Pater Noster

Om een uur of 8 verlieten we de echtelijke sponde om te gaan ontbijten. Ada ging naar de volkstuin, ik zou de boodschappen voor het weekeinde halen. In het zonnetje fietste ik naar de Leidse binnenstad, waar het onwijs druk was. De Universiteit had vandaag haar jaarlijkse open dag. Slalommend over het altijd mooie Rapenburg reed ik naar de Bakkersteeg, waar de schoenmaker zou proberen om de bij de Elfstedentocht van 2012 kapot gegane Rossignol-binding weer te lijmen. Als een schoenzool, waar veel meer krachten op komen te staan, het weet te houden, dan moet een gescheurde plastic omhulsel van de binding dat toch zeker kunnen.
Over het hoge bruggetje over de Vliet trapte ik naar de Doezastraat, waar ik bij Van der Horst met het oog op het volgende schaatsseizoen alvast een pasfoto liet maken voor het abonnement van de Leidse IJshal.

Op de officiële pasfoto's moet je chagrijnig kijken en als er nou iets is wat ik niet doe als ik mag schaatsen.....

Na bij "De Helianth" de voedselvoorraad ingeslagen te hebben, fietste ik weer huiswaarts, waar ik mijn schaatsen sleep alvorens in een half uur een rondje van 6 kilometer langs de nu nog groene rand van de Stevenshof te lopen.

Na met Ada geluncht te hebben gingen we naar de Lokhorstkerk, waar we onder leiding van Wim de Ru gingen repeteren met de Leidse Koorprojecten. Bij binnenkomst kregen we een aantal nieuwe muziekstukken, waarvan we terstond begonnen met "Pater Noster" van Hendrik Andriessen.

Opvallend was de opkomst van de bassen: we waren slechts met 5 man! De dirigent liet wijselijk de splitsing in eerste en tweede bassen maar achterwege. Desondanks zouden de Groningers, net als met de gaswinning, zeggen: "'t Kon minder!"
In de pauze konden we in het maartzonnetje buiten zitten op het binnenpleintje achter de Lokhorstkerk. Na van de buitenlucht genoten te hebben, gingen we aan de sla met "False love" van Edward Elgar.

De repetitie werd besloten met het eerste gedeelte van "Blest pair of Sirens" van Charles Hubert Parry. Door de lage opkomst der bassen, hetgeen natuurlijk volledig klopt, want bas betekent "laag", werd het achtstemmige stuk zevenstemmig.

Maar goed, bij de verkiezingen van de Provinciale Staten zal de opkomst ook niet al te hoog zijn. Dus wat dat aangaat hebben we de tijdgeest mee.
Het vreemde was, dat het oefenen van de drie afzonderlijke delen wel goed ging, maar dat bij het achter elkaar doorzingen de aansluitingen niet bepaald vlekkeloos verliepen. Er is dus nog wat werk aan de winkel.

Dat geldt niet voor Koen Verweij. Voor hem zit het seizoen er op.

IJVL-feest

Gisteren was de laatste schaatstraining voor de IJVL-jeugd in de Leidse IJshal. Voordat ik het ijs betrad, ging ik nog even bij de winkel van Ooms Sport langs.
Daar ik na de nu in paars, rood en blauw uitgevoerde bloeduitstorting niet zo'n zin had om nogmaals mee te maken, dat het ijzer spontaan van de langlaufschoen af zou vliegen, kon ik in de winkel de nieuwe Viking-binding uit komen proberen.

Na enige moeite paste deze wel, maar net als de nieuwe Rossignol-binding sloot deze het stangetje aan de schoen niet helemaal af. Je moest wat kracht zetten, maar dan lukte het toch om het ijzer los te wrikken. Het was het dus net niet!
Dat was het wel op de binnenbaan, waar Alexander Marselis en een kwartet jeugdleden hun schaatsvaardigheidsproef aflegden, terwijl ik met Gon Schiereck en Walter Boon met de rest van de groep een aantal technische oefeningen deed met het oog op de clubwedstrijden van aanstaande zondag. Vooral de start kwam aan bod.
We gingen na de schaatsproeven de pilonnen in een grote kring plaatsen voor een stoelendans. Telkens viel er een kind af als ik onverwachts "Stoel" riep.. Deze kon langs de boarding rondjes gaan schaatsen.
Met leunend op de pilonnen deden we tikkertje, waarna we het schaatsseizoen afsloten met een paar buikschuivers.

