2011-Stedentocht

Koning Winter kwam weer in ons land
en dat was duidelijk te merken, want
het was bijna drie maanden lang te koud
voor de tijd van het jaar en daar houdt
iedere schaatsenrijder wel van,
omdat hij natuurijs betreden kan.
Maar de koudste winter van deze eeuw
bracht ons toch vooral bergen sneeuw,
waardoor de Tocht der Tochten niet komen kon:
die kans was al voorbij, voor je erover begon.
Maar wellicht is het komend jaar wel prijs
en ligt er in Fryslân dan prachtig ijs
en was dat, waarom Koning Winter ons bezocht:
als voorbereiding op de 2011-Stedentocht!

Bert Breed

Aftellen

Het aftellen is begonnen. Vrijdag nog de fameuze Taartenwedstrijd, waar deze krasse knar ook aan mee doet, zondag de Run-Skate-Run

Dan zit het prachtige schaatsseizoen 2009-2010 er weer op.

Gisteren de laatste dinsdagavondtraining. Het was een vreemde avond. Meestal is het in maart vrij rustig. Veel vaste dinsdagavondrijders komen dan niet meer, maar het was toch behoorlijk druk met nieuwe, vrij onervaren schaatsers. Hopelijk krijgen zij de smaak ook te pakken en komen ze in oktober weer terug naar het altijd goede ijs aan de Vondellaan.
Zelf testte ik me met het oog op de Run-Skate-Run. Het schaatsen ging, ondanks dat ik de City-Pier-City nog in de benen had, ook het eerste uur lekker. Af en toe voelde je, dat je even gas terug moest nemen, maar technisch kon ik goed blijven rijden. Het eerste uur heb ik aan één stuk door geschaatst, maar er was nog iemand, die zich goed testte voor a.s. zondag: Mart Moraal. Ik denk, dat het team, waarin hij het schaatsen voor zijn rekening neemt, zeer hoge ogen gaat gooien bij de Run-Skate-Run. Sponsor Peter Witteman kan tevreden zijn.
Er volgen nog 81 officiële rondjes in de Leidse IJshal. Bij de Taartenwedstrijd 2 en 4 ronden en bij de Run-Skate-Run 75. Dat aftellen is dus duidelijk.
Direkt daarna kan ik gaan beginnen aan de voorbereiding van seizoen 2010-2011, waarin ik weer ben ingeloot voor de Elfstedentocht. Alleen is het nog niet duidelijk, hoeveel dagen we daarvoor moeten aftellen...

City-Pier-City

Voor de tweede keer deed ik mee aan de City-Pier-City. Deze halve marathon is vlak bij huis, maar meestal werd deze gehouden in het weekeinde van de wintertriatlon. En dan is de keuze als duursporter niet zo moeilijk: de wintertriatlon van de IJVL!
Dit keer stond de City-Pier-City een week voor de Run-Skate-Run, de vervangende afsluiting van het schaatsseizoen, gepland. Samen met Hans Boers had ik ingeschreven.
Met de trein vertrok ik naar Den Haag Centraal. Gratis, dankzij het Boekenweekgeschenk.
De thermometers gaven een graad of 5 aan, maar door de harde wind voelde het een stuk kouder aan. Om half 3 zou de start zijn, dus Hans en ik hadden alle tijd om ons in de luwte een beetje warm te blijven. Vanuit startvak C, waar Luit Bloem als supporter stond, konden we ruim 3 minuten na het startschot de startstreep passeren.
Het startschot klonk trouwens twee keer. Iedere schaatser weet dan: "Valse start!"
Vanaf het Malieveld liepen we de Haagse binnenstad in, waar behoorlijk wat toeschouwers stonden.

