De ijsbrekers

We beleven een wat koudere periode. 

Voor het eerst sinds augustus zien we weer eens een maandgemiddelde onder het voortschrijdend gemiddelde duiken. Deze is er wel een paar keer eerder geweest, maar de blauwe kleur werd snel weggepoetst door een periode met flink hogere temperaturen.

Met windkracht 6 tot 7 heeft het meer weg van herfstweer dan van lenteweer. Zeker met de regen, die nu naar beneden komt zetten.
Vanmorgen ging ik brood kopen op de Boerenmarkt in Leiden, waarna ik doorfietste naar de Leidse IJshal. Daar zou ik een ochtendje komen helpen. De klus was om het ijs tegen de boarding op de binnenbaan te breken en dit met een kleine sneeuwschuiver op het smeltende ijs op de binnenbaan te gooien.

Het ijs werd vervolgens met een trekker op grote hopen geschoven.
Deze hopen werden vervolgens met de tractor naar buiten getransporteerd, waar het op de vrij forse sneeuwberg werd gedeponeerd om aldaar langzaam weg te smelten.


Om een uur of 12 was het zowaar even zonnig. Met het brood fietste ik naar huis, waar ik mijn sportkleren en hardloopschoenen aantrok. Ik liep mijn vrouw tegemoet, die naar huis kwam fietsen. Ik trof haar al na een kilometer.
Dit vond ik niet zo erg. Bij het lopen voelde ik mijn bovenbenen behoorlijk. Ik was zondag toch dieper gegaan, dan ik had verwacht.
Ik keerde mij om om met Ada te gaan lunchen. De duurloop werd derhalve maar 2 kilometer lang. Daar zat ik niet mee. Het lichaam had een duidelijk signaal afgegeven, dat ik vandaag verder beter rust kon pakken.

Het ijs breken was best zwaar werken, dus ik kwam wel aan mijn portie trainingsarbeid van vandaag.

Retourtje Nieuw-Vennep of einde schaatsseizoen

Het was gisteren een kletsnatte dag.

Daar ik thuis genoeg te doen had, deed ik allerhande kleine klusjes, zoals het slijpblok en de schaatsen wegruimen en de gewassen sportkleding in het trapgat hangen.
Aan het eind van de middag werd het droog en toen fietste ik een blokje van 10 kilometer om mijn benen los te trappen. Zo kon ik het afvalzuur van de halve marathon er een beetje uit rijden. 
Tijdens deze rit kwam ik langs de Leidse IJshal. Daar zag ik de ijsbergen, die erop duidde, dat het schaatsseizoen nu definitief ten einde was.

Binnen was te zien, dat de ijsvloer bijzonder dun geworden was.

Vanmorgen voelde ik bij het traplopen, dat ik zondag toch behoorlijk diep was gegaan. Nu zou ik toch niet gaan hardlopen, daar ik met mijn vrouw naar Nieuw-Vennep zou fietsen. Dat deden we met de wind in de rug via Warmond.

Mijn broer Leo was jarig en we werden hartelijk ontvangen in mijn ouderlijke huis. Het was een gezellige verjaardag met een flink deel van ons gezin.
Om een uur of 3 fietsten we naar de Sleutelstad terug. Dat deden we via de mooie omweg via Burgerveen. Je kon de Westeinderplassen goed zien, daar het riet op de legakkers vrijwel helemaal was gekapt.

Bij Nieuwe Wetering aten we een notenrozijnenboterham, waarna we tegen de wind in verder fietsten over de route van de Leiden Marathon. Bij de Koppoel trokken we onze regenbroeken aan, daar we niet helemaal nat wilden worden.

Na 49 kilometer fietsen zat ons retourtje Nieuw-Vennep erop.

Braassemloop

De wekker stond gisteren op 7 uur. De Braassemloop stond na3 jaar weer eens op het programma.

Waar het toen 21 graden werd, daar werden we dit keer getrakteerd op de koudste 3 april ooit gemeten. Het vroor dan ook bijna matig.

Op klomphoogte deed het dat met 7,7 graden onder nul wel degelijk.

