Piloña

Op een mooie Pinksterdag werden we om 8 uur pas wakker.
Ada en ik kleedden ons aan en gingen een stukkie wandelen in de omgeving. We klommen omhoog tot we vlak voor de driesprong naar El Remediu en Villamartin de Riba waren. Vlak ervoor sloegen we af naar Quintana. Op deze klim zagen we een langgerekte kilometerslange wolk boven het dal liggen met de heuvels er bovenuit torenend.

We liepen nog een doodlopend boerenpaadje in en op de terugweg sprak ik een tijdje met Pedro. Na 3 kilometer wandelen schoven we aan aan de ontbijttafel. Met een goed gevulde maag reden we naar het dal van de Piloña.

Bij La Villa Baxu parkeerden we de auto op een plekje langs een stil weggetje. We zouden een rondwandeling maken in dit mooie dal. Eerst klommen we de heuvel nog een stukje verder op, waardoor we een mooi uitzicht hadden. 

We daalden weer af en kwamen een oude vrouw tegen. We mochten zaad van de goudsbloemen plukken en diverse stekken van bloemen meenemen in een plastic tas om deze in de tuin te poten.

Via een mooie wandeling hadden we na een klim uitzicht na alle kanten in het dal van de Rio Piloña.

Asturias, paraiso naturel.

Langs de grote linde daalden we af naar La Villa Ribe en La Villa Baxu, waar we in een blauwgeschilderd café koffie met melk en warme chocolademelk dronken.

Gelaafd wandelden we naar de markt bij de kerk, waar Ada nog een witte geranium kocht. We reden terug naar Nava, waar Ana nog een brood haalde en vandaar gingen we huiswaarts.
We aten om 3 uur een linzenschotel. Ada en Siebe gingen in de tuin de planten poten, ik bracht het glaswerk naar de glasbak en maakte een kort ommetje. Op de terugweg vond ik een briefje van € 5,-.

Daarna keek ik naar de koninginnenrit van de Giro, die gewonnen werd door Tadej Pogacar. Dat kon mijn Giroploeg niet zeggen, want we kelderden naar plaats 500, na vrijdag nog op 166 te hebben gestaan.
Het was vandaag bewolkt maar droog, maar met 18 graden Celsius was het prima weer. Toen Sally langsliep omdat ze de honden uitliet, wandelden Ana en ik met haar mee tussen de weilanden door.
We aten en deden, wat iedere Christen geacht wordt te doen op deze Pinksterdag. De duivel verslaan.

Wij deden dat met de zeeduivel. We verslonden deze met veel smaak. De Damm, niet de verwarren met "Damn", smaakte er goed bij.

's Avonds speelden we nog een potje Keezbord. Siebe en Bert wonnen deze keer. Morgen gaan we naar Aviles.

Llanera

Om 7 uur werd ik wakker. In één ruk doorgeslapen. Er was een mooie zonsopkomst, die ik op de foto zette om nog een uurtje verder te dommelen.

Ada en ik dekten de ontbijttafel en deden de vaat. Siebe was een stuk wezen fietsen op de mountainbike. We ontbeten om een uur of 10, waarna we met de auto naar Llanera reden. In de regen wandelden we naar de markt toe.

Het geluid van de doedelzakspelers kwam ons tegemoet.

Een tweetal gaitero-bands passeerde ons.

We keken in de grote tent, waar het ciderschenkkampioenschap van Asturias was.

Ongelofelijk hoe secuur ze een fles sidra leegschonken in 5 afgeplakte glazen.

We slenterden over de markt langs de kramen, voordat we op een overdekt terras wat gingen drinken. Ada en Siebe hadden koffie met melk, Ana en ik gebakken lucht.

Het zakje chocoladepoeder lag op het kopje, zodat de ober niet had gezien, dat er geen warme melk in zat.

We lachten hartelijk. De ober evenzeer toen hij de warme melk kwam brengen.

Na nog een rondje over de markt, waar Ada een Asturias-sleutelhanger kocht en brood voor de lunch, vertrokken we in de regen naar huis, waar we om half 2 aankwamen. We hadden een heerlijke lunch met tortilla.

