Neerlands Hoop in Panama

Deze dagen staan twee buitenlanden volop in de belangstelling: Oekraïne en Panama. Zo op het eerste oog lijken ze weinig met elkaar te maken te hebben, maar in de praktijk bleek dat ineens een tikkeltje anders te liggen.

Afgelopen week kwamen "The Panama Papers" naar buiten.

Voor miljarden aan weggesluisd geld kwam boven water, waaronder in totaal zo'n 72 staatshoofden betrokken zijn bij het schandaal.

Daaronder ook de Oekraïense president Porosjenko. En dat een paar dagen voor het referendum....
Maar de grootste stokebrand in die contreien is ook van de partij als het aankomt op het verdonkeremanen van miljarden: de Russische president Vladimir Poetin.

Zoiets maakt de keuze bij het referendum wel lastig. Porosjenko gun je geen "Ja", maar Poetin gun ik het nog minder. Ik ben nog niet vergeten, en hopelijk andere Nederlanders met mij, dat een Russisch bataljon de MH17 uit de lucht geschoten heeft.

Ik stem dus bij het referendum morgen "Ja". Het gaat bij het referendum over een associatieverdrag, waarvan Europa die heeft met een vijftigtal andere landen! Daarbij zijn er een paar, waarin nadrukkelijk staat, dat dit de eerste stap is op weg naar toetreding tot de Europese Unie: Servië en Turkije, het land waar de pers gemuilkorfd wordt door de sultan met het paleis met 1000 kamers.

In het associatieverdrag met de Oekraïne ontbreekt deze zinsnede. Ik kan dus met een gerust hart kiezen voor het land van de promovendus Mariya Medvedyeva, die ik heb leren kennen in de Leidse IJshal. Ze was op met schaatsen net zo gedreven als ik. Het druist tegen mijn gevoel in om te zeggen: "Jij hoort er niet bij!"

Degenen, die het referendum georganiseerd hebben, hebben vorige week te kennen gegeven, dat het hen helemaal niet om de Oekraïne gaat. Zij zijn gewoon tegen de EU. Dat mag, maar had dan een referendum aangevraagd over dit punt.

Het onder een valse vlag aanvragen van een referendum, rijdt toekomstige referenda in de wielen.

Zoals die over TTIP.

Europa moet de vaak slechtere Amerikaanse standaarden voor consumentenbescherming, sociale rechten en milieubescherming accepteren.

Dan voeren we Amerikaanse wetgeving in Europa in zonder dat burgers of parlementen daar nog iets over te zeggen hebben. Grote bedrijven kunnen overheden aanklagen voor speciale tribunalen als zij democratisch beleid aannemen dat hun kansen op winst aantast. Dit kost de belastingbetaler soms miljarden euro’s.

En vandaar is het maar een klein stapje naar Panama.

In de jaren '70 zong Neerlands Hoop er al over, niet wetend, dat het een jaar of 40 hoogst actueel zou worden door een tweetal beroemde voetballers in "The Panama Papers": Lionel Messi en onze eigen Clarence Seedorf.

Voor Seedorf heb ik al een toepasselijke straf bedacht: hij krijgt iedere dag een strafschop!

Laatste slijpbeurt

Vanmorgen liep ik om 20 voor 9 de deur uit. Het was een hersteltraining van de eerste 30 kilometer van dit seizoen. Ik kan u garanderen: dat was geen pretje. De bovenbenen deden in het begin behoorlijk pijn. Langzamerhand verdween de pijn en kon ik wat meer vaart maken.
De tocht ging naar de volkstuin, waar ik de planten in de kas water gaf. Het is de laatste dagen groeizaam weer. Je ziet de planten de grond uit schieten. De bodem begint steeds groener te kleuren.

Thuis gekomen van een rustige training van 7 kilometer ging ik voor de laatste keer dit seizoen drie paar schaatsen slijpen, zodat ik met scherpe ijzers aan het nieuwe schaatsseizoen kan gaan beginnen. Dat het maar weer een mooi seizoen mag worden.

Het slijpen deed ik, terwijl ik luisterde naar de muziek van "The Beatles". Dit met het oog op het Beatles-project van de Leidse Koorprojecten.

Eddie the Eagle

Vorige week waren we in Caterham. Met enige regelmaat zagen we de bekende rode Londense dubbeldekkers langskomen met daarop een reclame voor de film van "Eddie the Eagle", die vanaf 28 maart in de bioscoop te zien zou zijn.

De film is gebaseerd op het leven van Eddie Edwards, een Engels oud-schansspringer, die met een afstand van 105 meter de Brits recordhouder is.

Hij was de eerste Britse schansspringer ooit actief op het Olympisch toneel, maar bekender werd hij vanwege zijn onkunde in de sport. Daarbij droeg hij een bril, waarvan de glazen voortdurend besloegen. Hierdoor kon hij tijdens het springen vanaf de schans nauwelijks iets zien. Hij eindigde dan ook als laatste op zowel de 70 meter- als de 90 meter-schans.

