Koud water

Vanmorgen stonden Ada en ik om 7 uur naast ons bed. Mijn vrouw zou gaan zwemmen in het Valkenburgse meer op deze frisse ochtend.
Zij ging er op de fiets naar toe, ik deed het hardlopend via het nieuwe tunneltje onder de A44. Daarbij zag ik een mooie zonsopgang boven de Stevenshof.


Bij aankomst bij het Valkenburgse meer lag mijn vrouw al in het water. 
"Koud water", riep ze me toe.

Terwijl deze bikkel een tweetal banen trok, deed ik een kleine serie droogtrainingsoefeningen. Nadat zij weer vaste voet aan wal had gezet, liep ik terug naar huis. Halverwege haalde ze me in. Thuisgekomen douchte ik me en was ik benieuwd, wat het ruim een half uur sporten met mijn bloeddruk deed. 
Bij het uit bed gaan was deze 126 om 74, voor ik onder de douche stapte 101 om 66. Gewoon een lage bloeddruk!

In Hamar zal de bloeddruk wel een stuk hoger zijn geweest. Door de wateroverlast van ten gevolge van storm Hans was een dam in een stuwmeer doorgebroken, terwijl het Mjosa-meer flink was gestegen. 

Teneinde de stad Hamar te ontlasten besloot het gemeentebestuur om het befaamde Vikingskipet, waar in 1994 Johann Olav Koss driemaal glorieerde, onder water te zetten.

Van koud ijs naar koud water. Dat doe je niet zomaar met een iconische ijsbaan. Er is sprake van een noodgeval.

De fase van extreem weer, die al jaren geleden door klimaatwetenschappers is voorspeld, is aangebroken.

Alleen extreem koud weer blijft achterwege....

Startstreep voor de stofzuigers

Ook vandaag was ik weer te vinden in de gloednieuwe IJshal De Vliet. De eerste klus, die ik op me nam, was het voor de derde keer schilderen van de startstreep annex finishlijn. Met een kleine roller bracht ik de rode verf aan.

Een nauwkeurig werkje. Eén keer buiten de lijn kleuren en je bent heel lang bezig om de fout te herstellen.

Maar gelukkig bleek mijn hand vast genoeg.

Nu was het een kwestie van de rode verf laten drogen.

Intussen maakte ik me nuttig met het weghalen van de vele kleine stukjes gele tape. Deze waren geplakt, waar de verf nog bijgewerkt moest worden. Dit was inmiddels gedaan. Terwijl andere vrijwilligers de ruimte om de baan met een stofzuiger schoonmaakten, liep ik een drietal rondjes. Er waren telkens stukjes tape, die je over het hoofd gezien had.

Na de koffie en theepauze liep ik zigzaggend over de 250-meterbaan en haalde met de hand allerlei kleine oneffenheden zoals droge verfresten en losse bezemharen van de toekomstige ijsvloer. Ool ontdekte ik nog een drietal stukjes gele tape. Na deze slotronde haalde ik met Jan de gele tape weg, zodat de rode startstreep tevoorschijn kwam.

Deze lag er strak bij, net als het totale startvak.

Na de tweede pauze ging ik met een andere vrijwilliger naar de plek tussen de krabbelbaan en de shorttrackbaan, waar we ijzervijlsel op moesten zuigen tussen brede ijzeren roosters.

Helaas konden we niet overal goed bij, want we hadden geen smalle zuigmond. Derhalve fietste ik naar huis om er eentje op te halen. Daarmee lukte het we, ook al paste de zuigmond niet op de stang. Je moest de zuigmond er strak tegenaan houden met je hand. Als je dat niet strak genoeg deed, dan werd er ijzervijlsel de lucht in geblazen. Ik kan niet uitsluiten, dat ik wat ijzer binnen heb gekregen.

Wie mij een ijzervreter vindt, ik kan het niet ontkennen....
Nadat er onder een tiental roosters het ijzervijlsel weg was gezogen, zodat het niet kon gaan roesten in vochtige omstandigheden, zat mijn dienst er op. Ik maakte nog een rondje door het prachtige sportcomplex.


