In de familie Breed is "Rozen en Radijs" het laatste decennium een soort feestzaal geworden. Zo ook gisteren. Onze zus Tineke was vrijdag 80 geworden en dat moest gevierd worden.
We werden om 1 uur in Burgerveen verwacht, dus we konden het op zondagmorgen rustig aan doen. Bij het ontwaken konden we constateren, dat het op klomphoogte bijna tot matige vorst was gekomen.
Om half 12 stapten we op de fiets. Het was bewolkt maar droog. Via de Haagweg fietsten we naar de nog vrij stille Leidse binnenstad om bij de Lage Rijndijk de route van de Leiden Marathon in omgekeerde richting op te pakken tot Nieuwe Wetering.
Daarbij kwamen we vlak bij Oud Ade langs het "Land van Ons". Tot onze verbazing zagen we daar een paar honderd kieviten in het weiland zitten. In de andere weilanden in de Boterhuispolder en in de polders erna zagen we ze niet. Dat had waarschijnlijk te maken met het vernatten van het laagveen om dit te laten groeien.
Door de warme zomer en het eveneens warme najaar zijn deze kieviten langer gebleven en waren ze nu aan het opvetten voor de lange reis naar Spanje of Afrika.
Om 1 uur waren we na 24 kilometer fietsen bij "Rozen en Radijs", waar we de feestzaal in de kas betraden.
Daar konden we de kersverse Tachtiger feliciteren.
De vorige keer, dat we hier waren, was de laatste keer dat we onze zus Trees levend gezien hebben.
Maar dat is het leven: een lach en een traan. Gisteren was het weer een dag om te lachen. Het was gezellig om weer veel familieleden te ontmoeten. Sommigen had ik jarenlang niet gezien.

Er werden groepsfoto's gemaakt.

Er was een natje en een droogje en er was plek om met anderen te praten.

Zo praatte ik een tijd met Corrin Duivenvoorden over onze gezamenlijke liefhebberij schaatsen, en met Kazuki, die ik in het verleden een tweetal jaren schaatsles heb gegeven in de Leidse IJshal aan de Vondellaan.
Voorts maakte ik kennis met Wil, die net als ik nog ieder jaar de marathon loopt. Zij heeft als regerend Nederlands kampioen Marathon bij de 70-plussers een onoverbrugbare voorsprong op me genomen. Dat gaat mij niet lukken. Maar goed, ik ben nu eenmaal vooral een langeafstandsschaatser.
Nu we het toch over hardlopen hebben. Van mijn marathonmaat Walter Boon kreeg ik een appje, dat hij de Zevenheuvelenloop had gelopen in het nieuwe IJVL-shirt.
Wij hadden het gezellig met de familie tot 5 uur.
Ada en ik stapten op de fiets. Het begon al te schemeren, zodat we bij Nieuwe Wetering onze fietslichten aandeden. We reden nagenoeg dezelfde route als op de heenweg. Bij "Land van Ons" zagen we de kieviten niet, maar we hoorden ze wel.
Om kwart over 7 waren we weer thuis, zodat we naar "Vroege Vogels" konden kijken.
maandag 16 november 2026
80
zaterdag 14 november 2026
Tinussneeuwballoop
Gisterenavond werden we getrakteerd op een zevenklapper.
Vanmorgen werden we om een uur of half 8 wakker.
We hadden dus niet veel gemerkt van de nachtvorst.
Er was trouwens sprake van nog meer vorst aan de grond. En Willem-Alexander heeft het al zo moeilijk. Binnenkort krijgt hij de Hilversum III op bezoek.
Na het ontbijt fietste ik naar de Leidse binnenstad om boodschappen te gaan halen bij de Oogstwinkel en "De Helianth", terwijl Ada met een vriendin ging zingen bij "Sijthoff".
Thuisgekomen ruimde ik de boodschappen weg. Ik trok mijn sportkleding en hardloopschoenen aan en ging een rondje van 5 kilometer lopen op deze mooie winterdag.
Ik liep via de zuidzijde van het Stevenspark naar De Vink.

Via een omweg liep ik naar de oostelijke ingang van "Ter Wadding".


Er waren elfenbankjes en ijsvingers, maar ook andere paddenstoelen staken de kop op in het park.



Maar niet alleen de paddenstoelen deden het goed deze herfst.



Zo zag ik ook de plant met de winterse naam: Tinussneeuwbal. Deze winterliefhebber had er nog nooit van gehoord.
In het park van "Ter Wadding" stonden uiteraard ook veel bomen.







De kauwen zochten iets om op te kauwen.
Op de terugweg naar het Stevenspark zag ik wat laatbloeiers.

In het inmiddels al 40 jaar oude Stevenspark had je ook mooie doorkijkjes.

Daar Ada inmiddels thuis was, besloten we dat we eerst samen zouden lunchen voor ik me ging douchen. Mijn vrouw ging daarna naar de volkstuin. Ik reed er later heen om het groente- en fruitafval in het compostvat op de tuin te deponeren. Op de terugweg zag ik diverse mooie paddenstoelen staan.


Met als hoogtepunt een tweede vliegenzwam.

Inmiddels had VYL-lid Angel Daleman Olympisch kampioene Femke Kok op "haar" 500 meter verslagen. Het was de eerste nederlaag op die afstand van de Friezin in 3 jaar tijd.

Ik denk, dat ze de gezamenlijke droogtraining van IJVL en VIJL wel aankan....
Deze mooie najaarsdag kreeg een passend slot.