Ik fietste door naar de Nachtegaallaan, waar het jaarlijkse IJVL-feest was. Het was niet zo heel druk, daar diverse trainingsgroepen nog een training hadden. De combinatie van jeugd en ouderen leverde evenwel wel een heel gezellige sfeer op.
Er was een koud buffet. De meeste aanwezigen hadden wat meegebracht. Tijdens het eten praatte ik met diverse IJVL-ers, waarna aan het Rad van Fortuin werd gedraaid.

Doordat er minder schaatsers aanwezig waren ten opzichte van de planning, ging zo ongeveer iedereen met een prijs naar huis. Dat gold uiteraard niet voor de variant op "Petje op, petje af", waar zowel bij de jeugd als bij de volwassenen slechts 1 prijswinnaar was.
Maar uiteindelijk deed het Olympische motto weer eens opgeld: deelnemen is belangrijker dan winnen. Alle aanwezigen hadden een leuke avond gehad.

Bloeduitstorting

Met mijn "buitenijzers" in de rugzak fietste ik vanmorgen naar de Vondellaan, waar ik in de Leidse IJshal wederom met de "Krasse knarren" 125 rondjes zou gaan schaatsen. De opkomst was met een peloton van 15 man minder dan gewoonlijk. Zo waren er een paar, die aangekondigd hadden om bij mooi weer te gaan trainen voor de Joop Zoetemelk Classic.

Het ijs was keihard en spiegelglad. Zoals gebruikelijk hadden de ijsmakers een perfecte ijsvloer voor ons gemaakt. In het begin had ik daar enige moeite mee. Op mijn linkerheup zat namelijk een flinke bloeduitstorting als gevolg van de onvrijwillige aanvaring met de boarding.
Van die bloeduitstorting had ik niet zo veel last. Het zat meer tussen de oren. Aanvankelijk durfde ik niet voluit te gaan, terwijl ik toch zeker kon weten, dat het met de "oude" Rossignol-binding hoogst onwaarschijnlijk was, dat het ijzer los zou schieten.
Gaandeweg de 25 kilometer ging ik me zekerder voelen. Bij de 25 rondjes, die ik voor mijn rekening nam was ik weer helemaal de oude en met lange, krachtige slagen reed ik de 5 kilometer op kop. Waaruit maar weer eens blijkt, dat schaatsen in met name de bochten vooral een kwestie van durven is. De bloeduitstorting voelde ik totaal niet.

Dat geldt niet voor Ivo Opstelten, die een politieke bloeduitstorting van jewelste heeft opgelopen dankzij de deal die zijn staatssecretaris Fred Teeven gemaakt heeft met drugscrimineel Cees H.

Want welke Nederlander droomt nou niet van zo'n afspraak: je spreekt met de overheid af om een bepaald bedrag af te dragen aan de Staat der Nederlander om vervolgens het zesvoudige belastingvrij teruggestort te krijgen?

Als Fred Teeven een afspraak met mij wil maken, dan is er in mijn agenda vast wel een plekje te vinden....

Oud Ade

Gisterenochtend was ik met de "Krasse knarren" aan het schaatsen in de Leidse IJshal, toen ijsmeester Jan van Rijn me aanschoot.
"Kom je vanavond ook?", vroeg hij me.
"Ik was het niet van plan", antwoordde ik geheel naar waarheid.
"Dat zullen Jan en Margreeth jammer vinden", kreeg ik als antwoord.
Hij wist hiermee een gevoelige snaar bij me te raken, want ik had deze twee klasgenoten van "Porta Vitae" al bijna 2 jaar niet meer gezien.
Derhalve fietste ik om 8 uur 's avonds wederom naar de Vondellaan toe. Het was bijna net zo druk als vorige week dinsdagavond.
Terwijl ik mijn schaatsen aantrok, zag ik Jan Schoorl en Margreeth Pennekamp al rondrijden op de buitenbaan. Ik voegde me bij de schaatsers op de buitenbaan en kwam al snel met Jan te rijden. Ik schaatste een aantal rondjes op met deze klasgenoot tot we Margreeth inhaalden. Uiteraard begroetten we elkaar en op de inrijbaan praatten we bij.

