Roxanne van Hemert

Op de site van de IJVL las ik, dat Roxanne van Hemert gestopt is met wedstrijdschaatsen. In  maart 2009 beleefde Roxanne haar hoogtepunt, door in het Poolse Zakopane wereldkampioene bij de junioren te worden.
Zoals zo veel topschaatsers begon ook Roxanne in de kleine Leidse IJshal, waar door de vele bochten de bochtentechniek geperfectioneerd kon worden.
De verwachte doorbraak van deze wereldkampioene junioren bij de senioren bleef helaas uit. Roxanne van Hemert was en bleef een subtopper met incidentele successen. De kogel is nu door de kerk. Ze stopte dus met wedstrijdschaatsen.

Nu weten we van Johan Cruijff, dat ieder nadeel zijn voordeel heeft. Roxanne heeft nu meer tijd om op natuurijs te schaatsen.

Tot op de Vogelplas, Roxanne!

"Jij bent een clown!"

U kunt het geloven of niet, maar vanmorgen werd ik tijdens de training in de Leidse IJshal door een van de kinderen bejegend met de woorden: "Jij bent een clown!"

Er dat terwijl ik altijd uiterst serieus ben, zoals uit bovenstaand filmpje wel blijkt. Het was helaas wel een stuk rustiger. Er waren vanmorgen 46 kinderen op de instuiflessen afgekomen.
Samen met Jacob Vredenborg hadden we 6 kinderen op ons deel op de binnenbaan. De verdeling was ietwat onevenredig, daar er een kind bij was met een visuele beperking. Daar dit kind individuele aandacht nodig had, had ik de overige 5 om de beginselen van het schaatsen bij te brengen. Daar er 2 kinderen waren, die gisteren ook schaatsles van me hadden gekregen, borduurde ik daar op voort.

Vandaag kwamen de slalom, het remmen en de start aan bod, terwijl het vallen en het langer doorglijden eveneens weer op het programma stonden.
Na afloop van de les was er een jongen, die zei, dat hij niet wist of hij door wilde gaan.
"Kom maar even mee naar de buitenbaan", zei ik.
Daar kreeg hij nog een klein kwartier bijles van me. Hij glom van trots, toen hij zag, dat de snelheidsmeter soms 18 kilometer per uur  haalde. Hij kon meer, dan hij dacht.
Mij verbaasde dat niet. Op de binnenbaan moet je al weer afremmen als je net op gang kwam. Nu kon hij doorrijden. Zo had ik met een korte bijles iemand gewonnen voor de schaatssport.

Dat is althans mijn bescheiden mening.

"Dat was een springer!"

Vanmiddag had ik een afspraak bij tandarts Blanksma. Na de overvloedige regenval van vanmorgen reed ik zowaar nog even in het zonnetje naar Leiden-Noord.

Na de verdovingsprik werd met elastieken een soort rubber schort aangebracht om de belendende tanden en kiezen, voordat het boren een aanvang nam.

Alles ging goed tot het moment, dat de vulling net gelegd was. Toen kreeg ik een kort vreemd gevoel in de hoek, waar tandarts Blanksma bezig was.

"Dat was een springer!", zei zij direct met het oog van een kenner.

Ik stond daar niet zozeer met een mond vol tanden, maar lag meer met een mond vol tandartsenapparatuur. De vraag, wat een springer was, kon ik toen pas stellen.

Nee, het was geen vulling, die spontaan uit mijn gebit sprong. Het was gelukkig iets onschuldiger.

Heb bleek een elastiekje te zijn, dat het rubber schort op zijn plek moest houden, dat spontaan weggeschoten was.

Dus als ik een keer uit de band spring....

Dave Lange

Mijn oude voetbalclub DIOS uit Nieuw-Vennep is in diepe rouw. Vorige week overleed hoofdtrainer en clubicoon Dave Lange tijdens het mountainbiken. Hij mocht slecht 48 jaar oud worden.

Onder zijn leiding promoveerde de Vennepers in korte tijd 2 keer en speelt DIOS voor het eerst in de Tweede klasse van de KNVB. Toen ik op voetbal ging was het nog Tweede klasse van de Haarlemse voetbalbond, een onderklasse.
Het heeft altijd iets onwerkelijks, als een sportman tijdens het sporten plotseling overlijdt. Oud-wereldkampioen wielrennen Gerrie Knetemann overkwam datzelfde tijdens een mountainbiketocht.

Ook bij het schaatsen komt het soms voor. Zo overleden Willem Poelstra en Ruud Christoffers aan een hartstilstand tijdens een schaatsmarathon. Naar eerstgenoemde is de Willem Poelstra Trofee voor talentvolle Nederlandse marathonschaatsers vernoemd.

