Een persiflage op Bruce Springsteen

Aan het einde van de middag vertrok ik van huis uit om samen met Hans Boers de halve marathon te gaan lopen. Het was bewolkt weer met een noordwesten wind, dus redelijk fris. Maar je loopt je altijd wel warm.

We liepen het oude parcours van de marathon van Leiden. Vanuit de Stevenshof ging onze route naar de Leidse binnenstad. Tot onze stomme verbazing liep de route dood op de Aalmarkt. Wegens werkzaamheden was de weg daar volledig afgesloten met hekken. We hopen, dat dit euvel over exact een maand verholpen is, want anders loopt de laatste halve kilometer van de marathon letterlijk in het honderd.
Nu moesten we ruim 100 meter teruglopen om aan de andere kant van de Rijn richting het lege V&D-pand te lopen, waar we de officiële route langs de rivier weer vervolgden.

Langs de Lammenschansweg liepen we naar Zoeterwoude en vandaar via een bocht naar de Vlietlanden. Ik liep redelijk vlot, maar Hans is beter in vorm dan mij. Af en toe liep hij als een soort Joop Zoetemelk heel langzaam van me weg.

Onder het lopen hadden we het over allerhande zaken. Zo passeerde de penalty van Milik tegen F.C.Utrecht de revue. Hans moest zich deze week verweren tegen een paar Feyenoord-fans.
"Er was niets mis met die strafschop", zei mijn trainingsmaat: "De penalty was onberispelijk ingeschoten!"

Zelf moest ik bekennen, dat ik vandaag het hoofd frontoffice bovenop de kast had gejaagd.

De afgelopen 2 maanden had ze zich nadrukkelijk uitgesproken over de lengte van mij haar. Met een binnenpretje en een zijden sjaaltje was ik vanmorgen naar mijn werk gefietst. Mijn vermoeden, dat ze met open ogen in de val zou lopen, werd volledig bewaarheid.
In de koffiepauze deed ik het groen-blauwe sjaaltje om mijn hoofd, zodat ik er uitzag als een hippie op leeftijd.
"Wat is dat?", klonk er op felle toon.
"Een haarband", zei ik geheel naar waarheid.
"Je gaat hiermee toch niet de uitlening in?", klonk het ietwat vertwijfelde antwoord.
"Ik zou niet weten, waarom niet", gaf ik als respons.
Op dat moment kwam de directeur binnen: "Het lijkt wel een persiflage op Bruce Springsteen."

Voor het eerst van mijn leven heb ik een directeur met gevoel voor humor. Ik kan het iedere werknemer aanbevelen.
Om 10 uur verliet ik de kantine en liep naar de uitlening, waar ik het sjaaltje in mijn jaszak stopte. Ik ben professioneel genoeg om de klanten niet lastig te vallen met grappen en grollen, waar zij part noch deel aan hebben. Maar op het moment, dat ik het kantoorgedeelte betrad, kwam de haarband weer om mijn schouderlange haar te zitten zoals ruim 40 jaar geleden.

Ja, ja, ik ben mij er eentje....

Bij het weggaan vroeg ik aan het nog steeds verbijsterde hoofd: "Welke kleur haarband zal ik maandag aandoen?"

Het is maar goed, dat ik nog niet zo lang geleden mijn functioneringsgesprek heb gehad....

Erdogan

Het is een bekend gegeven, dat autoritaire personen in het algemeen en dictators in het bijzonder totaal geen gevoel voor humor hebben. Aan deze kwaal lijdt de Turkse president, die voor zichzelf een paleis met 1000 kamers liet bouwen, in zeer hoge mate.

In eigen land belanden Turkse journalisten voor het minste of geringste in de gevangenis, worden kranten gesloten en helpt Erdogan tal van democratische rechten om zeep. Maar het Westen kijkt weg hiervan, bang als de regeringsleiders zijn dat de Sultan van Ankara weer nieuwe hordes vluchtelingen op gammele bootjes naar Europa laat vertrekken.

Vorige week deed Erdogan aangifte tegen de Duitse komiek Jan Böhmermann wegens belediging van een buitenlands staatshoofd. Ik geef grif toe, dat hetgeen Böhmermann ter berde bracht volstrekt smakeloos was, maar dat je je als staatshoofd met zulke zaken bezig houdt zegt wel iets over de lengte van de tenen van Erdogan.
Kennelijk kreeg hij de smaak te pakken en wil hij het in Nederland ook voor het zeggen krijgen. Vandaag opende het Turkse consulaat een meldpunt voor Erdogan-beledigingen. Na alle commotie had men in de gaten, dat men de hand overspeeld had. Ik citeer: "De medewerker had wel goede bedoelingen, maar door een ongelukkige woordkeuze is de brief verkeerd geïnterpreteerd, schrijft het consulaat."

Welnu, dan vraag je er bij mij om. Ik ga me niet verlagen tot het niveau van Jan Böhmermann, maar ik maak wel de zin uit bovenstaande de cartoon van Tom Janssen, misschien wel de beste cartoonist van Nederland, af met het risico, dat ik aangeklaagd ga worden voor het beledigen van een bevriend staatshoofd: "Erdogan is een geitenbreier en een mierenneuker!"

Flexibiliteit

Het modewoord in de huidige tijd is flexibiliteit. Vooral werkgevers zijn er dol op. Van werknemers wel te verstaan.