Daarna reden we naar Lugo de Llanera om uitgebreid boodschappen te doen op deze verregende dag, waarop Filippo Ganna in de Giro d'Italia de tijdrit won voor Tadej Pogacar.

Om 7 uur waren we weer thuis.

Stijgingsregen en hemelsluizen

We hadden heerlijk geslapen en dekten de tafel, waarna we met zijn vieren ontbeten.

Na de koffie wandelden Ada en ik naar Nava, waar we bij Yebio wat boodschappen haalden. 

We kochten bij een bloemenwinkel een geranium en bij een bakker een viertal amandelcakejes. Op de terugweg aten we een banaan op een bankje langs de beek. Even later voelden we bij een korte klim wat regendruppels. Stijgingsregen.

Dit hield snel op. Bij de bergen op de achtergrond hingen donkere wolken, maar we kwamen droog thuis. We aten de overgebleven gevulde aubergines met rijst en wat brood met kaas.

Het zou een regenachtige middag worden. Siebe, Ana en Ada deden wat klussen binnenshuis, terwijl ik naar de door Jonathan Milan gewonnen Giro-etappe keek.

Om een uur of 6 was het even droog. Net op het moment, dat ik met mijn vrouw zou gaan wandelen, gingen de hemelsluizen open. Bij het dorpshuis keerden we terug op onze schreden. 

Ik schreef in het dagboek en ging verder in  "Het Pilgrims Father complot" van Jeroen Windmeijer.

's Avonds aten we om 10 uur aardappels met spinazie uit de eigen tuin en gebakken ei met kaas. We hadden een gezellige maaltijd met een La Sagra Casfiza, een heerlijk speciaalbiertje.

De dag was nat, de keel ook.

Een krampachtig ontwaken

Rond een uur of half 6 werd ik wakker met kramp in mijn beide kuiten.

Ik rekte de kuitspieren door de voeten naar de scheenbenen te bewegen. De krampscheuten waren snel verdwenen. Ik wandelde naar het medicijnkastje in de douche en pakte een magnesiumpil. Magnesiumcitraat om precies te zijn. Kramp ontstaat vaak door een tekort aan magnesium.

Het gekke van dit krampachtig ontwaken is, dat ik juist in een rustfase zit. Als het net na de zware editie van de Leiden Marathon zou zijn geweest, dan zou ik niet verbaasd zijn geworden.
Dat zou ook nog hebben gekund na de soms pittige klimmen in Asturias bij mijn hardlooptrainingen.
Maar niets van dit al. Woensdag en donderdag reisden wij met bus en trein uit Noord-Spanje terug, dus meer dan wat wandelen met een flinke rugzak , deden we niet. 

En aan de 32 kilometer fietsen van gisteren kon het ook niet liggen. Hoe dan ook, lang lag ik niet te peinzen over dit raadsel, want ik sukkelde al snel weer in slaap tot half 8.

Na in de regen boodschappen gedaan te hebben bij "De Helianth", ging ik om half 1 met Hans Boers 8 kilometer lopen in "De Horsten". Op deze voor juni vrij frisse dag ging het lopen probleemloos.

Gelukkig bleef het bij een krampachtig ontwaken.

Busreis

Om een uur of 5 wakker geworden. De slaap kwam niet meer. De wekker van 6 uur was dus overbodig. We douchten nog even kort en om half 7 verlieten we Pension Europa en liepen naar Hotel Aitana, waar we een ontbijt hadden met 2 halve croissantjes en een jus d'orange. Om 7 uur mochten we nog een Magdalena pakken voor onderweg, omdat het ontbijt toen pas geopend werd.

We aten deze op toen we bij de Alsa-bus naar Santiago de Compostella waren, die om kwart over 8 op de nog steeds niet aangegeven tijdelijke bushalte vertrok.
We reden de prachtige kustroute met tussenstops in San Sebastian en Bilbao, waar we de benen even strekten, tot we om half 12 in Santander aankwamen. Daar konden we Siebe in de armen sluiten, die ons vanuit Asturias op was komen halen.

