Het leek vandaag wel een Nieuwjaarsreceptie in de Leidse IJshal. Om half 9 was ik op de fiets onderweg naar de Vondellaan, waar het bekenden "Gelukkig Nieuwjaar" toewensen kon beginnen.
Het was behoorlijk druk tijdens de eerste schaatsles van 2013. In totaal waren er 146 kinderen op af gekomen. Bij het inrijden hoorde ik al "Meester, meester" roepen. Een van de kinderen, die iedere ochtend, dat ik aanwezig ben bij mij is komen schaatsen, begroette me enthousiast.
Na diverse handen geschud te hebben, kon om kwart over 9 de schaatsles beginnen. Ik had een groep van bijna 20 kinderen, waarvan een stuk of 10 ook afgelopen maandag aanwezig waren.
Ook in het nieuwe jaar pakte ik het weer speels aan. Het vuurwerk passeerde nog even de revue, nu dit thema als terugblik op de afgelopen dagen nog te gebruiken was.
Mijn buren op de baan waren dan ook heel blij met de "gillende keukenmeiden".
Ook de appelflappen kwamen nog even ter sprake. Dat begint bij het "plukken" van de appels, zowel laag als hoog, daarna het zittend schillen, met 2 emmers appels schaatsen, het bakken en daarna weer zittend eten. Tot slot was er natuurlijk poedersuiker nodig. De kinderen moesten wat schaafsel van het ijs rapen.
Ook skiën kwam als thema naar voren. Eerst als langlaufen, daarna slalommend langs de pilonnen en tenslotte schansspringen: je begint hoog, gaat steeds dieper zitten en aan het eind spring je dan omhoog. Er waren 2 Engelse meisjes bij. Deze logeerden bij een Nederlands vriendinnetje. De gasten uit Good Old England tipte ik: "Look at youtube for Eddy the Eagle."
En waar Eddy the Eagle roem vergaarde met zijn vallen, heb ik in de Leidse IJshal ook een naam hoog te houden op dit gebied.
Het was een gezellige les en het uur vloog om. Na mijn welverdiende consumptiebon ingeruild te hebben voor een warme chocolademelk, fietste ik naar huis, waar ik mij omkleedde en in het zonnetje naar Katwijk fietste, waar de eerste werkdag van 2013 ook met een soort Nieuwjaarsreceptie begon.
woensdag 2 januari 2013
dinsdag 1 januari 2013
Een jaar waar muziek in zit
Waar Ada en ik de afgelopen 30 jaar vrijwel altijd in Leiden en een enkele keer in Voorschoten oud en nieuw gevierd hadden, togen we dit jaar naar de bodem van de Haarlemmermeer om de overgang van 2012 naar 2013 mee te maken.
We fietsten naar station Leiden, om na een treinreis van ruim 10 minuten in Heemstede opgepikt te worden door Willem Jongsma en Lotte van Walstijn. Van hen kregen we een lift naar Bas en Nel Warnink. Tim de Beer had zijn neef Peter Zwart bij een ander station opgehaald en met Joep Kapiteyn erbij was de club compleet.
Na de oliebollen en appelflappen gingen we het Top 2000-spel spelen in 3 trio's. De dobbelsteen bepaalde, wie bij wie in het team kwam. We waren aardig aan elkaar gewaagd, en daar de factor geluk de ene keer op de hand van het ene drietal was en de andere keer op de hand van een ander, bleef het tot het laatste moment spannend, welk team zou winnen.
Vooral de tweede ronde was erg lastig. Vaak kreeg je een fragment van de intro te horen, en dan moest je titel en uitvoerende artiest(en) noemen.
Een voorbeeld was dit nummer van 4 Non blonds.
Soms heeft het voordeel, dat je veel muziek op je weblog hebt. Zodoende herkende ik dit fragment van de Nederlandse band Vitesse, doordat ik een paar maanden geleden dit nummer geplaatst had bij een stukje over Zuster Rosalie.
Om 10 voor 12 wisten Willem, Ada en ik na een spannende en vooral hilarische nek-aan-nekrace onze groene gitaar als eerste over de finish te krijgen.
Zo werd de moderne variant van "Fifty ways to leave your lover" "Vijftig tinten vrij".
Daarna konden we nog even kijken naar de clip van de vrijwel eeuwige winnaar van de Top 2000.
