Wintertriatlon

Gisterenavond heb ik me ingeschreven voor de Leidse wintertriatlon op 1 maart 2026. 

Het is al een tijdje geleden, dat ik mijn laatste volledige wintertriatlon van 10 kilometer hardlopen, 50 kilometer fietsen en 20 kilometer schaatsen heb volbracht. De laatste keer was in 2007. Daarna werd het onderdeel fietsen geschrapt en werd het een run-skate-run of een winterbiatlon, waarmee ik letterlijk beter uit de voeten kon.

Twee jaar geleden zou ik meedoen met de heropgerichte wintertriatlon, maar een langdurende verkoudheid met koorts gooide toen roet in het eten. De halve wintertriatlon was toen echt het maximum, dat ik aankon.

Dit jaar werd de wintertriatlon 2 weken naar voren gehaald. Daar ik met vrienden afgesproken had om aan de Leidse Scratchdagen mee te doen, ging deze kans aan mij voorbij.
Na 19 jaar hoop ik op 1 maart 2026 op een herkansing.

Halve Wintertriatlon

Na jaren afwezigheid beleefden we vandaag de herstart van de fameuze Wintertriatlon van Leiden. Na de glorieperiode in de jaren '90 met lange wachtlijsten werd in het begin van deze eeuw het aantal deelnemers ieder jaar lager. Op een gegeven moment kwam het aantal deelnemers onder de 50, terwijl het aantal vrijwilligers nog steeds ruim 100 bedroeg.

De omzetting van de Wintertriatlon in een Run-Skate-Run en later een Winterbiatlon bracht niet de gehoopte opleving en dit evenement bij de Leidse IJshal stierf een stille dood.

Maar met de komst van IJshal De Vliet werd het in het graf kennelijk ietwat onrustig. Dusdanig, dat een heuse herrijzenis van de Leidse Wintertriatlon plaatsvond.

Als duursporter pur sang had ik me uiteraard opgegeven voor de Wintertriatlon, maar een langdurige verkoudheid, die op een gegeven moment gepaard ging met koorts, gooide roet in het eten. Het hoogst haalbare was de Halve Wintertriatlon en gelukkig kon ik de afstand omzetten.

En zo fietste ik vanmorgen naar IJshal De Vliet. In mijn hart voelde ik mezelf een watje, maar ja, je kunt je lichaam beter niet overvragen.

Het was om 8 uur nog behoorlijk fris, maar er stond weinig wind. Daar kon het dus niet aan liggen als het niet liep....

Ik reed naar het wisselvak, waar ik de retro Peugeot stalde bij nummer 254.

Ik kreeg een startnummer op mijn helm en om mijn zadelpen. Met spelden maakte ik een startnummer vast aan een heuptas. De deelnemers aan de Wintertriatlon vertrokken om half 9 voor de 10 kilometer hardlopen, zodat zij al op de fiets zouden zitten als wij aan de Halve Wintertriatlon zouden beginnen.

Fleur Spijker, de wethouder van Sport, die op 7 oktober maar liefst 3 gloednieuwe sportaccommodaties opende, schoot ons om half 10 weg voor de 5 kilometer.

Samen met IJVL-voorzitter Vero Nater vertrok ik vanaf de achterste rijen. Ik had niet ingelopen en deed hetzelfde als bij de marathon: niet inlopen en de eerste kilometer gebruiken om warm te lopen. De energie, die je hiermee bespaart, kun je aan het eind soms hard nodig hebben. Langzaam maar zeker sloop ik naar de middenmoot toe.





Ik nam een energiegelletje en een pakje chocolademelk, zette mijn schaatshelm op en trok mijn wielerhandschoenen aan en vertrok voor mijn zwakste onderdeel: fietsen.

Ondanks dat ik jaarlijks 10.000 kilometer fiets, ben ik geen snelle fietser. Daarvoor heb je pure snelheid of pure kracht nodig en beide ontbeer ik.