Toen Margreeth naar de binnenbaan ging om met een vriendin uit Oud Ade op de binnenbaan pootje over te oefenen, wachtte ik al schaatsend tot het moment, dat Jan en de ijsmeester me inhaalden. Ik reed heerlijk in de slipstream van dit duo.
Vanuit mijn jeugdjaren in de Haarlemmermeer weet ik, dat Jan Schoorl een mooie, krachtige slag heeft. Nu dus ook. We waren bezig om het peloton in te halen, tot in de bocht ineens het schaatsijzer onder mijn kluunschaats vandaan schoot. Daar ging ik onderuit.
Mijn schaats kwam aan het begin van de bocht tegen de boarding tot stilstand, zelf deed ik dat aan het eind van de bocht. Het ijs gleed dus super. Met mijn linkerheup knalde ik met een aardig vaartje tegen de houten boarding. Een geluk bij een ongeluk: ik slaap altijd op mijn rechterzij.
Daar ik op 1 been niet tegen de stroom in durfde te gaan vanwege de aanstormende groepen schaatsers, wilde ik omlopen om mijn verloren schaats op te halen. Maar Mart Moraal is zeer behendig. De winnaar van de eerste 1000 rondjes van Leiden griste in het voorbijgaan het ijzer van het ijs en gaf het al schaatsend aan me.
Ik klikte het ijzer weer onder mijn Rossignol-langlaufschoen. Trillend van de adrenaline begaf ik me weer op het ijs. Afgezien van wat pijn aan mijn linkerheup was het goed afgelopen. Ik durfde echter niet hard aan te zetten in de angst dat de binding opnieuw los zou laten.
Want dat is voor een schaatser iets ergs: niet meer op je materiaal kunnen vertrouwen. Vooral in de bocht is dit het geval, als je naar links overhelt op de smalle ijzers.
Als Jan en Jan langzaam reden, kon ik hen bijhouden, anders liet ik hen rustig gaan op het ijs met inmiddels overal in de bochten kleine scheuren en oneffenheden, die veroorzaakt waren door mensen op vaste schaatsen, die met kracht afzetten met hun punten.
Aan het eind van de training gaf ik Joke uit Oud-Ade nog wat technische tip, alvorens we gesommeerd werden de baan te verlaten.

In de kantine praatten we gezellig bij. Er bleken 3 Jannen aan tafel te zitten.

Als ervaren marathonloper kon ik niets anders dan Oud Ade complimenteren met hun aankleding van het dorp bij de marathon van Leiden.

(Oud Ade zit op ongeveer 5 minuten)
Maar niet alleen bij de marathon kom ik graag in Oud Ade. Als het gevroren heeft is Oud Ade een geliefde plek bij schaatsers van de Molen- en Merentocht.

Nadat de vriendengroep uit Oud Ade weer huiswaarts was vertrokken, kreeg ik van ijsmeester Jan van Rijn uitleg over het prepareren van het ijs. Want als we lekker willen schaatsen, dan zijn we toch afhankelijk van de ijsmakers.

Jean Kwok

Maandagavond ben ik naar de lezing van Jean Kwok op de vestiging van de Hoofdbibliotheek in Katwijk geweest.
Het was voor mij niet de eerste keer, dat ik haar gezien en gesproken had. Ik heb namelijk haar zoons schaatsles gegeven in de Leidse IJshal. Tot 3 oktober vorig jaar kon ik niet bevroeden, dat de in Amerika beroemde schrijfster gewoon wekelijks in de IJshal aan de Vondellaan kwam kijken naar de verrichtingen van haar zoons.


Het spreekt voor zich, dat ik 2 maart aanwezig zou zijn bij de te matig bezochte lezing. De thuisblijvers hebben een boeiend verhaal gemist.

Voorafgaand aan de lezing heb ik vrij uitgebreid met Erwin gepraat, terwijl zijn vrouw zich omkleedde voor het verhaal achter haar romans "Bijna thuis" en "Dans met mij".

Hoewel het een roman is, is het grotendeels gebaseerd op deze globetrotter, die op 3 continenten heeft gewoond. Vooral de bittere armoede in het rijke Amerika met zwaar onderbetaald werk en zelfs kinderarbeid in een kledingatelier doen je beseffen, dat de werkelijkheid vaak schrijnender is dan in romans wordt beschreven. Zo woonde Jean als kind met haar ouders in een afbraakpand vol kakkerlakken en ratten. Er was dus niet bepaald sprake van een gelukkige jeugd.