Daarna was het aftellen tot 12 uur en konden we elkaar met de champagne in de hand "Gelukkig Nieuwjaar" wensen. Met Neil Young wens ik jullie allemaal "Lucky Thirteen" toe.
We begaven ons naar buiten voor het afsteken van de 3 stuks vuurwerk, waarbij ons het volgende gevoel bekroop.
Gezellig koutend tot half 3 keken en luisterden we naar Nieuwjaarsconcerten en naar een video over the Sixties, met o.a. dit nummer van the Beach Boys.
Daarna gingen wij ook onder zeil, om er om 10 uur uit te komen.
We ontbeten met Bas en Nel, waarna Bas ons afzette bij station Hoofddorp. Om 1 uur waren we terug in Leiden. We fietsten naar een van de weinige horeca-gelegenheden, die open was, waar we de daar aanwezige leden van de droogtrainingsgroep van de IJVL het beste voor 2013 toe konden wensen.
En dat doe ik hier ook naar alle lezers van dit blog met dit prachtige nummer van "The Doors 13".
Dat 2013 voor jullie allemaal een jaar mag worden, waar muziek in zit!
We fietsten naar station Leiden, om na een treinreis van ruim 10 minuten in Heemstede opgepikt te worden door Willem Jongsma en Lotte van Walstijn. Van hen kregen we een lift naar Bas en Nel Warnink. Tim de Beer had zijn neef Peter Zwart bij een ander station opgehaald en met Joep Kapiteyn erbij was de club compleet.
Na de oliebollen en appelflappen gingen we het Top 2000-spel spelen in 3 trio's. De dobbelsteen bepaalde, wie bij wie in het team kwam. We waren aardig aan elkaar gewaagd, en daar de factor geluk de ene keer op de hand van het ene drietal was en de andere keer op de hand van een ander, bleef het tot het laatste moment spannend, welk team zou winnen.
Een voorbeeld was dit nummer van 4 Non blonds.
Soms heeft het voordeel, dat je veel muziek op je weblog hebt. Zodoende herkende ik dit fragment van de Nederlandse band Vitesse, doordat ik een paar maanden geleden dit nummer geplaatst had bij een stukje over Zuster Rosalie.
Om 10 voor 12 wisten Willem, Ada en ik na een spannende en vooral hilarische nek-aan-nekrace onze groene gitaar als eerste over de finish te krijgen.
Zo werd de moderne variant van "Fifty ways to leave your lover" "Vijftig tinten vrij".
Daarna was het aftellen tot 12 uur en konden we elkaar met de champagne in de hand "Gelukkig Nieuwjaar" wensen. Met Neil Young wens ik jullie allemaal "Lucky Thirteen" toe.
We begaven ons naar buiten voor het afsteken van de 3 stuks vuurwerk, waarbij ons het volgende gevoel bekroop.
Gezellig koutend tot half 3 keken en luisterden we naar Nieuwjaarsconcerten en naar een video over the Sixties, met o.a. dit nummer van the Beach Boys.
Daarna gingen wij ook onder zeil, om er om 10 uur uit te komen.
We ontbeten met Bas en Nel, waarna Bas ons afzette bij station Hoofddorp. Om 1 uur waren we terug in Leiden. We fietsten naar een van de weinige horeca-gelegenheden, die open was, waar we de daar aanwezige leden van de droogtrainingsgroep van de IJVL het beste voor 2013 toe konden wensen.
En dat doe ik hier ook naar alle lezers van dit blog met dit prachtige nummer van "The Doors 13".
Dat 2013 voor jullie allemaal een jaar mag worden, waar muziek in zit!
maandag 31 december 2012
Zonnige hoogtepunten in kwakkeljaar
Allereerst was daar natuurlijk de schaatsperiode van begin februari.
De Vogelplas was mooi, vooral op zaterdag 4 februari, toen het er na de koudste nacht in jaren sprookjesachtig uitzag. De Langeraarse Plassen waren een onontgonnen gebied voor me, maar de dag erop herontdekten we de schoonheid van de Kagerplassen en het Braassemermeer.
Doordat Andrea Landman 2 maanden later 50 werd, leek het me leuk om het verslag van de prachtige natuurijsperiode van februari in boekvorm aan te bieden. Veel eerder dan gepland kwam zodoende "De Elfsteden toch gereden" uit bij Mijn Bestseller.
