"Dat is jouw snelheid!"

Terwijl in de Leidse IJshal de maximumsnelheid op de snelwegen ter discussie wordt gesteld, daar hadden we in de Leidse IJshal een ander probleem met de snelheid. Met de snelheidsmeter om precies te zijn.
Bij de gebruikelijke piramide van de "Krasse knarren" gaf het eerste rondje met John Val als openingsrijder 27 kilometer per uur aan. Een pittig tempo om mee te beginnen. Maar de rest van het blok van 5 rondjes gaf wisselende, maar vooral lage snelheden aan: van 11 tot 19 kilometer per uur, terwijl we beslist niet temporiseerden.

Toen de snelheidsmeter bij het eerste blok van 10 rondjes nog steeds sterk wisselende snelheden aangaf, werd de oorzaak ervan mij duidelijk. De meter stond gericht op de uitrijbaan langs de binnenboarding. Met deze bevinding schaatste ik naar ijsmeester Jan van Rijn toe.

Hij hoorde me aan en zei gedecideerd: "Dat is jouw snelheid!"
Die kon ik in mijn zak steken.

Wie ben ik om de ijsmeester tegen te spreken? Maar hij liep daarna wel naar de snelheidsmeter en richtte deze beter. Zo konden we zien, hoe hard het peloton van 20 "Krasse knarren" temidden van een tiental losse schaatsers werkelijk reed.
Het hoge tempo van de beginblokken werd verlaten en met de afgesproken snelheid van maximaal 26 per uur werd de rest van de piramide afgewerkt. Het was niet meer zo gejaagd.

Onze Lieve Vrouw Geboortekerk

Vanmiddag is de Onze Lieve Vrouw Geboortekerk in Hoogmade afgebrand. Bij onderhoudswerkzaamheden aan deze katholieke kerk is bij het afbranden van verf de brand ontstaan. Ook de karakteristieke groene torenspits is daarbij ingestort.

Een baken in de omgeving is in vlammen opgegaan. Of je nu de marathon van Leiden aan het lopen was, in de fraaie omgeving fietste of een Molentocht schaatste, je kon je altijd goed oriënteren op de van verre zichtbare kerktoren.

Mijn moeder is geboren en getogen in Hoogmade, dus dit mooie dorp ligt mij na aan het hart. Deze lieve vrouw is op 15 april 1937 met mijn vader getrouwd in de Onze Lieve Vrouw Geboortekerk. Een rijk gezegend huwelijk uit de tijd van het Rijke Roomsche leven.

Bij mij thuis hangt het door pastoor C.J.A. Borsboom  op 3 mei 1925 ondertekende getuigschrift voor loffelijk gedrag en voldoende kennis der Godsdienstleer voor Marijtje Lieverse.

Wat dat aangaat lijk ik veel op mijn moeder. Eenieder prijst mij immers om mijn loffelijk gedrag.

Autoloze zondag

Vorige maand dienden ChristenUnie en Groenlinks een plan in om de autoloze zondag nieuw leven in te blazen.

De partijen werden voor wat betreft de Stevenshof op hun wenken bediend. Gek genoeg door de wegenbouwers. Dit weekeinde was de A44 voor alle verkeer afgesloten tussen Corpus en in ieder geval de fietstunnel bij de voormalige dierentuin van Wassenaar.

Het was dan ook gisteren en vandaag onwerkelijk stil, nu het dag en nacht doorrazende autoverkeer ontbrak. Gisterenmiddag fietste ik dan ook met veel plezier na de bosloop door "De Horsten"  naar huis langs de vrijwel verlaten A44. Er reed alleen wat werkverkeer.

Het plezier nam grote vormen aan, toen ik na de nieuwe lus in het tijdelijke fietspad een zwarte auto zag, die over het brede fietspad langzaam achteruit reed. Iemand was kennelijk om het lumineuze idee gekomen om vanaf "De Bosrand" in Wassenaar een sluipweg naar Leiden te nemen, nu de A44 was afgesloten.

