Meest beperkende factor

Afgelopen zaterdag hadden we de afsluitende avond van de in augustus begonnen SIC-cursus. De praktijkavond vond plaats in de Leidse IJshal. De cursisten moesten in tweetallen schaatsen en elkaar feedback geven met de vraag in het achterhoofd: "Wat is de meest beperkende factor?"
Iedere schaatser heeft beperkende factoren, maar de kunst is voor iedere trainer om deze beperkingen te zien en te benoemen. Als je deze beperking weg kunt nemen, krijg je als schaatser de meeste vooruitgang. Dit wordt dan in de complete groep besproken, met daarbij oefeningen om deze beperkende factor weg te werken. Zeer leerzaam, vooral als diverse trainers andere factoren zien! Met elkaar hier over discussiëren werkt dan prima. Je krijgt dan diverse tips, waar je je voordeel mee kunt doen.
En het leukste is nog: je bent er nooit mee klaar. Als je de ene meest beperkende factor hebt weggewerkt, komt er een nieuwe om de hoek kijken. Maar ondertussen ben je wel beter gaan schaatsen!
Zelf was ik niet aanwezig bij de SIC-cursus. Er waren een paar vaste trainers bij het G-schaatsen afwezig, dus ik nam de honneurs waar bij de schaatsers, die twee weken geleden in Heerenveen diverse medailles hadden gewonnen bij de Special Olympics.

Wat dat aangaat is het werken met G-schaatsers uitermate leerzaam. Je komt zeer uiteenlopende beperkingen tegen. Voor iedere trainer een uitdaging om daar maatwerk te leveren.
Maar bovenal is het zeer gezellig. Als je een avond wilt ontstressen, geef dan G-schaatsers les. Gegarandeerd dat je gaat relativeren: "Waar maak je je druk om?"
Bij hen tref je geen deadlines, protocollen en dubbele agenda's aan. Ze zijn gewoon puur zichzelf. En als dan na afloop van de zeer gevarieerde les, die er af en toe als een zooitje uitziet, maar waar wel over is nagedacht, diverse G-schaatsers naar je toekomen met de vraag: "Wanneer kom je weer training geven?", dan stap je met een voldaan gevoel van het ijs af.
In de kantine van de IJshal hadden we met de deelnemers de afsluiting van de SIC-cursus. Op de eerste avond waren de cursisten lekker gemaakt met de mededeling, dat ze bij de afsluiting "Het complete schaatsboek voor jong en oud" van Huub Snoep en Pieter Bult zouden krijgen.

Helaas, het boek was uitverkocht.
Zodoende moesten ze het doen met het boek, waarin ook "Schaatsles voor beginnende schaatsers" staat, waarvan een van de SIC-deelnemers (terecht) opmerkte: "De speelse aanpak werkt wel!"

Maar het betrof wel een gesigneerd exemplaar!

Review

Bij deze de eerste recensie van "Molen- en Merentocht", zoals deze verschenen is op Schaatsforum.


Review] Boek: "Molen- en Merentocht"
door Sjoerd » zo nov 13, 2011 21:39

Inleiding
Forumlid Bert Breed heeft in eigen beheer het boek "Molen- en Merentocht" uitgegeven over zijn ervaringen als toerschaatser. Het boek is samengesteld uit verhalen die al eerder verschenen zijn in het clubblad IJskout van IJssport Vereniging Leiden of op zijn weblog.

Beschrijving
In de befaamde winter van 1962/63 heb ik leren schaatsen. In die tijd woonde ik als 7-jarige aan de Hoofdvaart in Nieuw-Vennep en we hadden bijna 3 maanden een ijsbaan voor de deur. Op Friese doorlopertjes stonden we dus zeer regelmatig op het ijs. De jaren daarna werd het schaatsgevoel aangewakkerd door Ard en Keessie.

In 1979 kwam dan ook mijn meest bijzondere tocht. Op de dag, dat ik op de bibliotheekacademie in Amsterdam een tentamen had moeten afleggen, reden de bussen niet. Het had geijzeld en er lag wel 5 cm ijs op de Hoofdweg. Op de schaats ben ik die dag OVER DE WEG naar de Kaag gereden.
In november 1979 kwam ik in Leiden wonen en een collega nam me mee naar de IJshal aan de Vondellaan: ik was meteen verkocht.
Hoe het verder is gelopen met deze natuurijsschaatser kunt u lezen in Molen- en Merentocht. De titel is niet bij toeval gekozen. Het is de officiële benaming voor de toertocht op en rond de Kagerplassen. In de volksmond is het kortaf: de Molentocht.

Jarenlange ervaring als toertochtschaatser hebben geleid tot de in dit boek opgenomen toertochttips: wat moet je wel doen en wat beslist niet, als je een toertocht gaat schaatsen.