De marathon van Leiden ging net als in 2011 onder de 4 uur, zodat ik nu 10 marathons op mijn naam heb staan. Er zijn mensen, die het met minder moeten doen.
Zeer zonnig was het kampeerweekeinde in Basse met een prachtige kanotocht door de Weerribben. Helaas was Sammy er niet bij en zal hij er ook nooit meer bij zijn met zijn strijdwagen.
Met Ada heb ik in de zomer twee fietsvakanties gehouden.
Op een verregende Elfstedentocht volgde een fietstocht door de prachtige Eifel en langs de Moezel, waarbij de buien meestal 's nachts vielen.
In totaal heb ik dit jaar trouwens 9700 km gefietst.
In de zomer heb ik veel geskeelerd en ben ik door Dick van Goozen even apart genomen. Van hem leerde ik de bijhaal van Yvonne van Gennip. Marieke van Hoek leerde me, hoe ik in de bocht beter zijwaarts af moest zetten.Hierdoor skeeler ik niet alleen beter, maar is mijn schaatstechniek ook verbeterd.
2012 gaat de boeken in als een nat jaar. December was daarvoor exemplarisch. Na kwakkelweer aan het begin van december gingen de hemelsluizen halverwege de maand wagenwijd open bij zeer zachte temperaturen.
Ook lichamelijk was het af en toe kwakkelen. Een blessure als gevolg van het lichtjes afklemmen van mijn linkervoet in mijn langlaufschoen zorgde voor een pijnlijk begin van de Elfstedentocht.
Desondanks zou ik, met deze kwaaltjes van voorbijgaande aard, blind tekenen voor nog zo'n jaar, want zo'n prachtige natuurijsperiode met een heuse Elfstedentocht zijn pareltjes, waar je jarenlang op kunt teren.
Het zijn de zonnige hoogtepunten in een kwakkeljaar.
zondag 30 december 2012
Weerstand
Weerstand. Het klinkt zo streng. Maar in het Duits klinkt het nog strenger: Wiederstand!
Desondanks is er een vrolijke meezinger, die in de Duitse Anti-Kernenergiebeweging populair is.
De eerste keer, dat ik dit lied hoorde was in 1978, toen ik meedeed aan de protestfietstocht langs de Waddenzee tegen de vervuiling van dit unieke natuurgebied.
Tijdens een "bezoek" aan een kerncentrale, waarbij we om een of andere duistere reden niet werden binnengelaten, begonnen we met het zingen van "Wehrt Euch, leistet Wiederstand, gegen das Atomkraftwerk ins Land". Aan het eind van het liedje stonden we te hossen met ruim 100 man en werd er zelfs polonaise gelopen.
Weerstand is niet erg, het is zelfs noodzakelijk! Afgelopen week had Ada een stevige griep te pakken en nuchter als altijd zei ze: "Dat is goed voor de weerstand!" En zo is het natuurlijk ook. Af en toe een griepje of een verkoudheid is een goede training voor het afweermechanisme in je lichaam. Het voorkomt ernstiger ziekten als je witte bloedlichaampjes op scherp staan.
Als baby werd ik op een warme julidag meteen na mijn geboorte in een couveuse gestopt. Ik was broodmager en veel te klein. In mijn eerste levensjaar ben ik heel veel ziek geweest en mijn ouders waren af en toe bang, dat ik het niet zou overleven.
Dat deed ik gelukkig wel en in dat jaar heb ik zoveel weerstand opgebouwd, dat ik zelden ziek ben en dan meestal ook snel herstel. Mijn gemiddelde ziekteverzuim zal in de 33 jaar, die ik werk, een dag of 2 per jaar bedragen. Gezondheid is een zeer groot goed en ik ben gelukkig gezegend met een goed functionerende weerstand.
Ook met schaatsen gebruiken we trouwens weerstand. Je afzet is onmogelijk als je geen grip op het ijs, lees weerstand, hebt!
Vandaag had ik weer een nieuwe mogelijkheid om positief met weerstand om te gaan. Ik had afgesproken met Hans Boers om te gaan hardlopen. Er stond een flinke zuidwesten wind, dus op de fiets moest ik op de Velostrada behoorlijk wat luchtweerstand overwinnen. Samen deden Hans en ik dat hardlopend nog eens dunnetjes over op het stuk van station Voorschoten naar de Horstlaan.