Via brede wegen met uitwijkmogelijkheden om in te halen, zoals fietspaden, stoepen en trambanen, liepen we in een kleurrijk lint langs het Vredespaleis naar Kijkduin toe. De eerste 5 km ging in 26.09, de tweede in 26.21. Hiermee zaten we flink onder het schema van 2 uur, waarop we wilden vertrekken, daar we vorige week allebei vrij diep gegaan waren bij de 10 van Alphen.
Bij de Van Boetzelaerlaan miste ik mijn trouwe supporter Jan Koopmans. Dit mailde hij over deze gemiste aanmoedigingen: "Waar was je nou Bert. Ik stond met een schare trouwe fans te wachten en je kwam maar niet. En dan komt het moment van het type hardloper waar je liever niet bij wilt horen. Maar ja, toen was je volgens mij allang gepasseerd. Ik hoop dat het je goed is vergaan."
Langs de haven van Scheveningen liepen we langs de Pier. In tegenstelling tot de weerberichten, die een bewolkte dag met wat regen voorspeld hadden, brak de zon zowaar door. Heerlijk loopweer!
Op dit gedeelte was het parcours vrij smal, dus was het lastig om in te halen. Het licht oplopende schema met 26.49 en 27.07 op de derde en vierde 5 km is hierdoor deels te verklaren.
De laatste 5 km richting Malieveld hebben we bijna alleen maar ingehaald. Met een brutotijd van 1.55.08 wisten Hans en ik, dat we een prima halve marathon gelopen hadden in deze fase van het seizoen.





Zeker als je in acht neemt, dat we door het vele natuurijs deze winter weinig looptrainingen hebben gehad.

Met een nettotijd van 1.51.29 was ik een minuut of 2 sneller dan mijn twee jaar geleden gelopen halve marathon van 's-Gravenhage. Daar Ajax door met 4-1 te winnen van PSV de spanning in de Eredivisie weer helemaal terugbracht, en mijn zoon Siebe 15e werd in een zware wielerwedstrijd in Navarra, met start en finish in Villatuerta, kan ik dus niet anders dan dik tevreden zijn met deze prachtige zondag van de City-Pier-City.

Andermans veren

Het is niet mijn gewoonte om te gaan pronken met andermans veren. Ik heb het idee, dat ik van mezelf al kleurrijk genoeg ben. Toch wil ik graag een uitzondering maken voor een gedicht van Joris Raven, die dit heeft geschreven naar aanleiding van een gouden dag op de Gouwzee.


Denken is soms
juist losgeraken van alle gedachten,
die slechts angstvallig weigeren
om het niets te laten zijn.


Zoals op die gouden dag op de Gouwzee,
- verguld en gekruld de schuiten met slede,
met wapperende vlag en vaantjes -
de winter de witste witheid wasemde.


En dat wij horig die stille stem hoorden,
een roep vanuit alle windrichtingen,
ergens tussen Monnickendam en Marsman.


Joris Raven, Monnickendam, 15 februari 2010

Warmdraaien

Zondag was ik toch dieper gegaan, dan ik gedacht had. Met zere bovenbenen vertrok ik naar de Leidse IJshal. Hans Boers had afgebeld. Ook hij voelde zijn spieren flink. Zijn zoon Joy had, ondanks kramp, zijn eerste 10 km gelopen in 53 minuten, voor een debuut een heel accepabele tijd.
Het was behoorlijk druk op de baan. Veel vaste dinsdagavondschaatsers ontbraken, maar veel Uithofrijders kwamen er voor in de plaats. Voor ons was dat oppassen, want op een 400-meterbaan rijden de langzame schaatsers aan de buitenkant en op een 200-meterbaan is het juist andersom. Koos Zwaan maakte zodoende een flinke smak door toedoen van een "dwaalgast".
Zelf had ik besloten om rustig aan te doen en alleen op techniek te rijden. Met de handrem erop voelde ik de bovenbenen behoorlijk, maar gaandeweg werd het steeds minder. Wierd Wagenmakers ontbrak, maar Paula van Hoek, die normaliter op dinsdag op de Uithof schaatst, was halverwege de avond een ideale voorrijder om ruim 10 ronden op techniek te schaatsen. Paula is gezegend met een zeer goede techniek en het is zeer leerzaam om te proberen bij zulke schaatsers in de slag te rijden.
Het tweede uur waren de spieren lekker warmgedraaid en kwam ik pas echt goed los. Lange slagen, goede valbeweging, goed zijwaarts afzetten, kortom, het tweede uur ging stukken beter dan het eerste uur. Een diesel moet soms even warmdraaien.

