7 jaar

 We werden om half 7 wintertijd wakker.

Dat was echter half 8 zomertijd.

Onze oudste kleinzoon was 7 jaar geworden. Na het gebruikelijke rustig aan doen op zondagmorgen fietsten we om 11 uur weg. Via Voorschoten trapten we met tegenwind naar de Vogelplas om via Nootdorp naar de Delftse Hout te rijden. Daar namen we bij "BuytenDelft" cappuccino, warme chocolademelk een een stuk wortelcake namen.

Langs de Zweth pedaleerden we naar Rotterdam. Tot onze verbazing hadden we meewind. De wind was gedraaid.

Hierdoor waren we iets eerder dan verwacht bij onze 7-jarige kleinzoon, die we van harte konden feliciteren.

Met onze dochters erbij hadden we een gezellige middag met taart, kleine hapjes en thee en een IPA-biertje. Om 5 uur fietsten we met de wind tegen via Pijnacker en de Driemanspolder naar Stompwijk en vandaar langs de Vogelplas en het spoor naar de Stevenshof. 

Onderweg zagen we kluten en bergeenden.

Op de heenweg hadden we 34 kilometer afgelegd, op de terugweg 33. 

Doordat we grotendeels tegenwind hadden, waren de 67 kilometer, die we vandaag weggetrapt hadden, best zwaar te noemen.

Wintertijd in Rotterdam

Het verzetten van de klok was ruim op tijd aangekondigd in diverse media, zodat je er goed op voorbereid kon zijn.

Gisterenavond ontging de Halloweenviering in de Stevenshof ons grotendeels.

Die elders in Europa trouwens ook.

Wij gingen bijtijds naar bed, daar we vanmorgen om 8 uur op de fiets naar Rotterdam zouden fietsen voor een belangrijker viering: die van de verjaardag van onze driejarige kleinzoon.
Het was rond die tijd aardig fris, maar gaandeweg de rit warmde het aardig op.

Via de Vogelplas en de Driemanspolder ontdekten we een voor ons nieuw fietspad richting Pijnacker. Bij vliegveld Zestienhoven kozen we het fietspad langs de nieuwe rondweg. Na exact 33 kilometer waren we op de plek van bestemming.

Van ons kreeg de peuter een prachtig prentenboek van "Draak Dries" van Julia Donaldson en Alex Scheffler. Dit boek werd stante pede voorgelezen door beide opa's. Kleine kinderen vinden het heerlijk om een verhaal nogmaals te lezen. 
Na de taart en de pompoensoep las ik "Kikker en een heel bijzondere dag" van Max Velthuijs voor. Dit speelt ook op een verjaardag. Hoe toepasselijk.

Om kwart over 3 fietsten we weer richting Sleutelstad. Dat de wintertijd was ingegaan, was duidelijk merkbaar. Het was al aardig aan het afkoelen.

Met een paar kleine varianten reden we grotendeels terug op de heenweg. Bij de Driemanspolder begon het al flink te schemeren. Bij de Vogelplas, waarbij het grootste deel van de rietkraag langs de Kniplaan was gekapt, was een nog mooiere schemerlucht.




Wie weet kunnen we komende winter weer eens op de Vogelplas schaatsen?

Na wederom 33 kilometer fietsen waren we om half 6 weer thuis na een mooi retourtje Rotterdam.

Halve Wintertriatlon

Na jaren afwezigheid beleefden we vandaag de herstart van de fameuze Wintertriatlon van Leiden. Na de glorieperiode in de jaren '90 met lange wachtlijsten werd in het begin van deze eeuw het aantal deelnemers ieder jaar lager. Op een gegeven moment kwam het aantal deelnemers onder de 50, terwijl het aantal vrijwilligers nog steeds ruim 100 bedroeg.

De omzetting van de Wintertriatlon in een Run-Skate-Run en later een Winterbiatlon bracht niet de gehoopte opleving en dit evenement bij de Leidse IJshal stierf een stille dood.

Maar met de komst van IJshal De Vliet werd het in het graf kennelijk ietwat onrustig. Dusdanig, dat een heuse herrijzenis van de Leidse Wintertriatlon plaatsvond.

Als duursporter pur sang had ik me uiteraard opgegeven voor de Wintertriatlon, maar een langdurige verkoudheid, die op een gegeven moment gepaard ging met koorts, gooide roet in het eten. Het hoogst haalbare was de Halve Wintertriatlon en gelukkig kon ik de afstand omzetten.

En zo fietste ik vanmorgen naar IJshal De Vliet. In mijn hart voelde ik mezelf een watje, maar ja, je kunt je lichaam beter niet overvragen.

Het was om 8 uur nog behoorlijk fris, maar er stond weinig wind. Daar kon het dus niet aan liggen als het niet liep....