Onderweg hebben we het dan over van alles en nog wat. In dit geval over de weersvoorspellingen van de Enkhuizer Almanak. Voor deze winter ziet dat er niet zo geslaagd uit.
Het zullen korte periodes zijn, waarin het gaat vriezen. Als er natuurijs is, moet je het meteen pakken, anders is het voorbij voor je op natuurijs hebt gereden. Dit is geheel in lijn met mijn winterverwachting.
Wat dat aangaat ziet de voorspelling voor de tweede helft van december 2013 er wat stabieler uit. Als u op de plaatjes klikt, wordt de tekst leesbaar.
Via de Kniplaan liepen we naar de Vogelplas, waar we 4 jaar geleden op 30 december een prachtige schaatsdag hadden.
Nu waren er alleen golven te bekennen op dit ondiepe meertje, dat in het midden meer dan 2 meter diep is!
Met de wind in de rug werden we langs de oostzijde van de Vlietlanden een soort vooruit geduwd. Halverwege zagen we een kaal en troosteloos landschap: zeer veel grote bomen waren hier gekapt. Wie heeft hier opdracht voor gegeven?
Langs de landijsbaan van Voorschoten, de laatste jaren vaak de eerste plek, waar wij op natuurijs terecht konden, liepen we tegen de wind in terug naar station Voorschoten. Zo konden we weer wat luchtweerstand overwinnen. Want ook dat moet je regelmatig trainen!
Desondanks is er een vrolijke meezinger, die in de Duitse Anti-Kernenergiebeweging populair is.
De eerste keer, dat ik dit lied hoorde was in 1978, toen ik meedeed aan de protestfietstocht langs de Waddenzee tegen de vervuiling van dit unieke natuurgebied.
Tijdens een "bezoek" aan een kerncentrale, waarbij we om een of andere duistere reden niet werden binnengelaten, begonnen we met het zingen van "Wehrt Euch, leistet Wiederstand, gegen das Atomkraftwerk ins Land". Aan het eind van het liedje stonden we te hossen met ruim 100 man en werd er zelfs polonaise gelopen.
Weerstand is niet erg, het is zelfs noodzakelijk! Afgelopen week had Ada een stevige griep te pakken en nuchter als altijd zei ze: "Dat is goed voor de weerstand!" En zo is het natuurlijk ook. Af en toe een griepje of een verkoudheid is een goede training voor het afweermechanisme in je lichaam. Het voorkomt ernstiger ziekten als je witte bloedlichaampjes op scherp staan.
Dat deed ik gelukkig wel en in dat jaar heb ik zoveel weerstand opgebouwd, dat ik zelden ziek ben en dan meestal ook snel herstel. Mijn gemiddelde ziekteverzuim zal in de 33 jaar, die ik werk, een dag of 2 per jaar bedragen. Gezondheid is een zeer groot goed en ik ben gelukkig gezegend met een goed functionerende weerstand.
Ook met schaatsen gebruiken we trouwens weerstand. Je afzet is onmogelijk als je geen grip op het ijs, lees weerstand, hebt!
Vandaag had ik weer een nieuwe mogelijkheid om positief met weerstand om te gaan. Ik had afgesproken met Hans Boers om te gaan hardlopen. Er stond een flinke zuidwesten wind, dus op de fiets moest ik op de Velostrada behoorlijk wat luchtweerstand overwinnen. Samen deden Hans en ik dat hardlopend nog eens dunnetjes over op het stuk van station Voorschoten naar de Horstlaan.
Wat dat aangaat ziet de voorspelling voor de tweede helft van december 2013 er wat stabieler uit. Als u op de plaatjes klikt, wordt de tekst leesbaar.
Nu waren er alleen golven te bekennen op dit ondiepe meertje, dat in het midden meer dan 2 meter diep is!
Met de wind in de rug werden we langs de oostzijde van de Vlietlanden een soort vooruit geduwd. Halverwege zagen we een kaal en troosteloos landschap: zeer veel grote bomen waren hier gekapt. Wie heeft hier opdracht voor gegeven?
Langs de landijsbaan van Voorschoten, de laatste jaren vaak de eerste plek, waar wij op natuurijs terecht konden, liepen we tegen de wind in terug naar station Voorschoten. Zo konden we weer wat luchtweerstand overwinnen. Want ook dat moet je regelmatig trainen!