Voordat ik ging ontbijten, stuurde ik een appje naar de jarige Jane met een toepasselijk lied.

Even later kreeg ik een appje van Elfstedenmaat Wil Verbeij met de vraag, of ik nog naar Winterswijk ging?

Om 9 uur stapte ik de deur uit met uiteraard mijn winterjas aan en fietste via Zoeterwoude Rijndijk langs de skeelerbaan van Leiderdorp via het nieuwe fietspad naar Hoogmade. Daar pikte ik de route van de Leiden Marathon op.

Onderweg zag ik op diverse boerensloten een vliesje natuurijs liggen. Na het warme weer van maart was deze koude periode toch wel een verrassing.
Bij de sporthal op de grens van Oude Wetering en Roelofarendsveen haalde ik startnummer 6019 op. In de kleedkamer dronk en at ik wat en slikte mijn magnesiumpil in. Ervaring is vooral weten wat je niet moet doen en met de Lastige Lijven Toertocht nog vers in het geheugen besloot ik de daar gemaakte fouten met voeding en vocht te voorkomen.

Voor het eerst sinds september 2019 zou ik weer een halve marathon in wedstrijdverband gaan lopen. 

En dat is toch een andere tak van sport, dan dat je deze 21,1 kilometer op eigen houtje loopt. Ik was dan ook heel benieuwd, hoe het zou gaan.

Om 11 uur klonk het startschot en mochten we beginnen aan wat mijn eerste lange trainingsloop in aanloop naar de marathon van Leiden over 6 weken zou gaan worden.

Mijn hardloopjasje had ik aan het hek van het startvak gehangen en daar ik aan de staart van het peloton was gestart, kon ik de eerste kilometers gebruiken om warm te lopen. Dat lukte heel aardig, want na 3 kilometer kon ik de mouwen van mijn zweethemd opstropen.

Het was maar goed, dat ik mijn schaatsen niet had meegenomen, want het Braassemmermeer zag er niet echt betrouwbaar uit. Ik nam dit waarschuwingsbord dan ook ter harte.
De eerste 7 kilometer gingen makkelijk.  Ik lag op een schema van onder de 1.50. We hadden dan ook de wind in de rug. Dat werd anders, toen we langs de Wijde Aa kwamen te lopen. Daar kregen we de wind van voren.
Op de Aderweg liep ik een tijdje op met een paar lopers uit Cardiff. Op hun shirt hadden ze de Keltische naam Caerdydd staan.

Bij de tweede drinkpost liepen zij door, terwijl ik bij ieder verzorgingspost water dronk en een stukje banaan at. Een gat van 100 meter is dan snel geslagen en in je eentje loop je dat niet zo snel meer dicht.
Via Rijpwetering en langs de Koppoel liep ik naar Nieuwe Wetering, waar we een flinke lus maakten.
Bij het bord van 19 kilometer werd ik in het miezerbuitje ingehaald door een Afrikaanse vrouw, die met deze snelheid ongetwijfeld in de kopgroep thuis zou horen. Ze was verkeerd gelopen, waardoor Simone Rodewijk de lachende derde werd. Simone had geen lachtherapie nodig....

Zelf finishte ik in 1.56.38. Dat deed ik onder het toeziend oog van ervaren speaker Teun de Reede, die tevens vrijwilliger is bij de Leidse IJshal is. Met deze tijd was ik tevreden. Aan mijn bovenbenen voelde ik, dat er vandaag niet meer in zat.
In de kleedkamer praatte ik nog even met iemand, die ongeveer dezelfde tijd als mij gelopen had, terwijl ik wat boterhammen at. Op de terugweg fietste ik langs "Tussen Kaag & Braassem", waar ik bij "Krasse knar" Wim Klerk het traditionele glas melk haalde.
In Nieuwe Wetering pakte ik het parcours van de Leiden Marathon weer op, dat ik op 15 mei weer ga lopen. Onderweg ging ik langs bij Jan Schoorl en Margreeth Pennekamp, klasgenoten van "Porta Vitae". Met hen kon ik even bijpraten.
Op de terugweg kwam ik ook door de Vrouw Vennepolder, waar ik 3 grutto's zag lopen. In de Boterhuispolder zag ik er nog 2, net als diverse kieviten. Die liepen inderdaad als een kievit, Ik was op dat moment blij, dat ik het afvalzuur uit mijn bovenbenen kon fietsen.
De thuiskomst was in ieder geval stukken prettiger dan 5 jaar geleden, toen ik bij aankomst na de Braassemloop te horen kreeg, dat mijn oudste broer Kees was overleden.

