De schaapskudde

Boslucht zorgt vaak voor een goede nachtrust. We hadden dan ook heerlijk geslapen. Ik werd om half 7 wakker en na het toiletbezoek las ik het hoofdstuk over de Hanze in "LF3 Rietlandroute Hanzeroute".

Ada sliep nog door. De Europese Unie heeft trouwens aardig wat trekken weg van de Hanze, maar dit terzijde.
Om half 8 verlieten we de tent. Deze was nog behoorlijk nat van de dauw. Deze lieten we drogen in de zon en gingen eerst ontbijten voor we de tent opruimden. Precies om half 10 reden we van camping "Molecaten" af.
We reden niet via Hattem, maar meteen de bossen in. Het was wisselend bewolkt, maar als de zon doorkwam, was het meteen behoorlijk heet. Gelukkig reden we veel in de schaduw van de prachtige oude bomen, zodat de temperatuur redelijk gelijkmatig bleef.

We reden door het Zwolse bos, waar we bijna niemand tegen kwamen.

Wolven kunnen zich hier ongestoord verstoppen.

Met een bocht reden we om Heerde heen en kwamen bij een bosmeer. Bij het Heerderstrand namen we koffie en jus d'orange en een tweetal gevulde koeken.
We vervolgden de weg door het Bakhuisbos en kwamen zo op het Horsthoekerveld. 

Daar kwam juist een kudde schapen aangelopen. Recht op het fietspad af. Ik stapte bij de overstapplaats af en pakte mijn mobieltje. Het maken van foto's duurde echter langer dan gepland.

Dit kwam, omdat ik de toegangscode van het mobieltje nog in moest tikken in de zonneschijn. Een kudde schapen laat zich echter niet stoppen.

Voor ik de camera gebruiksklaar had, was ik omgeven door schapen, die en passant ook mijn fiets nog omver liepen. Gelukkig vingen de fietstassen de klap op.



Met een klein schrammetje op mijn been kon ik wat foto's maken van de achterkant van de schaapskudde. 

De moraal van het verhaal: hoedt u voor de kuddegeest!

Door de bossen fietsten we langs camping "De Jagerstee", waar we vorig jaar gekampeerd hadden. Een kilometer of wat verderop zagen we het terras van "De Witte Berken", waar we cappuccino en koude chocolademelk namen voor de dorst en een bavarois om de honger te stillen. 
Door een golvend landschap fietsten we over een andere route naar Gortel toe en van hier naar Niersen, waarna we door Wiesel, een ons onbekende hoek, naar Apeldoorn toe reden, waar we in het centrum naar een bakker moesten zoeken.

Met brood en krentenwegge zochten we een bank in de schaduw op, waar we lunchten. Op weg naar het Apeldoorns kanaal kwamen we langs een kringloopwinkel, waar we voor € 2,- 2 lepels kochten.

Via Lieren trapten we weer terug naar de bossen. Zo kwamen we in Klein Zwitserland terecht. Langs de Vrijenbergstreng klommen we omhoog. Bij een paar picknickbanken besloten we om een camping in Loenen te zoeken.
Deze was snel gevonden. Op "Reeëndal" konden we voor € 15,74 onze Eureka Susten 3XP weer opzetten.

Het is een heerlijke rustige camping, zodat je veel bosvogels kunt horen zingen.

Terwijl ik de tent inruimde, kocht Ada in Loenen de boodschappen voor het avondeten. Ik kwam zodoende uit op 68 kilometer, mijn vrouw reed er 3 meer.
Om beurten douchten we. Ada kookte de linzen met groenten en kaas en met de net gekochte lepels was het yoghurteten toch een stuk eenvoudiger.
De vaat was voor mij. We bleven de rest van de avond utteren bij de tent en konden nagenieten van een prachtige fietstocht over de Veluwe.

Daarna kon ik in de slaapzak schapen gaan tellen.

Het mysterie van de verdwenen droogtrainer

De jeugdliteratuur staat bol van de titels met "Het geheim van de verdwenen.....".

Een enkele keer zie je deze titel terug bij boeken voor volwassenen.

Ik kon nimmer bevroeden, dat ik deze titel nog een keer voor een blogverhaal zou moeten gebruiken. Welnu, vanavond is het zo ver gekomen. 
Samen met Jos Drabbels was ik naar het clubhuis van "Swift" gereden voor de wekelijkse droogtraining van de IJVL. We waren de eersten, maar langzaam maar zeker druppelden de andere deelnemers aan de droogtraining binnen op deze zwaar bewolkte avond.
Alleen de trainer, die vanavond de droogtraining zou verzorgen, was er niet. Nu kan ik me niet voorstellen, dat hij dit zou zijn vergeten. Daarvoor is het te leuk!
Zo zaten we ineens met een tweetal problemen. De eerste was snel opgelost. Wie zou de training geven? "Ik", zei de gek.

Het tweede probleem was een stuk ingewikkelder. Hoe kan een droogtrainer ineens van de aardbodem zijn verdwenen. Daarvoor moesten we zonder enig aanknopingspunt op onderzoek uitgaan. We moesten dus diep gaan graven in het verleden. In die hoek van Leiden betekende dat zonder meer het Romeinse fort.

