Startnummer 1373

De dag voor de marathon is altijd een wat onbestemde dag. Vandaag deed ik uiteraard rustig aan, al zal dat met ruim 30 kilometer fietsen door menigeen in twijfel getrokken worden.
De dag begon al redelijk vroeg. Onze jongste kleinzoon was wakker en hij liet dat duidelijk merken. We haalden hem vlug uit het ledikant, daar we zijn broer zijn nachtrust nog gunden.
We ontbeten in de keuken, daar de eettafel in de kamer nog vol stond met Lego, waarmee de jongens konden spelen zodra we klaar waren met het ontbijt.
Ik vertrok naar "De Helianth" om de bestelling voor mijn schoonmoeder en voor onszelf op te halen. Met de oudste kleinzoon op zijn eigen fietsje en de jongste achterop reden we naar hun overgrootmoeder, waar ze na de koffie en thee werden opgehaald door hun moeder. Ada ging naar de volkstuin, ik reed naar huis, waar ik lunchte en mijn spullen klaarlegde voor morgen.
In de kleren, die ik morgen aantrek, fietste ik naar de Garenmarkt om mijn startnummer van de Leiden Marathon op te halen
.
Onderweg kocht ik nog een tweetal flessen isotone sportdrank. Het wordt morgen nog een paar graden warmer dan vandaag, dus je moet voldoende drinken, maar er tegelijk voor zorgen, dat de mineralen en zouten, die je uitzweet, worden aangevuld. Een isotone dorstlesser is daar bij uitstek geschikt voor.
De meeste energie haal ik uit een ontbijt met een viertal pannenkoeken, onderweg aangevuld met stukken banaan, een viertal energiegelletjes zonder cafeïne en een paar bounties.

De ervaring heeft me geleerd, dat ik na 10 kilometer dusdanig lang op een krentenbol loop te kauwen, dat het lichaam eigenlijk zegt: "Ik hoef geen vast voedsel meer!" Op één gelletje kun je een uur hardlopen, dus....
Thuis speldde ik startnummer 1373 vast aan de riem van mijn heuptasje en testte in de maximumtemperatuur uit hoe het lopen was met en zonder zweethemd. Zonder voelde prettiger, dus de kledingkeuze voor de 42.195 meter van morgen staat vast.

Pollepelaars of De tuin van de smid

Gisterenmiddag fietsten wij naar park "Cronesteijn" toe. Daar zouden we met bijna ons hele gezin een high tea hebben bij "De tuin van de smid". Daar het niet eenvoudig is om hier in de buurt te parkeren, zochten wij een plekje voor degenen, die met de auto kwamen.

Het bleek, dat het industrieterrein bij De Zijl Bedrijven het handigst was. Vandaar wandelden we met onze kleinzoons op hun fietsjes naar "De tuin van de smid".

Daar hadden we een gezellig samenzijn met heerlijke hapjes en vooral heel veel thee.

De kleinzoons gingen met grote regelmaat naar buiten om bij de dieren op de kinderboerderij te kijken. De jongste leerde daar al snel een levensles. Steek niet zomaar je vinger in de voederbak van een eend. Geschrokken trok hij zijn gebeten vinger terug. Gelukkig zonder letsel.

Na de heerlijke taartjes en voor de jonkies nog een aardbeienijsje, betaalden we en ging ieder zijns weegs. Daar de kleinzoons bij ons bleven logeren, hadden we nog tijd voor een wandeling naar de nesten van de lepelaars. 

Afgelopen week kreeg ik van een vriend een zeer rake omschrijving van de snavel van een lepelaar: een pollepel. Dus vanonder de hoge bomen keken we naar de nesten van pollepelaars. En af en toe vloog er een pollepelaar over.

We wandelden terug naar onze fietsen en met de jongste achterop bij mijn vrouw en de zesjarige op zijn eigen fiets trapten we via de Voorschoterweg en de Korte Vliet naar huis toe, waar de kinderen konden spelen met de Lego alvorens het bedtijd was.
Vanmorgen waren de jongens om een uur of 7 alweer wakker. We ontbeten met brood en fruit om rond een uur of 10 naar de volkstuin te fietsen. Daar hielpen de kleinzoons. Vooral het water geven was, naast het spelen met zand, favoriet. 