Het is bijna onvoorstelbaar, dat iemand zich uit deze armoede weet op te werken tot afgestudeerd academica en schrijfster. Maar haar jeugd gaf haar een enorm doorzettingsvermogen om aan die omstandigheden te kunnen ontsnappen.
Zeer bescheiden meldde ze: "Ik had maar één talent: ik kon goed leren." Daarmee doet ze zichzelf tekort, want ze kan ook fantastisch dansen.

En geweldig schrijven uiteraard en er ook nog eens boeiend over vertellen.

Ik weet niet uit welk Oosters land de uitspraak "Op de bodem van ieder geluk ligt een offer" vandaan komt, maar Jean heeft in haar jeugd genoeg offers gebracht voor het geluk, dat haar nu toelacht.

Vlak voor de pauze vertelde ze, dat ze moest leren fietsen, toen ze in Nederland kwam wonen. Ze vond dat moeilijk en vooral ook zwaar: "Je hebt hier altijd tegenwind!"
Deze uitspraak klonk mij zeer bekend in de oren.
Uiteraard vroeg ik bij de boekverkoop in de pauze, in welk boek deze uitspraak te lezen was.
"Deze komt in het nieuwe boek, waaraan ik momenteel aan het werk ben", kreeg ik als antwoord.
Jean Kwok heeft in ieder geval al één lezer, die uitkijkt naar de uitgave van dit in Nederland spelende boek.

Na de pauze werden de vragen van het 15-koppige publiek beantwoord. Om 10 uur ruimde ik met mijn collega's Ineke en Thea alles weer op voor de uitlening van de volgende morgen. Om een uur of half 11 zat ik op de fiets naar de Stevenshof. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik had de harde wind pal in de rug....

Het geheim van de blauwe trein

Op de eerste dinsdagmorgen na de Krokusvakantie waren er 15 "Krasse knarren" op komen dagen voor de gebruikelijke piramide van 125 rondjes. Het ijs was keihard en gleed goed al kwamen er aan het eind van de training wel wat "sporen" in de bochten te zitten.
Het kleurrijk geklede peloton reed in een lekker tempo de 25 kilometer. De in het geel gehulde John Val opende het bal, Marja van Vliet met haar roze trui nam de laatste 5 rondjes voor haar rekening, zoals ik dat traditiegetrouw deed met de 5 kilometer.
De tweede serie van 20 rondjes begon met de in het blauw gehulde René Strelzyn, Hans den Outer, Henk Distelvelt en Vincent Schenkeleers. De blauwe trein zette zich in beweging.

Nu heeft Agatha Christie ooit een detective geschreven met de titel "Het geheim van de blauwe trein". Het is zeer gebruikelijk, dat je bij detectives op het verkeerde been gezet wordt. Welnu, met de "Twee van Breda" in de gelederen kun je er op wachten, dat hetzelfde gebeurt.
Toen Gé van Goozen een geslaagde poging deed om het peloton een rondje te lappen, sloop Henk Distelvelt stiekem mee. Zodoende werd de blauwe trein ragfijn uit elkaar gereten.

Dat gaat binnenkort weer Kamervragen opleveren....

Rolstoelen op het ijs

De zondagmorgen begon net als een gewone werkdag. Om 7 uur stapte ik het bed uit. Ik deed mijn schaatskleren aan en maakte de ontbijttafel klaar, zodat ik met Ada kon ontbijten voordat ik om half 9 onder een brekend wolkendek naar de Vondellaan kon fietsen.
Bij de Leidse IJshal aangekomen stond al een flinke groep G-schaatsers te wachten op de bus, die ons naar Biddinghuizen zou vervoeren.
Inmiddels was Wierd Wagenmakers ook gearriveerd. Ik ging nog even naar het toilet, voor ik de bus in zou stappen. Bij het teruglopen zag ik Wierd en Arthur van Winsen in een geanimeerd gesprek met elkaar. "De vrienden van de zondagmorgen" hadden elkaar weer gevonden.
Ik zag trouwens heel wat "Krasse knarren" rondrijden op dit op dinsdag- en donderdagmorgen gebruikelijke uur. Ik had echter geen tijd om te blijven, want we konden instappen. Gezeten naast Jonathan Kloos reed reed ik mee naar Flevonice. De bus nam een iets andere route. Zo reden we door het dorp Biddinghuizen. In 1973 was ik er voor het laatst geweest.
Met 4 HAVO van Pedagogische Academie "De la Salle" hadden we een plattegrond van een dorp moeten ontwerpen met een X aantal voorzieningen. Zo was het bijvoorbeeld handig om het industrieterrein in het noordoosten van het dorp te plannen vanwege de overheersende zuidwestenwind in Nederland.