In de tijd, dat ik nog bij DIOS voetbalde, maakten we helaas ook kennis met het overlijden tijdens het sporten. Half december 1974 overleed Flip Duwel tijdens een wedstrijd van ik meen DIOS 4. Het maakte destijds een zeer diepe indruk op me. Iemand die in de bloei van zijn leven is hoort niet te sterven, en zeker niet bij het sporten.

Bij deze wens ik de nabestaanden van Dave Lange heel veel troost en sterkte toe.

Een echte Herfstvakantie

Qua weer is het een echte Herfstvakantie. De neerslagsom van meetpunt Voorschoten van vanmorgen is met ruim 16 millimeter dan ook imposant te noemen.

In een regenpak gehuld fietste ik om half 9 naar de Vondellaan, waar ik in de Leidse IJshal schaatsles zou geven aan kinderen. Net als in andere schoolvakanties.

In totaal waren er 78 kinderen op de instuiflessen afgekomen. Vorig jaar waren dat er 60. Samen met Jacob Vredenborg had ik op de binnenbaan een tiental kinderen, waar we de basisbeginselen van het schaatsen op een speelse manier uitlegden. Het diep zitten, het achterop zitten, de zijwaartse afzet en de valbeweging kwamen op diverse wijzen aan de orde. Traditioneel sloten we de schaatsles af met tweelingtikkertje.
De spits is eraf. Dit voorafje smaakt naar meer!

Schuurfeest

Vanmiddag zouden mijn vrouw en ik naar de volkstuin gaan. Het schuurtje moest opnieuw geschilderd worden en naar goed Oudhollands gebruik begint dat met schuren.

Daar ik nog wilde hardlopen, ging mijn vrouw er op de fiets naar toe en ik met de benenwagen. Het was op weg naar de volkstuin opvallend rustig. De A44 was dit weekeinde afgesloten. Normaal gesproken hoor je bij ons de constante ruis van het voortrazend autoverkeer. Nu een keertje niet. Letterlijk en figuurlijk een verademing.

Op de tuin aangekomen moest ik even uitzweten, voordat ik aan de slag kon. Terwijl Ada aan de slag ging met het schuren van de schuur, legde ik mij toe op het plukken van bramen, frambozen en tomaten.

Daar er maar één schuurblok was, ging ik na de pluk wat anders doen.  De regentonnen zaten door de overvloedige regenval in oktober nokvol.

Met een emmer leegde ik de grootste regenton en goot het water in de sloot achter het tuincomplex. In de kas hebben we dit water toch niet meer nodig, daar het groeiseizoen nagenoeg voorbij is.
De waterdrager zette thee, die we in het herfstzonnetje opdronken.
Daarna liep ik langs de uitgestorven A44 naar huis, waar ik onder de douche het zweet van mij af spoelde.

Mijn vrouw bleef nog even schuren. Laat ik het anders zeggen: ze bleef wat langer plakken bij het schuurfeest.

High Tea

Vanmiddag hadden we een High Tea in Maassluis, terwijl in Londen het Engelse parlement duidelijk boven zijn theewater was. De soap van de Brexit duurt dus voort.

Op de dag, dat mijn vrouw en ik elkaar 38 jaar geleden bij de blokkade van Dodewaard hebben leren kennen, fietsten we op deze 19 oktober naar Leiden Centraal om vandaar met de trein en de metro naar Maassluis af te reizen, vanwaar we naar "Monsieur Paul" wandelden.

Het was een kleine reünie met vooral nichten van mijn vrouw. Onder het eten van broodjes zalm, scones en diverse heerlijke zoete hapjes praatte ik veel met mijn zwager Dik over hun vakantie in Schotland en over de reizen naar Ierland, die we allebei in onze jonge jaren gemaakt hadden.

Beiden hadden we "The Ring of Kerry" gedaan.

Uiteraard kwam de Ierse muziek daarbij ook ter sprake.

Ook het Gaelic kwam aan de orde. Wij kunnen er geen touw aan vastknopen, maar de Engelse zangeres Kate Bush gelukkig wel.

Kortom, wij vermaakten ons uitstekend, terwijl de tante, de neef en de nichten oude herinneringen ophaalden. Daar zaten enkele voor mij nieuwe verhalen bij.

Als remedie tegen platvoeten moest Ada met boeken op haar hoofd rondlopen. Als deze bibliothecaris dat eerder had geweten....

Daarnaast bleek mijn vrouw, toen ze net kon fietsen, heel hard te rijden. Dusdanig, dat de omstanders af en toe hun hart vast hielden.

Dus Siebe heeft het niet van een vreemde. Van mij kan hij alleen duurvermogen hebben meegekregen. En zo werd een High Tea nog heel leerzaam ook.