Ik reed naar het wisselvak, waar ik de retro Peugeot stalde bij nummer 254.

Ik kreeg een startnummer op mijn helm en om mijn zadelpen. Met spelden maakte ik een startnummer vast aan een heuptas. De deelnemers aan de Wintertriatlon vertrokken om half 9 voor de 10 kilometer hardlopen, zodat zij al op de fiets zouden zitten als wij aan de Halve Wintertriatlon zouden beginnen.

Fleur Spijker, de wethouder van Sport, die op 7 oktober maar liefst 3 gloednieuwe sportaccommodaties opende, schoot ons om half 10 weg voor de 5 kilometer.

Samen met IJVL-voorzitter Vero Nater vertrok ik vanaf de achterste rijen. Ik had niet ingelopen en deed hetzelfde als bij de marathon: niet inlopen en de eerste kilometer gebruiken om warm te lopen. De energie, die je hiermee bespaart, kun je aan het eind soms hard nodig hebben. Langzaam maar zeker sloop ik naar de middenmoot toe.





Ik nam een energiegelletje en een pakje chocolademelk, zette mijn schaatshelm op en trok mijn wielerhandschoenen aan en vertrok voor mijn zwakste onderdeel: fietsen.

Ondanks dat ik jaarlijks 10.000 kilometer fiets, ben ik geen snelle fietser. Daarvoor heb je pure snelheid of pure kracht nodig en beide ontbeer ik.

Maar het was, ondanks een paar spettertjes onderweg, heerlijk fietsweer op deze warmste 3 maart ooit gemeten. Ik genoot dan ook van de ruim 25 kilometer fietsen, waarbij ik alleen maar ben ingehaald. Daarbij kwamen we langs de natuurijsgebieden Driemanspolder en Vogelplas, nu een lustoord voor watervogels.

Ik heb wel eens op 3 maart op de Vogelplas geschaatst....
Bij natuurijs was mijn kans op deelname aan de Halve Wintertriatlon net als de temperatuur onder 0 gekomen!

Als één van de laatste fietsers stalde ik mijn oude brik voor de ingang van het openluchtzwembad en liep de paar honderd meter naar de 250-meterbaan. Daar nam ik nog een gelletje, dronk wat water en met mijn kluunschaatsen aan begon ik aan de 10 kilometer. Nu schaats ik al het hele seizoen op deze baan, maar zo slecht als vandaag heb ik het niet meegemaakt.
Door de drukte was het ijs aardig verrot gereden, maar in de bochten zaten diverse scheuren. De oorzaak zag ik om mij heen: mensen op vaste schaatsen, die met veel kracht afzetten met de punten van de schaats. Een gratis tip mijnerzijds: bij de Schaatsschool in IJshal De Vliet kunt u technieklessen volgen!

Gaandeweg werd het wat rustiger en had je meer ruimte om je slag af te maken.


Na de 10 kilometer, waarvan het tweede deel het beste was, reed ik nog een paar rondjes uit op de inrijbaan. Dat deed ik met Walter Boon, die als vrijwilliger de omvergereden pylonen weer recht zette. Zonder de ruim 100 vrijwilligers hadden we geen Wintertriatlon gehad. Vrijwilligers, bedankt!!!

Ondanks dat ik als laatste man op de Halve Wintertriatlon gefinisht was in 2.11.35, was ik tevreden. Meer zat er vandaag niet in. De hele Wintertriatlon zou te hoog gegrepen zijn geweest.

(Klik op de afbeelding om de tekst te vergroten)
Maar als training voor de Bert Grotenhuis Bokaal volgende week vrijdag kon ik geen betere training krijgen.

Testritten

De afgelopen week kreeg ik van "Krasse knar" Wierd Wagenmakers een paar foto's uit de oude doos. De eerste is genomen in de Ton Menken IJsbaan, waar de bakermat van het shorttracken in Nederland was.

De tweede is er eentje van de Elfstedentocht van 26 februari 1986, waar Wierd als toertochtschaatser aan deelnam.

Drie Friezen kwamen 38 jaar na dato met filmbeelden, waarop tweevoudig winnaar Evert van Benthem voor de eerste maal ontsnapte.

Dat soort hoogstandjes was aan mij niet besteed vandaag. Voor het eerst in 2 weken tijd zou ik weer met de "Krasse knarren" mee schaatsen in IJshal De Vliet. De laatste keer kwam ik rillend thuis. Ik had niet zozeer Elfstedenkoorts, maar gewone koorts.

Met temperaturen rond het vriespunt en rijp op de houten bruggen fietste ik naar de Marie Diebenplaats, waar we met een peloton van 20 "Krasse knarren" op een gezellig drukke 250-meterbaan begonnen we aan de piramide van 25 kilometer. Deze testrit ging beter dan vooraf gedacht. Toch merkte ik, dat ik minder longinhoud had dan gebruikelijk.