Zijn manier van springen, aparte verschijning en gebrek aan succes maakten hem ontzettend populair bij de volgers van de Spelen over de gehele wereld. Vanuit het niets was hij een Olympische legende en wereldberoemd. Zijn manier van springen en de manier waarop hij uiteindelijk terechtkwam werden vergeleken met de vallende duik van een adelaar, waarna hij de bijnaam "Eddie the Eagle" kreeg. Hoe slechter hij presteerde, hoe populairder hij werd.

Weet u nog, wie Olympisch kampioen schansspringen werd in Calgary? Waarschijnlijk niet. Maar dat "Eddie the Eagle" onbedreigd laatste werd, weet u vast nog wel.

Wat dat aangaat is hij de evenknie van de Spaanse schaatser Antonio Gómez Fernandez, beter bekend als Antonio Gomez. Hij nam tussen 1977 en 1982 deel aan internationale wedstrijden namens zijn land. Onder het Nederlandse schaatspubliek genoot deze antiheld een aanzienlijke populariteit.

Helaas hebben de bobo's dit soort atleten van de kampioenschappen geweerd. Zij geven de prestaties van de toppers veel meer reliëf, doordat het grote publiek zich kan vereenzelvigen met deze "stuntelaars", die trouwens vaak nog behoorlijke tijden hebben weten neer te zetten. De beste tijden van Gomez zijn lang blijven staan als officieel Spaans record. Die zijn nu uit de boeken gereden door Iñigo Vidondo.
Op een film over Antonio Gomez zullen we vermoedelijk nog lang moeten wachten. Wat dat aangaat is "Eddie the Eagle" hem met een reuzensprong voorbij gestoven.

Beloken Pasen

De term Beloken Pasen zal bij de meeste Nederlanders onbekend zijn. Het is de eerste zondag na Pasen. Beloken is het voltooid deelwoord van beluiken, het tegengestelde van ontluiken. Het betekent dus afgesloten.
Voor mij was er sprake van het beluiken van het schaatsseizoen en het ontluiken van het marathonseizoen. Daarvoor moest ik wel vroeg uit de veren, want om 10 over 8 zat ik op de fiets om langs de toch nog flinke ijsberg bij de Leidse IJshal naar de Zijl te trappen en vandaar via Oud-Ade en Rijpwetering naar Roelofarendsveen.
Ik schreef me om half 10 voor € 8,- in voor de halve marathon van de Braassemloop, waarvoor ik startnummer 2300 kreeg overhandigd. Voorafgaand aan de 21 kilometer ging ik 10 minuten later in mijn eentje 9 kilometer lopen. Onder een bewolkte hemel liep ik langs de Wetering naar de Ringvaart. Voor het eerst dit jaar liep ik in een korte broek. Het was ondanks de bewolking al aardig warm. Dat is wel eens anders geweest....

In 50 minuten had ik mijn opwarmronde volbracht. Bij de sporthal aangekomen kwam ik Kobus Turk en Hans Boers tegen. Met Hans zou ik de halve marathon gaan lopen. Om 11 uur vertrokken we in het midden van het peloton.

Hans had er zin in. Hij liep erg makkelijk. Dat deed ik ook wel, maar het was net even minder. Langzaam maar zeker kwamen we zo iets verder naar voren. Tot 8 kilometer liepen we gelijk op, maar toen moest ik een gaatje laten vallen langs de Wijde Aa.

Toen ik in de gaten had, dat ik er niet meer bij zou komen zonder me te forceren, hetgeen mij vorig jaar duur is komen te staan, riep ik mijn trainingsmaat toe: "Ga maar, Hans!"

Op de Aderweg hadden we tegenwind. Meestal stond aan het einde van deze lange rechte polderweg een drinkpost. Nu dus niet, terwijl ik daar wel op gerekend had. Pas in Rijpwetering, 2 kilometer verder, kon ik een Squeezy-gel, 2 bekers water en een stukje banaan naar binnen werken. Tot de drinkpost, die ik bereikte na in totaal 21 kilometer lopen, ging het lekker, daarna zakte ik lichtjes in.

Dit uitte zich vooral uit het feit, dat ik alleen maar werd ingehaald. Gingen de eerste 12 kilometer in een tempo van 5 minuten per kilometer, daarna deed ik een halve minuut langer over de zelfde afstand. Het verval was dus niet zo groot als vorig jaar. Bij Nieuwe Wetering, 3 kilometer voor de finish, kwam ik fotograaf Teun de Reede tegen.

Zo kwam ik als 134e binnen in 1.50.41. Hans was toen al 6 minuten binnen. Hij was 107e geworden in 1.44.50, een keurige tijd voor de eerste halve marathon van dit ontluikende hardloopseizoen.
In het zonnetje fietste ik richting Leiden. Na 2 kilometer kwam ik bij restaurant "Tussen Kaag & Braassem".

Ik stapte af om "Krasse knar" Wim Klerks gedag te zeggen, die de scepter zwaait in dit gezellige restaurant. We raakten aan de praat, terwijl ik als vochtcompensatie een Hertog Jan tot me nam. Arbeid adelt. En de eerste 30 kilometer van het seizoen lopen is stevige arbeid. We kwamen te praten over de Molentocht. Ik kwam er achter, dat Wim "Molen- en Merentocht" nog niet had. Dat probleem was snel opgelost, want de schrijver had een exemplaar bij zich.

