De karper

We beleven een bijzonder droge maand. Onder invloed van hogedrukgebieden in de buurt hebben we rustig weer, waarbij de temperaturen overdag flink pieken.
De minimumtemperaturen liggen vaak rond het vriespunt en aan de grond duiken ze daar met gemak onder.

In januari waren we met dit droge weer met strakblauwe luchten ongetwijfeld op natuurijs gekomen.
Het heeft echter niet zo mogen zijn. Het is echter bepaald geen straf om zulk zonnig lenteweer te hebben. Alleen voor de volkstuin betekent dit, dat het zaaigoed en de gepote planten van voldoende water voorzien moeten worden.

Daar de regentonnen inmiddels bijna leeg zijn, wandelde ik op en neer naar de sloot vlak bij onze tuin. Terwijl ik de lege gieter naar beneden in het water drukte, schoot er een enorme karper met wild gespartel weg. 

Ik schat, dat de karper bijna een meter lang was. Lang kon ik de vis niet volgen, want door met de staart hard in de modder onder de sloot de slaan, werd het water terstond troebel.
Nu denkt men al snel: "In troebel water is het goed vissen."
Maar door mijn werk als bibliothecaris was ik op mijn hoede, daar ik mijn klassiekers ken.

Voor wie denkt, dat ik nepnieuws aan het verspreiden ben, onthul ik bij deze mijn bron.
Ik liet de karper derhalve in het water, want ik onderkende het gevaar. Later vanmiddag waren de rollen namelijk omgedraaid. In de Leidse IJshal voelde ik me als een vis in het water, toen ik voor de IJVL schaatsles aan kinderen mocht geven.

Daar de helft van mijn groep uit proeflessers bestond, gooide ik mijn schema helemaal om. Als trainer moet je kijken, wat de kinderen nodig hebben en als dat basale oefeningen betreft, dan ga je dat doen. Als deze proeflessers het naar hun zin hebben bij de IJVL, dan komen ze volgend seizoen waarschijnlijk weer terug.
Je moet een spiering uitwerpen om een kabeljauw te vangen.

Herstel, ik trek mijn woorden terug....

Aftellen naar 1000 x schaatsen

Na een nacht met vorst aan de grond kon ik lachen om de weer zeer rake cartoon van Tom Janssen in Trouw.

Bepakt en bezakt fietste ik naar de Leidse IJshal, waar we de afsluitende training van de "Krasse knarren" zouden hebben. We zouden schaatsen volgens het aftelprincipe: 15 rondjes, 14, 13 enzovoorts en zo verder.

Met een peloton van 15 personen betekende dit, dat iedereen een keer aan kop van het treintje kwam te rijden. Na het aftellen gingen we naar de kantine van de IJshal om naar oeroude traditie de ijsmeester en de vrijwilligers in het zonnetje te zetten als dank voor hun inzet, zodat wij kunnen schaatsen.

Als blijvende herinnering kregen zij "1000 x schaatsen" van Rob van Vuure. Daarnaast kregen zij een speciaal voor hen uitgezocht biertje. 

De ijsmeesters bijvoorbeeld kregen "De Gouden Bocht" omdat zij dit seizoen voor ons de bochten weer prima hadden onderhouden.

Ook een aantal "Krasse knarren" viel in de prijzen. De Afrikaanse kampioen kreeg "Guur & Kou" mee, daar hij zulk weer in Afrika moet ontberen. Wij trouwens ook, toen we om 12 uur naar buiten stapten.
Het schaatsseizoen van de "Krasse knarren" zit erop, maar volgende week schaatsen we nog wel. Schaatsen blijft leuk!

Anneke van Giersbergen zingt Kate Bush

Anneke van Giersbergen is vooral bekend als zangeres van metalband "The Gathering".
Gisteren gingen Ada en ik met Bas en Nel naar een optreden van haar onder de titel "Anneke van Giersbergen zingt Kate Bush". De dag ervoor stond er een lovende recensie in Trouw getuige de kop "Anneke van Giersbergen zingt soms mooier dan Kate Bush".
De lat lag dus erg hoog, maar de verwachtingen werden bij het optreden in "De Meerse" in Hoofddorp volledig waargemaakt.

Zelf ben ik een fan van Kate Bush sinds haar overrompelende debuut als 19-jarige in 1978 met "Wuthering Heights", dat geïnspireerd was op het gelijknamige boek van Emily Brontë.
Haar naam en haar faam waren meteen gevestigd en na een eerste tournee was het daarna zo goed als gedaan met de live-optredens. Graag had ik er een keer naar toe gegaan, maar het is er nooit van gekomen. Maar het optreden van Anneke van Giersbergen maakte alles in één klap goed.
Een nummer, waarbij we kippenvel kregen, was "The man with the child in his eyes".

Daarbij moesten we meteen aan onze overleden vriend Tim de Beer denken, die met volle teugen genoten zou hebben van de vertolking dan de liederen door Anneke van Giersbergen.

Eén van de mooiste nummers was "Cloudbursting"

"Don't give up" zou een lijflied van me kunnen zijn.