Marmer
Gisterenmiddag kreeg ik na het mountainbiken van Jaap de Gorter een folder in mijn handen gedrukt van uitgeverij Marmer.
En daar gaat het eerste boek ook over. "Alles over ijs" van de hand van diverse auteurs en fotografen is een prachtig Oer-Hollands lees- en bladerboek over onze winters met veel prachtige foto's. Door op onderstaande foto te klikken, wordt de foldertekst vergroot en leesbaar.
Pas wel op, want het bekijken van de schitterende foto's van schaatsen op natuurijs werkt verslavend!
Het tweede boek sluit hier mooi op aan en heet "Wegwijs op natuurijs" en daarin geven Huub Snoep en Fred Geers aan, hoe je veilig kunt schaatsen op natuurijs. Door op het plaatje hieronder te klikken, wordt deze vergroot, zodat de tekst leesbaar is.
Hierin staan een aantal regels rond veiligheid. Deze staan in andere bewoordingen ook op mijn website in de serie Toertochttips en dan met name het stuk over veiligheid.
Alle toertochttips zijn ook terug te lezen in mijn bij Mijn bestseller uitgegeven boek "Molen- en Merentocht".
Desondanks zie ik Huub Snoep en Fred Geers niet als concurrenten. Wij zijn immers alledrie met hetzelfde ideaal bezig: dat u allemaal weer veilig en gezond thuiskomt na een van de allermooiste dingen, die het leven te bieden heeft, het rijden van een toertocht op natuurijs!
zaterdag 29 december 2012
Zakkend zadel
De titel heeft met het beginrijm veel weg van een album van Suske en Wiske.
Dat zakkend zadel was dan een beetje de rode draad door een ochtend mountainbiken in en om de duinen bij Noordwijk.
Op deze vrije zaterdagmorgen liep de wekker net zo vroeg als op een normale werkdag. Ik zou om half 9 bij Jos Drabbels zijn, waar we zouden worden opgepikt door Jaap de Gorter. Met zijn auto haalden we Edwin op, met wie we naar Noordwijk reden, waar we bij Kees Fietsshop 4 mountainbikes huurden.
Onderweg kwamen we Marco Tiller en Gerard van Klink tegen, die op hun eigen mountainbikes naar Noordwijk waren gefietst. Het winnende team van de 1000 rondjes van Leiden was compleet.
Jaap en ik moesten wel excuses maken aan de anderen: geheel tegen de IJVL-traditie in, hadden we dezelfde kleding aan!
Het wachten was op Addy en Frank Steenkamp, waarna we met zijn achten naar het mountainbikeparcours van Noordwijk trapten.
Ik begon steeds dieper te zitten. Voor een schaatser is dit een uitstekende houding, voor een mountainbiker niet. Mijn eerste handeling bij het beginpunt van het parcours was dan ook om het zadel omhoog te zetten. Ik begon dan ook met een achterstand aan de eerste ronde.
Er werd netjes op Addy en mij gewacht bij het fietspad, waar we gezamenlijk naar het tweede en natste deel van de route reden. Hier moest je af en toe een spoor zoeken tussen de blubber, het resultaat van een kletsnatte decembermaand.
Vandaag hadden we daar geen last van, want het was een droge dag met lente-achtige temperaturen. Zelfs de zon kwam door.
Over het fietspad reden we naar het startpunt terug, waar we de lus van 9 km hadden voltooid. Ik reed inmiddels weer in de schaatshouding dankzij het zakkend zadel. Vooraleer ik aan de tweede ronde begon, deed ik deze weer omhoog.
De tweede ronde ging een stuk makkelijker dan de voorgaande. Je kent het parcours, je weet waar de lastige stukken zitten en waar je hoe moet schakelen. Desondanks had ik een klein schakelfoutje, waarna ik de ketting er op kon leggen.
Waar ik dacht om ver achteraan te rijden, had ik buiten Frank gerekend, die dacht, dat de boom wel opzij zou gaan voor hem. Niet dus, en daar lag hij in het vrij natte duinzand. Samen bogen we het stuur van zijn mountainbike weer recht, zodat hij weer op pad kon.