Maar het was, ondanks een paar spettertjes onderweg, heerlijk fietsweer op deze warmste 3 maart ooit gemeten. Ik genoot dan ook van de ruim 25 kilometer fietsen, waarbij ik alleen maar ben ingehaald. Daarbij kwamen we langs de natuurijsgebieden Driemanspolder en Vogelplas, nu een lustoord voor watervogels.

Ik heb wel eens op 3 maart op de Vogelplas geschaatst....
Bij natuurijs was mijn kans op deelname aan de Halve Wintertriatlon net als de temperatuur onder 0 gekomen!

Als één van de laatste fietsers stalde ik mijn oude brik voor de ingang van het openluchtzwembad en liep de paar honderd meter naar de 250-meterbaan. Daar nam ik nog een gelletje, dronk wat water en met mijn kluunschaatsen aan begon ik aan de 10 kilometer. Nu schaats ik al het hele seizoen op deze baan, maar zo slecht als vandaag heb ik het niet meegemaakt.
Door de drukte was het ijs aardig verrot gereden, maar in de bochten zaten diverse scheuren. De oorzaak zag ik om mij heen: mensen op vaste schaatsen, die met veel kracht afzetten met de punten van de schaats. Een gratis tip mijnerzijds: bij de Schaatsschool in IJshal De Vliet kunt u technieklessen volgen!

Gaandeweg werd het wat rustiger en had je meer ruimte om je slag af te maken.


Na de 10 kilometer, waarvan het tweede deel het beste was, reed ik nog een paar rondjes uit op de inrijbaan. Dat deed ik met Walter Boon, die als vrijwilliger de omvergereden pylonen weer recht zette. Zonder de ruim 100 vrijwilligers hadden we geen Wintertriatlon gehad. Vrijwilligers, bedankt!!!

Ondanks dat ik als laatste man op de Halve Wintertriatlon gefinisht was in 2.11.35, was ik tevreden. Meer zat er vandaag niet in. De hele Wintertriatlon zou te hoog gegrepen zijn geweest.

(Klik op de afbeelding om de tekst te vergroten)
Maar als training voor de Bert Grotenhuis Bokaal volgende week vrijdag kon ik geen betere training krijgen.

Alternatieve wintertriatlon

Het is al weer een kleine 10 jaar geleden, dat ik voor het laatst heb meegedaan aan de door de IJVL
georganiseerde wintertriatlon heb meegedaan.  Door een teruglopend aantal deelnemers werd deze vervangen door een run-skate-run  en weer later door een winterbiatlon, tot ook deze sportieve afsluitingen van het schaatsseizoen werden opgeheven wegens gebrek aan belangstelling.

Bij beide evenementen wist ik een keer het erepodium te bereiken.

Normaal gesproken had ik gisterenavond in Leiderdorp gaan skeeleren, maar Tim en Joep, die kwamen eten, waren door de drukte in het verkeer op de eerste echte stranddag in augustus pas om half 7 bij ons.

Dan staat het niet zo gastvrij als je zelf een half uur later al weer vertrekt om op tijd op de skeelerbaan te zijn. Maar vandaag kwam de herkansing ook al was het op een heel andere manier dan gedacht.
Aan de ontbijttafel vroeg Ada, of ik met haar mee wilde fietsen om een fiets op school te brengen. Dan zou ik hardlopend naar huis kunnen gaan. Halverwege het ontbijt reed ik samen met mijn vrouw de 2 kilometer naar haar werk om vervolgens  via een extra slinger de dubbele afstand naar huis te lopen. Daar begon ik aan het tweede deel van het ontbijt. Ik heb wel eens sneller ontbeten....

Met de eerste 2 onderdelen achter de rug kon ik me op gaan maken voor het derde onderdeel van de Alternatieve winterbiatlon: skeeleren. En daar het daarvoor droog moet zijn, keek ik eerst nog even op buienradar of het droog zou blijven, want in het westen hing nog een donkere lucht. Gelukkig was goed te zien, dat deze wolken snel over zouden trekken zonder lading te lossen.
Wat de wintertriatlon het meest zou benaderen was een rondje Valkenburgse meer. De afgelopen week was het slechtste deel van dit rondje van 12 kilometer, dat bij de wintertriatlon 3 keer gedaan moest worden, geasfalteerd, dus dat maakte dit rondje een stuk aantrekkelijker.