Na afloop van dit project konden we het dorp, dat model had gestaan voor de door Maarten Denters, onze aardrijkskundeleraar, aan ons verstrekte opdracht, in levenden lijve gaan aanschouwen. Met onder andere Jos Glandorf, Nico de Bont, Gieny van Lierop, Eric Creemers, Frans Kops en de weledelgestrenge heer Wim Beenakker trok ik die dag op in het toen gloednieuwe Biddinghuizen.
Het was daarna nog een paar kilometer rijden naar de 3 kilometerbaan van Flevonice. Voor de ingang stonden al langer rijen G-schaatsers en hun begeleiders uit het hele land, terwijl "Kleintje Pils" vrolijke deuntjes speelde voor de wachtenden.
Wij voegden ons in deze stroom en kregen een toegangskaart voor deze Schaatsvriendendag.

Op de achterkant stond een plattegrond, waarop je kon zien, wat er vandaag waar gebeurde.

Bij het podium werden (oud)-topschaatsers voorgesteld, die clinics zouden verzorgen, zoals Barbara de Loor, Anna Marie Thomas en Mariska Huisman.

Met de snelle G-schaatsers van de IJVL gingen Jaap de Gorter en ik naar de plek, waar de clinic Marathonschaatsen gegeven zou worden. Met een hesje om zat ik met Kobus Turk en Erik van der Stap in de eerste groep, die vertrok voor een 2,5 kilometer lange schaatstraining, waarbij het diep zitten en de zijwaartse afzet aan de orde kwamen.

Net voorbij de eerste bocht zat een hoogteverschil in de baan. Kobus ging hier onderuit en naast wat natte plekken van het water op het ijs voelde hij zijn knie. Maar hij schaatste rustig een viertal ronden verder met me.
Er stond een harde wind op de baan, maar op een of andere manier waren er maar een paar plekken, waar je echt tegen de wind in moest beuken. De rest van de 2500 meter had je zijwind of de wind in de rug. Vooral op het rechte eind richting finish kreeg je de wind vol in de rug. Daar ging je rechtopstaand al behoorlijk hard.

In totaal zou ik 16 ronden schaatsen met o.a. Kevin Wildschut en Youri Janssens. We hadden een geweldige dag. Waar de hele week voorspeld was, dat we een verregende zondag tegemoet zouden gaan, daar scheen het zonnetje!
De keerzijde was wel, dat de bovenlaag van het ijs smolt. Gaandeweg de dag zag je de plassen steeds groter worden. Door de harde wind zag je de golven op de plassen.
Normaal gesproken krijg je dan een soort papijs, waarin je vrij moeizaam vooruit komt. Maar verbazingwekkend genoeg bleef het ijs onder de golven keihard en het gleed geweldig goed. Wel was het her en der behoorlijk hobbelig. Er waren plekken, waar aan de rand van de baan al het ijs was weggesmolten. Hier zag je de koelbuizen open en bloot liggen.

Maar het meest kenmerkende van deze KPN Schaatsvriendendag waren toch de rolstoelen op het ijs. Deze werden door schaatsers voortgeduwd. Het waren er niet een paar, maar het aantal liep misschien wel in de 20. Soms haalde je op 2,5 kilometer wel 5 rolstoelen in. Zo zag ik het G-schaatsen van een heel andere kant.

Met Kevin schaatste ik na half 2 nog 4 rondjes. Om 2 uur trokken wij onze schaatsen uit. Coördinator Gerard van Tol kwam ons halen: "Iedereen zit al in de bus."
Volgens mij was afgesproken, dat we om half 3 zouden vertrekken. Een bericht van een eerder vertrek had mij nooit bereikt. Dat krijg je ervan, als je het ijs de hele tijd niet verlaten hebt.
Op de terugweg reed de bus eerst naar de ijsbaan van Katwijk, waar de G-schaatsers van IJsclub "Voorwaarts" uit konden stappen bij de Goerie. Hoefde ik een keer een dag niet naar Katwijk....
Bij de Leidse IJshal namen de IJVL-ers afscheid van elkaar. We hadden een geweldige dag gehad op Flevonice!