We vervolgden in de auto de kustweg naar het Paraiso Natural.

De omgeving werd steeds vertrouwder, naarmate  dichter we bij hun huis kwamen. Daar werden we in de tuin door Ana begroet.

We haalden de kaas, de pindakaas en de hagelslag uit de rugzak en na de tassen op de slaapkamer te hebben gelegd konden we aan tafel voor een macaronischotel.
Terwijl anderen wat klussen buiten deden, maakte ik ons bed op.

De bui, die over de bergen was getrokken, bracht ons regen en een paar bliksemflitsen in de verte.

De middag brachten we in huis door om rond half 7 nog een wandeling te maken tussen de velden en de weilanden.

De Fransman Julian Alaphilippe en de Ecuadoriaan Jhonathan Narvaez waren 1 en 2 geworden in de Giro d'Italia, zodat mijn team bij Ploegleider 373 plaatsen steeg naar de 137e stek.
's Avonds aten we gevulde aubergine met een salade erbij en een Damm-biertje voor de dorst. Met een aardbeientoetje sloten we de eerste dag in Asturias af.

Het verdwenen busstation

Nog een beetje stram van de door de warmte zware Marathon van Leiden verlieten we om 5 uur de echtelijke sponde.

We kleedden ons aan, haalden het proviand uit de koelkast en bepakt en bezakt vertrokken we naar De Vink, waar we via Leiden Centraal naar Rotterdam Centraal reisden. Op dit ons zo bekende station aten we wat. Ada nam koffie en na een uur wachten, de ingeplande zekerheidsmarge, hadden we de TGV naar Paris-Nord.

In de trein kocht ik alvast de metrokaartjes bij de restauratie. In Brussel hadden we een vertraging van een kwartier opgelopen, maar deze was bij Parijs op 5 minuten na weggewerkt. 

Vanaf de Thalys wandelden we naar metrolijn 4, waar we snel met de ondergrondse naar Montparnasse reden. We waren ruim op tijd tot de metro bij Odeon stilstond.
Er werd af en toe in het Frans omgeroepen. Minuten later nog eens en toen zagen we de eerste passagiers de ondergrondse verlaten. Er volgden er veel meer. Alleen de toeristen bleven over.

Een vriendelijke Parijse jongeman ontfermde zich over ons en leidde ons via een kleine uitgang naar buiten, waar een bus naar Montparnasse klaarstond. Zo zagen we toch nog iets van la Ville Lumière. Bij Montparnasse hadden we nog een klein half uur. Bij Starbucks kochten we een cappuccino en een jus d'orange, die we namen in de TGV naar Hendaye, die om 12.04 volgens dienstregeling vertrok.
In wisselende weersomstandigheden reden we naar Bordeaux, waarna het mooiste deel van de reis kwam tussen de Pyreneeën en de Oceaan.

Om kwart voor 5 stapten we in Hendaye uit de trein, waarna  we naar Irun wandelden over de brug. In Hotel Aitana haalden we de sleutel van kamer 107 in Pension Europa op.

Daar brachten we onze spullen en aten we nog een laatste boterham met kaas alvorens we naar het busstation liepen. Dat viel tegen. De plek, waar deze altijd gelegen was, was nu een bouwput. Waar moesten we naar toe?
We kregen uitleg en liepen naar een plein, dat dienst zou doen als busstation, maar we zagen totaal geen aanwijzing.

We liepen te ver. Weer terug. Er stond een bus van een andere maatschappij. Vermoedelijk stopte Alsa hier ook, maar wat als dat morgenochtend niet zo was? Siebe zocht het voor ons uit. De niet aangegeven plek was de bushalte.

We wandelden door naar restaurant "Virginia", waar we een kabeljauwschotel hadden met Estrella Galicia en Saizar Sidra met Flan con helado de vainilla toe.

Ondertussen las Ada verder in "Durf te falen" van Elizabeth Day.

Zelf deed ik dat in "Het Pilgrim Fathers complot" van Jeroen Windmeijer.

€ 61,80 lichter wandelden we terug naar Pension Europa, waar we om een uur of 11 in slaap vielen.