We liepen er via een andere route dan gebruikelijk heen om geen sporen te missen. Dat gold ook voor het inwerken, dat we over een smal onverhard pad OM het fort heen deden. 
De eerste vraag, die bij me opkwam, was: "Is er enig verband met het toevoegen van het fort Matilo als onderdeel van de Limes op de Unesco-lijst van Werelderfgoed komende week?"  

Onder de 3 lange Steigerungen en het stuk snelwandelen konden we het hoofd breken over dit mysterie.

Wat buikspieroefeningen drukte ons met de neus op de feiten. In deze grond is het gouden masker gevonden, dat in de volksmond de naam Gordon heeft gekregen.

Wat heeft Gordon hier mee te maken?

Zeker gezien deze liedtekst.
Ik had tijd genomen om hier over na te denken over de piramide van schaatsstappen van 30, 60, 90 en 120 seconden en weer terug. Waar ik anderen 30 of 60 seconden rust tussendoor gunde, ging ik zelf door met de schaatsstappen om de focus te bewaren.

In dat kwartier kon ik echter het mysterie niet oplossen.

Het mysterie blijft, al kreeg ik wel positieve reacties over de onverwachts gegeven droogtraining. Aan de voorbereiding kan het niet liggen....

De plank misslaan

 
Op de temperatuurkaart kleurde Nederland gisteren behoorlijk oranje. Doch het gilde der weermannen had het bij het goede einde met de voorspelling, dat het ook een natte dag zou gaan worden met grote regionale verschillen.

Dat kon ik volmondig beamen met 20 millimeter neerslag in de regenmeter. 

Wat dat aangaat deden we weersvoorspellers het aanzienlijk beter dan degenen, die ons een rijke oogst aan  Olympische medailles voorspiegelden.

Je kunt ook zeggen, dat de laatstgenoemden de plank misslaan. Zij hadden niet het goede inzicht en zaten ernaast. Dat gold vandaag ook bij topfavoriet Mathieu van der Poel, die letterlijk uit de koers viel.


Bij de trainingen lag er een plank op de plek, waarover Mathieu naar beneden wilde rijden.
Dat was een flinke misrekening. De Olympische droom lag in duigen. Weer een "zekere" gouden medaille voor Nederland, die er niet kwam door zo'n onbenullig detail. De Engelsen hebben daar een prachtige uitdrukking voor: "The devil is in the details."

In de topsport help het jezelf rijk rekenen meestal niet. Het is beter om 1 vogel in de hand te hebben, dan 10 in de lucht. Doe je dat niet, dan sla je de plank mis.

Te vroeg gejuicht

Als we in Nederland ergens goed in zijn, dan is dat de huid verkopen voordat de beer geschoten is. Dit zie je het sterkst bij het Nederlands elftal. Als Oranje zich geplaatst heeft, zijn "we" op voorhand titelfavoriet of anders toch zeker finalist. Jammer, dat de andere landen zich hier niet aan houden....
Dit staaltje zelfoverschatting uitte zich afgelopen week in de verwachting, dat Nederland wel eens 36 tot maar liefst 48 medailles op zou kunnen halen in Japan.
Een zekere gouden medaille kon alvast genoteerd worden bij de wegwedstrijd voor vrouwen. Inderdaad domineren de Nederlandse wielrensters de afgelopen jaren, maar de Olympische Spelen zorgen altijd voor verrassingen.

Zo ook vandaag. En wat voor één!

De Oostenrijkse amateur Anna Kiefenhofer ontsnapte meteen na de neutralisatie met 2 andere rensters en bouwde een voorsprong op van ruim 10 minuten. Pas heel laat kwam de achtervolging op gang. Kiefenhofer ontsnapte uit de kopgroep, die pas een kilometer of 8 voor de finish werd ingerekend. 
Annemieke van Vleuten ontsnapte met een kilometer of 4 te gaan uit het peloton met favorieten en ging juichend over de eindstreep.

Nu mag je voor iedere Olympische medaille juichen, maar Van Vleuten dacht, dat ze Olympisch kampioen was. Na de val in gewonnen positie in Rio de Janeiro greep ze weer naast het goud.

Sneu voor de Nederlandse wielrenster, maar gerechtigheid voor de Oostenrijkse, die de hele wedstrijd in de aanval is geweest. Dankzij de oortjes worden de ontsnapte renners vaak in de laatste kilometer alsnog ingerekend. Soms net niet. 
Vandaag was zo'n dag, dat aanvallen loonde. Wat mij betreft mag dit veel vaker gebeuren! Voor de sport is het veel leuker als het onvoorspelbaar is.

Denk niet, dat de Nederlandse vrouwen de eersten zijn, die dit is overkomen. In het boek "Geel" van Mart Smeets kun je lezen, dat onderschatting van je tegenstanders met enige regelmaat leidt tot dit soort verrassingen. En zo gek is dit niet in het geval van Anna Kiesenhofer. Op Procyclingstats.com kun je lezen, dat de wegwedstrijd van de Olympische Spelen pas haar derde wedstrijd in 2021 was.

