilde de bagger eruit.

Na een kilometer modder werd de weg begaanbaarder en kwamen we bij Firle uit. We staken de drukke A-weg weer over om via het mooie Glynde in drizzle en harde wind naar Lewes te trappen.
Bij het Tourist Information kregen we de keuze uit 2 campings: 1 van £ 30,- per nacht in Brighton of 1 van £ 20,- bij een boerderij bij Kingston. We kozen voor de laatste. Op een kaal veld zetten we in de harde wind de tent op. Dat viel niet mee. Het kostte moeite om te voorkomen, dat spullen weg waaiden.

Na 64 kilometer fietsen in Sussex aten we macaroni met boontjes en yoghurt met perzik.
Intussen was een zeer alternatieve Brit aan het opzetten van zijn gloednieuwe koepeltent begonnen. Dat zag er ook zeer alternatief uit. De stokken zaten verkeerd. De gebruiksaanwijzing was in het Duits. Ik ging de man helpen, Ada kwam er ook bij met haar praktische inzicht en op een gegeven moment waren er 8 kampeerders bezig om de grote dubbele koepeltent vast te houden en de haringen vast te timmeren voordat het grote tentdoek de lucht in zou vliegen.

We hadden een leuke avond, die we afsloten in "The Juggs" in Kingston. Bij het weggaan van de pub hield ik me keurig aan de waarschuwing: "Mind your head!"
Zelfs ik moest bukken om mijn hoofd niet te stoten....

North Downs

Ik werd om half 7 wakker in Kent. Daar Ada nog heerlijk lag te slapen, ging ik lezen in "Adriaan contra Olivier" van Leonhard Huizinga. Het humoristische verhaal speelt zich grotendeels in Engeland af.

Dat gold ook voor de klucht van het in "Overcliffe Hotel" gelegen "Bloomers Restaurant", dat ze om mogen dopen in "Bloopers Restaurant". In de papieren stond, dat er tussen 7 en 9 uur ontbeten kon worden. Wij hadden de klerentassen al ingeruimd en ik ging ze alvast op de fiets doen.
De hotelier deed de deur van het slot. Een veeg teken. Het restaurantgedeelte was nog helemaal leeg. In mijn onnozelheid vroeg ik, waar het ontbijt was. Dat was er niet. Het was "room only".

We maakten ons eigen ontbijt maar klaar en gingen met onze spullen naar de fietsen. Om kwart voor 9 gingen we op zoek naar de route. We waren al snel te ver gereden, maar vonden het redelijk snel terug.

Bij de eerste de beste klim hoorde Ada een flinke knak in haar fiets. Er was niets bijzonders te zien en we klommen verder. We keken er naar en zagen, dat de derailleur niet goed stond. We legden de ketting op de lagere versnelling, maar als snel zat deze weer op de 8.
Een Engelsman zag ons tobben en kwam naar ons toe, terwijl we Siebe aan de telefoon hadden. Hij wilde ons met de auto ophalen.
De inwoner van Gravesend pakte zijn racefiets en bracht ons via almaar dalende wegen naar Halfords, die om 10 uur open ging. Zo konden we de gebroken versnellingskabel op zondagmorgen laten repareren!

Ik reed nog even terug naar "Overcliffe Hotel", waar we de bidons hadden laten staan op room 6. Om half 11 begonnen we opnieuw aan de reis naar Tunbridge Wells.
Bij Istead Rise hadden we een pittige klim, terwijl het lichtjes begon te regenen. Na wat golvend landschap op vrij grote hoogte daalden we af over een smalle holle weg.
We lieten een auto ons passeren, die vervolgens moest remmen voor een tegemoetkomende Tesco-bestelwagen. Er volgden nog 3 auto's, die vast kwamen te zitten.
Wij kwamen dat ook een beetje. Aan een ons tegemoet komende chauffeur vroegen we, waar we precies zaten, want de richtingborden wezen plaatsen aan, die we niet zochten. Desondanks bleken we goed te zitten.