Arie de Korte

Via de mail kregen we het droevige bericht, dat Arie de Korte zaterdagmiddag is overleden. Arie behoorde tot het meubilair van de IJshal. Vrijwel iedere dag was hij er in het winterseizoen te vinden, hetzij als vrijwilliger, hetzij als trainer, zowel van de IJsclub van Voorschoten als van de IJshal. Altijd als we elkaar tegenkwamen, maakten we geintjes over en weer.
Mijn vrouw heeft jarenlang schaatsles van de nestor van de schaatstrainers gekregen.
Arie is 78 jaar oud geworden. Vorig jaar gaf hij nog schaatsles, ondanks problemen met een van zijn knieën. Op 77-jarige leeftijd was hij nog steeds zeer lenig en kon hij de oefeningen uitstekend voordoen. Het is onvoorstelbaar, dat zo'n vitaal iemand plotseling weg kan vallen. Vorig jaar werd hij aan zijn hart geopereerd en onlangs aan zijn knie. Hij keek er naar uit om volgend seizoen weer schaatsles te mogen geven in de Leidse IJshal.
Het heeft niet zo mogen zijn...

De 10 van Alphen

Zaterdagavond hadden we een vriendengroep, die bij ons kwam eten, waarna we een spelletjesavond hadden. De telefoon ging 3 keer: Jaap de Gorter, Jos Drabbels en Hans Boers belden om even precies af te spreken voor het vertrek naar Alphen aan den Rijn. We vertrokken vanaf Leiden Lammenschans met de trein. Voor Hans en zijn zoon Joy was het haasten, want de trein kwam er aan, toen zij de trap op liepen. Tijd om een kaartje te kopen was er niet meer....
In Alphen liepen we naar de finish, waar Jos en Jaap zich in konden schrijven voor de 10 km. Zelf deed ik met Hans mee in het team van GBA Accountants. De inschrijving was al geregeld. Met een nieuw hardloopshirt aan vertrokken we naar de start, die om 10 over 2 gepland stond. Zodoende zagen we de start van de 20 van Alphen, waarbij één Nederlander de euvele moed had om met een tiental Kenianen mee te gaan in een vliegende start. Als je ziet, hoe hard dat gaat!
Het was een verrassing, hoe het zou gaan, deze eerste wedstrijdloop van 2010. Deze winter had ik door het vele natuurijs vrij weinig hard gelopen. Zelf schatte ik, dat ik de 10 km zou volbrengen in een tijd tussen de 48 en 50 minuten. Het liep een klein beetje anders.
Het weer was heerlijk. Het had 's nachts aardig gevroren. Er lag weer ijs in de sloten. Het zonnetje scheen, maar er stond een frisse wind. Kortom, de omstandigheden waren aardig goed.
Niet lang na de start kwamen de startgroepen van de bedrijvenloop en de individuele loop samen. Het team van GBA Accountants ging derhalve vrijwel gelijk met Jos en Jaap over de startstreep. In het begin kon je niet lekker doorlopen, dat kon pas na een kilometer of 2. De spieren waren inmiddels lekker warm gelopen en ik kon aan een inhaalrace beginnen. Langs de linkerkant haalde ik heel wat loper in.
De eerste 5 km ging in een brutotijd van 23.35, hetgeen volgens mijn berekening betekende, dat ik een tijd van ergens in de 22 minuten moest hebben gelopen. Behoorlijk snel dus.
Dit gegeven maakte, dat ik alles op alles zette om het tempo van de eerste 5 km vast te houden. Daarbij let je o.a. ook op de kilometerborden. Deze zorgden echter meer voor verwarring dan voor houvast. Was je het bord 8 km gepasseerd, dan kwam je deze een meter of 400 verder nog een keer tegen....



Nu is de eindsprint niet mijn specialiteit, dus in de laatste km werd ik nog door diverse lopers ingehaald, maar tot mijn verbazing niet door Jos Drabbels, die mij meestal bij bij het 7 kilometerpunt inhaalt. Ik kwam binnen in een brutotijd van 45.46, de nettotijd was 45.07. Jos zat me toen wel op de hielen met netto 45.28.


Hans kwam driekwart minuut na mij over de eindstreep, terwijl Jaap daar weer driekwart minuut achter zat.

Kortom: gezien het aantal looptrainingen van het afgelopen kwartaal ging het verbazingwekkend goed.
Het team van GBA Accountants, waarvan ik de snelste loper was, eindigde als 16e van de 55 gefinishte teams, dus ook in dat klassement scoorden we behoorlijk goed. De eerste training voor de marathon van Leiden was dus boven verwachting verlopen.
Dat konden we helaas niet zeggen van de loop van ruim een km naar het station van Alphen vanaf de sporthal. Toen we bij het station aankwamen zagen we de trein, die op dit traject vaak vertraging heeft, keurig volgens het spoorboekje vlak voor onze neus vertrekken.