"Ik heb deze week niks gedaan!"

Vandaag stond in mijn marathonschema de tweede 30 kilometer op het programma: de Omloop van Noordwijkerhout. Met mijn winterjas aan fietste ik in de niet zo harde maar wel koude noordwestenwind naar "De Schelft" door de Bollenstreek, die nu op zijn mooist is met bloeiende narcissen, hyacinten en tulpen.

Om kwart voor 10 had ik me ingeschreven en met startnummer 2214 op de buik gespeld vertrok ik om 10 uur naar de Leidsevaart, waar ik tot de huizenrij ter hoogte van het voormalige station van Lisse liep. Op de heenweg had ik de koude wind tegen, dus ik was blij, dat ik een lange schaatsbroek en een zweethemd met windbreker aan had.
Op de terugweg van de 9 kilometer "inlopen" stroopte ik mijn mouwen op. Met de wind in de rug en in het zonnetje was het nog best aangenaam. Maar halverwege Halfweg en Noordwijkerhout betrok het razendsnel en de laatste 2 kilometer begon het te regenen. Niet lang daarna ging de regen over in hagel.

Ik kan u vertellen, dat ik heel blij was, dat ik lange mouwen had!
In "De Schelft" droogde ik wat op. Dat is het grote voordeel van de hedendaagse sportkleding. Het is behoorlijk snel droog.
Onder een grauw wolkendek vertrokken we om 11 uur voor de halve marathon. Ik kwam een kleine 20 seconden na het startschot over de startstreep voor de 21 kilometer. De eerste kilometer liep ik in de grote meute mee. Wijs geworden vertrok ik wat rustiger dan bij de Braassemloop.

Al snel werd ik ingehaald door Marijke Rog van Voorschoten '97. Zij heeft ongeveer mijn tempo en loopt ook behoorlijk vlak. Als ik haar niet uit het oog zou verliezen, dan zou ik een redelijk goede tijd lopen.
Bij het fietspad aan de voet van de duinen aangekomen, kwam ik Arthur van Winsen tegen, die op zijn racefiets over de stoep de andere kant op ging. Een kilometer verderop haalde hij ons over de weg in met 2 wielrenners in zijn kielzog. Ik meende Jos Fugers in zijn blauw-wit gestreepte IJVL-shirt te herkennnen. De enige logische verklaring, die ik kon bedenken was, dat Arthur Jos had losgereden en hem opgehaald had om hem weer op sleeptouw te nemen. Uit welingelichte kringen weet ik, dat Jaap de Gorter zich volledig in deze verklaring kan vinden.

De eerste 5 kilometer ging in 26 minuten. Terwijl ik op kop van een groepje van een man of 6 liep, hoorde ik een loper achter me verklaren: "Ik heb deze week niks gedaan!"
Ik kon niet nalaten om te zeggen: "En vond je baas dat goed?"

Na het slappe "Hij had niets in de gaten" kwam er na een halve minuut alsnog een scherp antwoord: "Zolang hij doet, alsof hij me royaal betaalt, doe ik alsof ik hard werk."
Hard werken moesten we in de duinen met de wind tegen. De zon was doorgekomen, de mouwen waren weer opgestroopt en de 10 kilometer ging in 51 minuten, een versnelling ten opzichte van de eerste 5 kilometer. De derde 5 kilometer ging nog iets sneller: 1.15.41, exact de tussentijd van vorig jaar.

De laatste 6 kilometer had ik een licht verval. Ik finishte als 144e van de 228 mannen in 1.47.20 op ongeveer 100 meter van Marijke Rog. Dit richtpunt klopte dus, ook al kon ik de in de eerste kilometer opgelopen achterstand tijdens de daarop volgende 20 kilometer niet goedmaken. De nettotijd was 1.47.03. Vorig jaar was ik met 1.46.49 welgeteld 14 seconden sneller. Vooraf had ik voor deze tijd getekend. Achteraf ben ik er tevreden mee.

Ik ging bij mijn oudste broer Kees langs, die deze maand te zien is in het tijdschrift "Landleven". Bij hem at ik mijn mueslibollen op alvorens ik door de kleurrijke Bollenstreek naar de Sleutelstad trapte, waar ik nog even de w.c.'s schoonmaakte, voordat ik onder de douche stapte.
Dit kleine klusje kon er na 30 kilometer hardlopen en 38 kilometer fietsen nog wel vanaf. In het verleden waren er diverse boeren, die op de schaats naar de start van de Elfstedentocht reden, de Tocht der Tochten volbrachten en weer naar huis schaatsten. Daar melkten ze de koeien nog, voordat ze aan hun welverdiende nachtrust toekwamen.

Rust zacht, lieverd

Het is vandaag een kwart eeuw geleden, dat mijn moeder aan het eind van de nacht haar laatste adem uitblies. De avond ervoor zorgde dit telefoontje ervoor, dat ik meteen op de fiets sprong en naar het station trapte: "Als je je moeder nog levend wil zien, moet je nu komen."
Ik was op tijd in het Diaconessenziekenhuis in Heemstede. Met mijn vader waakten hun 12 kinderen om beurten bij onze stervende moeder. Het zou nog tot een uur of half 6 duren, voor het zo ver was en er aan haar lijden een einde kwam.