Halverwege de 5 kilometer, die ik op kop reed, voelde ik letterlijk, dat ik minder adem had. Ik moest temporiseren. In het algemeen kon ik de "Krasse knarren" wel bijhouden, maar bij een versnelling moest ik passen. Zonder overigens op grote afstand te zijn gereden trouwens.
Na de thee fietste ik naar "De Helianth", waar ik twee boodschappentassen ophaalde, die Ada vanaf IJshal De Vliet bijeen had gezocht en betaald.
Na thuis met Ada te hebben geluncht, profiteerde ik 's middags van het prima fietsweer door de tweede testrit van de dag. Ditmaal op de oude racefiets.

Ik fietste voor de tweede keer naar IJshal De Vliet, waar ik de route oppikte van de het fietsgedeelte van de Halve Wintertriatlon van aanstaande zondag.

Het was met een graad of 9 en een winterzonnetje lekker fietsweer.
De route had ik in mijn hoofd zitten, alleen twijfelde ik voorbij Stompwijk welke weg de juiste route was. Bij twijfel koos ik voor de langste weg. Je kunt beter iets teveel trainen dan te weinig. Bij Zoetermeer aangekomen bleek ik een te lange route te hebben gekozen.

Gelukkig stond er weinig wind, die af en toe uit onverwachtse hoek woei.

Via de Driemanspolder en langs de Vogelplas trapte ik met de wind tegen terug naar IJshal De Vliet. De kilometerteller gaf aan, dat ik teveel had gereden. En dat klopte ook wel. Net als bij de testrit vanmorgen moest ik in het tweede deel temporiseren.
Daarnaast weet ik, dat ik zondag een wielrenbroek aan zal trekken. Het zadel van de racefiets zit toch minder comfortabel dan dat van mijn gewone fiets.

Op weg naar huis maakte ik nog een klein slingertje. Als je de afstand van een marathon vol kunt maken, dan doe je dat gewoon. Een prima mentale opsteker als afsluiting van de testritten.

Voor de dooi

De voorspelling van bijna een week geleden klopte helemaal. Rond een uur of 11 zou het gaan dooien, hetgeen betekende, dat je vanmorgen nog kon schaatsen. En dat kon in onze omgeving op verschillende plekken.
Vanmorgen was de koudste zonsopgang van deze week.

Aan de grond vroor het nog harder.

De wind mocht geen naam hebben.


Dit leidde tot een toch nog pittige gevoelstemperatuur.

De fietstocht om half 9 naar de ijsbaan van Warmond was dan ook fris te noemen. Fietsen met tegenwind voelt kouder aan dan schaatsen met dezelfde temperatuur.
Ik had voor Warmond gekozen, daar ik uit ervaring wist, dat het ijs hier goed was en je er bij dooiend ijs, dat minder draagkracht heeft dan vriezend ijs, niet doorheen zou zakken.
Om een uur of 9 maakte ik de eerste slagen op het ook op de derde dag nog steeds goede ijs. Ik reed een tijdje op met Leo Joosten en zijn dochter.


Het werd steeds drukker op de baan en ik reed anderhalf uur bijna non-stop door. Meestal op kop van een peloton, af en toe in de kielzog van anderen zoals van Aad Kleijweg en Jos Fugers. Net als gisteren en gisteren kwam ik veel bekenden tegen. Maar daar had ik op de voorlopig laatste dag op natuurijs iets minder tijd voor. Tot de koffie en warme chocoladepauze moest er gebikkeld worden in en vooral aan kop van het peloton.


Om een uur of 11 was het bewolkt en dronk ik met "Krasse knarren" René Strelzyn, Aad Kleijweg en Berto Hagen in de kantine warme chocolademelk en koffie, waar we zagen, dat Ruud Vermeulen met andere vrijwilligers het ijsschaafsel met sneeuwschuivers van het ijs schoof.

Zodoende gleed het ijs nog steeds goed. Met René en Aad reed ik nog een aantal rondjes, totdat zij de baan verlieten.


Ik reed nog een klein half uurtje door, waarbij ik een tijdje met een van de cursisten van de Schaatsschool opreed. Sophie had in 2 maanden tijd enorme progressie geboekt. Ik gaf haar nog wat tips voor schaatsen op natuurijs, hetgeen toch anders is dan op een gedweilde ijsvloer in IJshal De Vliet.
Om half 1 stapte ik na een heerlijke ochtend schaatsen in Warmond.
Thuis kreeg ik een paar appjes vanaf de ijsbaan van Voorschoten.

Maar het meest verbazingwekkend vond ik, dat er op de Vogelplas en in de Driemanspolder geschaatst kon worden.

Terecht dat dit kwartet kon juichen.

Dit miniwintertje heeft ons drie dagen schaatsplezier gebracht, waar we weer even op kunnen teren.