Terugsturen

Gisterenavond stond ik op het rooster als skeelertrainer voor de G-schaatsers. Tijdens de zoveelste zonnige zomeravond fietste ik derhalve naar de skeelerbaan Leiderdorp, waar ik training zou geven aan Kevin, Daisy en Justin.
De nadruk lag op technische oefeningen, die uit zouden monden in het terugsturen van de skeelers.
Er stond een matige noordoostenwind. Zodoende konden we kortere felle slagen tegen de wind in af laten wisselen met langere slagen met de wind in de rug.

De volgende stap was het laten hangen van het been.

Aansluitend kwam de afzet aan bod. Zowel bij het skeeleren als bij het schaatsen zie je veel mensen, die te veel naar achteren afzetten. Om de goede zijwaartse afzet te krijgen moet je terugsturen. De befaamde "olifantenoren" zijn hiervoor een goede inleidende oefening.
Daarna kun je na de afzet, die altijd ietwat schuin naar voren is, je skeeler of je schaats dusdanig terug laten sturen tot het moment, dat je recht vooruit rijdt.

Op dat moment kun je goed zijwaarts afzetten. En daar was het terugsturen ook voor bedoeld.
Aan het eind van de training gaf ik Kevin nog wat startoefeningen op, waarna ik ging uitrijden bij de trainingsgroep van Willem van der Laan.
Met Gera van Duijvenbode zat ik op het terras van het clubhuis nog wat te drinken. We stonden op het punt om weg te gaan, toen iemand van een belendende tafel mij een flesje bier kwam brengen. Ze hadden een biertje teveel gekocht.
Ik offerde me maar op. Ik wilde de gever niet terugsturen.

Kwallenzee

In zomerse omstandigheden zou ik gisterenavond de strandtraining geven voor de IJVL. Normaal gesproken willen we na afloop bij warm weer nog wel eens een duik nemen in het zilte nat. Via de site van de NOS waren we echter gewaarschuwd voor veel kwallen.

Daar was geen woord van gelogen. Daar ik al heel wat jaren op het strand kom, meen ik over enig vergelijkingsmateriaal te beschikken. Maar dit sloeg echt alles. Het stand langs de vloedlijn was bezaaid met kwallen.
Bij het inlopen kwam ik bij de kruispassen voorwaarts op een kwal terecht en gleed toen weg. Een zelfde ervaring hadden de andere deelnemers aan de droogtraining.
We waren maar met een klein groepje. Door kwetsuren, vakanties en andere verplichtingen waren we maar met zijn vieren. Daar Gera van Duijvenvoorde, Annerieke van der Beek en Sebastiaan Scargo alledrie goede lopers zijn, besloot ik het trainingsschema om te gooien. We zouden naar Noordwijk gaan lopen.
Met de wind tegen liepen we naar Huis ter Duin, waardoor we lichtelijk gezandstraald werden. Onderweg deden we 1 minuut statisch zitten en 40 schaatsstappen. Aan de schaatsstappen van Sebastiaan kun je zien, dat hij over een heel goede schaatstechniek beschikt. In een klein groepje kun je de anderen goed observeren.
Met een tweetal korte series bochtstappen in de buurt van Huis ter Duin markeerde deze oefeningen het keerpunt van de strandtraining.
Via het schelpenpad langs het fietspad liepen we door de duinen terug naar Katwijk, waar we nog wat gingen drinken bij "Het Wantveld". Terwijl ik met Hen van den Haak op het terras van deze strandtent zat, doken Gera en Annerieke toch in de Noordzee. Deze bikkels zwommen tussen honderden kwallen door.

Nederland ligt al heel lang aan de Waddenzee, maar sinds kort ook aan de Kwallenzee.

Driefietsentocht

Het was vanmorgen een hele logistieke operatie om de fietsen op de juiste plek te krijgen. Ik had afgesproken om mijn Batavus Galibier naar Van Vliet in Voorschoten te brengen voor de jaarlijkse grote onderhoudsbeurt.

Op weg hier naar toe fietste ik eerst naar de huisarts toe voor het meten van de bloeddruk. Deze was nog steeds keurig: 128 om 72. Ik heb nog steeds de bloeddruk van een jonge vent.
Vanaf de fietsenmaker wandelde ik naar de school van mijn vrouw, waar ik op haar oude fiets naar huis reed.

Daar aangekomen stapte ik op mijn oude Batavus Jakima, waarvan het zadel een stuk te hoog stond. Siebe gebruikt deze fiets als hij in Leiden is. Aangezien mijn zoon een kop groter is dan zijn vader, was het zadel hoger gezet. Daar wij de sleutel niet hadden om het zadel lager te zetten, fietste ik nogmaals naar Van Vliet. In een uur tijd was er zodoende sprake van een driefietsentocht.

Klassenjustitie

Dit is wellicht de pijnlijkste sportfoto van 2018. Een dopingzondaar, die eigenlijk niet zou mogen starten, en toch de Giro d'Italia wint.
In de Vuelta a España is deze Brit betrapt met een twee keer te hoge salbutamolwaarde in zijn urine. In het verleden zijn er wielrenners geschorst met een lagere waarde van dit middel voor astmapatiënten.
Het is hetzelfde als bij de Russische schaatsers, die in januari 2016 op meldonium betrapt waren. Ze waren in december 2015 doorgegaan met het slikken van dit middel voor hartpatiënten, dat in 2016 verboden zou worden. Dan moet je niet gaan jammeren, als je in januari 2016 door de mand valt.