Beoordeling
Het boek leest gemakkelijk weg en geeft een goed beeld van de uitdagingen waarvoor een toerschaatser b.v. tijdens een Elfstedentocht komt te staan. Voor mensen die regelmatig op de schaats staan is er veel herkenbaar. Rode draad in het boek is dat er met veel inzet en training veel te bereiken is. De auteur is het levende bewijs daarvan.
Doordat het boek is samengesteld uit eerder geplaatste verhalen komt er hier en daar wat overlap voor. Verder is goed te merken dat er voor een clubblad is geschreven. In een aantal verhalen komen nogal wat namen voor, die een buitenstaander weinig zeggen. Ook wordt de omgeving van Leiden vaak tot in detail besproken.
De tips die gegeven worden staan in de verhalen vermeld. Het was handig geweest als deze in een bijlage nog eens bij elkaar gezet waren. Misschien iets voor een volgende druk? Aardig om te lezen was de tip om tijdens natuurijsperioden op Schaatsforum.nl te kijken.

Al met al een boek wat de (toer-)schaatsliefhebber zeker zal aanspreken.

Parallelweg

Iedereen, die wel eens op de parallelweg langs de A44 tussen de Stevenshof en Wassenaar gefietst of gelopen heeft, kent haar: een vrouw met grijs, schouderlang haar, die dag in, dag uit daar op en neer rijdt. Na vanochtend in de bibliotheek van Rijnsburg gewerkt te hebben, ging ik om half 3 een rondje hardlopen. Het "Rondje Papelaan" is precies 10 km lang.
Vanaf huis liep ik rechtstreeks naar de A44. Bij de driesprong bij de parallelweg aangekomen zag ik de vrouw over de parallelbaan aan komen fietsen, bij de driesprong keren en weer richting Wassenaar fietsen. Het was de richting, die ik op deze prachtige, zonnige herfstdag ook in moest slaan.
Vlak voor de stoplichten bij "De Bosrand" had de vrouw nogmaals gekeerd en ze kwam me weer tegemoet gereden, als een soort fietsende zombie.

Nu we het over "De Bosrand" hebben: een paar weken geleden las ik in een weekblad een prachtige omschrijving van de hedendaagse tuincentra: "Een Ikea, waar je ook planten kunt kopen". Een rake typering, gezien de enorme hoeveelheid Kerstmaterialen, die ik in oktober al bij Intratuin had zien staan. Gezien de drukte op en rond het parkeerterrein van "De Bosrand" vermoed ik, dat het hier niet veel anders zal zijn.
Op souplesse liep ik langs het tuincentrum naar het benzinestation. De A44 was hier verlegd. Lopers en fietsers moesten over het terrein van het benzinestation naar een andere parallelweg van de A44 lopen. Via de Papelaan rende ik in een voor een training straf tempo naar de Velostrada.
Bij de voetbalvelden aangekomen kon je aan het kabaal rond het veld al op 500 meter afstand horen, dat het eerste van Voorschoten '97 thuis speelde. Wat dat aangaat zijn alle voetbalvelden hetzelfde! Het kabaal ging over in een orkaan van geluid, toen de thuisclub net de 1-0 scoorde, terwijl ik langs de kleedkamers liep.
Via station "De Vink" rende ik op huis aan. De laatste test voor de Zevenheuvelenloop was prima verlopen.

Vooraankondiging

Ik kreeg vanochtend een mailtje, of ik deze vooraankondiging in ruimere kring bekend wilde maken. Behalve dat ik het heb doorgemaild naar de droogtrainingsgroep van de IJVL en de "Krasse knarren", besteed ik er ook hier, nadat ik vanmiddag 2 uur schaatsles heb gegeven aan de kinderen van de buitenschoolse sport en de IJVL, aandacht aan.
Ik heb op 18 december nog iets recht te zetten, daar ik vorig jaar de 1000 rondjes niet heb uitgereden. Ik heb toen opgegeven, dus nu heb ik me al opgegeven!
Het is een heel gezellig evenement. Vind je 200 km schaatsen te ver, zoek dan andere schaatsers, waarmee je als team de 1000 rondjes volmaakt. Wat dat aangaat, gaat het oude gezegde nog steeds op: hoe meer zielen, hoe meer vreugde.

Vooral omdat we, met zijn allen, schaatsen voor het goede doel. In dit geval Serious Request.

Het Glazen huis wordt op 18 december geopend of gesloten, het is maar hoe je het bekijkt.
Het totale bedrag van alle cheques worden gezamenlijk na afloop met alle deelnemers op de Beestenmarkt aangeboden. Een toepasselijke afsluiting van een van de leukste sportevenementen van Leiden.
Ik doe bij deze dus op alle schaatsers, die wel eens in de Leidse IJshal trainen, een serieus verzoek om zich aan te melden via www.ijshalleiden.nl.