De 250-meterbaan is klaar voor de eerste ijsvloer.

In het zwembad zou ook al gezwommen kunnen worden, ware het niet, dat het nog steeds officieel een bouwterrein is.

De inloopbaan is ook al nagenoeg gereed. We kunnen gaan warmlopen voor IJshal De Vliet!
De startstreep ligt al klaar....

Zeehelden

We beleven een vrij koele periode in de wereldwijd extreem warme zomer. 

Gisterenavond hadden we met de gezamenlijke droogtrainingsgroep van IJVL en VIJL de maandelijkse strandtraining in Katwijk-Noord. Met een tiental schaatsers liepen we vanaf de skeelerbaan naar het noordstrand, waar ik de deelnemers een gevarieerde droogtraining voorschotelde. 
Na goed ingewerkt te hebben beklommen we in Steigerung één duinopgang. Door de vele regen van de afgelopen weken was het zand niet zo mul, dus het was minder zwaar dan gebruikelijk.
Na opdrukken en buikspieroefeningen kwamen een aantal statische schaatsoefeningen, gevolgd door schaatsstappen, die overgingen in schaatssprongen. Ineens moest je nadenken.

Met jarenlange ervaring met kinderen paste ik daarna wat kinderspelletjes toe. In schaatsstappen moesten de volwassenen onder een "lage brug" door, die twee deelnemers met hun armen vormden.
Daar iedereen daarna in een rij stond, kwam daarop een slalom tussen de stilstaande personen, gevolgd door een slalom, waarbij we een kring vormden door elkaars hand vast te houden, zodat je constant moest bukken.
Het enige mulle zand was te vinden in de nieuwe duinen voor het prikkeldaad. We wandelden daar in Steigerung doorheen: telkens wat sneller. Aansluitend volgde een Steigerung met hardlopen van de ene vuilnisbak naar de andere. Een alternatieve afvalrace!

We konden het strand natuurlijk niet verlaten zonder de traditionele strandstoelslalom. Door de harde wind van de afgelopen week lag er her en der om de strandstoelen een aardige hoop mul zand. Dat maakte het nét even zwaarder.
Bij de betonnen strandopgang deden we de bochtstap omhoog, wandelen naar beneden en een Steigerung omhoog. Terug bij de skeelerbaan begon het te regenen. We reden naar het parkeerterrein en de bui was alweer voorbij. Een prima timing. 

Op de top van de duinopgang, die we opgewandeld waren, konden we genieten van een prachtige wolkenlucht.
De gele vlag op het strand betekende een soort code geel voor het zwemmen. In "Het Wantveld" nam ik dit advies ter harte en nam een Weizenbier.  Een drietal deelnemers aan de strandtraining verkoos een andere schuimkraag.

Iemand, die er op deze frisse en winderige avond niet bij was, appte: "Helden!"

Dat was bijna goed. Het waren Zeehelden!

Jango Edwards

In mei en juni 1977 liep ik stage bij de Vrije Universiteit in Amsterdam. Het was mijn eerste stage als student aan de Bibliotheek en Documentatie Academie en deze vond uiteraard plaats in de bibliotheek van de VU. Het leuke van de stage was, dat er tussen de middag vaak kleinschalige optredens waren. Eén van de optredende artiesten was Jango Edwards. Deze Amerikaan was destijds de grote motor achter het befaamde Festival of Fools.

Hij bewoog zich sierlijk op de rolschaatsen over het podium.

Jango Edwards trad ook regelmatig op in het Vondelpark.

Zelden heeft een pianist zijn publiek zo in vervoering weten te brengen.

Gisteren is de "naakte clown" op 73-jarige leeftijd in zijn slaap overleden.

Op aarde heeft hij veel vreugde gebracht. Nu kan Jango zijn kunsten in de hemel gaan vertonen.