In 2020 werd ze 44e bij het Wereldkampioenschap op de weg. Het was dus onmogelijk, dat ze vandaag kon winnen. Fout gedacht. Soms hebben sporters een dag, dat alles klopt en dat alle puzzelstukjes op de goede plaats vallen.

Met dit in het achterhoofd zul je nooit meer in de valkuil van onderschatting trappen. 

Olympische Seringenberg

Grote gebeurtenissen werpen hun schaduw vooruit. De Olympische Spelen van Tokyo deden dit langer dan gemiddeld, doordat dit sportfestijn een jaar was uitgesteld vanwege de coronacrisis.

Gisteren was het eindelijk zover: de Spelen werden officieel geopend in Japan.

Nu is het een ijzeren wet, dat de Olympische Spelen vaak aardig wat verrassende uitslagen opleveren. Dit jaar zou dat percentage wel eens flink opgevoerd kunnen worden.

Als iemand positief getest is, kan deze sporter direct 10 dagen in quarantaine, en dan maakt het niet uit, of je topfavoriet bent of eerste reserve. Dit hebben we te danken aan de Delta variant, die voorheen de Indische variant genoemd werd.

Deze moet u niet verwarren met de Indische variant bij het schaken. Deze is totaal anders!

Vanmorgen werd de Olympische wegwedstrijd verreden. Dit werd een slijtageslag met als winnaar redelijk verrassend de Ecuadoriaan Richard Carapaz, de nummer 3 uit de Tour de France. Tweede werd de Vlaamse alleskunner Wout van Aert, terwijl het brons naar tweevoudig Tourwinnaar Tadej Pogacar ging.

Onze Bauke Mollema was de eerste renner, die buiten de prijzen viel. Maar het was een prachtige koers, waar de wielerliefhebbers hun vingers bij af konden likken. Dit voorafje smaakt naar meer!
In een ietwat rustiger tempo fietste ik naar "De Horsten", waar ik met Hans Boers had afgesproken. 
Om half 2 vertrokken we vanaf de ingang aan de Papeweg voor een rondje van 10 kilometer door dit Koninklijke landgoed.

Eerst maakten we een lus van 2 kilometer over een smal onverhard pad, waarna we aansluitend een grote ronde van 8 kilometer liepen. Ondanks de prima temperaturen onder een bewolking, waaruit af en toe een paar spetters neerdaalden, was het opvallend rustig. Er waren weinig wandelaars in "De Horsten".

Vandaag beklommen de wegrenners in Japan de flanken van de heilige berg Fuji.


Nu danken we de Olympische Spelen aan de eveneens heilige berg Olympus, waar 12 Griekse goden woonden.

Dit soort imposante bergen hebben we in Nederland niet. We moeten het in onze vlakke omgeving doen met de Seringenberg. Voor deze gelegenheid omgetoverd in de Olympische Seringenberg. Waar de wielrenners de Fuji beklommen, daar beklommen deze hardlopers de Seringenberg.

En dat doen we niet zomaar voor de lol. Ik ben in training voor de Leidse marathon. En laat de marathon nu net de zwaarste discipline bij het hardlopen zijn op de Olympische Spelen....

Singelpark

Meestal ben ik met mijn verjaardag op vakantie. Dit jaar niet, dus het was een mooi moment om mijn verjaardag een keer met mijn familie te vieren. Dit deden we dan ook met een wandeling over het prachtige Singelpark voor de liefhebbers en een lunch bij restaurant Tabu voor een groter gezelschap.

Het was vanmorgen bij het ontwaken bewolkt en tamelijk fris.

Na het ontbijt fietste ik met mijn vrouw naar Leiden Centraal, waar we hadden afgesproken met mijn zussen Annie en Corrie, mijn neef Robert en Lady Jane.

Met zijn zessen wandelden we naar het Volkenkundig Museum, waar we begonnen aan het mooie Singelpark.





De eerste stop was bij de Hortus Botanicus, waar we op het terras 5 cappuccino, een koude chocolademelk en aardbeiencheesecake en bosbessentaart bestelden, waarna we richting Sterrenwacht wandelden.


We wandelden via het Plantsoen.

Daar bleek, hoe groot de woningnood geworden is.


De meest imposante bomen waren te vinden op het kerkhof aan de Groenesteeg.


Als u zich afvraagt, waarom de familie Breed vaak jonger wordt ingeschat dan in werkelijkheid, dit is ons geheim!


Niet alleen schommelend zochten we het hogerop.



En soms juist lager.

De wandeling was mooi en gezellig.



Om 1 uur waren we bij het terras van "Tabu", waar we een gezellige lunch hadden met de rest van mijn familie.



Het weer werkte dan ook fantastisch mee.


Met een natje en een droogje kwamen we aan de Witte Singel niets tekort.



De eerste schreden op Route 66 waren me goed bevallen.

Ik had een heerlijke verjaardag.

Deze sloten we vanavond toepasselijk af.