Intussen had ik mijn zadel weer wat hoger gezet. In eerste instantie deed ik dat iets te enthousiast, waarna ik met een los zadel in mijn handen stond. Dat was ook niet helemaal de bedoeling.
Bij het fietspad werd een groepsfoto van ons gemaakt door iemand in een wielerbroek van de Rabobank. Hij kreeg de keuze: ons op de foto zetten of anders naar de dopingcontrole....
Hij koos er voor om het kleurrijke IJVL-gezelschap op de foto te zetten.
Gerard van Klink zette mijn zadel, dat voor de vierde keer omhoog was gezet, nu wat beter vast, zodat ik zonder zakkend zadel mee kon fietsen naar Noordwijkerhout, waar Marco Tiller een technisch parcours wist te liggen. Het was zeker een technisch parcours: het was constant draaien en keren tussen de bomen door. Een uitstekende training voor de souplesse!
Dit derde deel van het parcours lag langs het fietspad, waarop Jaap en ik gelopen hadden bij de Oosterduinloop. Met zijn achten reden we door Noordwijkerhout, waar de bezitters van een eigen mountainbike terugreden naar Leiden en de huurders rechtsaf sloegen naar Noordwijk.
Bij het fietspad langs de duinen aangekomen stalden we onze fietsen om in het café op de hoek koffie en warme chocolademelk te bestellen, alvorens we met zijn vieren aan het derde rondje op het prachtige duinparcours te beginnen.
Dit rondje ging het lekkerste. Alleen moest ik even wachten op een zestal paarden met ruiters, die ondanks dat zij duidelijk van links kwamen, geen voorrang verleenden aan een tweetal mountainbikers. Nu hadden wij natuurlijk ons principiële gelijk kunnen gaan halen, maar daar waren die paarden net even te groot voor.
De opgelopen vertraging werd weer ingehaald, doordat je steeds beter door de modder kon rijden. De sporen door het zachte blubber werden steeds breder, dus daar kwam je makkelijker doorheen. Maar ook in deze laatste ronde bleef ik geconcentreerd en daalde ik bij de steilste afdaling wandelend.
Het zwaarste deel van de route moest echter nog komen. Tegen de wind in fietsen naar Noordwijk. Bij het mountainbiken in de bossen had je nauwelijks het idee, dat er zoveel wind stond.
Om half 1 waren we weer terug bij Kees Fietsshop, waar we de vuile mountainbikes weer inleverden. Ondanks het zakkend zadel hadden we bij Noordwijk en Noordwijkerhout heerlijk een kleine 40 km gereden.
Op deze vrije zaterdagmorgen liep de wekker net zo vroeg als op een normale werkdag. Ik zou om half 9 bij Jos Drabbels zijn, waar we zouden worden opgepikt door Jaap de Gorter. Met zijn auto haalden we Edwin op, met wie we naar Noordwijk reden, waar we bij Kees Fietsshop 4 mountainbikes huurden.
Onderweg kwamen we Marco Tiller en Gerard van Klink tegen, die op hun eigen mountainbikes naar Noordwijk waren gefietst. Het winnende team van de 1000 rondjes van Leiden was compleet.
Jaap en ik moesten wel excuses maken aan de anderen: geheel tegen de IJVL-traditie in, hadden we dezelfde kleding aan!
Het wachten was op Addy en Frank Steenkamp, waarna we met zijn achten naar het mountainbikeparcours van Noordwijk trapten.
Er werd netjes op Addy en mij gewacht bij het fietspad, waar we gezamenlijk naar het tweede en natste deel van de route reden. Hier moest je af en toe een spoor zoeken tussen de blubber, het resultaat van een kletsnatte decembermaand.
Vandaag hadden we daar geen last van, want het was een droge dag met lente-achtige temperaturen. Zelfs de zon kwam door.
Over het fietspad reden we naar het startpunt terug, waar we de lus van 9 km hadden voltooid. Ik reed inmiddels weer in de schaatshouding dankzij het zakkend zadel. Vooraleer ik aan de tweede ronde begon, deed ik deze weer omhoog.
De tweede ronde ging een stuk makkelijker dan de voorgaande. Je kent het parcours, je weet waar de lastige stukken zitten en waar je hoe moet schakelen. Desondanks had ik een klein schakelfoutje, waarna ik de ketting er op kon leggen.