Natuurlijk was ik verdrietig, maar ik werd ook heel rustig. Er was veel werk aan de winkel. Rouwkaarten maken en verzenden, het in elkaar zetten van de rouwdienst en het schrijven van het In Memoriam.

Uiteraard las ik deze in de Katholieke Kerk in Nieuw-Vennep zelf voor. Tot mijn stomme verbazing kon ik dit volkomen rustig doen. Het enige, waar ik spijt van heb, is dat ik bij het graf de aanwezigen naliet te bedanken. Dat liet ik over aan de de mensen van de begrafenisonderneming uit angst om te emotioneel te worden. Niet dus. De tranen komen bij mij niet zo snel.

Toch schoot ik eenmaal helemaal vol. Dat was toen we op haar sterfdag in de kerk kwamen, waar het stoffelijk overschot in de doopkapel was opgebaard. De tranen werden opgeroepen door de rouwkrans met daarop deze drie rake woorden, die alles zeiden: "Rust zacht, lieverd".

Singelloop

Vanavond fietste ik in een miezerregentje naar de Leidse binnenstad. Aan de Langegracht haalde ik bij speaker Teun de Reede mijn startnummer op voor de Singelloop. Bij de startstreep kwam ik Jeroen Straathof tegen, voormalig wereldkampioen junioren en de eerste wereldkampioen op de 1500 meter schaatsen. Samen met zijn vrouw Evelien en hun 2 oudste dochters deed de voormalige ploeggenoot van Siebe mee met de Singelloop.

Terwijl ik onder de startboog stond te wachten op het startschot, zag ik schuin voor me een Tyrannosaurus Rex, beter bekend als T-Rex, rondstappen.


Dat is niet zo vreemd: de T-Rex was dit jaar de mascotte van de 7 kilometer lange loop langs de mooie Leidse singels.

Ook Ruud Vermeulen, met wie ik heel wat kilometers heb geschaatst, was van de partij toen de Leidse cabaretier Jochem Myjer het startschot loste om half 8.

Het lange lint vertrok voor de 7 kilometer.

Met startnummer 124 vertrok ik voor de voor mij vrij korte afstand. Doordat ik redelijk vooraan mocht starten, kwam ik vrij snel in mijn eigen ritme. Op de Langegracht was het af en toe wat krap, maar op de singels had je genoeg ruimte.

Het lopen ging vrij makkelijk, maar doordat ik eigenlijk alleen op duur train merkte ik wel, dat ik snelheid tekort kwam. Na het rondje van 7 kilometer stond er een tijd van ruim 32 minuten op de klokken, een degelijke tijd.

Ik keek nog een minuut of 20 naar de binnenkomst van hele hordes lopers, alvorens ik naar mijn fiets wandelde. Deze stond bij het huis van mijn nicht Linda Lieverse. Ik belde aan en zij deed open. We kletsten even bij over het lief en leed in de familie.
Op de terugweg fietste ik nog even langs Jaap de Gorter voordat ik een thuis een lekkere warme douche nam.

Meldonium

Meldonium is deze week weer volop in het nieuws. Waren het de afgelopen anderhalve maand vooral betrapte sporters, veelal van Russische en Oosteuropese komaf, dit keer was het nieuws, dat zij hun straf vermoedelijk gaan ontlopen.

Een maand geleden kwam Grindeks, de Letse fabrikant van meldonium, met het verhaal dat het inmiddels verboden middel enkele maanden in het lichaam kan blijven. Het geneesmiddel, dat de doorbloeding bevordert en het uithoudingsvermogen verbetert, staat sinds 1 januari op de dopinglijst.

Dit biedt een uitweg voor dopinggebruikers als schaatser Pavel Koelizjnikov en tennisster Maria Sjarapova.


Afgelopen woensdag werd bekend, dat sporters, die voor 1 maart betrapt zijn op gebruik van het verboden meldonium, mogelijk vrijuit gaan. Dat blijkt uit een e-mail die wereldantidopingagentschap WADA heeft gestuurd aan nationale en internationale sportbonden en aan dopingorganisatie.

Je kon er op wachten. Het Russische antidopingbureau RUSADA heeft de voorlopige schorsing van acht sporters die betrapt zijn op het gebruik van meldonium opgeheven. De beslissing komt niet onverwacht, nadat de wereldantidopingautoriteit afgelopen week bekend maakte dat alle zaken van sporters die sinds 1 januari positief zijn bevonden op het middel opnieuw moeten worden bekeken.

En zo ontloopt Pavel Koelizjnikov, wereldkampioen sprint en tweevoudig dopingzondaar, vermoedelijk de dans. Het is natuurlijk onzin, dat je betrapt wordt, omdat een middel mogelijk wat langer in je lijf blijft zitten. Dat risico heb je dan zelf willens en wetens genomen door meldonium te blijven slikken.

Want wat moet je als gezonde sporter met een geneesmiddel voor hartpatiënten? In gewoon Nederlands: niks anders dan de boel belazeren! Als je meer doorbloeding en uithoudingsvermogen hebt, kun je langer doortrainen, waardoor je met een betere conditie en meer spiermassa aan de wedstrijden kunt beginnen.