Voor degenen, die nog een kaartje kunnen kopen voor "Anneke van Giersbergen zingt Kate Bush" heb ik een helder advies: doen!!!

Pilaren

Eén van de bekendste historische romans van Ken Follett is "Pilaren van de aarde".

Na de wekelijkse fietsrit om in de Leidse binnenstad boodschappen te doen en voor ik met mijn vrouw naar de volkstuin fietste, was ik naar de bouwplaats van IJshal "De Vliet" gereden.
De aanblik was al heel anders dan vorige week. Er waren pilaren te zien!

Ook aan de achterzijde kon je dit nog aanschouwen. De komende maand zal dit door de uitbottende bomen en struiken rap minder worden.
Met mijn katholieke opvoeding voelde het als thuiskomen. Wij konden een voorbeeld nemen aan de pilaarheiligen.

Ook een van de grootste Nederlandse schilders uit de 20e eeuw, Carel Willink, liet zich door de pilaarheiligen inspireren.

Ik ga dit, net als deze kunstschilder, evenzeer doen. Er schuilt een pilaarheilige in me.

Volgens mijn berekening komt de 250-meterbaan pal boven de pilaren, dus met mijn katholieke opvoeding gaat het helemaal goedkomen!

Alleen ga ik niet zitten op een enkele pilaar, maar probeer ik, zoals een goed schaatser betaamt, diep te blijven zitten boven alle pilaren....

Kiek

Deze week vindt in het Finse Vuokatti het European Youth Olympic Festival plaats. Eén van de deelnemers is Kiek Straathof. Zij doet mee bij het shorttracken.
Nu sta ik er niet van te kijken, dat Kiek naar zo'n jeugdtoernooi afgevaardigd is. Ik heb haar een klein decennium geleden schaatsles gegeven in de Leidse IJshal. 
Bepaalde delen van haar schaatstechniek waren beter dan die van mij. Ik liet haar sommige oefeningen voordoen en zei tegen de andere kinderen: "Kijk maar naar Kiek en doe haar maar na."
Als trainer ben je er om anderen de schaatstechniek aan te leren en als anderen iets beter kunnen, moet je niet denken, dat je het zelf moet voordoen, maar dan geef je anderen de ruimte.
Dat heb ik geleerd in de 23 jaar, dat ik filiaalhoofd ben geweest bij de bibliotheken van Leiden en Katwijk. Daar hoefde ik ook niet alles zelf te doen. Ik hoefde er alleen maar voor te zorgen, dat het goed gebeurde. Delegeren is een kunst, die je als hoofd moet beheersen. En soms als trainer ook.
Vorige week was Kiek ook te horen bij Omroep Sleutelstad. Haar interview en achtergrondinformatie over deze IHCL-er is te beluisteren en te lezen door HIER TE KLIKKEN.
Kiek, bij deze wens ik je veel succes toe!

Omroep Sleutelstad

Vanavond zat ik voor een interview in de studio van Omroep Sleutelstad.

Ik was uitgenodigd door presentator Cor van der Velden om uit te leggen, wat de strijd om de Gouden Bezem in de Leidse IJshal aanstaande zondag.

Het hele interview van ruim 11 minuten is terug te zien en te beluisteren door HIER TE KLIKKEN.

Hersteltraining

De eerste training na een flinke inspanning is in het algemeen een hersteltraining. Met dit idee in het achterhoofd fietste ik op deze frisse morgen naar de Leidse IJshal toe.

Het aangekondigde mooie weer drukte het animo kennelijk dusdanig, dat er slechts een vijftal "Krasse knarren" waren komen opdraven. De anderen gaven vermoedelijk de racefiets de voorkeur boven de gladde ijzers.
Maar een klein peloton van 6 schaatsers heeft ook zijn voordeel. Je kunt heel makkelijk het schema anders maken dan gebruikelijk. Dat deed ik dan ook.

We begonnen met 5, 10 en 15 rondjes, waarna ik 50 rondjes op kop zou gaan rijden. Bij de kortere afstanden lag mijn plafond op zo'n 22 kilometer per uur. Rustig aan, zoals een goede hersteltraining betaamt.
Zo begon ik ook aan de 10 kilometer, maar halverwege waren mijn spieren kennelijk losgereden en via 23 in het uur werkte ik naar 24 kilometer per uur toe bij de laatste 15 rondjes. Een mooi aflopend schema op de 10.

Na de 50 rondjes volgden de 15, de 10 en de 5 rondjes, waarna we om aan de 25 kilometer te komen het aftelrijmpje 4, 3, 2 en de slotronde van stal haalden. 
We sloten de hersteltraining met de complete groep af in de kantine van de IJshal, waar we bij koffie, thee en warme chocolade het niet zo fraaie nieuws doornamen.

Eén van de schaatsers liet ons een familieportret zien.

Na deze kille killers aanschouwd te hebben, waarvan de jongste telg zorgt voor decennia herstelwerkzaamheden, konden we buiten gewoon genieten van buitengewoon lenteweer.

We kunnen niet ons hele leven laten beheersen door die megalomane neuroot, die al veel te veel mensenlevens heeft verwoest.