Een slanke man

Gisterenmiddag kwam een oudere vrouw wat aan me vragen, terwijl ik in de bibliotheek boeken aan het opruimen was. Ze begon ook over mijn boek "Molen- en Merentocht", vermoedelijk naar aanleiding van dit krantenbericht.

Ze vroeg, of ik uit Katwijk kwam, maar geheel naar waarheid vertelde ik, dat ik in Leiden woonde en iedere dag met de fiets op en neer reisde.
En toen kreeg ik iets te horen, wat zelden tegen me gezegd wordt: "Vandaar dat u een slanke man bent!"

Blokkade

Op dit moment is er sprake van een klassieke blokkade, die in januari en februari gegarandeerd schaatsijs op zou leveren. Nu levert het "gewoon" lekker weer op, met een zeer warme eerste decade van november.
Zegt dit iets over de komende winter? Daar kan ik volmondig "Nee" op zeggen. In het lijstje met de warmste eerste 10 dagen van november zitten, net als in de lijstjes met de warmste herfsten, zowel zeer zachte winters als winters met een Elfstedentocht. Het kan dus nog alle kanten op.
Een paar weken geleden pakte "De Telegraaf" flink uit met de aankondiging van een strenge winter. Ik hoop natuurlijk, dat ze gelijk hebben, en dat we dit achteraf niet indelen in de categorie "Telegraafgelul".

Zelf ben ik wat voorzichtiger. Ik ga hier, hoe graag ik het ook zou doen, geen strenge winter aankondigen. Wel verwacht ik minimaal één natuurijsperiode. En dat baseer ik op het weer in de afgelopen 12 maanden.

December 2010 was koud, maar vooral extreem sneeuwrijk. De rest van de winter was vrij zacht en zeer nat. In het westen viel op sommige plekken tussen augustus 2010 en februari net zoveel als normaal in een heel jaar.
Het voorjaar was het droogste ooit, gevolgd door de natste zomer ooit.

Daarna beleefden we een zeer zonnig en warm najaar.
Als je het gemiddelde over de afgelopen 12 maanden neemt, kom je redelijk in de buurt van het langjarig gemiddelde, maar wat vooral opvalt zijn de extremen.
Er zit kennelijk iets extreems in het weerpatroon vanaf de zomer van 2010.
Mijn verwachting is dat deze neiging tot extreem weer zich deze winter ook zal uiten. Dat kan zich uiten op een manier als in de winter van 1997, met een extreem koude periode rond de jaarwisseling, die zelfs een Elfstedentocht bracht, terwijl het vanaf half januari helemaal gedaan was met de schaatspret. Februari was zelfs veel te zacht.
Het kan zich ook uiten zoals in 1996, met 2 flinke natuurijsperiodes.
Het weerpatroon is al lange tijd anders dan gemiddeld, en ik verwacht, dat zich dat deze winter ook op een of andere manier voor gaat doen.

Over een Elfstedentocht ga ik hier geen uitspraken doen. Daarvoor moeten zoveel puzzelstukjes precies in elkaar vallen, dat je daarover pas een paar dagen van tevoren iets zinnigs over kunt zeggen.
Maar deze weerswaarschuwing wil ik wel geven voor degenen, die nog niet geschaatst hebben dit seizoen: ik zou maar eens gauw gaan trainen op een kunstijsbaan!

Bert

Bert,

Als de winter komt in 't land
is er met Bert iets aan de hand.

Vaak staat hij aan de waterkant
met de schaatsen in de hand.

Ongeduldig en nerveus
wrijft hij langs zijn neus.

Maar tot zijn groot verdriet
Schaatsen? 't Ken nog niet.

Het ijs in nog niet sterk genoeg
voor hem en zijn ploeg.

Bert blijft maar dromen
de winter gaat echt nog wel komen.

Dan ga je e-mailen en iedereen bellen
om het grote nieuws te vertellen.

Je rijdt dan weer op plassen en meren
de kou kan jou niet deren.

Met extra kleding in je tas
ben je weer helemaal in je sas.

Op het ijs volg je de sporen
en het gekraak kun je soms horen.

En zie je soms een wak
dan rij je er omheen met groot gemak.

Honderden kilometers heb je al gereden
en ook wel pijn geleden.

Maar met al je trainingsuren
kan het toch niet lang meer duren.

Je bent er klaar voor, laat het ijs maar komen
het is afgelopen met die mooie dromen.

Je schaatst vast weer vele uren
en beleeft allerlei avonturen.

Schrijf het dan maar weer op papier
dat doet iedereen plezier.

Je mooie boek over al die tochten
dát was het wat we zochten.

Ga hiermee nog heel lang door
dat wens ik je nog vele jaren hoor!

Ans van Dijk