Vlak voor de Stevenshof was de chauffeur op de containerbrug gestuit, waar fietsers wel overheen konden, maar auto's niet. En daar de ruimte tussen de hekken te krap was om te kunnen keren, betekende dit een heel eind achteruit slalommen.

Daar het vanmorgen zonnig weer was en er vanmiddag veel regen werd voorspeld, hetgeen klopte, fietste ik na het oud papier en statiegeldloos glas weggebracht te hebben, door naar de A44, waar ik in alle rust langs een vrijwel uitgestorven snelweg fietste. Ik was niet de enige. Er waren diverse fietsers en wielrenners, die op hetzelfde idee gekomen waren.

Daar alle afslagen afgesloten waren, hoefde je je niet druk te maken over rood licht. Je kon gewoon doorfietsen, hetgeen in normale omstandigheden niet is aan te bevelen. Zo reed ik door tot de voormalige dierentuin van Wassenaar, waar ik omkeerde.
Nu er geen verkeer reed, kon je pas goed zien, hoe mooi het gedeelte tussen "De Horsten" en de Landgoederenroute is.

Om het ultieme gevoel van een autoloze zondag te ervaren, fietste ik met in de verste verte geen auto in het zicht nog een stukje over de A44 in plaats van ernaast.

(Foto's: Rob Pijpers)
Waar het in de Stevenshof lekker rustig was, kon dat niet gezegd worden van "Thialf" in Heerenveen, waar Patrick Roest en Kai Verbij vol gas gaven. Beide schaatsers reden begin november al een baanrecord op de kilometer en de 10 kilometer. We hebben het dan over wereldrecords op laaglandbanen! Er zijn stukken op de A44, waar hun snelheden goed zouden zijn voor een flinke prent....

Schoolstaking

Even leek het er op, dat de schoolstaking van woensdag 6 november van de baan was na een akkoord tussen minister Slob van Onderwijs en de onderwijsbonden. Leek, want een dag later adviseert de Algemene Onderwijs Bond, de grootste vakbond voor leraren, om toch te gaan staken.

Nu ouders plotsklaps plannen moeten maken om de kinderen toch een leerzame dag te geven, geef ik hierbij graag een zinvol advies. Ga naar de Leidse IJshal.

Daar leren de kinderen (beter) schaatsen en staan ze meteen in een eeuwenoude traditie. Verleden, heden en toekomst ineen. Hoe leerzaam wil je een schoolstaking hebben?

Rust in de slag

Gisterenavond stond ik voor het eerst dit seizoen als trainer voor de vaste groep G-schaatsers. Geheel in de stijl van het natte najaar fietste ik in de regen naar de Vondellaan toe, waar ik in de Leidse IJshal schaatstraining zou geven.

Als thema had ik gekozen voor "rust in de slag". Juist aan het begin van het seizoen is het zaak om hier aan te werken. Als schaatser ga je meestal niet harder rijden als je meer beweegt. Integendeel.

De snelheid komt  uit het glijden. En daar het glijden een samenspel is van achterop zitten, de valbeweging en de zijwaartse afzet had ik deze aspecten in aparte oefeningen  verpakt volgens een vast stramien. Eerst dat deel 3 rondjes langzaam oefenen, daarna het eerste langzaam,  het tweede wat sneller en het laatste rondje voluit.

De centrale oefening om de rust in de slag te krijgen is echter "het been laten hangen". 

hoe langer je dit doet, hoe langer je doorglijdt met als grote voordeel, dat je ook meer tijd hebt voor de volgende valbeweging en zijwaartse afzet. Dit versterkt elkaar.

Er zijn trainingen, waarop alles wat je als trainer hebt uitgedacht, ook lukt. Gisterenavond was zo'n avond.

Kevin, Youri en Jonathan hadden gedurende de training veel progressie geboekt op het vlak van rust in de slag krijgen. 

Na afloop aan de bar had ik het met Youri over krachttraining. Vooral bij het gewichtheffen komt het aan op concentratie. Dit is uitmuntend beschreven door Joris van den Bergh in zijn klassieker "Mysterieuze krachten in de sport".