Een rode dinsdag

Rond 9 uur kwam ik aangefietst bij IJshal De Vliet. Bij aankomst bij de achteringang viel mijn mond open van verbazing. De nieuwe dweilmachines waren er.

Dit keer niet de spreekwoordelijke Zamboni, maar een ijsdweilmachine van WM Mulser. Iedere liefhebber van pomuziek veert meteen op bij het horen van de naam van het model: "Mammoth"!

De rode kleur van de ijsdweilmachine vormde de rode draad, die deze dinsdag telkens weer de kop op stak. Na op de 250-meterbaan een paar stukjes van de blauwe lijnen opnieuw geschilderd te hebben, zou ik de rode startstreep annex finishlijn gaan verven.

Daarna konden we de tape verwijderen.


Voordat ik met rode verf aan de slag kon, moest ik eerst naar de Sikkenswinkel aan de Moerbeistraat fietsen. Met een 5-literblik rode verf in de fietstas reed ik terug naar IJshal De Vliet.

Zorgvuldig schilderde ik met de kleine roller het uitgespaarde deel tussen het nauwkeurig afgeplakte gele tape rood.


Het was langzamerhand lunchtijd, dus ik at mijn boterhammen op. Daarna ruimde ik alle losse losse spullen op de bovenverdieping op, waarna we met zijn vieren alle lege verfblikken in de container gooiden.


Daarbij passeerden we telkenmale de machinekamer.

Voordat ik naar huis fietste, schilderde ik de rode lijn nog eenmaal rood.

Morgen nog een derde laag rode verf en dan is de 250-meterbaan klaar.

Een blauwe maandag

Het was zowaar een keer droog, toen ik vanmorgen naar IJshal De Vliet fietste. Om half 9 liep ik naar boven om de 250-meterbaan in ogenschouw te nemen. De inrijbaan was al voorzien van een blauwe verflaag.

Ik wandelde naar de funbaan, waar een kwartet bezig was de betonvloer van een derde laag te voorzien, terwijl een vijfde de verfblikken opende en deze in de bakken bijgoot.

Ik bracht de verfblikken naar de lift, ruim 100 meter verderop. Het was een echte wandeletappe, want er waren zo'n 30 volle verfblikken. Voor ik daarmee klaar was, was de verfploeg al flink gevorderd.

Aan het slot was er nog één schilder over.


Inmiddels was er een zestal VIJL-ers gekomen, die ook hielpen met klussen. Tijdens de koffie- en theepauze bespraken we de verdeling van de klussen. Het grootste deel van de vrijwilligers ging naar boven om de tweede blauwe laag met de roller aan te brengen.
"Dit is dus een blauwe maandag", was onze conclusie.
Eén van de aanwezigen opperde om vissen te schilderen op de blauwe verf, waarna een ander op het idee kwam om bij de finishlijn een haai te tekenen. Zelf zocht ik het meer in de muziek.

Met Mart Moraal ruimde ik de verfrollers en bakken met witte verf op.

Dat was nog de simpelste klus. Er waren op de rubber matten ook de nodige witte verfspatten gekomen. Deze moesten er vanaf worden gehaald. Daar het verf op waterbasis is. lukte het met veel moeite. De kunst was om de spatten nat te maken, daarna met een Stanleymes van boven af met rustig heen en weer bewegen millimeter voor millimeter los te peuteren om tenslotte met een natte schuurspons de natte verfrestjes los te weken.

Echt monnikenwerk dus.
Intussen gingen de verfrollers op de bovenbaan onverdroten voort.

Om kwart voor 12 fietste ik vanaf de meest energiezuinige ijsbaan van Nederland naar het Stadhuisplein.

Daar deed ik mee aan het maandelijkse klimaatalarm.


Terug bij IJshal De Vliet at ik mijn boterhammen op en ging verder met het verwijderen van de verfresten. Boven zag de inrijbaan er inmiddels strak blauw uit.

Het is immers wel een blauwe maandag....