Nog kwalijker is het, dat de wielerbond UCI niet krachtdadig is opgetreden. Nu heeft de zaak 9 maanden kunnen dooretteren. En eindigt deze soap in vrijspraak voor Froome. Met dank aan een leger experts en advocaten. De kleine renners hebben deze niet tot hun beschikking en krijgen bij een overtreding van de dopingregels gewoon (en terecht) een schorsing aan hun broek.

In gewoon Nederlands noem je dit klassenjustitie.
Nog kwalijker wordt het, dat hierdoor de bewijslast omgekeerd is. Een renner, die betrapt is op dopinggebruik, hoeft zijn onschuld niet meer te bewijzen.
Het wielrennen glijdt zodoende, met dank aan de stinkendrijke Sky-ploeg, terug naar het tijdperk-Armstrong.

De Veteranendag van Oktopus

Het was op de dag van de reünie van "Oktopus" Veteranendag. Hoe toepasselijk. Want dit jongerenkoor is in oktober 1971 opgericht en aardig wat leden van het eerste uur zouden gisteren aanwezig zijn bij de reünie.

Daar de generale repetitie om half 6 zou beginnen, een tijd waarop normaal gesproken de maag begint te rammelen, hadden we met een groep vrienden afgesproken om te gaan eten bij Italiaans restaurant "Mamma Mia".

Om kwart voor 3 stapten mijn vrouw en ik op de fiets om via Warmond naar Nieuw-Vennep om de fiets bij de Katholieke kerk te stallen. We staken de Venneperweg over waar we na enig overleg besloten om toch maar binnen te gaan zitten eten. De helft van het tiental eters zou anders in de zon moeten zitten en dat was met die hoge temperaturen geen pretje.

Na de buik gevuld te hebben en de lachspieren getraind, wandelden wij de 100 meter naar de kerk, waar we op de afgesproken tijd met een koor van 70 zangers en zangeressen begonnen aan de laatste en voor sommigen tevens de eerste repetitie. 

En die ging gewoon goed. Dat gaf vertrouwen.

In de korte pauze na de repetitie liep de kerk behoorlijk vol.

Om 7 uur begon pastoor Ruben Torres, een naam die je zo in het Spaanse elftal zou kunnen verwachten, aan de reüniedienst van "Oktopus" en "Mitswa".

Deze ging nog beter dan de beste repetitie en ook beter dan bij de reünie van november 2013.
Met een goed gevoel vertrokken we dan ook naar "De Kelder van de Koster" voor een gezellige feestavond.
De eerste groepsfoto betrof die van Bas Warnink, Agaath Kortekaas, Jan Suidgeest en schrijver dezes van de tweede klas van R.K. MULO "Porta Vitae" uit Hoofddorp. Inmiddels zijn we 50 jaar verder....

Als penningmeester van "Oktopus" zette ik Joop Beenakker en Charlotte Holthuijsen, de beide dirigenten, in het zonnetje.

De rest van het feest was het een combinatie van oude bekenden spreken en dansen. Met zo'n 70 personen was het dan ook erg gezellig.

Op muziek van onder andere "Meatloaf" en "Madness" bleken de veteranen nog prima te kunnen swingen.

Denk nu niet, dat deze oude marathonloper uitgeteld was, laat staan dat ik te dronken was om op mijn benen te blijven staan.

Ik nam in eigen onnavolgbare stijl wat foto's vanuit het kikkerperspectief.....
Om 1 uur sloot "De Kelder van de Koster" en kon deze veteraan van "Oktopus" naar Leiden fietsen, waar hij om half 3 als een blok in slaap viel.

Therapeutisch skeeleren

Vanmorgen fietste ik na het ontbijt naar de volkstuin, waar ik op de bekende plekken planten water uit de sloot gaf. Na een kurkdroge juni en voorlopig nog geen regen op komst, was er wederom sprake van zomers weer.

Na deze noodzakelijke taak verricht te hebben, plukte ik nog een bakje frambozen. Nu ik er toch was....

Vanmiddag wilde ik na de mislukte training vanwege pijn rondom de achillespees weer een keer proberen te skeeleren. Ik was benieuwd, hoe mijn enkel zich zou houden. Met lopen had ik er geen last van. Het werd dus therapeutisch skeeleren.
Ik reed van huis uit naar het fietspad aan de rand van de Stevenshof, daarna over de Velostrada naar station Voorschoten en weer terug om via de Rijndijk het rondje Stevenshof vol te maken. In totaal reed ik ruim 12 kilometer. De vrij krachtige noordoostenwind maakte, dat het minder warm aanvoelde dan gisteren tijdens het therapeutisch skeeleren.

Tour weert Froome

In september werd Chris Froome betrapt op een veel te hoge dosis salbutamol in de Vuelta a España. Drie dagen later won hij de Ronde van Spanje.
Waar normaal gesproken iemand meteen geschorst wordt, daar gebeurde het met deze Sky-rider niet.

De rijkste wielerploeg ter wereld, waar al enige jaren een geur van dopinggebruik omheen hangt, wist de schoring tot nu toe te voorkomen. Astmapatiënt Froome, die normaal gesproken niet in Italië had mogen starten, wist op miraculeuze wijze alsnog de Giro d'Italia te winnen.

Dit scenario wil de organisatie van de Tour de France voorkomen. Als je betrapt wordt op doping, moet je gewoon geschorst worden. Punt uit.
"Als de UCI dat niet doet, dan weren we Froome zelf wel uit de Tour de France", moet de ASO, de organisatie achter de Tour én de Vuelta gedacht hebben. Aldus geschiedde.
Hopelijk lukt het de Fransen om te voorkomen, dat de viervoudige winnaar de Ronde van Frankrijk moet missen. Ik vind, dat het tijdperk Froome langzamerhand verdacht veel op het tijdperk Armstrong begint te lijken, die aanvankelijk overal mee weg  kwam.