Spelenderwijs leren de kinderen zo tuinieren. Ditmaal niet in de tuin van de smid, maar in de tuin van oma. En hoog in de lucht zagen we geen pollepelaar, maar een buizerd zweven.

Dauwtrappen

Dauwtrappen is een stokoude traditie met Hemelvaartsdag, waar ik in mijn jeugdjaren menigmaal heb meegedaan. Inmiddels ben ik als 68-jarige aan de vooravond van mijn twintigste marathon van Leiden in mijn tweede jeugd beland.

Een goede reden om het dauwtrappen daadwerkelijk in de praktijk te brengen.

Om 7 uur trok ik de deur achter me en liep naar de weilanden ten zuiden van de Stevenshof.

Daar kon ik genieten van de benevelde velden.

Dit was te danken aan de vrij lage temperaturen op klomphoogte in combinatie met de aan de kust zeldzame windstilte.

Langs de vrij stille A44 liep ik naar het doodlopende weggetje tussen de weilanden.

Ik hield me aan alle regels, met name aan de 15 kilometer per uur. Als niet sprinter haal ik die snelheid trouwens niet eens....

Hoe Hollands wil je het hollend hebben met holle knotwilgen langs de sloot?

Terwijl ik de foto van de bedauwde weilanden nam, vloog er een grutto rondjes boven mijn hoofd. Kennelijk was er een nest aan de overzijde van de sloot.

Dit spinnenweb was door de door de zon beschenen dauw uitzonderlijk goed te zien.

Hier was het dauwtrappen daadwerkelijk dauw trappen. Ik had natte poten. 

Ter hoogte van het nauwelijks zichtbare KNMI-meetpunt Voorschoten was mijn keerpunt van de 4,6 kilometer lange laatste loop voor de marathon van aanstaande zondag. Na me gedoucht te hebben, kon ik gaan ontbijten na het nuchtere dauwtrappen.

Een miezerig loopje

De minimumtemperatuur viel vanmorgen met een graad of 11 wel mee.
Ik kon het weten, want om 7 uur had ik mijn hardloopschoenen aangetrokken voor een loopje van een kleine 5 kilometer om en door de Stevenshof. Een miezerig loopje, want het miezerde bij deze voorlaatste trainingsloop voor de Marathon van Leiden van aanstaande zondag.
Ik werd natter van het zweet dan van de ragfijne regen.

Onder de douche werd ik nog natter, maar dat was ook de bedoeling. Daarna ontbeet ik met mijn vrouw, die daarna boodschappen ging doen in de binnenstad. Ik deed de vaat van gisterenavond en hing de was op, toen de wasmachine klaar was. Een aan te bevelen volgorde.

Nadat Ada terug was, dronken we koffie en thee. Mijn vrouw ging naar de volkstuin, ik ging melk en fruit kopen bij "De Helianth". Na de lunch fietste ik ook naar de tuin toe om samen thee te drinken.
Met 14 graden was de temperatuur op deze grauwe en wat miezerige dag nauwelijks gestegen. En zo beleven we toch weer eens een te koude periode in dit veel te warme jaar.

Faunapassageloop of vergane glorie

Na de strandtraining van gisterenavond stond ik vanmorgen om 7 uur naast mijn bed voor een duurloop van ruim 4 kilometer. Ik zit nu in de rustperiode vlak voor de Marathon van Leiden en dan doe je wat korte lopen om de spieren soepel te houden.

Met een temperatuur van ongeveer 13 graden was het niet koud te noemen. Ik liep naar de nieuwe fietstunnel onder de A44, waar sinds een week informatieborden staan. Ik nam de tijd om deze te lezen. 

Waar ik altijd dacht, dat de faunapassage er kwam door de aanleg van het fietspad, bleek het precies andersom te liggen. De Partij voor de Dieren kan tevreden zijn.

Onder de rijzende zon liep ik naar het Valkenburgse meer en vandaar naar de Stevenshof. Onderweg kwam ik "Krasse knar" Richard Dieke tegen, met wie ik al 4 decennia regelmatig schaats.

Thuisgekomen douchte ik me en ontbeet ik daarna. Vervolgens fietste ik naar de volkstuin, waar ik de planten in de kas water ging geven. Daarbij gaf ik mijn ogen goed de kost. De natuur is vaak mooi en niet ver weg.