Ik koos er voor om dit parcours met de klok mee af te leggen in plaats van tegen de klok in. De slingerweg in Wassenaar heeft namelijk matig asfalt voor skeeleraars en dat kun je beter maar vroeg gehad hebben. Dan ben je nog fris.
Het asfalt voor het voormalige vliegveld Valkenburg is prima geschikt voor skeelers, dus daar pakte ik nog een paar extra slingers mee. Dat reed heerlijk. De Kooltuinweg was weer wat minder, maar het "verse" asfalt tussen de kassen door was perfect. Het leek wel een net gedweilde baan in de Leidse IJshal. Dit zwarte asfalt leek wel zwart ijs.

Aansluitend volgde het slechtste stuk. Door graafwerkzaamheden liggen er heel wat bakstenen dwars op de rijrichting. Als fietser rij je er zo overheen, maar met skeeleren met je dat toch wat voorzichtiger doen.
Met een rondje om de Stevenshof besloot ik de 23 kilometer skeeleren van de Alternatieve wintertriatlon. Ik had er met volle teugen van genoten!

Run-bike-run

Men kan een hoop van mij beweren, maar niet, dat ik vaak op het erepodium gestaan heb. De eerste keer was in 2010, toen ik tweede werd bij de Run-skate-run, die door de IJVL werd georganiseerd.

Het betrof de ereprijs bij de veteranen. In het totaalklassement werd ik vierde.
Vandaag waagde ik mij aan het broertje van de Run-skate-run: Run-bike-run. Het en der in het land wordt deze combinatie van hardlopen en fietsen georganiseerd. Vandaag was het mijn beurt om kennis te maken met deze tak van sport.

Om half 1 had ik bij station Voorschoten afgesproken met Hans Boers. Het was een graad of 22, het zonnetje scheen het grootste deel van de dag en er stond niet al te veel wind. Kortom, het was heerlijk weer om te sporten.

Bij het station zetten we de fietsen aan elkaar vast en begonnen we aan de loop van ruim 8 kilometer, die ons over de Velostrada en door "De Horsten" naar de Papelaan voerde. Vandaar liepen we weer terug naar de fietsenstalling van het station.
Hans had net verteld, dat hij tijdens zijn vakantie in de Vogezen een keer verdwaald was en sloot dat af met de woorden: "Dat maakt het ook leuk. Er is niets aan, als alles altijd gladjes verloopt."
Hij werd op zijn wenken bediend, want toen hij zijn fiets van het slot wilde halen, kwam hij er achter, dat hij zijn sleutel onderweg was verloren....
Ik bood aan om het rondje, dat we gelopen hadden op de fiets na te rijden. Met het oog op het wegdek gericht fietste ik de 8 kilometer nogmaals, maar helaas kon ik na afloop zeggen: "Hier is de sleutel!"

Hans regelde, dat hij met de auto opgehaald zou worden, zodat hij een nieuw slot op de fiets kon zetten. Ik fietste naar huis om na een boterham gegeten te hebben de 3 kilometer naar fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland te lopen. Daar haalde ik een fiets op, waar een nieuwe versnellingsschakelaar was gezet. Daarmee had ik mijn Run-bike-run volbracht.

Het was op de keper beschouwd trouwens een Bike-run-bike-run-bike, daar ik met de gerepareerde fiets weer huiswaarts reed.

Teloorgang van de winterbiatlon

Vanmorgen zat ik om 10 over 8 op de fiets. Ik was van plan door de duinen naar mijn werk te fietsen. Het was een beetje waterkoud. Er hing dan ook een zeedamp. Maar dat was geen enkel probleem. Je trapt jezelf wel warm.
Het was erg rustig op straat. Nu is woensdagochtend altijd al de rustigste ochtend met het woon-werkverkeer. Doordat het nu Meivakantie is, was nog een stuk stiller.