Met gesloten beurzen werd deze transactie verrekend. Ik nam afscheid van Wim en fietste via Hoogmade, waar ik mijn neef Leo van der Post en zijn vrouw op de veranda zag zitten op deze eerste warme dag van 2016. Ik at een boterham mee en praatte even bij over onze familie.
Buurman Willem van der Laan, die ik goed ken van de Leidse IJshal, kwam ook nog even gedag zeggen. Om half 4 werd het langzamerhand tijd om naar Leiden te fietsen, waar ik na 30 kilometer hardlopen en 46 kilometer fietsen nog net kon zien, hoe Peter Sagan de 100e editie van de Ronde van Vlaanderen op indrukwekkende wijze won.

Daarna had ik op Beloken Pasen eindelijk tijd om mezelf te gaan douchen.

Opheffingsuitverkoop

In iedere stad kom je regelmatig langs winkels, waar in de etalage of aan de deur met koeienletters staat aangekondigd: Opheffingsuitverkoop. Dat zoiets een gerenommeerde warenhuisketen als V&D zou treffen, was tot een paar jaar geleden ondenkbaar. Maar dankzij de Amerikaanse investeerders KKR en Sun Capital Partners is V&D en staan duizenden medewerkers op straat. Zo ook in Leiden.

Vanmorgen fietste ik met mijn vrouw naar de Breestraat om te kijken of er nog iets van onze gading te vinden was bij de opheffingsuitverkoop in de nog niet zo lang geleden volledig opgeknapte winkel. Met lange wachtrijen voor de kassa's vonden we wel wat spullen, die we konden gebruiken. Ik ben benieuwd, wat er in dit enorme pand gaat komen. De leegstand van winkels in de Sleutelstad krijgt zo in ieder geval een flinke impuls.
Maar ja, zolang de aankopen via internet jaar op jaar toenemen, met alle negatieve gevolgen voor het milieu van dien door talloze bestelbusjes, die het hele land doorkruisen, zal de krimp van het winkelbestand alleen maar groter worden.

Waar wij op hopen, dat het groter gaat worden is de aardappeloogst. Vanmiddag fietsten Ada en ik naar de volkstuin, waar we een paar uur in de weer zijn geweest met het poten van 4 verschillende soorten aardappels.

Waar we dat vorig jaar deden bij een zonsverduistering, daar ging de zon nu schuil achter een wolkendek. Desondanks was het in de luwte van de tuinhuizen en schuurtjes prima uit te houden.

Nu is het poten van de piepers best zwaar werk. Met het oog op de eerste 30 kilometer, die ik morgen ga lopen, is het niet de beste voorbereiding. Maar ja, de kost gaat voor de baat uit. In het najaar en de winter kunnen we bijna een half jaar aardappels uit eigen tuin eten.
Wat dat aangaat is tuinieren in diepste wezen niet veel anders dan sporten. Je moet eerst zaaien of poten voordat je kunt oogsten, net zo goed als dat je veel moet trainen voor je kunt presteren. En daar moet je soms een aardig tijdje op wachten....

Volksweerkunde

Met het oog op de voorbereiding op het nieuwe schaatsseizoen is het natuurlijk goed om te weten, of de natuur lekker buitensportweer in petto heeft voor de eerste maand van het hardloop-, skeeler- en wielerseizoen.

Doe er uw voordeel mee.

De kou moet uit de lucht

Het is een bekend verschijnsel. Na een zachte of zeer zachte winter wil het voorjaar nog wel eens koud uitvallen. In de volksweerkunde spreekt men dan van: "De kou moet uit de lucht."

We schrijven nu april en deze maand heeft al koudere temperaturen opgeleverd dan de volstrekt vorstloze decembermaand van 2015.

Als je kijkt naar de temperaturen op klomphoogte ziet het er nog indrukwekkender uit. Dat past ook wel bij de te koud verlopen maartmaand. De afgelopen maand was vrij koud. Anders dan de afgelopen winter zat de wind in maart meestal in de noordhoek. Daardoor liet het aangenamere lenteweer dat voor de komende dagen wordt verwacht nog op zich wachten.
In De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur over deze maand uit op 5,4 graden tegen 6,2 graden normaal (gemiddeld over 1981-2010). Daarmee was deze maart de koudste van de afgelopen drie jaar en maar weinig warmer dan januari en februari. Maart begon dit jaar zelf met matige vorst: op 1 maart daalde de temperatuur in Deelen bij Arnhem tot -7,8 graden.
In de eerste helft van de maand kwam de temperatuur bijna dagelijks onder nul. Het KNMI telde dan ook 13 vorstdagen terwijl 8 vorstdagen normaal zijn voor maart.
Het kan dus nog: een maand te koud. Nu maar hopen, dat we dit een keer mee mogen maken in december, maar vooral januari of februari. Dan kunnen we eindelijk weer eens de Vogelplas op.