Via een omweg om het voormalige vliegveld Valkenburg reed ik naar Katwijk aan den Rijn, waar de bibliotheek, waar ik 20 jaar filiaalhoofd ben geweest, ging bekijken. Buurthuis "De Wiek", die pal tegen de bieb aan lag, was gesloopt, de al 10 jaar gesloten meest energiezuinige bibliotheek van Nederland was volledig verpauperd. 

Vergane glorie.

Via Valkenburg en Oegstgeest fietste ik via het Morskwartier naar huis, waar ik een tweetal lunchpakketten klaarmaakte. Daarmee fietste ik voor de tweede keer vandaag naar de volkstuin, waar we met de koekoek op de achtergrond op ons tuinterras ons brood opaten.

Na de lunch vertrok ik naar huis voor wat huishoudelijke klussen. Toen ik net binnen was, kreeg ik van Willem van Vliet deze foto toegestuurd van de Leidse IJshal, die nu als garage dienst doet.

Vergane glorie!

Eerste strandtraining

Vanmorgen fietste ik met heen en terug een kleine omweg naar de volkstuin, waarna ik thuisgekomen verder ging werken aan "Glibbers op glissen". 
Na de lunch bracht ik een geleende filmcamera terug naar de rechtmatige eigenaar. Ook dit deed ik met een aardige omweg, waarna ik wederom aan "Glibbers op glissen" wijdde. 

Na met Ada rijst met gemengde groente te hebben gegeten, fietste ik naar Jos Drabbels. Met hem reed ik naar de ijsbaan van Katwijk, vanwaar we met maar liefst 14 leden van IJVL en VIJL naar het strand ten noorden van het Uitwateringskanaal liepen.

Ik gaf de eerste strandtraining van 2024 en daar boften ze mee, want daar ik zondag de Leiden Marathon ga lopen en nu in mijn rustperiode zit, was de training niet al te zwaar, maar juist zeer gevarieerd. Met veel korte oefeningen was er weinig kans op overbelasting. De zwaarste oefening was de beklimming van bovenstaande duinopgang.
Voor de rest zaten er vrij veel statische oefeningen in, wat Steigerungen, een paar stukken wandelen en een aantal sprongen en valoefeningen in het mulle zand.

De wenteloefening, die ik afgelopen woensdag geleerd had, zat er uiteraard ook in. Na ruim een uur op het strand getraind te hebben (hoezo rustperiode), sloten we af met de strandstoelslalom. Helaas waren er slechts drie....

Nog minder was het aantal geopende strandtenten in Katwijk-Noord. Die waren allebei gesloten. Het afsluitende drankje van de eerste strandtraining zat er dus niet in. De meeste deelnemers gingen meteen naar huis. Jaap de Gorter had een bal meegenomen, dus bij de branding trapten Andrea Landman, Jos en ik een balletje voordat we in de schemering richting Sleutelstad gingen.
Na me thuis gedoucht te hebben nam ik na 32 kilometer fietsen en de eerste strandtraining het welverdiende biertje. 

Bets

Vandaag is mijn zus Bets 80 jaar geworden. Reden voor een feestje. Het feest werd in twee delen gehouden: de oudjes waren welkom van 11 tot 2, de kinderen en kleinkinderen van mijn zus zouden in de middag komen.
Na huishoudelijke klussen als het beddengoed en het sanitair schoonmaken ontbeten we en om kwart over 10 zaten we op de fiets om via feestend Oegstgeest, waar de Bevrijdingsmarkt ieder jaar veel publiek trekt, naar Warmond te fietsen en vandaar naar Abbenes. Het was heerlijk fietsweer.
We werden met koffie en thee en een gebakje ontvangen in een volle huiskamer. Mijn 8 zusters waren allemaal aanwezig.

Na het middaguur kwamen de hapjes en drankjes op tafel. Met mijn historisch besef hield ik het op Hertog Jan.

Om kwart over 2 fietsten we weer op de fiets. Met een lichte zijwind was het een prima trainingsrit.
Met in totaal 33 kilometer waren de benen lekker los gereden.
's Avonds kwam daar nog 13 kilometer bij, daar Ada en ik bij mijn schoonmoeder asperges aten. Met de 46 kilometer van vandaag kwam begin mei uit op 161 kilometer.

In de Giro d'Italia reden ze dit op 1dag....