Dat kon niet gezegd worden van camping "Zuidduinen", die vol stond met caravans. Na een fietstochtje door de duinen passeerde ik de camping, voordat ik de Boulevard van Katwijk op draaide.
Op mijn werk waren minder collega's aanwezig dan gebruikelijk op woensdag. De uitlening was niet bijzonder druk. Wel sprak ik Willem van Vliet. Dit bestuurslid van de Leidse IJshal is eveneens lid van de Winterbiatlon-commissie van de IJVL.
Hij wist me te melden, dat afgelopen maart de laatste Winterbiatlon georganiseerd was. Er waren te weinig deelnemers. In totaal namen maar 57 personen, inclusief de kinderen en de duo's, deel aan deze leuke afsluiting van het schaatsseizoen. Jammer, maar wel begrijpelijk

Ik had dus net op tijd mijn brons gewonnen bij de hele Winterbiatlon.
Nu wil het toeval, dat ik in alle jaren, dat ik deelnemer was aan Wintertriatlon, Run-Skate-Run en Winterbiatlon, slechts eenmaal eerder op het podium heb gestaan. Dat was in maart 2010 bij de de Run-Skate-Run, waar ik tweede werd bij de veteranen.

Het was tevens de laatste editie van de Run-Skate-Run.

Zodoende stop ik tot tweemaal toe op het hoogtepunt.
Noodgedwongen. Dat weer wel....

"Je bent de tweede veteraan!"

Aanvankelijk had ik de kop voor dit stukje op mijn weblog al verzonnen: "Annie's verjaardag". En dan bedoel ik niet het café in Leiden met een terras aan de Nieuwe Rijn, waar het 's zomers goed toeven is, maar ik bedoel mijn oudste zus Annie, die vandaag haar 69e verjaardag viert. Maar het leven loopt soms ietwat anders.
Om 7 uur ging de wekker af. Volstrekt overbodig, want ik was om 6 uur al wakker en lag daarna een uur te hanewaken.
Met Ada ontbeet ik en om even over 8 vertrok ik naar de IJshal, waar ik met voor half 9 in moest schrijven. Na 2 km kwam ik er achter, dat ik mijn helm vergeten was en zonder helm mag je niet meedoen. Omkeren dus en weer naar huis. Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet zijn benen gebruiken.
Om half 9 kwam ik bij de IJshal aan. Ik meldde me aan en kreeg het hesje met startnummer 58. De tas met schaatsen legde ik alvast klaar bij de bankjes en om 10 voor 9 wandelde ik rustig naar buiten. Na alle buien van gisterenavond, waarbij "de Kuip" daadwerkelijk in een badkuip veranderde, en was het bewolkt, maar droog. Wel stond er nog een behoorlijke wind.



Om 9 uur klonk het startschot, terwijl de meeste deelnemers aan de jeugdbiathlon al klaar waren. Na een kilometer was het veld al aardig uit elkaar getrokken. Zelf liep ik naar mijn gevoel in de middenmoot, samen met nummer 91 en 2, Carolien Smit, de eerste vrouw in de wedstrijd, en met Christiaan Hoekstra. Geen verkeerde groep om in te lopen. Sterker nog, ik bepaalde het tempo met mijn ingebouwde gevoel hoe hard je moet lopen om je niet op te blazen. Gelijkmatig liepen we de 11 km. Slechts één loper haalde ons nog in, met nummer 110. Hij nam de kop over en ging langzaam maar zeker versnellen. En dan moet je rustig een gat laten vallen. In een paar honderd meter kun je jezelf in de vernieling lopen.