Waar ik dacht om ver achteraan te rijden, had ik buiten Frank gerekend, die dacht, dat de boom wel opzij zou gaan voor hem. Niet dus, en daar lag hij in het vrij natte duinzand. Samen bogen we het stuur van zijn mountainbike weer recht, zodat hij weer op pad kon.
Intussen had ik mijn zadel weer wat hoger gezet. In eerste instantie deed ik dat iets te enthousiast, waarna ik met een los zadel in mijn handen stond. Dat was ook niet helemaal de bedoeling.
Bij het fietspad werd een groepsfoto van ons gemaakt door iemand in een wielerbroek van de Rabobank. Hij kreeg de keuze: ons op de foto zetten of anders naar de dopingcontrole....
Dit derde deel van het parcours lag langs het fietspad, waarop Jaap en ik gelopen hadden bij de Oosterduinloop. Met zijn achten reden we door Noordwijkerhout, waar de bezitters van een eigen mountainbike terugreden naar Leiden en de huurders rechtsaf sloegen naar Noordwijk.
Bij het fietspad langs de duinen aangekomen stalden we onze fietsen om in het café op de hoek koffie en warme chocolademelk te bestellen, alvorens we met zijn vieren aan het derde rondje op het prachtige duinparcours te beginnen.
De opgelopen vertraging werd weer ingehaald, doordat je steeds beter door de modder kon rijden. De sporen door het zachte blubber werden steeds breder, dus daar kwam je makkelijker doorheen. Maar ook in deze laatste ronde bleef ik geconcentreerd en daalde ik bij de steilste afdaling wandelend.
Om half 1 waren we weer terug bij Kees Fietsshop, waar we de vuile mountainbikes weer inleverden. Ondanks het zakkend zadel hadden we bij Noordwijk en Noordwijkerhout heerlijk een kleine 40 km gereden.
vrijdag 28 december 2012
Boutjes en moertjes
Op mijn laatste werkdag in 2012 begaf ik mij op de fiets naar de
Leidse IJshal, waar ik schaatsles mocht geven voor de IJVL. Het regende de hele middag al. Dat paste wel in deze totaal verregende decembermaand.
Er waren minder kinderen dan gebruikelijk, maar dat was te verwachten op deze tussen de feestdagen ingeklemde vrijdagmiddag. Daar we dat al aan hadden zien komen, hadden we aangegeven, dat de kinderen, die wel zouden komen, een vriendje of vriendinnetje mee mochten nemen. Vier kinderen hadden dit gedaan. Zodoende kwamen we toch aan een kleine 20 kinderen.
Het was met drie nieuwkomers en een oudgediende een gezellige les, die zoals gebruikelijk speels verliep. Op een gegeven moment zag ik een aantal boutjes, schroefjes, moertjes en ringetjes op het ijs liggen.
Deze waren te groot voor een klapschaats. Mijn eerste gedachte was: dit is van de Zamboni.
Ik bracht de schoefjes naar de dienstdoende ijsmeester. De dweilmachine had zijn werk probleemloos gedaan. Misschien waren de ijzerwaren uit de zak van een andere ijsmeester gerold tijdens het dweilen.
Na het gebruikelijke tikkertje werd de binnenbaan opnieuw gedweild. Probleemloos. Kennelijk ontbraken er aan de Zamboni geen boutjes, schroefjes, moertjes en ringetjes.
Leidse IJshal, waar ik schaatsles mocht geven voor de IJVL. Het regende de hele middag al. Dat paste wel in deze totaal verregende decembermaand.
Het was met drie nieuwkomers en een oudgediende een gezellige les, die zoals gebruikelijk speels verliep. Op een gegeven moment zag ik een aantal boutjes, schroefjes, moertjes en ringetjes op het ijs liggen.
Deze waren te groot voor een klapschaats. Mijn eerste gedachte was: dit is van de Zamboni.
Ik bracht de schoefjes naar de dienstdoende ijsmeester. De dweilmachine had zijn werk probleemloos gedaan. Misschien waren de ijzerwaren uit de zak van een andere ijsmeester gerold tijdens het dweilen.
Na het gebruikelijke tikkertje werd de binnenbaan opnieuw gedweild. Probleemloos. Kennelijk ontbraken er aan de Zamboni geen boutjes, schroefjes, moertjes en ringetjes.
Abonneren op:
Posts (Atom)