Lachtherapie

Gisteren was de bedankavond van de vrijwilligers van de Leidse IJshal. Zonder deze vele tientallen vrijwilligers kon je op je buik schrijven, dat je in Leiden zou kunnen. Naast het gebruikelijke hapje en drankje werden we getrakteerd op een heuse workshop lachtherapie.

De cursusleidster kreeg binnen de kortste keren verreweg het grootste deel van de vrijwilligers mee en zoals bekend: lachen werkt aanstekelijk. Binnen mum van tijd ging het van een voorzichtig lachje naar bulderend lachen. We moesten het van haar met lef doen. Daar was ik het volmondig mee eens. Ik deed het in meervoud.

We werden in groepen verdeeld en moesten allerlei opdrachten uitvoeren. Met Jan Pieter Tensen en mij in de groep lukte dit uitstekend. Dusdanig dat ik als dirigent op mocht treden bij de lachsymfonie.

Met dit klassieke nummer, dat mij op het lijf geschreven was, in gedachten, sloeg ik me er aardig doorheen. Ik had net als deze voormalige voorzitter van Minerva de lachers op mijn hand.

Na een uur lachen hadden we het behoorlijk warm. Het buffet werd opgediend. Voor mij werd het krap. Ik kon net een bordje naar binnen werken, toen ik in vliegende vaart naar de Vredeskerk fietsen, waar mijn vrouw en ik gingen luisteren naar het concert van het Leiderdorp Kamer Orkest.

Onze jongste dochter speelde als gastmuzikant mee op de trompet. 

Beide symfonieën waren de nummers 7 van Franz Schubert en Antonin Dvorak. Twemaal 7 was een mooie opmaat naar de halve marathon, die driemaal 7 kilometer is. Deze halve marathon zou ik vandaag rond het middaguur gaan lopen bij de Braassemloop.

Narcissen, sneeuw en ijs

Het was een koude nacht, maar de sneeuw van gisteren was nagenoeg helemaal verdwenen.

Om half 10 zat ik op de fiets naar "De Helianth", waar ik ons brood en dat van mijn schoonouders ophaalde. Ik bracht het brood van Ada's ouders naar hen toe, waarna ik doorfietste naar de Horstlaan, waar ik met Hans Boers had afgesproken bij de achteringang van "De Horsten".
In dit mooie park wandelden we een uur, waarbij we op een afstand van 10 meter van elkaar de karakteristieken van februari, maart en april bij elkaar vonden.

De gevelde boom met de bloot liggende wortels vertegenwoordigde de februaristormen.

De narcissen vertegenwoordigden maart, de maand waarin deze gele bloemen veelvuldig bloeiden.
De restanten van de sneeuw, dat in de schaduw de zonneschijn had overleefd, vertegenwoordigt april. Als het met Kerst niet sneeuwen wil, dan sneeuwt het wel in april....

Na een uur gewandeld te hebben onder Hollandse luchten fietsten we naar huis toe. Ik lunchte thuis en fietste naar de Leidse IJshal, waar ik schaatsles voor een kinderpartijtje zou geven. De leeftijden liepen uiteen van 3 tot 11 jaar, de schaatsen van kunstschaatsen en noren tot dubbele ijzers. Probeer daar maar wat van te maken.
Welnu, dat lukte heel aardig. De basisvaardigheden, zoals de houding en de druk op het standbeen, blijven voor iedereen hetzelfde. Bovendien vallen de valoefeningen bij vrijwel alle kinderen in de smaak. Kortom, na deze laatste schaatsles zat het schaatsseizoen erop.
Nu is in de sport de spreuk "Je bent zo goed als je laatste wedstrijd" een gevleugelde uitdrukking.