En laat concentratie nu ook uiterst belangrijk zijn om bij het schaatsen de techniek goed uit te voeren. Rust in je hoofd brengt ook rust in je slag!

Veelkleurig herfstbos

In 1982 koos premier Dries van Agt na de Tweede Kamerverkiezingen ervoor om zich als minister-president terug te trekken en te vertrekken naar het "veelkleurig herfstbos". Het veelkleurig herfstbos bleek in Noord-Brabant te liggen. Van Agt werd Commissaris der Koningin in die provincie.

Daar deze zetel in 's-Hertogenbosch voor ons niet is weggelegd, hadden Hans Boers en ik afgesproken om vanmiddag te gaan lopen in Koninklijk landgoed "De Horsten", dat vandaag eveneens een veelkleurig bladerentooi had.
Vanaf huis fietsten mijn vrouw en ik via de volkstuin naar Voorschoten, waar Hans en ik vanaf het station over de Velostrada naar de achteringang van "De Horsten" liepen. We waren de enige hardlopers temidden van vrij veel wandelaars.

We genoten van het fraaie herfstpalet, dat in dit bos te bewonderen was. Daarnaast zagen we af en toe plekken met veel paddenstoelen.

Met deze duurloop van 8 kilometer hadden we met volle teugen genoten van het veelkleurig herfstbos. Ik de raad eenieder aan om de komende dagen een bezoek te brengen aan "De Horsten". U wordt er royaal beloond met kleurenpracht.

40 jaar Leidenaar

Het is vandaag 40 jaar geleden, dat ik verhuisd ben naar Leiden. Een verhuizing, die niet bijster veel voorstelde. Ik kon een kamer in onderhuur krijgen van een verpleegster, die naar haar Duitse vlam in Heidelberg vertrok. Het kon dus zijn, dat zij terug zou keren, als het spaak zou lopen.

Daar ik op een gemeubileerde kamer met een tijdelijk contract kwam, hoefde ik in eerste instantie alleen wat kleding mee te nemen. Dat kon ik prima vervoeren op mijn opoefiets op de wijze, waarop ik een jaar eerder met de fiets van Den Helder naar Esbjerg was gereden voor het behoud van de Waddenzee.
De fietstocht vanuit Nieuw-Vennep naar Leiden was dus niet eens zo veel anders dan die, welke ik dagelijks maakte sinds ik op 1 september 1979 mijn vervangende dienstplicht bij de Openbare Bibliotheek aan de Breestraat was begonnen.

Het grote verschil was, dat ik 's avond niet terug hoefde te fietsen naar Nieuw-Vennep, maar ik naar Witte Rozenstraat 58a kon pedaleren. Op 24-jarige leeftijd had ik het ouderlijke nest verlaten.

Na mijn kleding weggeruimd te hebben, fietste ik naar de Kaiserstraat, waar ik bij "De Wijze Kater" ging eten om de avond af te sluiten bij café "'t Keizertje", tegenwoordig "De Keyzer". Ja, dat krijg je met de rage, die Donald Trump ontketend heeft met "Make America great again".

"'t Keizertje" zou mijn stamkroeg worden in de beginjaren, hoewel ik ook regelmatig naar optredens in het LVC en bij Folkclub "Horus" zou gaan.

De "Ton Menken IJsbaan" ontdekte ik pas aan het eind van november 1979, toen mijn collega Peter Nierop me meenam. Ik was meteen verkocht. Ik zou er niet meer weggaan. Met 3 jaar vertraging is bij mij dus ook sprake van 40 jaar schaatsplezier!

Vandaag deed ik dat door 2 uur achtereen schaatsles te geven in de Leidse IJshal.  Het eerste uur voor de Buitenschoolse sport, het tweede uur voor de IJVL.  Want schaatsen is leuk, maar schaatsles geven is dat ook.

De eerste 40 jaar in Leiden zijn me goed bevallen. Ik hoop er nog 40 jaar aan vast te plakken!