Door een prachtige omgeving met beboste heuvels en weilanden kwamen we in Stansted uit, waar we een lange maar niet al te steile klim hadden om 70 meter omlaag te gaan in een afdaling van 2 kilometer. Het regende inmiddels zo hard, dat we toch maar de regenjas aantrokken. Door de bossen klommen we naar Stone Street om over een kronkelige weg naar Tonbridge te rijden.

Hier namen we onze lunchpauze van anderhalve boterham, een appel en een bounty per persoon, terwijl we keken naar een uitvoering van een drietal Morris-groepen.


Zelfs op "Paint it black" bleek je deze traditionele Engelse volksdans uit te kunnen voeren!


Via een lange klim en veel draaien en keren kwamen we in Tunbridge Wells uit, waar we een drietal familieleden troffen bij the Pantiles. Zij waren neergestreken bij Lukes Café, waar we diverse drankjes en hapjes bestelden.

De stortbak van de w.c. was heel bijzonder. Bovenop de stortbak was een wastafel, zodat het water om de handen te wassen gebruikt werd om de stortbak mee te vullen.
Met een aardige bodem in de maag fietsten wij verder naar de camping. Siebe nam alle fietstassen mee, dus het klimmen ging een stuk eenvoudiger. In het donkere bos vlak voor Groombridge zagen we 3 edelherten de weg oversteken.
We blommen naar Eridge Green, waar de drie anderen bij het hek van de camping op ons stonden te wachten. Helaas, van een omwonende hoorden we, dat de camping dit jaar niet meer was open gegaan. De auto reed door. Bij Mark Cross was de eerstvolgende camping. Wij namen de rustige weg met 2 klimmen, waarna we bij Renhurst Farm in de drizzle op het grote doch vrijwel lege veld onze tent opzetten na 81 kilometer North Downs.

Met de auto reden we een kilometer terug, waar we in de "Mark Cross Inn" een gezellige maaltijd hadden met zijn vijven. We bestelden uiteenlopende gerechten van roast beef tot gnocci.

Aan het eind van de maaltijd voelde ik kramp opkomen. Niet in mijn kuiten, veelal de meest gevoelige plek hiervoor, maar in mijn rechterbovenbeen. De aanwezige fysiotherapeute wist te vertellen, dat het mijn hamstring was en ze gaf meteen een paar goede rekoefeningen. Gelukkig was de pijn snel weg.
Het was een vreemde gewaarwording. Mijn vader zou bij leven zijn gelijk hebben gehaald. Bert Breed senior placht te zeggen: "Kamperen is kramperen!"

Fietsen rond Het Kanaal

Soms wordt je op je wenken bediend. Na het zien van de eerste etappe van de Tour de France van vorig jaar in Yorkshire hadden Ada en ik plannen gemaakt om het komende jaar over te steken naar Harwich, langs de Engelse kant de Noordzeeroute te volgen tot de Yorkshire Moors en dan met een bocht door de Yorkshire Dales weer terug te keren naar Hull, waar we de boot naar Nederland zouden nemen.

Zouden, want in het leven moet je je regelmatig aanpassen aan veranderde omstandigheden. Eén van deze omstandigheden is de verhuizing van Siebe en Ana naar Engeland. Zodoende blijft ons reisdoel wel een bezoek aan onze westerburen, alleen nu een stuk zuidelijker. Kortom, we zouden een familiebezoek combineren met een fietsvakantie in Zuid-Engeland.
De vraag was echter: hoe vind je een goede route. Welnu, als bibliothecaris zit je wat dat aangaat altijd op rozen, want je ziet veel (bruikbare) informatie langskomen. Zo zag ik gisteren de nieuwste Op Pad op het tijdschriftenrek staan.

Hierin stond een uitgebreid artikel over Fietsen langs het Engelse Kanaal.
Voor een sfeerimpressie hier de foto's uit Op Pad.











Gedeeltes van de fietstocht zijn ons al bekend, zoals East-Anglia, Kent, the New Forest, the Isle of Wight en Dartmoor, waar de onderste foto gemaakt is.

Uiteraard gaan we het boek Fietsen rond Het Kanaal kopen.

Ik heb er al zin in!