We kwamen met zijn drieën bij de IJshal aan, waarbij ik na 52.52 als 10e werd geklasseerd, 15 seconden achter Kobus Turk, die de hele race 100 meter voor ons uit liep. Ada stond mij als teller op te wachten. Het aantrekken van de schaatsen ging zo vlot, dat ik weg was, voor Jaap de Gorter bij zijn schaatsen was. Mijn doelstelling voor deze Run-Skate-Run was om in ieder geval Jaap voor te blijven, want anders wil Jaap dat met liefde af en toe fijntjes onder je neus wrijven. Zo bouwde ik 3 ronden voorsprong op Jaap op. Ook het schaatsen ging erg lekker, vooral toen Jos Fugers het ijs op kwam. Van dit groepje deed ik het meeste kopwerk, Jos nam ook regelmatig over en Jaap profiteerde door in de laatste 10 ronden een halve baan voorsprong te pakken. "Niet meegaan in een iets te hoog tempo", was mijn credo.
Het was verder vooral een inhaalrace, die ik als 6e beëindigde in 33.06, inclusief het aan- en uitdoen van de schaatsen, dus de rondetijd lag onder die van de Taartenwedstrijd.


In het begin en het einde ging ieder kilometer in 2 minuten, in het tussenstuk lag het tempo hoger. In de voorlaatste ronde ging een schaatser, die ik aan het inhalen was in de bocht onderuit, maar ik kon deze vallende persoon gelukkig net ontwijken.
Ook dit tweede deel van de Run-Skate-Run verliep dus naar wens.
En toen gebeurde het meest wonderlijke: bij de 3 km hardlopen kreeg ik vleugels. Een paar keer in het jaar heb je zoiets en vandaag was zo'n dag. Er liepen 3 man vlak bij elkaar, een paar honderd meter voor mij uit. Ik liep er langzaam maar zeker naar toe en het was "erop en erover". Anderhalve kilometer voor de finish haalde ik rugnummer 3, John Schouten, in en ook deze was gezien.
Na jaren in het tweede deel van de uitslagenlijst gefigureerd te hebben, was ik zeer tevreden: ik zat gewoon in de bovenste helft.


Direkt na de finish in 1.41.24 kreeg ik te horen: "Je bent de tweede veteraan!" Even dacht ik, dat ik in de maling werd genomen, maar het bleek toch echt zo te zijn! Ongelofelijk. Ik train al 30 jaar in de Leidse IJshal en nog nooit had ik een prijs gewonnen. In de verste verte niet zelfs. En dan nu zilver! Maar een Olympisch seizoen zit altijd vol verrassingen. Of zoals een paar mensen mij toevoegden: "De aanhouder wint!"
Lichtelijk euforisch genoot ik in het inmiddels zonnige weer van deze tweede plek bij de grootste groep deelnemers. Vooral aan de 3e plek op de afsluitende 3 km in 15.26 had ik deze klassering, als vierde in de totaalstand, te danken.


In de kantine van de IJshal werd ik na Kees Smit en voor Peter Harteveld naar voren geroepen om uit handen van hoofdsponsor Marc de Koning van De Molen Fietsen de licht beschadigde beker voor de tweede plaats bij de veteranen in ontvangst te nemen.





Ongelofelijk! Voor het eerst van mijn leven een podiumplek!

Het loopgroepje van de 11 km had het trouwens goed gedaan. Peter Aanhane had de wisselbeker gewonnen als winnaar van het totaalklassement, Christiaan Hoekstra eindigde eveneens als tweede, terwijl Carolien Smit bij de vrouwen als beste uit de bus kwam. Bovendien had Mart Moraal van Peter Witteman tuinen, die ik deze week al getipt had als winnaar bij de teams, deze favorietenrol waargemaakt.
Na de huldigingen was er een koud buffet voor alle vrijwilligers van de IJVL, waarna ik meereed naar Nieuw-Vennep om de spullen weer weg te brengen naar de firma Breed.
Thuisgekomen spoelde ik onder de douche het zweet van mijn lijf, belde ik mijn zus Annie om haar te feliciteren met haar verjaardag en keek ik naar de toch nog spannende ontknoping van het wereldkampioenschap allround, waarbij Sven Kramer de verrassende Jonathan Kuck toch voorbleef. Maar deze jonge Amerikaan zal ongetwijfeld net zo blij zijn met zijn tweede plaats als deze Leidse veteraan.