Als je het lef hebt om vals te spelen, moet je niet zeuren op het moment, dat je tegen de lamp loopt.

Nieuwe IJshal

Vanmorgen liep ik 8 kilometer in aanloop naar de marathon van Leiden. Het is iets minder dan op andere donderdagen, maar morgenavond staat de Singelloop op het programma en zondag de tweede 30 kilometer.

De loop ging naar het huis van Jaap de Gorter en weer terug. Ik bracht 2 toegangskaartjes voor de uitvoering van het Beatlesproject van de Leidse Koorprojecten in de Lokhorstkerk.

Bij thuiskomst opende ik mijn mailbox, waarbij ik dit hoopvolle artikel uit het Leidsch Dagblad kreeg doorgestuurd van Jos Drabbels. Als u op het hier bovenstaande artikel klikt, dan is het goed leesbaar. Een mijns inziens zeer positief artikel.

We stevenen af op een ijsbaan van 250 meter. Natuurlijk heeft iedere schaatser liever een 400-meterbaan of eventueel een 333-meterbaan, maar dit is het hoogst haalbare wat we kunnen krijgen. Het is het mooiste verjaarscadeau, dat de Leidse IJshal, die in oktober 40 jaar bestaat, kan krijgen.

De binnenbaan wordt een slag groter en de buitenbaan wordt 2 keer zo breed, dus ook een stuk veiliger. Het blijft een ideale ijsbaan om aan kinderen schaatsles te geven.

Ik heb nu 37 seizoenen aan de Vondellaan geschaatst. Ik hoop, dat ik er bij IJshal "De Vliet" nog eens 37 jaar aan vast mag plakken....

Langbroekse kaasmosterd

Tijdens de OR-cursus in Driebergen stuitte ik in de "Bergse bossen" op een vitrine. Hierin stonden streekproducten, die daar te koop waren, waaronder een potje Langbroekse kaasmosterd.

Nou, daar wist ik wel iemand voor!
Ik rijd met de "Krasse knarren" regelmatig met Martin Langbroek. Tussen het schaatsen door is er altijd wel tijd voor een geintje. De term "Kabouterschaatsen" komt bij Martin vandaan.

Nu zijn kabouters in het algemeen niet zo heel groot. Ze zijn dus niet zo hoog boven het aardoppervlak te vinden. Wij dus ook niet. Vooral vlak voor en tijdens de 1000 rondjes van Leiden bestaat er een zeker gevaar om in de buurt van de naamgever van de Langbroekse kaasmosterd te verblijven.

Omgekeerd is Martin volledig in zijn element op de Vogelplas.

Als een vallende adelaar dook hij met een noodvaart omlaag.


Met veel genoegen fietste ik vanmorgen dan ook naar Huize Langbroek om de Langbroekse kaasmosterd af te leveren.

Zo was ik in ieder geval niet te laat en kwam het potje niet aan als mosterd na de maaltijd.

OR-cursus

De afgelopen 2 dagen had ik met mijn collega's Annemarie en Josien studiedagen voor OR-leden in de bibliotheek. De studiedagen waren in de "Bergse Bossen" in Driebergen.

Het waren lange dagen. Gisterenochtend ging om half 7 de wekker en om 7 uur zat ik op de fiets naar het station van Leiden, waar we gedrieën met de trein naar Driebergen vertrokken. Gelukkig hadden Fokke en Sukke hard genoeg doorgewerkt, zodat we ongestoord verder konden reizen.

De studiedag gisteren ging van half 10 's ochtends door tot kwart voor 10 's avonds. De eerste sessie ging over het FabLab. Reuze interessant.



's Middags mochten we met de opgedane inspiratie aan de slag, waarbij ik een korte tekst gemaakt had op "Eight days a week" van "The Beatles".
"Altijd online,
dat zijn wij,
altijd online
maakt onze klanten reuzeblij!"

De avondsessie ging over werkdruk. In het Grand Café deden we aan stressreductie onder het genot van een Heuvelbier en een serie lachsalvo's.

Vandaag was de ochtendsessie gegeven door een juriste, die ons precies uit de doeken kon doen, wat onze rechten waren en waar onze bevoegdheden ophielden. De middagsessie ging over werken met vrijwilligers, in veel bibliotheken een actueel thema.
In de vele sessies en ook aan de eettafels kwam vaak ter sprake, hoe het er in andere bibliotheken aan toe ging. Dat relativeert best wel goed. Zo slecht hebben we het nog niet in de Katwijkse bibliotheek.
Na afgelopen zondag bij Hollen door de bollen een halve marathon gelopen en in totaal 47 kilometer gefietst te hebben, had ik als het om bewegen gaat 2 rustdagen. De enige echte beweging was een drietal boswandelingen naar de zandverstuiving aan de overkant van de drukke doorgaande weg naar Austerlitz. Maar dan hadden we ook wat: deze dennen, waarvan de wortels compleet bloot lagen.

En dat is precies wat je als OR-lid op zijn tijd wel eens moet zijn: diepgravend!