Voordat ik aan het kinderpartijtje begon kon ik Kiek Straathof feliciteren met haar gouden medaille, die ze bij de ploegenachtervolging op de 3000 meter bij de Europese Olympische Jeugd Spelen had gewonnen.

Het was een verbrokkeld schaatsseizoen, maar met een gouden Olympische medaille voor Kjeld Nuis, goud op de teamsprint bij het Europese kampioenschap voor Kai Verbij en Tijmen Snel en dit goud voor Kiek heeft de oude Ton Menken IJsbaan buitengewoon goed gescoord.

Schaatsen op 1 april

Ik kan mij niet heugen, dat ik ooit op 1 april geschaatst heb. Toevalligerwijze was het ook de koudste 1 april ooit, dus wat dat aangaat klopte het helemaal.

In onze omgeving was de meeste sneeuw gevallen.

Aan het eind van de ochtend fietste ik langs het bouwterrein van Zwembad en IJshal "De Vliet" om te kijken, hoeveel sneeuw er nog lag. Nou, dat viel een tikkeltje tegen.

Een geruststellende gedachte is, dat er geen sprake bleek te zijn van vorstverlet. De bouw van dit sportcomplex gaat gewoon door.
Na boodschappen gedaan te hebben fietste ik naar huis, waar ik lunchte. Aan het eind van de middag fietste ik naar de Vondellaan, waar in de Leidse IJshal de laatste schaatstraining van de IJVL-kinderen was. We sloten het schaatsseizoen af met spelletjes.

Na het inrijden voegden we alle groepen bij elkaar, waarna we wat rek- en strekoefeningen deden op het ijs. Na een estafette in 5 groepen reden er 5 tweetallen met een bezemsteel tussen hen in. De overige kinderen moesten er onderdoor schaatsen.

Aansluitend volgde een teamsprint in 5 teams van 7 schaatsers, waarbij na iedere ronde telkens 1 schaatser afviel. Het tempo ging steeds verder omhoog on op het eind ging een kind met 30 kilometer per uur de bocht in. Dat red ik niet!
Tot slot van dit seizoen deden we tweelingtikkertje in 3 sessies, waarna in de kantine de diploma-uitreiking was, waarna we met patat het schaatsseizoen afsloten.
Een seizoen met horten en stoten, maar het afgelopen decennium hebben we niet zo'n grote groep gehad. Een hoopvol slot bij het schaatsen op 1april.

Sneeuwloop

Om een uur of 7 werd ik wakker. Uit het raam kijkend kon ik zien, dat het vannacht gesneeuwd had. De sneeuw was blijven liggen.

Daar het rond het vriespunt was, moest ik snel gaan lopen, want anders zou de sneeuw deels gesmolten zijn, voordat ik mijn rondje afgerond had.

Sneeuw op 1 april is geen alledaags verschijnsel. Ik heb het al een paar keer meegemaakt. In 1975 in Boissy-sous-St.Yon, toen we met het Equipe Liturgique-koor van Pedagogische Academie "De la Salle" het hele Paasweekeinde zongen. 

En in 1983, toen we op huwelijksreis waren in de Ardennen en in Libramont in een witte wereld wakker werden.

Om half 8 trok ik de deur achter me dicht en in mijn schaatskleding liep ik naar de molen.

Daarna begon ik aan de sneeuwpatrouille langs de rand van de Stevenshof.

Het was een prachtige loop over het fietspad met smeltend sneeuw.



Langs het spoor liep ik naar het park van "Ter Wadding", waar ik deze narcissen in de sneeuw zag staan.

Via het Stevenspark liep ik naar huis toe.

Na ruim 4 kilometer lopen was ik weer thuis, waar ik me douchte en daarna met mijn vrouw ontbeet.

Ik had van de sneeuwloop genoten. Je moet het wel meteen waarnemen, want sneeuwdagen in april moet je met een kaarsje zoeken.