Omgekeerd ligt het een tikkeltje anders. Met de enorme werkloosheid als ruggensteun wordt door de werkgevers een enorme flexibiliteit van hun medewerkers verwacht: "Je hoeft hier niet te werken!"

Zo is flexibiliteit vooral een eenrichtingsverkeer.

Nu ben ik van nature behoorlijk flexibel. Als je opgroeit in een gezin met 12 kinderen leer je al van jongs af aan om te geven en nemen. Deze jong aangeleerde mentale souplesse heeft me later veel profijt op geleverd. Niet alleen op het werk, maar ook in de sport.
Dit kwam mij gisteren weer van pas. Ik had een halve marathon gepland om zondag met Hans Boers te gaan lopen. Morgenavond kwam mijn trainingsmaat echter beter uit. Geen probleem. Ik gooide het programma gewoon om, zodat we dan samen het voormalige parcours van de Leidse marathon gaan lopen.

Daar het geen goed idee is om de dag voor een halve marathon een langere afstand te gaan lopen, schrapte ik de geplande loop van vanmorgen. In plaats daarvan ging ik boodschappen doen. Over flexibiliteit gesproken....

Olympisch Stadion

Na de geslaagde proef met het Nederlands kampioenschap allround en sprint in 2014, kort na de zeer succesvol verlopen Olympische Spelen in Sotsji, gaat het Olympisch Stadion op herhaling, maar dan "om het echie". Het WK allround vindt dan plaats in Amsterdam. Ouderwets in de open lucht.

Het duurt nog even, maar op 10 en 11 maart 2018 staat dit belangrijkste allroundtoernooi op de kalender. In de periode van 1 februari tot 2 maart 2014 kon er op kunstijs geschaatst worden en in het laatste weekend werden de NK allround en sprint verreden in het stadion waar in het verleden grote voetbalwedstrijden gespeeld zijn en in juli de EK atletiek zijn.

Daarnaast hebben ook mindere goden, waaronder ondergetekende, hun voetstappen staan op de sintelbaan, waarop in 2018 het kunstijs ligt voor de zoveelste belangrijke sportwedstrijd in het roemruchte Olympisch Stadion.

Oefening baart kunst

Een bekende tegeltjeswijsheid luidt: "Oefening baart kunst".
Deze volkswijsheid doet niet alleen opgeld bij de kunst, maar in de sport is het ook van toepassing.

Deze weken oefenen mijn vrouw en ik druk op een elftal nummers van "The Beatles", daar we meedoen met een project rond "The Fab Four" uit Liverpool.

Met een oefenbestand op de computer zitten we 's avonds regelmatig onze partijen in te studeren.

Zelf ben ik naast de kunst ook nog eens druk in de weer met hardlopen. De marathon van Leiden is over ruim een maand. De afgelopen week heb ik in totaal ruim 50 kilometer gelopen met het oog op de klassieke afstand van 42.195 meter. Alleen noem je het dan meestal geen oefening, maar gewoon training.

Maar met 13 uitgelopen marathons weet ik uit eigen ervaring: het uitlopen van een marathon is een hele kunst.

Zittende zwaan

Iedereen, die voor een marathon traint kent het verschijnsel: loodzware bovenbenen in de dagen na een 30 kilometerloop. Vandaag had ik ook last van dit verschijnsel, toen ik om half 9 begon aan mijn hersteltraining van 7 kilometer. Vooral de eerste kilometer viel behoorlijk tegen. Toen de benen losgelopen waren, ging het langzamerhand steeds beter.

Na op de volkstuin de planten in de steeds groener wordende kas water gegeven te hebben, liep ik derhalve wat soepeler naar huis. Hier pakte ik mijn fiets en trapte naar Leiden, waar ik wat boodschappen deed.

Op de terugweg reed ik over het vrij nieuwe fietspad langs de spoorlijn naar Utrecht. Midden op het fietspad zag ik een zittende zwaan. Nu moet je met zwanen toch wel voorzichtig zijn. Naar mijn idee reed ik er ruim genoeg omheen, maar op het laatste moment stak de zwaan zijn nek uit. Ik kan u vertellen: deze is ineens behoorlijk lang.

Ik moest om een val te voorkomen plotsklaps uitwijken en reed vanaf het rode asfalt het gras op. Gelukkig heb ik enige ervaring met mountainbiken, dus het lukte me om zonder kleerscheuren mijn weg te vervolgen.

"Wilt u mijn veter losmaken?"

Op weg naar huis reed er een jochie van een jaar of 8 op een kinderfiets voor me. In zijn rechterhand had hij een werphengel. Ik zag, dat hij zijn veters niet vast had gemaakt.
Een meter of 100 verder stopte het jongetje met de vraag: "Wilt u mijn veter losmaken?"

De veter van zijn rechterschoen was om de pedaal gedraaid. Ik vroeg hem, of hij zijn hengel even aan te geven. Deze legde ik in het gras neer, zodat ik bij de schoen kon. De volgende stap was, dat ik zijn voet uit de schoen haalde. Zo kon ik veel makkelijker de veter losmaken.

Toen de blauwe sportschoen los was, gaf ik hem terug aan de rechtmatige eigenaar met daarbij het welgemeende advies om de veters toch maar vast te maken. Maar ja, ik ben dan ook een veteraan....